Он чашмаи равзаи ризо , он нуқтаи каъбаи раҷо , он нотиқи ҳақоиқ , он воъизи хилоиқ , он марди мурод ; яҳёи маози раҳмаи аллоҳи алайҳ , латифи рӯзгор буду халқӣ аҷаб дошту бастӣ бо қабзи омехтау рҷоӣии ғолиб . Кори хоиФони пеши гирифтау забони тариқату муҳаббат буд ,у ҳимматӣ олӣ дошту густохи даргоҳ буд ,у ваъзӣ шоФӣ дошт - чунонкӣ ӯро яҳё воъиз гуфтандӣ - ва дар илму амали қадамии росих ӯро буд , ва ба латоифу ҳақоиқи махсӯс буд ва ба муҷоҳидау мушоҳидаи мавсуфу соҳиби тасниф буд ,у сухании мавзуну нафасӣ гиро дошт то ба ҳаддӣ ки машойих гуфтаанд : худовандро ду яҳё буд , яке аз анбиё ва яке аз авлиё . Яҳёи закариёи салавоти аллоҳи ъалиҳумо тариқи хавфро чунон супурд ки ҳамаи садиқон ба хавф ӯ аз фалоҳи худ навмед шуданд ;у яҳёи маози тариқи раҷоро чунон сулӯк кард ки дасти ҳамаи муддаӣони раҷоро дар хок молида .

آن چشمه روضه رضا، آن نقطه کعبه رجا، آن ناطق حقایق، آن واعظ خلایق، آن مرد مراد؛یحیی معاذ رحمة الله علیه، لطیف روزگار بود و خلقی عجب داشت و بسطی با قبض آمیخته و رجائی غالب. کار خایفان پیش گرفته و زبان طریقت و محبت بود، و همتی عالی داشت و گستاخ درگاه بود، و وعظی شافی داشت - چنانکه او را یحیی واعظ گفتندی - و در علم و عمل قدمی راسخ او را بود، و به لطایف و حقایق مخصوص بود و به مجاهده و مشاهده موصوف و صاحب تصنیف بود، و سخنی موزون و نفسی گیرا داشت تا به حدی که مشایخ گفته اند: خداوند را دو یحیی بود، یکی از انبیا و یکی از اولیا. یحیی زکریا صلوات الله علیهما طریق خوف را چنان سپرد که همه صدیقان به خوف او از فلاح خود نومید شدند؛ و یحیی معاذ طریق رجا را چنان سلوک کرد که دست همه مدعیان رجا را در خاک مالید.

Гуфтанд : ҳоли яҳёи закариё маълумаст ҳоли ин яҳё чигуна буд ?

گفتند: حال یحیی زکریا معلوم است حال این یحیی چگونه بود؟

Гуфт : чунин расидааст ки ҳаргиз ӯро дар тоъати малолати набӯда , ва бар ваии кабӣра Эй нарафт , ва дар мъомлту варзиш аз худои хатарӣ азим дошт ки каси тоқат он надоштӣ .

گفت: چنین رسیده است که هرگز او را در طاعت ملالت نبوده، و بر وی کبیره ای نرفت، و در معاملت و ورزش از خدای خطری عظیم داشت که کس طاقت آن نداشتی.

Аз асҳоб ӯ гуфтанд : эй шайх ! мъомлти раҷоу мъомлт хоиФон чист ?

از اصحاب او گفتند: ای شیخ! معاملت رجا و معاملت خایفان چیست؟

Гуфт : бдонкаҳи тарки убудийяти залолат буду хавфу раҷои ду қоима имонанд . Маҳол бошад ки касе ба варзиши рукнӣ аз арқони имон ба залолат уфтад . ХоиФ ибодат кунад - тарси қтиътро - вроҷӣ умед дорад васлатро то ибодат ҳосил набошад на хавф дуруст ояд ва на раҷо , ва чун ибодати ҳосил буд бехавф ва раҷо набӯд .

گفت: بدانکه ترک عبودیت ضلالت بود و خوف و رجا دو قایمه ایمانند. محال باشد که کسی به ورزش رکنی از ارکان ایمان به ضلالت افتد. خایف عبادت کند - ترس قطیعت را -وراجی امید دارد وصلت را تا عبادت حاصل نباشد نه خوف درست آید و نه رجا، و چون عبادت حاصل بود بی خوف و رجا نبود.

Ва нахусти кас аз машойихи ин тайифа аз пас хулафои рошидин ки бар минбар шуд ӯ буд .

و نخست کس از مشایخ این طایفه از پس خلفای راشدین که بر منبر شد او بود.

Нақласт ки яке рӯз бар минбар омад . Чаҳорҳазори мард ҳозир буданд . Бнгристи некӯ , ва аз минбар фурӯд омад . Гуфт : аз барои онкас ки бар минбари омадем ҳозир нест .

نقل است که یکی روز بر منبر آمد. چهارهزار مرد حاضر بودند. بنگریست نیکو، و از منبر فرود آمد. گفت: از برای آنکس که بر منبر آمدیم حاضر نیست.

Нақласт ки бародарӣ дошт . Ба Макка рафт ва ба муҷовирӣ бинишаст ва ба яҳёи нома Эй навишт ки марои се чизи орзӯ буд . Ду ёфтам , яке мондааст . Дуо кун то худованди он яке низ каромат кунад . Марои орзӯ буд ки охири умри хеш ба буқъа фозилтар бигзорам , ба ҳарами омадам , ки фозилтар биқоъаст ;у дувуми орзӯ буд ки маро ходимӣ бошад то маро хизмат кунаду оби вузӯии ман омода дорад , канизакии шоистаи худои маро ато дод , сеюм орзӯии ман онаст ки пеш аз марги туро бубинам . Буд ки худованди ин рӯзӣ кунад .

نقل است که برادری داشت. به مکه رفت و به مجاوری بنشست و به یحیی نامه ای نوشت که مرا سه چیز آرزو بود. دو یافتم، یکی مانده است. دعا کن تا خداوند آن یکی نیز کرامت کند. مرا آرزو بود که آخر عمر خویش به بقعه فاضلتر بگذارم، به حرم آمدم، که فاضلتر بقاع است؛ و دوم آرزو بود که مرا خادمی باشد تا مرا خدمت کند و آب وضوی من آماده دارد، کنیزکی شایسته خدای مرا عطا داد، سوم آرزوی من آن است که پیش از مرگ تو را ببینم. بود که خداوند این روزی کند.

Яҳё ҷавоб навишт ки : онкӣ гуфтӣ орзӯии беҳтарини буқъа буд ту , беҳтарин халқ бош ва ба ҳар буқъа ки хоҳӣ бош , ки буқъа ба мардон азизаст на мардон ба буқъа - ва аммо онкӣ гуфтӣ : марои ходимии орзӯ буд ёфтам , агар туро мурувват будӣу ҷавонмардӣ будӣ , ходими ҳақро ходими хеши нгрдонидӣ ва аз хизмати ҳақи бозндоштӣ ва ба хизмати хеш машғӯл накардӣ . Туро ходимӣ бояд буд , махдумӣ орзӯ мекунӣ ? махдумӣ аз сифот ҳақасту ходимӣ аз сифоти банда . Бандаро банда бояд бӯдан . Чун бандаро мақоми ҳақ орзӯ кард фиръавнӣ буд . Ва аммо онкӣ гуфтӣ марои орзӯӣ дидор туаст , агар туро аз худои хабар будӣ аз ман туро ёд наомадӣ . Бо ҳақи суҳбат чунон кун ки туро ҳеҷ ҷо аз бародар ёд наёяд - ки онҷои фарзанди қурбон бояд кард - то ба бародар чаҳ расад . Агар ӯ роёФтии ман туро ба чаҳ кор оем ? ва агар наёфтӣ аз ман туро чаҳ шавад ?

یحیی جواب نوشت که: آنکه گفتی آرزوی بهترین بقعه بود تو، بهترین خلق باش و به هر بقعه که خواهی باش، که بقعه به مردان عزیز است نه مردان به بقعه - و اما آنکه گفتی: مرا خادمی آرزو بود یافتم، اگر تو را مروت بودی و جوانمردی بودی، خادم حق را خادم خویش نگردانیدی و از خدمت حق بازنداشتی و به خدمت خویش مشغول نکردی. تو را خادمی باید بود، مخدومی آرزو می‌کنی؟ مخدومی از صفات حق است و خادمی از صفات بنده. بنده را بنده باید بودن. چون بنده را مقام حق آرزو کرد فرعونی بود. و اما آنکه گفتی مرا آرزوی دیدار توست، اگر تو را از خدای خبر بودی از من تو را یاد نیامدی. با حق صحبت چنان کن که تو را هیچ جا از برادر یاد نیاید - که آنجا فرزند قربان باید کرد - تا به برادر چه رسد. اگر او رایافتی من تو را به چه کار آیم؟ و اگر نیافتی از من تو را چه شود؟

Нақласт ки якбори дӯстиро нома Эй навишт ки дунё чун хобасту охират чун бедорӣ . Ҳарки ба хоб бинад ки мегиряд , таъбираши он буд ки дар бедории бихандад ва шод гардад , ва ту дар хоби дунё бгарӣ то дар бедории охирати бихандӣ ва шод бошӣ .

نقل است که یکبار دوستی را نامه ای نوشت که دنیا چون خواب است و آخرت چون بیداری. هرکه به خواب بیند که می‌گرید، تعبیرش آن بود که در بیداری بخندد و شاد گردد، و تو در خواب دنیا بگری تا در بیداری آخرت بخندی و شاد باشی.

Нақласт ки яҳё духтарӣ дошт . Рӯзии модари рогФт : марои фалони чиз май бояд . Модар гуфт : аз худои хоҳ .

نقل است که یحیی دختری داشت. روزی مادر راگفت: مرا فلان چیز می‌باید. مادر گفت: از خدای خواه.

Гуфт : эй модар ! шарм медорам ки боист нафсонӣ хоҳам аз худоӣ . Биё ту бидиҳ ки ончии бидиҳӣ аз он ӯ буд .

گفت: ای مادر! شرم می‌دارم که بایست نفسانی خواهم از خدای. بیا تو بده که آنچه بدهی از آن او بود.

Нақласт ки яҳё бо бародарӣ ба дар диҳӣ бигузашт . Бародараш гуфт : хуш диҳӣаст .

نقل است که یحیی با برادری به در دهی بگذشت. برادرش گفت: خوش دهی است.

Яҳё гуфт : хуштар аз ин даҳ , дил онкасаст ки азин даҳ фориғаст . Астғнии болмлки ани алмалик .

یحیی گفت: خوشتر از این ده، دل آنکس است که ازین ده فارغ است. استغنی بالمَلِک عن المُلک.

Нақласт ки яҳёро ба даъватии бурданд - ӯ мардӣ буд ки кам хӯрдӣ - чизе намехӯрд . Алҳоҳ кардандаш . Гуфт : як дирами тозӣонаи риёзат аз даст нанаҳем ки ин ҳавои нафаси мо дар камӣнгоҳи макр худ нишастааст ки агар як лаҳзаи Аннан ба вай раҳо кунем моро дар варта ҳалок андозад .

نقل است که یحیی را به دعوتی بردند - او مردی بود که کم خوردی - چیزی نمی‌خورد. الحاح کردندش. گفت: یک درم تازیانه ریاضت از دست ننهیم که این هوای نفس ما در کمینگاه مکر خود نشسته است که اگر یک لحظه عنان به وی رها کنیم ما را در ورطه هلاک اندازد.

Шабии шамъии пеш ӯ ниҳода буданд . Бодӣ даромаду шамъро бинишонад . Яҳё дар гиристан омад . Гуфтанд : чаро майгаре ? ҳам ин соъати бозгирим .

شبی شمعی پیش او نهاده بودند. بادی درآمد و شمع را بنشاند. یحیی در گریستن آمد. گفتند: چرا می‌گریی؟ هم این ساعت بازگیریم.

Гуфт : аз ин намегарем . Аз он мегарем ки шамъҳои имон ва чароғҳои тавҳид дар синаҳои мо афрӯхтаанд . Май тарсам ки набояд ки аз мҳб бе ниёзии бодии даройад - ҳамчунин ва он ҳамаро Фрўншонд .

گفت: از این نمی‌گریم. از آن می‌گریم که شمعهای ایمان و چراغهای توحید در سینه های ما افروخته اند. می‌ترسم که نباید که از مهبّ بی نیازی بادی درآید - همچنین و آن همه را فرونشاند.

Рӯзӣ ба пеш ӯ мегуфтанд ки : дунё бо малики аламут ба ҳуба Эй наярзад .

روزی به پیش او می‌گفتند که : دنیا با ملک الموت به حبه ای نیرزد.

Гуфт : ғалат кардаед ! агар малик аламут нест нирздӣ . Гуфтанд : чаро ?

گفت: غلط کرده اید! اگر ملک الموت نیست نیرزدی. گفتند: چرا؟

Аламути ҷсри иўсли алҳбиби илои алҳбиб . Гуфт марг ҷсрӣаст ки дӯстро ба дӯст май расонад .

الموت جسر یوصل الحبیب الی الحبیب. گفت مرگ جسری است که دوست را به دوست می‌رساند.

Ва як рӯзи бад-ӣн оят барисед ки : омнои брби Алъоламин . Гуфт : имони як соъата аз маҳв кардани куфри дивист сола оҷиз наомад . Имони ҳафтод сола аз маҳв кардани гуноҳи ҳафтод сола кӣ оҷиз ояд ?

و یک روز بدین آیت برسید که: آمنا برب العالمین. گفت: ایمان یک ساعته از محو کردن کفر دویست ساله عاجز نیامد. ایمان هفتاد ساله از محو کردن گناه هفتاد ساله کی عاجز آید؟

Ва гуфт : агар худои таъолии рӯз қиёмат гуяд : чаҳ чизи хоҳӣ ? гӯям : худовандо ! он хоҳам ки маро ба қаър дӯзах фиристӣ вбФрмоиӣ то аз баҳри ман саропардаҳои оташин бизананд ва дар он саропардаи Тахтӣ оташин бунаанд то чун мо дар қаъри дӯзах бар сарир мамлакат нишинем дастурӣ фармое то як нафас бизанем аз он оташ ки дар сари ман вадиати ниҳодае , то моликроу хзнаҳи дӯзахро бо дӯзахи ҷумларо ба якбор ба ктми адам барам ва агар ин ҳикоятро аз наси маснадии хоҳии хабар ё муъмини ?фони нўрки итфои лҳбӣ тамомаст .

و گفت: اگر خدای تعالی روز قیامت گوید: چه چیز خواهی؟ گویم: خداوندا! آن خواهم که مرا به قعر دوزخ فرستی وبفرمایی تا از بهر من سراپرده های آتشین بزنند و در آن سراپرده تختی آتشین بنهند تا چون ما در قعر دوزخ بر سریر مملکت نشینیم دستوری فرمایی تا یک نفس بزنیم از آن آتش که در سر من ودیعت نهاده ای، تا مالک را و خزنه دوزخ را با دوزخ جمله را به یکبار به کتم عدم برم و اگر این حکایت را از نص مسندی خواهی خبر یا مومن فان نورک اطفا لهبی تمام است.

Ва гуфт : агар дӯзах маро бахшанд ҳаргизи ҳеҷ ошиқро насузам аз баҳри онкии ишқи худ ӯро садбор сӯхтааст .

و گفت: اگر دوزخ مرا بخشند هرگز هیچ عاشق را نسوزم از بهر آنکه عشق خود او را صدبار سوخته است.

Соилӣ гуфт : агар он ошиқро ҷурм бисёр буд ӯро насӯзӣ ?

سایلی گفت: اگر آن عاشق را جرم بسیار بود او را نسوزی؟

Гуфт : не , ки он ҷурм ба ихтиёр набӯдааст , ки кори ошиқони изтирорӣ буд на ихтиёрӣ .

گفت: نی، که آن جرم به اختیار نبوده است، که کار عاشقان اضطراری بود نه اختیاری.

Ва гуфт : ҳарки шод шавад ба хизмати худои ъзўҷли ҷумлаи ашё , ба хизмат ӯ шод шаваду ҳаркии чашми равшан буд ба худои ҷумлаи ашё ба назар кардан дар ӯ равшан шавад .

و گفت: هرکه شاد شود به خدمت خدای عزوجل جمله اشیا، به خدمت او شاد شود و هرکه چشم روشن بود به خدای جمله اشیا به نظر کردن در او روشن شود.

Ва гуфт : нест касе ки дар худоӣ мутаҳайир шавад ҳамчун касе ки мутаҳайир шавад дар аҷоибӣ ки бар ӯ мегузарад .

و گفت: نیست کسی که در خدای متحیر شود همچون کسی که متحیر شود در عجایبی که بر او می‌گذرد.

Ва гуфт : худои таъолӣ аз он Каримтараст ки орифонро даъват кунад ба таоми биҳишт , ки эшон роҳмтӣаст ки ҷуз ба дидори худои сар фурӯ наёрад .

و گفت: خدای تعالی از آن کریمتر است که عارفان را دعوت کند به طعام بهشت، که ایشان راهمتی است که جز به دیدار خدای سر فرو نیارد.

Ва гуфт : бар қадари онкии худоиро дӯсти дории халқи туро дӯст доранд ; ва бар қадари онкӣ аз худои тарси дории халқ аз ту тарс доранд ; ва бар қадари онкӣ ба худоӣ машғӯл бошӣ халқ ба кори ту машғӯл бошанду ҳарки шарм дошта бошад аз худоӣ дар ҳоли тоъати худои ъзўҷл , шарм карам дорад ки ӯро азоб кунад аз баҳри гуноҳ .

و گفت: بر قدر آنکه خدای را دوست داری خلق تو را دوست دارند؛ و بر قدر آنکه از خدای ترس داری خلق از تو ترس دارند؛ و بر قدر آنکه به خدای مشغول باشی خلق به کار تو مشغول باشند و هرکه شرم داشته باشد از خدای در حال طاعت خدای عزوجل، شرم کرم دارد که او را عذاب کند از بهر گناه.

Ва гуфт : ҳаёии банда ҳаёӣ надам буду ҳаёии худои ҳаёии карам буд .

و گفت: حیای بنده حیای ندم بود و حیای خدای حیای کرم بود.

Ва гуфт : гумони некӯии банда ба худоӣ бар қадари маърифат буд ба карами худоӣ , ва набӯд ҳаргиз касе ки тарк гуноҳ кунад барои нафаси хеш ки бар нафаси хеши тарсад . Чун касе ки тарк гуноҳ кунад аз шарми худоӣ ки медонад ки худоӣ ӯро мебинад дар чизе ки наҳй кардааст . Пас ӯ аз он ҷиҳат эъроз кунад на аз ҷиҳати худ .

و گفت: گمان نیکوی بنده به خدای بر قدر معرفت بود به کرم خدای، و نبود هرگز کسی که ترک گناه کند برای نفس خویش که بر نفس خویش ترسد. چون کسی که ترک گناه کند از شرم خدای که می‌داند که خدای او را می‌بیند در چیزی که نهی کرده است. پس او از آن جهت اعراض کند نه از جهت خود.

Ва гуфт : гумони некӯ ба худои некӯтарин гмонҳост чун ба аъмоли шоистау муроқибат ба ҳам буд , ва аммо агар бо ғифлату маосӣ буд он орзӯ буд ки ӯро дар хатар андозад .

و گفت: گمان نیکو به خدای نیکوترین گمانهاست چون به اعمال شایسته و مراقبت به هم بود، و اما اگر با غفلت و معاصی بود آن آرزو بود که او را در خطر اندازد.

Ва гуфт : аз амали некӯи гумони некӯи хезад ва аз амали бади гумони бад .

و گفت: از عمل نیکو گمان نیکو خیزد و از عمل بد گمان بد.

Ва гуфт : мағбуни он касеаст ки мӯҳмал гузорад рӯзгори хеш ба битолат , ва мусаллат гирданд ҷавориҳи худро бар ҳалокат ;у бимиради пеш аз онкӣ ба ҳуш ояд аз ҷиноят .

و گفت: مغبون آن کسی است که مهمل گذارد روزگار خویش به بطالت، و مسلط گرداند جوارح خود را بر هلاکت؛ و بمیرد پیش از آنکه به هوش آید از جنایت.

Ва гуфт : ибрат ба харвораст ва касе ки ба ибрат нигарад ба мисқол . . .

و گفت: عبرت به خروار است و کسی که به عبرت نگرد به مثقال. . .

Ва гуфт : ҳарки эътибор нагирад ба муъоина панд напазирад ба насиҳат ,у ҳарки эътибор гирад ба муъоина мустағнӣ гардад аз насиҳат .

و گفت: هرکه اعتبار نگیرد به معاینه پند نپذیرد به نصیحت، و هرکه اعتبار گیرد به معاینه مستغنی گردد از نصیحت.

Ва гуфт : дўрбош аз суҳбати се қавм . Яке уламои ғофил ; дувуми қрои мдоҳн , сеюм мутасаввифи ҷоҳил .

و گفت: دورباش از صحبت سه قوم. یکی علمای غافل؛ دوم قرای مداهن، سوم متصوف جاهل.

Ва гуфт : танҳои орзӯӣ садиқонаст . Ва инс гирифтан ба халқи ваҳшат эшонаст .

و گفت: تنهایی آرزوی صدیقان است. و انس گرفتن به خلق وحشت ایشان است.

Ва гуфт : се хислат аз сифат авлиёаст . Эътимод кардан бар худоӣ дар ҳамаи чизҳо ; ва бениёз бӯдани бадв аз ҳамаи чизҳо ;у руҷӯъ кардани бадв дар ҳамаи чизҳо .

و گفت: سه خصلت از صفت اولیا است. اعتماد کردن بر خدای در همه چیزها؛ و بی نیاز بودن بدو از همه چیزها؛ و رجوع کردن بدو در همه چیزها.

Ва гуфт : агар маргро дар бозори Фрўхтндӣ ва бар тибқи нҳодндии сазовор будӣ аҳли охиратро ки ҳеҷашон орзӯ наомадӣу нхридндии ҷузи марг .

و گفت: اگر مرگ را در بازار فروختندی و بر طبق نهادندی سزاوار بودی اهل آخرت را که هیچشان آرزو نیامدی و نخریدندی جز مرگ.

Ва гуфт : асҳоби дунёро хизмати парасторон ва бандагон кунаду асҳоби охиратро хизмати аҳрору Аброру зӯҳҳод ва бузургворон кунанд .

و گفت: اصحاب دنیا را خدمت پرستاران و بندگان کند و اصحاب آخرت را خدمت احرار و ابرار و زهاد و بزرگواران کنند.

Ва гуфт : мард ҳаким набӯд чун то ҷамъ набӯд дар ӯ се хислат . Яке онкӣ ба чашми насиҳат дар тавонгар нигарад , на ба чашми ҳасад ; дувуми онкӣ ба чашми шафқат дар занон нигарад , на ба чашми шаҳват , сеюм онкӣ ба чашми тавозуъ дар даравишон нигарад , на ба чашми такаббур .

و گفت: مرد حکیم نبود چون تا جمع نبود در او سه خصلت. یکی آنکه به چشم نصیحت در توانگر نگرد، نه به چشم حسد؛ دوم آنکه به چشم شفقت در زنان نگرد، نه به چشم شهوت، سوم آنکه به چشم تواضع در درویشان نگرد، نه به چشم تکبر.

Ва гуфт : ҳар ки хиёнат кунад худоиро дар сар , худои парда ӯро бадаранд ба ошкоро .

و گفت: هر که خیانت کند خدای را در سر، خدای پرده او را بدراند به آشکارا.

Ва гуфт : чун бандаи инсоф худо бидиҳад аз нафаси хеши худоӣ ӯро биёмурзад .

و گفت: چون بنده انصاف خدا بدهد از نفس خویش خدای او را بیامرزد.

Ва гуфт : бо мардумони сухан андак гуед ва бо худои сухан бисёр гуед .

و گفت: با مردمان سخن اندک گویید و با خدای سخن بسیار گویید.

Ва гуфт : чун ориф бо худои даст аз адаб бидорад ҳалок шавад бо ҳалок шудагон .

و گفت: چون عارف با خدای دست از ادب بدارد هلاک شود با هلاک شدگان.

Ва гуфт : ҳаркиро тавоноӣ ба худоӣ буд ҳамеша тавонгарасту ҳаркиро тавонгарӣ ба касби хеш буд ҳамеша фақир буд . Ба аввали маҷзӯбонро мехоҳад ва ба охири муҷоҳидонро , чунонкӣ гуфт худоиро дар сарои неъмат фазласт ва дар зрои неъмати татҳир . Ту агар банда бошӣ дар саро бош .

و گفت: هرکه را توانایی به خدای بود همیشه توانگر است و هرکه را توانگری به کسب خویش بود همیشه فقیر بود. به اول مجذوبان را می‌خواهد و به آخر مجاهدان را، چنانکه گفت خدای را در سرا نعمت فضل است و در ضرا نعمت تطهیر. تو اگر بنده باشی در سرا باش.

Ва гуфт : аҷаб дорам аз он муваҳҳидон дар дӯзахи забонаи зан ки чигуна май сӯзади оташ аз сидқи тавҳид ӯ .

و گفت: عجب دارم از آن موحدان در دوزخ زبانه زن که چگونه می‌سوزد آتش از صدق توحید او.

Ва гуфт : субҳони он худоӣ ки банда гуноҳ мекунаду ҳақи шарм аз ӯ дорад .

و گفت: سبحان آن خدایی که بنده گناه می‌کند و حق شرم از او دارد.

Ва гуфт : гуноҳӣ ки туро муҳтоҷ гирданд бадв , дӯст тар дорам аз амалӣ ки бадв нозанад .

و گفت: گناهی که تو را محتاج گرداند بدو، دوست تر دارم از عملی که بدو نازند.

Ва гуфт : ҳаркии худоиро дӯст дорад нафасро душман дорад .

و گفت: هرکه خدای را دوست دارد نفس را دشمن دارد.

Ва гуфт : вале мроӣӣ ва мунофиқӣ накунад ва чунин касро дӯст кам буд .

و گفت: ولی مرائی و منافقی نکند و چنین کس را دوست کم بود.

Ва гуфт : бад дӯстӣ бошад ки туро ҳоҷат ояд чизе аз ӯ пурсидан , ё ӯро гуфтани маро ба дуои ёди дор ё дар зиндагонӣ ки бо ӯ кунӣ ҳоҷат ояд мудоро кардан , ё ҳоҷат ояд ба узр хостан аз вай дар злтӣ ки аз ту зоҳир шавад .

و گفت: بد دوستی باشد که تو را حاجت آید چیزی از او پرسیدن، یا او را گفتن مرا به دعا یاد دار یا در زندگانی که با او کنی حاجت آید مدارا کردن، یا حاجت آید به عذر خواستن از وی در زلتی که از تو ظاهر شود.

Ва гуфт : насиби муъмин аз ту се чиз бояд ки буд . Яке онкӣ агар манфиатӣ натавонӣ расонид мзртӣ нарасонӣ ; ва агар шодаш натавонӣ гардонид борӣ андўҳгн накунӣ ; ва агар мадҳаш нагӯйӣ борӣ накӯҳиш накунӣ .

و گفت: نصیب مومن از تو سه چیز باید که بود. یکی آنکه اگر منفعتی نتوانی رسانید مضرتی نرسانی؛ و اگر شادش نتوانی گردانید باری اندوهگن نکنی؛ و اگر مدحش نگویی باری نکوهش نکنی.

Ва гуфт : ҳеҷ ҳамоқат беш аз он нест ки тухм оташ меандозаду биҳишт тамаъ медорад .

و گفت: هیچ حماقت بیش از آن نیست که تخم آتش می‌اندازد و بهشت طمع می‌دارد.

Ва гуфт : яке гуноҳи баъд аз тавбаи зишттар буд аз ҳафтод гуноҳи пеш аз тавба .

و گفت: یکی گناه بعد از توبه زشت تر بود از هفتاد گناه پیش از توبه.

Ва гуфт : гуноҳи муъмин ки миёни биму умед буд чун рӯбоҳӣ буд миёни ду шер .

و گفت: گناه مومن که میان بیم و امید بود چون روباهی بود میان دو شیر.

Ва гуфт : басандааст шуморо аз доруҳо тарки гуноҳ .

و گفت: بسنده است شما را از داروها ترک گناه.

Ва гуфт : аҷаб дорам аз касе ки парҳез кунад аз таом аз бими беморӣ . Пас чаро парҳез накунад аз гуноҳ аз бими уқубат .

و گفت: عجب دارم از کسی که پرهیز کند از طعام از بیم بیماری. پس چرا پرهیز نکند از گناه از بیم عقوبت.

Ва гуфт : карами худоӣ дар офаридани дӯзах зоҳиртараст аз онкӣ дар офаридани биҳишт . Аз баҳри онкӣ ҳарчанд биҳишт ваъда кардааст агар бим дӯзах набӯдӣ як тан ба тоъат набошадӣ .

و گفت: کرم خدای در آفریدن دوزخ ظاهرتر است از آنکه در آفریدن بهشت. از بهر آنکه هرچند بهشت وعده کرده است اگر بیم دوزخ نبودی یک تن به طاعت نباشدی.

Ва гуфт : дунёи ҷойгоҳ ишғоласту пайвастаи бандаи миёни машғӯлӣ ва бимаст то брчаҳ қарор гирад ? амоءи биҳишт ва аммо дӯзах .

و گفت: دنیا جایگاه اشغال است و پیوسته بنده میان مشغولی و بیم است تا برچه قرار گیرد؟ اماء بهشت و اما دوزخ.

Ва гуфт : : ҷумлаи дунё аз аввал то охир дар баробари як соъат ғам наярзад . Пас чигуна буд ҷумлаи умр дар ғам бӯдан аз ӯ бо насиби андак аз ӯ дунёи дукон шайтонаст . Зинҳор ки аз дукон ӯ чизе надуздӣ ки аз пас даройад ва аз ту бозстонд . .

و گفت: : جمله دنیا از اول تا آخر در برابر یک ساعت غم نیرزد. پس چگونه بود جمله عمر در غم بودن از او با نصیب اندک از او دنیا دکان شیطان است. زنهار که از دکان او چیزی ندزدی که از پس درآید و از تو بازستاند. .

Ва гуфт : дунёи хамр шайтонаст . Ҳарки аз он маст шуд ҳаргиз ба ҳуши бознёиди магар - дар миёни лашгари худоӣ - рӯзи қиёмат , дар надомату хусрон .

و گفت: دنیا خمر شیطان است. هرکه از آن مست شد هرگز به هوش بازنیاید مگر -در میان لشگر خدای- روز قیامت، در ندامت و خسران.

Ва гуфт : дунё чун арӯсӣасту ҷӯянда ӯ чун машшота ӯу зоҳид дар ӯ касе буд ки рӯй вай сиёҳ кунаду мӯӣ ӯ бикунаду ҷома ӯ бадарад .

و گفت: دنیا چون عروسی است و جوینده او چون مشاطه او و زاهد در او کسی بود که روی وی سیاه کند و موی او بکند و جامه او بدرد.

Ва гуфт : дар дунё андешаасту ғам ; ва дар охирати азобу уқоб . Пас аз ӯ роҳат кӣ хоҳад буд .

و گفت: در دنیا اندیشه است و غم؛ و در آخرت عذاب و عقاب. پس از او راحت کی خواهد بود.

Ва гуфт : худованд мегуяд аз ман шикоят макунед . Аз ғами дунёи шуморо ин пӯшида нест ки ҳарду ҷаҳон марост ва ман шуморо .

و گفت: خداوند می‌گوید از من شکایت مکنید. از غم دنیا شما را این پوشیده نیست که هردو جهان مراست و من شما را.

Ва гуфт : дар касб кардани дунёи зл нуфусаст ва дар касб кардани биҳишти ъз нуфусаст эй аҷаб аз касе ки ихтиёр кунад хорӣу мазаллат дар талаби чизе ки ҷовид ва боқӣ нахоҳад монад .

و گفت: در کسب کردن دنیا ذل نفوس است و در کسب کردن بهشت عز نفوس است ای عجب از کسی که اختیار کند خواری و مذلت در طلب چیزی که جاوید و باقی نخواهد ماند.

Ва гуфт : шавамӣ дунёи туро бидон дараҷааст ки орзӯии он ту роози худоӣ машғӯл кунад то ба ёфт чаҳ расад ?

و گفت: شومی دنیا تو را بدان درجه است که آرزوی آن تو رااز خدای مشغول کند تا به یافت چه رسد؟

Ва гуфт : оқили се танаст . Яке онкии тарк дунё кунад беш аз онкии дунёи тарк вай кунад ;у онкии гӯрро иморат кунад пеш аз онкӣ дар гӯр равад ;у онкии худоиро розӣ гирданд пеш аз онкӣ бадв бирасад .

و گفت: عاقل سه تن است. یکی آنکه ترک دنیا کند بیش از آنکه دنیا ترک وی کند؛ و آنکه گور را عمارت کند پیش از آنکه در گور رود؛ و آنکه خدای را راضی گرداند پیش از آنکه بدو برسد.

Ва гуфт : ду мусӣбатаст бандаро , ки аввалин ва охирин сахттар аз он ншнўдаҳанд , ва он вақти марг буд . Гуфтанд : он кадом буд ? гуфт : яке онкии молӣ ҷамъ кардааст аз ӯ бустонанд ; дувуми онкӣ аз як як чиз - аз мол ӯ –сўол кунанд .

و گفت: دو مصیبت است بنده را، که اولین و آخرین سخت تر از آن نشنوده اند، و آن وقت مرگ بود. گفتند: آن کدام بود؟ گفت: یکی آنکه مالی جمع کرده است از او بستانند؛ دوم آنکه از یک یک چیز - از مال او –سوال کنند.

Ва гуфт : динору дирам каждумаст . Даст бидон макун то афсуни он нёмўзӣ ва агар на заҳри он туро ҳалок кунад . Гуфтанд : афсун ӯ чист ? гуфт : онкии дахл ӯ аз ҳалол буду харҷ ӯ ба ҳақ буд .

و گفت: دینار و درم کژدم است. دست بدان مکن تا افسون آن نیاموزی و اگر نه زهر آن تو را هلاک کند. گفتند: افسون او چیست؟ گفت: آنکه دخل او از حلال بود و خرج او به حق بود.

Ва гуфт : талаби дунёи оқилро некӯтар аз тарк овардани дунёи ҷоҳилро .

و گفت: طلب دنیا عاقل را نیکوتر از ترک آوردن دنیا جاهل را.

Ва гуфт : эй худовандони илму эътиқод ! қсрҳотон қайсарӣасту хонаҳоатон Касравӣасту ъмортҳотон шаддодӣасту кибратон одӣаст . Ин ҳамаи тони ҳеҷ аҳадӣ нест .

و گفت: ای خداوندان علم و اعتقاد!قصرهاتان قیصری است و خانه هاتان کسروی است و عمارتهاتان شدادی است و کبرتان عادی است. این همه تان هیچ احدی نیست.

Ва гуфт : ҷӯяндаи ин ҷаҳон ҳамеша дар зл маъсиятаст ,у ҷӯяндаи он ҷаҳон ҳамеша дар ъзў тоъатаст ,у ҷӯяндаи ҳақ ҳамеша дар рӯҳ ва роҳатаст .

و گفت: جوینده این جهان همیشه در ذل معصیت است، و جوینده آن جهان همیشه در عزو طاعت است، و جوینده حق همیشه در روح و راحت است.

Ва гуфт : суфи пӯшидан дуконӣасту сухани гуфтан дар зуҳди пеша ӯаст ,у худованди нофилаи арза кунандааст . Ин ҳамаи нишона ҳоаст .

و گفت: صوف پوشیدن دکانی است و سخن گفتن در زهد پیشة او است، و خداوند نافله عرضه کننده است. این همه نشانه ها است.

Ва гуфт : ҳарки дар таваккул таън кунад дар имон таън кардааст .

و گفت: هرکه در توکل طعن کند در ایمان طعن کرده است.

Ва гуфт : такаббур кардан бар онкас ки бар ту ба мол такаббур кунад тавозуъ буд .

و گفت: تکبر کردن بر آنکس که بر تو به مال تکبر کند تواضع بود.

Ва гуфт : аз пойгоҳи афтодани мардон он бошад ки дар хештан ба ғалат уфтанд .

و گفت: از پایگاه افتادن مردان آن باشد که در خویشتن به غلط افتند.

Ва гуфт : мурӣдро аз се чиз гурез нест . Хонае ки дар онҷои мутаворӣ буд ;у кифоятӣ кибидон тавон зистан ;у амалӣ ки бидон ҳрФтӣ тавонад кард . Ва хона ӯ хилватаст ,у кифоят ӯ таваккуласт ,у ҳарфат ӯ ибодатаст .

و گفت: مرید را از سه چیز گریز نیست. خانه ای که در آنجا متواری بود؛ و کفایتی که بدان توان زیستن؛ و عملی که بدان حرفتی تواند کرد. و خانه او خلوت است، و کفایت او توکل است، و حرفت او عبادت است.

Ва гуфт : чун мурӣд мубтало гардад ба бисёр хӯрдан , млоикаҳ бар ӯ бгринд . Ва ҳаркиро ба ҳирси брхўрдн мубтало карданд зуд буд ки ба оташи шаҳват сӯхта гардад .

و گفت: چون مرید مبتلا گردد به بسیار خوردن، ملایکه بر او بگریند. و هرکه را به حرص برخوردن مبتلا کردند زود بود که به آتش شهوت سوخته گردد.

Ва гуфт : дар тани фарзанди одами ҳазор узваст . Ҷумла аз шар ва он ҳама дар даст шайтонаст . Чун мурӣдро гурусна буд , нафасро риёзат диҳад , он ҷумлаи аъзо хушк шавад ва ба оташи гуруснагии ҷумла сӯхта гардад .

و گفت: در تن فرزند آدم هزار عضو است. جمله از شر و آن همه در دست شیطان است. چون مرید را گرسنه بود، نفس را ریاضت دهد، آن جمله اعضا خشک شود و به آتش گرسنگی جمله سوخته گردد.

Ва гуфт : гуруснагӣ нурӣасту сайри хӯрдагӣ норайасту шаҳвати ҳизуми он , ки аз ӯ оташ зояд . Он оташи Фрўнншинд то худованди онро насузад .

و گفت: گرسنگی نوری است و سیر خوردگی ناری است و شهوت هیزم آن، که از او آتش زاید. آن آتش فروننشیند تا خداوند آن را نسوزد.

Ва гуфт : ҳеҷ банда сайр нахурд ки худованд аз ӯ набарди чизе ки ҳаргизи баъд аз он , онро натавонад ёфт .

و گفت: هیچ بنده سیر نخورد که خداوند از او نبرد چیزی که هرگز بعد از آن، آن را نتواند یافت.

Ва гуфт : гуруснагии таом худоӣаст дар замин , ки танҳои содиқони бон қӯт ёбад .

و گفت: گرسنگی طعام خدای است در زمین، که تنهای صادقان بان قوت یابد.

Ва гуфт : гуруснагии мурӣдонро риёзатаст , тоибонро тҷрбтаст ,у зоҳидиро сиёсатаст ,у орифонро мкрмтаст .

و گفت: گرسنگی مریدان را ریاضت است، تایبان را تجربت است، و زاهدان را سیاست است، و عارفان را مکرمت است.

Ва гуфт : паноҳ май гирам ба худои таъолӣ аз зоҳидӣ ки фосид гирданд меъдаи худро аз бисёр хӯрдан таомҳои лавн ба лавни тавонгарон .

و گفت: پناه می‌گیرم به خدای تعالی از زاهدی که فاسد گرداند معده خود را از بسیار خوردن طعامهای لون به لون توانگران.

Ва гуфт : эшон се қавманд . Зоҳид ;у муштоқ ,у восил . Зоҳиди муолиҷа ба сабр кунад ;у муштоқи муолиҷа ба шукр ,у восили муолиҷа ба вилоят кунад .

و گفت: ایشان سه قوم اند. زاهد؛ و مشتاق، و واصل. زاهد معالجه به صبر کند؛ و مشتاق معالجه به شکر، و واصل معالجه به ولایت کند.

Ва гуфт : чун бинӣ ки марди ишорат ба амал кунад бдонкаҳи тариқат ӯ вараъаст , ва чун бинӣ ки ишорат ба оёт кунад бдонкаҳи тариқ ӯ тариқи абади аласт ва чун бинӣ ки ишорат ба оломӣ кунад бдонкаҳи тариқ ӯ тариқ муҳибонаст , ва чун бинӣ ки таъаллуқ ба зикр кунад бдонкаҳи тариқ ӯ тариқ орифонаст .

و گفت: چون بینی که مرد اشارت به عمل کند بدانکه طریقت او ورع است، و چون بینی که اشارت به آیات ‌کند بدانکه طریق او طریق ابد الست و چون بینی که اشارت به آلامی کند بدانکه طریق او طریق محبان است، و چون بینی که تعلق به ذکر کند بدانکه طریق او طریق عارفان است.

Ва гуфт : модом ки ту шукр мекунӣ шокир на ӣӣу ғояти шукр таҳайюраст .

و گفت: مادام که تو شکر می‌کنی شاکر نه ئی و غایت شکر تحیر است.

Ва гуфт : мурӣди охиратро дар дил сокин нашавад , магар дар чаҳор мавзе . ё гӯшаи хонае , ё масҷидӣ , ё гӯристонӣ , ё музиъӣ ки ҳеҷ кас ӯро натавонад дид . Пас бо кӣ нишастан ӯ ? магар бо касе ки сайр нагардад аз зикри худои таъолӣ .

و گفت: مرید آخرت را در دل ساکن نشود، مگر در چهار موضع. یا گوشه خانه ای، یا مسجدی، یا گورستانی، یا موضعی که هیچ کس او را نتواند دید. پس با کی نشستن او؟ مگر با کسی که سیر نگردد از ذکر خدای تعالی.

Гуфтанд : бар мурӣд чаҳ сахттар ? гуфт : ҳам нишинии аздод .

گفتند: بر مرید چه سخت تر؟ گفت: هم نشینی اضداد.

Ва гуфт : бингар инси хеш ба хилвату инс ба ҳақ дар хилват . Агар инси ту ба хилват буд чун аз хилвати беруни оеи инс ту баравад ва агар инси ту ба худованд буд ҳамаи ҷаҳони туро яке буд - дашту кӯҳу биёбон .

و گفت: بنگر انس خویش به خلوت و انس به حق در خلوت. اگر انس تو به خلوت بود چون از خلوت بیرون آیی انس تو برود و اگر انس تو به خداوند بود همه جهان تو را یکی بود - دشت و کوه و بیابان.

Ва гуфт : танҳоӣ , ҳам нишин садиқонаст .

و گفت: تنهایی، هم نشین صدیقان است.

Ва гуфт : дар вақти нузули балои ҳақоиқи сабр ошкоро гардад ва дар вақти мукошифаи мақдӯри ҳақоиқи ризо рӯй намояд .

و گفت: در وقت نزول بلا حقایق صبر آشکارا گردد و در وقت مکاشفه مقدور حقایق رضا روی نماید.

Ва гуфт : ҳаркии имрӯз дӯст дорад ончӣ душман дорад фардо аз пас дар оядаш ,у ҳаркии имрӯз душман дорад ончӣ дӯст дорад фардои он чиз бадв расад .

و گفت: هرکه امروز دوست دارد آنچه دشمن دارد فردا از پس در آیدش، و هرکه امروز دشمن دارد آنچه دوست دارد فردا آن چیز بدو رسد.

Ва гуфт : зойеъ шудани дайн аз тамаъаст вбоқии мондани дайн дар вараъ .

و گفت: ضایع شدن دین از طمع است وباقی ماندن دین در ورع.

Ва гуфт : бо хуии неки маъсият зиён надорад .

و گفت: با خوی نیک معصیت زیان ندارد.

Ва гуфт : миқдори як сапандони дона аз дӯстии наздики ман дӯсттар аз онаст ки ҳафтод солаи ибодат бедӯстӣ .

و گفت: مقدار یک سپندان دانه از دوستی نزدیک من دوست تر از آن است که هفتاد ساله عبادت بی دوستی.

Ва гуфт : аъмол муҳтоҷаст ба се хислат : илм ;у ният ,у ихлос .

و گفت: اعمال محتاج است به سه خصلت: علم؛و نیت، و اخلاص.

Ва гуфт : ба сидқи таваккули озодӣ тавон ёфт аз бандагӣ , ва ба ихлоси истихроҷи ҷазо тавон кард , ва ба ризо додан ба қазои айшро хуш тавон гардонид .

و گفت: به صدق توکل آزادی توان یافت از بندگی، و به اخلاص استخراج جزا توان کرد، و به رضا دادن به قضا عیش را خوش توان گردانید.

Ва гуфт : имони се чизаст : хавфу раҷоу муҳаббат . Ва дар зимни хавфи тарки гуноҳ то аз оташи наҷоти ёбӣ , ва дар зимни раҷо дар тоъати хавз карданаст то биҳишти ёбӣ , ва дар зимни муҳаббати эҳтимоли макрӯҳот карданаст то ризои ҳақ ба ҳосил ояд .

و گفت: ایمان سه چیز است: خوف و رجا و محبت. و در ضمن خوف ترک گناه تا از آتش نجات یابی، و در ضمن رجا در طاعت خوض کردن است تا بهشت یابی، و در ضمن محبت احتمال مکروهات کردن است تا رضای حق به حاصل آید.

Ва гуфт : орифи он буд ки ҳеҷ чизи дӯсттар аз зикр худоӣ надорад .

و گفت: عارف آن بود که هیچ چیز دوست تر از ذکر خدای ندارد.

Ва гуфт : маърифат ба дили ту роҳи наёбад то маърифатро ба наздики ту ҳақӣ мондааст то гзордаҳ нагардад .

و گفت: معرفت به دل تو راه نیابد تا معرفت را به نزدیک تو حقی مانده است تا گزارده نگردد.

Ва гуфт : хавф дарахтӣаст дар дилу самараи он дуо ва тазаррӯъаст . Чун дил хоиФ гардад ҷумлаи ҷавориҳ ба тоъат иҷобат кунад ва аз маосии иҷтиноби намояд .

و گفت: خوف درختی است در دل و ثمره آن دعا و تضرع است. چون دل خایف گردد جمله جوارح به طاعت اجابت کند و از معاصی اجتناب نماید.

Ва гуфт : баландтарӣни манзили толибон хавфаст ,у баландтарӣни манзил восилон ҳаёст .

و گفت: بلندترین منزل طالبان خوف است، و بلندترین منزل واصلان حیاست.

Ва гуфт : ҳарчизиро зинатӣаст ,у зинати ибодат хавфасту аломати хавфи кӯтоҳӣ амласт .

و گفت: هرچیزی را زینتی است، و زینت عبادت خوف است و علامت خوف کوتاهی امل است.

Ва гуфт : аломати фақри хавф фақраст . Ва гуфт баландтарӣни парҳези горӣ тавозуъаст .

و گفت: علامت فقر خوف فقر است. و گفت بلندترین پرهیز گاری تواضع است.

Ва гуфт : ихлоси худоиро пок кардан амаласт аз уюб .

و گفت: اخلاص خدای را پاک کردن عمل است از عیوب.

Ва гуфт : аломати шавқ онаст ки ҷавориҳ аз шаҳавоти нигоҳи дорӣу аломати шавқ ба худои дӯстӣ ҳиўаҳаст бо роҳат ба ҳам . Яъне чун ҳаёт буд ва ранҷ набӯд ки бисӯзанд шавқаш зиёдат шавад .

و گفت: علامت شوق آن است که جوارح از شهوات نگاه داری و علامت شوق به خدای دوستی حیوه است با راحت به هم. یعنی چون حیات بود و رنج نبود که بسوزاند شوقش زیادت شود.

Ва гуфт : тоъати хазона худоӣасту калиди он дуо .

و گفت: طاعت خزانه خدای است و کلید آن دعا.

Ва гуфт : тавҳид нурасту ширк нораст . Нури тавҳиди ҷумлаи сиӣоти муваҳҳидонро бисӯзанду нори ширки ҷумлаи ҳасаноти мушриконро хокистар гирданд .

و گفت: توحید نور است و شرک نار است. نور توحید جمله سیئات موحدان را بسوزاند و نار شرک جمله حسنات مشرکان را خاکستر گرداند.

Ва гуфт : чун тавҳид оҷиз нест аз ҳарчӣ дар пеш рафтааст , аз куфру туғён ҳамчунин низ оҷиз набӯд ки маҳв гирданд ҳарчӣ баъд аз он рафтааст аз гуноҳу исён ва гуфт вараъи истодан буд бар ҳади илм бе таъвил

و گفت: چون توحید عاجز نیست از هرچه در پیش رفته است، از کفر و طغیان همچنین نیز عاجز نبود که محو گرداند هرچه بعد از آن رفته است از گناه و عصیان و گفت ورع ایستادن بود بر حد علم بی تأویل

Ва гуфт : вараъи ду гӯна бошад . Вараъӣ буд дар зоҳир ки наҷунбад , магар ба худоӣ ,у вараъӣ буд дар ботин , ва он он буд ки дар дилат ба ҷузи худои дрнёид .

و گفت: ورع دو گونه باشد. ورعی بود در ظاهر که نجنبد، مگر به خدای، و ورعی بود در باطن، و آن آن بود که در دلت به جز خدای درنیاید.

Ва гуфт : зуҳди се ҳарфаст « зо » ва «ҳо » ва « дол » . Аммо « зо » тарк зинатаст ва «ҳо » тарки ҳаво ва « дол » тарки дунё .

و گفت: زهد سه حرف است «زا» و «ها» و «دال». اما «زا» ترک زینت است و «ها» ترک هوا و «دال »ترک دنیا.

Ва гуфт : аз зуҳди саховати хезад ба малик ва аз ҳуби саховат ба нафасу рӯҳ .

و گفت: از زهد سخاوت خیزد به ملک و از حب سخاوت به نفس و روح.

Ва гуфт : зуҳд онаст ки ба тарки дунёи ҳаристар буд аз ҳирс бар талаби дунё .

و گفت: زهد آن است که به ترک دنیا حریصتر بود از حرص بر طلب دنیا.

Ва гуфт : зоҳид ба зоҳир софӣаст ва ба ботини омехтау ориф ба ботин софӣаст ва ба зоҳири омехта .

و گفت: زاهد به ظاهر صافی است و به باطن آمیخته و عارف به باطن صافی است و به ظاهر آمیخته .

Ва гуфт : фӯти сахт тараст аз мӯат зеро ки мӯат инқитоъаст аз халқу фӯт инқитоъаст аз ҳақи таъолӣ .

و گفت: فوت سخت تر است از موت زیرا که موت انقطاع است از خلق و فوت انقطاع است از حق تعالی.

Ва гуфт : ҳарки сухан гуяд пеш аз онкии бияндешади пушаймоняши бори ораду ҳаркии бияндешади пеш аз онкӣ сухан гуяд саломат ёбад .

و گفت: هرکه سخن گوید پیش از آنکه بیندیشد پشیمانیش بار آرد و هرکه بیندیشد پیش از آنکه سخن گوید سلامت یابد.

Ва гуфт : аломати тавбаи насӯҳи се чизаст . Кам хӯрдан аз баҳри рӯза ; ва кам хуфтан аз баҳри намоз ; ва кам гуфтан аз баҳри зикри худои таъолӣ .

و گفت: علامت توبه نصوح سه چیز است. کم خوردن از بهر روزه؛ و کم خفتن از بهر نماز؛ و کم گفتن از بهر ذکر خدای تعالی.

Ва гуфт : зикр ӯ ҷумлаи гуноҳро ғарқа гирданд . Худ ризоӣ ӯ чигуна буд ?у ризоӣ ӯ ғарқа гирданд омолро . Худ ҳуб ӯ чигуна буд ?у ҳуб ӯ дар даҳшат андозад уқулро . Худ ваад ӯ чигуна буд ? ва ваад ӯ фаромӯш гирданд ҳарчӣ дун ӯст . Худ лутф чигуна буд ?

و گفت: ذکر او جمله گناه را غرقه گرداند. خود رضای او چگونه بود؟ و رضای او غرقه گرداند آمال را. خود حب او چگونه بود؟ و حب او در دهشت اندازد عقول را. خود ود او چگونه بود؟ و ود او فراموش گرداند هرچه دون اوست. خود لطف چگونه بود؟

Пурседанд ки ба чаҳ тавон шинохт ки худои таъолӣ аз мо розӣаст ё не ? гуфт : агар ту розӣ бошӣ аз ӯ нишонаст ки аз ту розӣаст

پرسیدند که به چه توان شناخت که خدای تعالی از ما راضی است یا نی؟ گفت : اگر تو راضی باشی از او نشان است که از تو راضیست

Гуфтанд : онгоҳ касе бўдкаҳ аз ӯ розӣ набӯду даъвии маърифат ӯ кунад ?

گفتند: آنگاه کسی بودکه از او راضی نبود و دعوی معرفت او کند؟

Гуфт : оре ! ҳарки ғофил монад аз анъом ӯ ва дар хашм ба сабаби мақдӯрӣ чаҳ аз неъмат ва чаҳ аз меҳнат ва чаҳ аз мусӣбат .

گفت: آری! هرکه غافل ماند از انعام او و در خشم به سبب مقدوری چه از نعمت و چه از محنت و چه از مصیبت.

Ва касе гуфт : кӣ буд ки ба мақоми таваккули расму радои ози броФгнм ва бо зоҳидӣ биншинам ?

و کسی گفت: کی بود که به مقام توکل رسم و ردای آز برافگنم و با زاهدان بنشینم؟

Гуфт : онгоҳ ки нафасро дар сари риёзати диҳӣ то онгоҳ ки агар се рӯзи туро ҳақи рӯзии надиҳад заъиф нагардӣ - дар нафаси худ - ва агар бад-ӣн дараҷа нарасида бошӣ нишаст тўбри бисоти зоҳидии ҷаҳл буд ва аз Фзиҳт шудан ту эмин набошам .

گفت: آنگاه که نفس را در سر ریاضت دهی تا آنگاه که اگر سه روز تو را حق روزی ندهد ضعیف نگردی - در نفس خود - و اگر بدین درجه نرسیده باشی نشست توبر بساط زاهدان جهل بود و از فضیحت شدن تو ایمن نباشم.

Гуфтанд : фардо ки эминтар буд ?

گفتند: فردا که ایمنتر بود؟

Гуфт : онкии имрӯзи бештари тарсад .

گفت: آنکه امروز بیشتر ترسد.

Гуфтанд : мард ба таваккул кӣ расад ? гуфт : онгоҳ ки худои таъолиро ба вакилӣ ризо диҳад .

گفتند: مرد به توکل کی رسد؟ گفت: آنگاه که خدای تعالی را به وکیلی رضا دهد.

Гуфтанд : тавонгарӣ чаҳ бошад ? гуфт : эмин бӯдан ба худоӣ .

گفتند: توانگری چه باشد؟ گفت: ایمن بودن به خدای.

Гуфтанд : ориф кӣ бошад ? гуфт : ҳаст нест буд .

گفتند: عارف کی باشد؟ گفت: هست نیست بود.

Гуфтанд : дарвешӣ чист ? гуфт : онкӣ ба худованди хеш аз ҷумлаи коиноти тавонгарӣ шӯии магар ки як рӯз дар пеш ӯ сухани тавонгарӣ ва дарвешӣ мерафт . Гуфт фардо на тавонгарӣ вазнӣ хоҳад дошт ва на дарвешии сабру шукр вазн хоҳад дошт . Бояд ки шукри оре ва сабр кунӣ .

گفتند: درویشی چیست؟ گفت: آنکه به خداوند خویش از جمله کاینات توانگری شوی مگر که یک روز در پیش او سخن توانگری و درویشی می‌رفت. گفت فردا نه توانگری وزنی خواهد داشت و نه درویشی صبر و شکر وزن خواهد داشت. باید که شکر آری و صبر کنی.

Гуфтанд : аи зхлқ дар зуҳд ки собити қадамтар ? гуфт : онкии яқин ӯ бештар буд .

گفتند: ا زخلق در زهد که ثابت قدمتر؟ گفت: آنکه یقین او بیشتر بود.

Гуфтанд : муҳаббатро нишон чист ? гуфт : онкӣ ба никуӣ зиёдат нашуд ва ба ҷафо нуқсон нагирад .

گفتند: محبت را نشان چیست؟ گفت: آنکه به نکویی زیادت نشد و به جفا نقصان نگیرد.

Яке гуфташ : маро васиятӣ кун . Гуфт : субҳони аллоҳ ! чун нафаси ман аз ман қабул намекунад дайгарӣ аз ман қабул чигуна кунад ?

یکی گفتش: مرا وصیتی کن. گفت: سبحان الله! چون نفس من از من قبول نمی کند دیگری از من قبول چگونه کند؟

Гуфтанд : ҷамоатиро мебайнем ки туро ғайбат мекунанд . Гуфт : агар худоӣ маро бихоҳад омрзиди ҳеҷ зиён надорад марои ончӣ эшон гӯйанд , ва агар нахоҳад омрзиди пас ман сазои онам ки эшон мегӯйанд .

گفتند: جماعتی را می‌بینیم که تو را غیبت می‌کنند. گفت: اگر خدای مرا بخواهد آمرزید هیچ زیان ندارد مرا آنچه ایشان گویند، و اگر نخواهد آمرزید پس من سزای آنم که ایشان می‌گویند.

Гуфтанд : ту чаро ҳама аз раҷои сухан май гӯйӣу ҳама аз караму лутф ӯ шарҳ май диҳӣ ?

گفتند: تو چرا همه از رجا سخن می‌گویی و همه از کرم و لطف او شرح می‌دهی؟

Гуфт : лобуди сухан чу манӣ бо ҷавонмардӣ ба ҷуз аз карам ва лутф набӯд .

گفت: لابد سخن چو منی با جوانمردی به جز از کرم و لطف نبود.

Ва ӯро муноҷотаст . Ва гуфт : худовандо ! умеди ман ба тавбаи сиӣот беш аз онаст ки умеди ман ба тавбаи ҳасанот . Аз баҳри онкии ман хештан чунон меёбам ки эътимод кунам бар тоъат ба ихлос , вмн чигуна тоъат ба ихлос тавонам кард , ва ман ба офоти маърӯф . Влкни худро дар гуноҳ чунон меёбам ки эътимод дорам бар афви ту ва ту чигуна гуноҳи ман афв накунӣу тавбаи ҷӯади мавсуф .

و او را مناجات است. و گفت: خداوندا! امید من به توبه سیئات بیش از آن است که امید من به توبه حسنات. از بهر آنکه من خویشتن چنان می‌یابم که اعتماد کنم بر طاعت به اخلاص، ومن چگونه طاعت به اخلاص توانم کرد، و من به آفات معروف. ولکن خود را در گناه چنان می‌یابم که اعتماد دارم بر عفو تو و تو چگونه گناه من عفو نکنی و توبه جود موصوف.

Ва гуфт : илоҳӣ ! мар Мӯсо кулемроу ҳорӯни азизро ба наздики фиръавни тоғӣ боғӣ фиристодӣ ва гуфтӣ сухан бо ӯ оҳиста бигӯед . Илоҳӣ ! ин лутф туаст бо касе ки даъвӣ худоӣ мекунад . Худ лутфи ту чигуна буд бо касе ки бандагии туро аз миён ҷон мекунад .

و گفت: الهی! مر موسی کلیم را و هارون عزیز را به نزدیک فرعون طاغی باغی فرستادی و گفتی سخن با او آهسته بگویید. الهی! این لطف تو است با کسی که دعوی خدایی می کند. خود لطف تو چگونه بود با کسی که بندگی تو را از میان جان می‌کند.

Ва гуфт : илоҳӣ ! лутфу ҳалами ту бо касе ки анои рбкм алоълӣ гуяд инаст . Лутфу карами ту бо касе ки субҳони рабӣ алоълӣ гуяд ки донад ки чаҳ хоҳад буд ?

و گفت: الهی! لطف و حلم تو با کسی که انا ربکم الاعلی گوید این است. لطف و کرم تو با کسی که سبحان ربی الاعلی گوید که داند که چه خواهد بود؟

Вагуфт : илоҳӣ ! дар ҷумлаи молу малики ман ҷузи гилӣмӣ куҳна нест . Бо ин ҳама агар касе аз ман бихоҳад - агар чаҳ муҳтоҷам - аз ӯ боз надорам . Туро чандини ҳазор раҳматаст ва ба заррае муҳтоҷи Неу чандини дармондаи раҳмат аз эшон дареғи доштан чун буд ?

وگفت: الهی!در جمله مال و ملک من جز گلیمی کهنه نیست. با این همه اگر کسی از من بخواهد - اگر چه محتاجم - از او باز ندارم. تو را چندین هزار رحمت است و به ذره ای محتاج نیی و چندین درمانده رحمت از ایشان دریغ داشتن چون بود؟

Ва гуфт : илоҳӣ ! ту фармӯдае ки ман ҷоءи болҳснаҳи фалаи хайри минҳо . Ҳаркии некуӣ ба мо оради беҳтар аз он бадви бози даҳум . Ҳеҷ некӯтар аз имон нест ки ба мо додае чаҳ беҳтар аз он ба мо диҳии ҷузи лақои ту худовандо !

و گفت: الهی! تو فرموده ای که من جاء بالحسنة فله خیر منها. هرکه نیکویی به ما آرد بهتر از آن بدو باز دهم. هیچ نیکوتر از ایمان نیست که به ما داده ای چه بهتر از آن به ما دهی جز لقای تو خداوندا!

Ва гуфт : илоҳӣ ! чунонкии ту ба кас наМонӣ корҳои тавбаи кор кас намонад . Ҳаркасӣ ки ҳар касеро дӯст дорад ҳамаи роҳат онкас ҷӯяд . Ту чун мар касеро дӯсти дории бало бар сар ӯ боронӣ .

و گفت: الهی! چنانکه تو به کس نمانی کارهای توبه کار کس نماند. هرکسی که هر کسی را دوست دارد همه راحت آنکس جوید. تو چون مر کسی را دوست داری بلا بر سر او بارانی.

Ва гуфт : худовандо ! ҳарчӣ аз дунё мрохўоҳӣ дод ба кофарони даҳ ва ҳарчӣ аз уқбои маро хоҳӣ дод ба муъминони даҳ , ки маро басандааст дар дунё ёд кард ту ва дар уқбои дидори ту .

و گفت: خداوندا! هرچه از دنیا مراخواهی داد به کافران ده و هرچه از عقبی مرا خواهی داد به مومنان ده، که مرا بسنده است در دنیا یاد کرد تو و در عقبی دیدار تو.

Ва гуфт : илоҳӣ ! чигуна имтиноъи намоям ба сабаби гуноҳ аз дуо ки наме байнами туро ки имтиноъи намое ба сабаби гуноҳ аз ман ато . Агар чаҳ гуноҳ мекунам ту ҳамчунон ато май диҳӣ . Пас ман низ агар чаҳ гуноҳ мекунам аз дуо боз натавонам истод .

و گفت: الهی!چگونه امتناع نمایم به سبب گناه از دعا که نمی‌بینم تو را که امتناع نمایی به سبب گناه از من عطا. اگر چه گناه می‌کنم تو همچنان عطا می‌دهی. پس من نیز اگر چه گناه می‌کنم از دعا باز نتوانم ایستاد.

Ва гуфт : илоҳӣ ! агар ман натавонам ки аз гуноҳи бози истами ту май туоне ки гуноҳам биёмурзӣ .

و گفت: الهی!اگر من نتوانم که از گناه باز ایستم تو می‌توانی که گناهم بیامرزی.

Ва гуфт : илоҳӣ ! ҳргноаҳ ки аз ман дар вуҷӯд меояд ду рӯй дорад . Яке рӯй ба лутф ту дорад ; ва яке рӯй ба заъфи ман . ё бидон рӯй гуноҳам афв кун ки ба лутф ту дорад , ё бидон рӯй биёмурз ки ба заъф ман дорад .

و گفت: الهی! هرگناه که از من در وجود می‌آید دو روی دارد. یکی روی به لطف تو دارد؛ و یکی روی به ضعف من. یا بدان روی گناهم عفو کن که به لطف تو دارد، یا بدان روی بیامرز که به ضعف من دارد.

Ва гуфт : илоҳӣ ! ба бдкрдорӣ ки марост аз ту май тарсам , ва ба фазлӣ ки тўрост ба ту умед медорам . Пас аз ман бози мадори фазлӣ ки тўрост ба сабаби бдкрдорӣ ки марост .

و گفت: الهی! به بدکرداری که مراست از تو می‌ترسم، و به فضلی که توراست به تو امید می‌دارم. پس از من باز مدار فضلی که توراست به سبب بدکرداری که مراست.

Ва гуфт : илоҳӣ ! бар ман бахшой зеро мнои зи он туам .

و گفت: الهی! بر من بخشای زیرا منا ز آن توام.

Ва гуфт : илоҳӣ ! чигуна тарсам аз ту ? ва ту карӣмӣ . Ва чигуна натарсам аз ту ? ва ту азизӣ .

و گفت: الهی! چگونه ترسم از تو؟ و تو کریمی. و چگونه نترسم از تو؟ و تو عزیزی.

Ва гуфт : илоҳӣ ! чигуна хонам туро ? ва ман бандаи осӣ . Ва чигуна нахоҳам туро ? ва ту худованди Карим .

و گفت: الهی! چگونه خوانم تو را؟ و من بنده عاصی. و چگونه نخواهم تو را؟ و تو خداوند کریم.

Ва гуфт : илоҳӣ ! зиҳии худованди пок ки банда гуноҳ кунад ва туро шарми карам буд .

و گفت: الهی! زهی خداوند پاک که بنده گناه کند و تو را شرم کرم بود.

Ва гуфт : илоҳӣ ! тарсам аз ту зеро ки бандаам ва умед медорам ба ту . Зеро ки ту худовандӣ .

و گفت: الهی! ترسم از تو زیرا که بنده ام و امید می‌دارم به تو. زیرا که تو خداوندی.

Ва гуфт : илоҳӣ ! ту дӯст май дорӣ ки ман туро дӯст дорам , бо онкӣ бениёзӣ аз ман . Пас ман чигуна дӯст надорам ки ту марои дӯсти дории боин ҳамаи эҳтиёҷ ки ба ту дорам ?

و گفت: الهی! تو دوست می‌داری که من تو را دوست دارم، با آنکه بی نیازی از من. پس من چگونه دوست ندارم که تو مرا دوست داری بااین همه احتیاج که به تو دارم؟

Ва гуфт : илоҳӣ ! ман ғарибаму зикри ту ғариб ва ман бо зикри ту улфат гирифтаам зеро ки ғариб бо ғариб улфат гирад .

و گفت: الهی! من غریبم و ذکر تو غریب و من با ذکر تو الفت گرفته ام زیرا که غریب با غریب الفت گیرد.

Ва гуфт : илоҳӣ ! ширинтарин атоҳо дар дили ман раҷоӣ туаст ва хуштарин суханон бар забони ман саноӣ туасту дӯсттарин вақтҳо бар ман вақт лақоӣ туаст .

و گفت: الهی! شیرینترین عطاها در دل من رجای توست و خوشترین سخنان بر زبان من ثنای توست و دوست ترین وقتها بر من وقت لقای توست.

Ва гуфт : илоҳӣ ! марои амал биҳишт несту тоқат дӯзах надорам . Акнӯн кор бо фазл ту афтод .

و گفت: الهی! مرا عمل بهشت نیست و طاقت دوزخ ندارم. اکنون کار با فضل تو افتاد.

Ва гуфт : агар фардо маро гуяд чаҳ оварадӣ ? гӯям : худованди а ! аз зиндони мӯии болидау ҷомаи шўхгну олимии андӯҳу хиҷлати барҳами баста чаҳ тавон оварад ? маро бишӯй ва хлътӣ фирист ва мапурс .

و گفت: اگر فردا مرا گوید چه آوردی؟ گویم: خداوند ا! از زندان موی بالیده و جامه شوخگن و عالمی اندوه و خجلت برهم بسته چه توان آورد؟ مرا بشوی و خلعتی فرست و مپرس.

Нақласт ки яҳёи садҳазори дирам вом дошт - бар ғозёну ҳоҷёну фуқароу уламоу суфиён сарф карда буд -у урафо тақозо мекарданду дил ӯ бидон машғӯл буд . Шаби одинаи пайғамбарро слии аллоҳи алайҳу алии ?алау силам ба хоб дид ки гуфт : эй яҳё ! дилтанг машав ки аз дилтангии ту ман ранҷурам . Бархез ва ба хуросони рӯ ки он садҳазори дирам ки ту воми дорӣ , он ҷойгаҳи занӣ аз баҳри ту сесад ҳазор дирам ки ту воми дорӣ ниҳодааст . Гуфт : ё расӯли аллоҳи он шаҳри кадом ва он шахс кист ? гуфт : шаҳр ба шаҳр май рӯ ,у сухан май гӯй , ки сухани ту шифои длҳост , ки ман худ чунонкӣ ба хоби ту омадаам ба хоби онкаси рӯм .

نقل است که یحیی صدهزار درم وام داشت - بر غازیان و حاجیان و فقرا و علما و صوفیان صرف کرده بود - و عرفا تقاضا می‌کردند و دل او بدان مشغول بود. شب آدینه پیغمبر را صلی الله علیه و علی آله و سلم به خواب دید که گفت: ای یحیی! دلتنگ مشو که از دلتنگی تو من رنجورم. برخیز و به خراسان رو که آن صدهزار درم که تو وام داری، آن جایگه زنی از بهر تو سیصد هزار درم که تو وام داری نهاده است. گفت: یا رسول الله آن شهر کدام و آن شخص کیست؟ گفت: شهر به شهر می‌رو، و سخن می‌گوی، که سخن تو شفای دلهاست، که من خود چنانکه به خواب تو آمده ام به خواب آنکس روم.

Пас яҳё ба ншобўр омад ва ӯро дар пеши тоқ минбар ниҳоданд . Гуфт : эй мардумони ншобўр ! ман ӣнҷо ба ишорати пайғомбари алайҳи ассалом омадаам ки фармӯдаи асткаҳ : воми ту як каси бгзорд . Ва ман сад ҳазор дирами нуқра вом дорам ва бидонед ки сухани моро ба ҳрўқти ҷамолӣ буд акнӯн ин вом ҳиҷоб омад .

پس یحیی به نشابور آمد و او را در پیش طاق منبر نهادند. گفت: ای مردمان نشابور!من اینجا به اشارت پیغامبر علیه السلام آمده ام که فرموده استکه : وام تو یک کس بگزارد. و من صد هزار درم نقره وام دارم و بدانید که سخن ما را به هروقت جمالی بود اکنون این وام حجاب آمد.

Яке гуфт : ман панҷоҳ ҳазор дирам бидиҳам . Дайгарӣ гуфт : чиҳил ҳазор дирам бидиҳам . Яҳё нагирифт ва гуфт : Сайиди алайҳи ассалом ба як кас ишорат кардааст .

یکی گفت: من پنجاه هزار درم بدهم. دیگری گفت: چهل هزار درم بدهم. یحیی نگرفت و گفت: سید علیه السلام به یک کس اشارت کرده است.

Пас дар сухан омад . Рӯзи аввали ҳафт ҷиноза аз маҷлис ӯ бардоштанд . Пас чун дар ншобўри вом гзордаҳ нашуд азм Балх кард . Чун онҷо расед муддатӣ боздоштанд то сухан гуфт ; ва тавонгариро фазли ниҳод бар дарвешӣ . Садҳазор дирамаш бидоданд . Шайхӣ дар он ноҳит буд . Магари ин сухан хушнаомад тавонгариро фазл ниҳодан . Гуфт : худои баракати мкнод бар вай .

پس در سخن آمد. روز اول هفت جنازه از مجلس او برداشتند. پس چون در نشابور وام گزارده نشد عزم بلخ کرد. چون آنجا رسید مدتی بازداشتند تا سخن گفت؛ و توانگری را فضل نهاد بر درویشی. صدهزار درمش بدادند. شیخی در آن ناحیت بود. مگر این سخن خوش نیامد توانگری را فضل نهادن. گفت: خدای برکت مکناد بر وی.

Чун аз Балх берун омад роҳаши бзднду молаши ббрднд . Гуфтанд : асари дуои он пер буд . Пас азм ҳро кард ва гӯйанд ки ба Марв рафт . Пас ба ҳро омад ва хоб бозгуфт . Духтари амири ҳро дар маҷлис буд . Кас фиристод ки : эй эмом ! дил аз воми фориғи дор ки он шаб ки Сайиди олами алайҳи ассалом дар хоб ба ту гуфт , бо ман низ гуфт . Гуфтам : ё расӯли аллоҳи ман пеш ӯ рӯм ? фармуд ки ӯ худ ояд ва ман интизор ту мекардам . Чун падари маро ба шавҳар дод ончии дигаронро рӯй ва мис бошад маро аз нуқрау зари сохт . Ончӣ нуқрааст сесад ҳазор дирамаст . Ҷумла ба ту эсор кардам , влкни як ҳоҷат дорам ва он онаст ки чаҳор рӯзи дигар маҷлис бигӯе .

چون از بلخ بیرون آمد راهش بزدند و مالش ببردند. گفتند: اثر دعای آن پیر بود. پس عزم هرا کرد و گویند که به مرو رفت. پس به هرا آمد و خواب بازگفت. دختر امیر هرا در مجلس بود. کس فرستاد که: ای امام! دل از وام فارغ دار که آن شب که سید عالم علیه السلام در خواب به تو گفت، با من نیز گفت. گفتم: یا رسول الله من پیش او روم؟ فرمود که او خود آید و من انتظار تو می‌کردم. چون پدر مرا به شوهر داد آنچه دیگران را روی و مس باشد مرا از نقره و زر ساخت. آنچه نقره است سیصد هزار درم است. جمله به تو ایثار کردم، ولکن یک حاجت دارم و آن آن است که چهار روز دیگر مجلس بگویی.

Яҳёи чаҳор рӯз маҷлис бигуфт . Рӯзи аввали даҳ ҷиноза барграфтанд ,у рӯзи дувуми бист ва панҷ ҷиноза барграфтанд ,у рӯзи сими чиҳил ҷиноза ,у рӯзи чаҳоруми ҳафтод ҷиноза ва пас рӯзи панҷум аз ҳарӣ бирафт бо ҳафт штрўори нуқра . Чун ба балаам расед псрбо ӯ буд ва он мол меоварад . Гуфт : набояд ки чун ба шаҳр расад ҳоле ба ғрмо ва фуқаро диҳаду маро бе насиби бигузорад . Ҳангоми саҳар муноҷот мекард . Сар ба саҷдаи ниҳод , ногаҳони сангӣ бар сар ӯ омад . Яҳё гуфт : молро ба ғурямон диҳед .

یحیی چهار روز مجلس بگفت. روز اول ده جنازه برگرفتند، و روز دوم بیست و پنج جنازه برگرفتند، و روز سیم چهل جنازه، و روز چهارم هفتاد جنازه و پس روز پنجم از هری برفت با هفت شتروار نقره. چون به بلهم رسید پسربا او بود و آن مال می‌آورد. گفت: نباید که چون به شهر رسد حالی به غرما و فقرا دهد و مرا بی نصیب بگذارد. هنگام سحر مناجات می‌کرد. سر به سجده نهاد، ناگهان سنگی بر سر او آمد. یحیی گفت: مال را به غریمان دهید.

Ва ҷон бидод . Аҳли тариқат ӯро бар гардан ниҳоданд ва ба Найшобӯр овараданд ва ба гӯристони Муъаммар дафн карданд . Рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و جان بداد. اهل طریقت او را بر گردن نهادند و به نیشابور آوردند و به گورستان معمر دفن کردند. رحمةالله علیه.