Он собиқи роҳи маънии он ноқиди нақди тақвои он нигини хотами ҳидояти он амини олами вилояти он машҳури асрори Мансури аммори рҳмҳоллаҳи алайҳ аз кбори машойих буду дрмўъзаҳи калимотӣ олӣ дошт чунонкӣ дар ваъз касе некӯтар азу сухан нагуфт : ва беонешоФӣ дошт ва дар анвоъи улӯми комил буду дрмъомлту маърифати тамом ва баъзе мутасаввифа дар кор ӯ маболиғат кунанд ва ӯ аз асҳоби Ироқён буду мақбули аҳли хуросон ва аз Марв буд ва гӯйанд ки аз пўшнг буд ва дар Басра муқӣм шуд .

آن سابق راه معنی آن ناقد نقد تقوی آن نگین خاتم هدایت آن امین عالم ولایت آن مشهور اسرار منصور عمار رحمةالله علیه از کبار مشایخ بود و درموعظه کلماتی عالی داشت چنانکه در وعظ کسی نیکوتر ازو سخن نگفت: و بیانی شافی داشت و در انواع علوم کامل بود و درمعاملت و معرفت تمام و بعضی متصوفه در کار او مبالغت کنند و او از اصحاب عراقیان بود و مقبول اهل خراسان و از مرو بود و گویند که از پوشنگ بود و در بصره مقیم شد.

Сабаби тавба ӯ он буд ки дар роҳ коғазӣ ёфт бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим бар ваии навишта буд бардошт ва ҷоӣӣ наёфт ки онро биниҳодӣ бихӯрад бихоб дид ки ба ҳурматӣ ки доштӣ он рқъаҳро дрҳкмт бар ту кушода кардем пас муддатӣ риёзат кашиду маҷлис оғоз кард .

سبب توبه او آن بود که در راه کاغذی یافت بسم الله الرحمن الرحیم بر وی نوشته بود برداشت و جائی نیافت که آنرا بنهادی بخورد بخواب دید که به حرمتی که داشتی آن رقعه را درحکمت بر تو گشاده کردیم پس مدتی ریاضت کشید و مجلس آغاز کرد.

Нақласт ки ҷавонӣ ба маҷлиси фасоди машғӯл буд чаҳор дирам ба ғуломӣ дод ки нақли маҷлиси хиради ғулом дар роҳ ба маҷлиси Мансури аммор бргзшт гуфт : соъатӣ таваққуф кунам то чаҳ мегуяд Мансур аз барои дарвешии чизе мехост гуфт : кист ки чаҳор дирам бидиҳад то чаҳор дуо кунам ӯро ғулом гуфт : ҳеҷ беҳтар аз ин нест ки ин чаҳор дирами бадви даҳум то он дуо маро кунад пас он чаҳор дирам бидод Мансур гуфт : акнӯн чаҳ дуо мехоҳӣ гуфт : аввали онкии озоди гирдаму дувуми онкии ҳақи таъолии хоҷаи маро тавба диҳад сеюм онкии ивази чаҳор дирам боз диҳад чаҳоруми онкӣ бар ману брхўоҷаҳ ва бар туу маҷлисён раҳмат кунад Мансури аммор дуо кард ғуломи боз хона рафт хоҷа гуфт : куҷо будӣ ва чаҳ оварадӣ гуфт : ба маҷлиси Мансур аммор будам ва чаҳор дуо харидам бидон чаҳор дирам хоҷа гуфт : кадом дуост ғуломи ҳол боз гуфт : хоҷа гуфт : туро озод кардам ва тавба кардам худоиро ки ҳаргиз хамр нахӯрам ва ба ивази чаҳор дирами чаҳорсад дирам бахшедам боқии он чаҳорум ба ман таъаллуқ надорад ончии бадасти ман буд кардам шабона ба хоб дид ки ҳотифӣ гуфт : ончии бадасти ту буд болӣимӣ хеш кардӣ ончии ҳаволаи бмост ба карӣмии хеши мо низ кардем бар туу ғулом ва бар Мансуру маҷлисён раҳмат кардем .

نقلست که جوانی به مجلس فساد مشغول بود چهار درم به غلامی داد که نقل مجلس خرد غلام در راه به مجلس منصور عمار برگذشت گفت: ساعتی توقف کنم تا چه می‌گوید منصور از برای درویشی چیزی می‌خواست گفت: کیست که چهار درم بدهد تا چهار دعا کنم او را غلام گفت: هیچ بهتر از این نیست که این چهار درم بدو دهم تا آن دعا مرا کند پس آن چهار درم بداد منصور گفت: اکنون چه دعا می‌خواهی گفت: اول آنکه آزاد گردم و دوم آنکه حق تعالی خواجه مرا توبه دهد سوم آنکه عوض چهار درم باز دهد چهارم آنکه بر من و برخواجه و بر تو و مجلسیان رحمت کند منصور عمار دعا کرد غلام باز خانه رفت خواجه گفت: کجا بودی و چه آوردی گفت: به مجلس منصور عمار بودم و چهار دعا خریدم بدان چهار درم خواجه گفت: کدام دعاست غلام حال باز گفت: خواجه گفت: ترا آزاد کردم و توبه کردم خدای را که هرگز خمر نخورم و به عوض چهار درم چهارصد درم بخشیدم باقی آن چهارم به من تعلق ندارد آنچه بدست من بود کردم شبانه به خواب دید که هاتفی گفت: آنچه بدست تو بود بالئیمی خویش کردی آنچه حواله بماست به کریمی خویش ما نیز کردیم بر تو و غلام و بر منصور و مجلسیان رحمت کردیم.

Нақласт ки рӯзӣ маҷлис мегуфт : яке рқъаҳ буи дод ин байт буд бар он навишта

نقلست که روزی مجلس می‌گفت: یکی رقعه بوی داد این بیت بود بر آن نوشته

Яъне касе ки муттақе несту халқро тақво фармоед ҳамчунин табибӣаст ки алоҷ дигарон кунад ва ӯ аз ҳамаи бемортар буд Мансур ҷавоб дод ки эй марди ту ба қавли ман амал кун ки қавлу илми ман туро суд дораду тақсири ман дар амали туро зиён надорад .

یعنی کسی که متقی نیست و خلق را تقوی فرماید همچنین طبیبی است که علاج دیگران کند و او از همه بیمارتر بود منصور جواب داد که ای مرد تو به قول من عمل کن که قول و علم من ترا سود دارد و تقصیر من در عمل ترا زیان ندارد.

Ва гуфт : шабии беруни омадам ба дар хонаи расидами яке муноҷот мекард ки худоёи ин гуноҳ бар ман рафт аз он набӯд то фармони туро хилоф кунам балки аз нафаси ман буд ки роҳи ман бузаду Иблис мадад кард лоҷарам дар гуноҳи афтодам агар ту дастам нагирӣ ки гирад ва агар ту дар нагузорӣ ки дргзорд чун ин шунидам оғоз кардам аъўзи биллоҳи ман алшитони алрҷими вқўдҳои анноси волҳҷораҳи алайҳои млоикаҳи ғлози шаддоди лоиъсўни аллоҳи мо амрҳму иФълўни мо иؤмрўни пас овозии шунӯдами бомдоди бадари он хона май гузаштам хурӯшӣ шунидам гуфтам чаҳ ҳоласт перзании онҷо буд гуфт : фарзандами дӯш аз бими ҳақи таъолӣ ба мурдааст ки дар кӯии оятӣ бар хонданди наъраи бузад ва ҷон бидод Мансур гуфт : ман хондам ва ман киштам ӯро .

و گفت: شبی بیرون آمدم به در خانهٔ رسیدم یکی مناجات می‌کرد که خدایا این گناه بر من رفت از آن نبود تا فرمان ترا خلاف کنم بلکه از نفس من بود که راه من بزد و ابلیس مدد کرد لاجرم در گناه افتادم اگر تو دستم نگیری که گیرد و اگر تو در نگذاری که درگذارد چون این شنیدم آغاز کردم اعوذ باللّه من الشیطان الرجیم وقودها الناس والحجارة علیها ملایکة غلاظ شداد لایعصون اللّه ما امرهم و یفعلون ما یؤمرون پس آوازی شنودم بامداد بدر آن خانه می‌گذشتم خروشی شنیدم گفتم چه حالست پیرزنی آنجا بود گفت: فرزندم دوش از بیم حق تعالی بمرده است که در کوی آیتی بر خواندند نعره بزد و جان بداد منصور گفت: من خواندم و من کشتم او را.

Нақласт ки ҳрўни алрашед ӯро гуфт : азтў суолӣ кунам ва се рӯзи муҳлати даҳум дар ҷавоб он гуфт : бигӯӣ гуфт : оламтарин халқ кисту ҷоҳилтарин халқ кист Мансур бархест ва берун омад пас ҳам аз роҳ бозгашт гуфт : ё амӣралмуъминӣни ҷавоби шинави оламтарин халқи мутӣъ тарснокасту ҷоҳилтарин халқи осӣ эминаст .

نقلست که هرون الرشید او را گفت: ازتو سئوالی کنم و سه روز مهلت دهم در جواب آن گفت: بگوی گفت: عالم‌ترین خلق کیست و جاهل‌ترین خلق کیست منصور برخاست و بیرون آمد پس هم از راه بازگشت گفت: یا امیرالمؤمنین جواب شنو عالم‌ترین خلق مطیع ترسناک است و جاهل‌ترین خلق عاصی ایمن است.

Ва гуфт : покаст он хдоӣӣ ки дили орифонро маҳали зикр худ гардониду дили зоҳидиро мавзе таваккул гардониду дили мутаваккилонро манбаи ризоу дили даравишонро ҷои қаноату дили аҳли дунёро ватан тамаъ гардонид .

و گفت: پاکست آن خدائی که دل عارفان را محل ذکر خود گردانید و دل زاهدان را موضع توکل گردانید و دل متوکلان را منبع رضا و دل درویشان را جای قناعت و دل اهل دنیا را وطن طمع گردانید.

Ва гуфт : мардумон бар ду гӯнаанд яке ниёзмандон ба худоӣ ва ин дараҷа бузургтаринаст ба ҳукми зоҳири шариъат ва яке онкӣ дид аФтқорш набошад аз онкӣ медонад ки ҳақи таъолии ончӣ қисмат кард дар азал аз халқу ризқу аҷалу ҳиўаҳу саодату шақовати ҷуз он набошад пас ин кас дар айни аФтқорст ба ҳақ ва дар айн истиғноаст аз ғайри ҳақ .

و گفت: مردمان بر دو گونه‌اند یکی نیازمندان به خدای و این درجهٔ بزرگترین است به حکم ظاهر شریعت و یکی آنکه دید افتقارش نباشد از آنکه می‌داند که حق تعالی آنچه قسمت کرد در ازل از خلق و رزق و اجل و حیوة و سعادت و شقاوت جز آن نباشد پس این کس در عین افتقارست به حق و در عین استغنا است از غیر حق.

Ва гуфт : ҳикмат сухан гуяд дар дили орифон ба забони тасдиқ ва дар дили зоҳидӣ ба забони тафзил ва дар дили обидон ба забони тавфиқ ва дар дили мурӣдон ба забони тафаккур ва дар дили олимон ба забони тазаккур .

و گفت: حکمت سخن گوید در دل عارفان به زبان تصدیق و در دل زاهدان به زبان تفضیل و در دل عابدان به زبان توفیق و در دل مریدان به زبان تفکر و در دل عالمان به زبان تذکر.

Ва гуфт : хунаки онкасӣ ки бомдод ки бархезад ибодати ҳарфат ӯ буду дарвешии орзӯии вай буду азлати шаҳват ӯ буду охирати ҳиммат ӯ буд ва дар марги фикрат ӯ буду тавба кардани азм ӯ буду қабули тавбау раҳмати умед ӯ буд .

و گفت: خنک آنکسی که بامداد که برخیزد عبادت حرفت او بود و درویشی آرزوی وی بود و عزلت شهوت او بود و آخرت همت او بود و در مرگ فکرت او بود و توبه کردن عزم او بود و قبول توبه و رحمت امید او بود.

Ва гуфт : мардумон бар ду қисманд ё ба худ орифанд ё баҳақи онкии бахуди ориф буд шуғлаши муҷоҳидау риёзат буду онкӣ ба ҳақи ориф буд шуғлаши ибодату талаби ризо буд .

و گفت: مردمان بر دو قسمند یا به خود عارف‌اند یا بحق آنکه بخود عارف بود شغلش مجاهده و ریاضت بود و آنکه به حق عارف بود شغلش عبادت و طلب رضا بود.

Ва гуфт : длҳоءи бандагони ҷумлаи рӯҳонӣ сифатанд пас чун дунё бидон дил роҳ ёфт рӯҳӣ ки бидон дилҳо мерасед дар ҳиҷоб шавад .

و گفت: دلهاء بندگان جمله روحانی صفت‌اند پس چون دنیا بدان دل راه یافت روحی که بدان دلها می‌رسید در حجاب شود.

Ва гуфт : некӯтарин либосии бандаро тавозуъ ва шикастагӣаст ва некӯтарин либосии орифонро тақвоаст .

و گفت: نیکوترین لباسی بنده را تواضع و شکستگی است و نیکوترین لباسی عارفان را تقوی است.

Ва гуфт : ҳар ки машғӯли зикр халқ шуд аз зикри ҳақи бозмонд .

و گفت: هر که مشغول ذکر خلق شد از ذکر حق بازماند.

Ва гуфт : саломати нафас дар мухолифат ӯсту блоءи ту дар мтобът нафасаст .

و گفت: سلامت نفس در مخالفت اوست و بلاء تو در متابعت نفس است.

Ва гуфт : ҳар ки ҷазаъ кунад дар мсоиби дунёи зуд буд ки дар мсоиб дайн уфтад .

و گفت: هر که جزع کند در مصایب دنیا زود بود که در مصایب دین افتد.

Ва гуфт : орзӯии дунёро тарки орто аз ғами роҳати ёбӣу забони нигоҳи дор то аз узр хостани барраӣ .

و گفت: آرزوی دنیا را ترک آرتا از غم راحت یابی و زبان نگاه دار تا از عذر خواستن برهی.

Ва гуфт : шодии ту ба маъсият дар он соъат ки туонеу даст ёбӣ битарсат азмъсит кардан ту .

و گفت: شادی تو به معصیت در آن ساعت که توانی و دست یابی بترست ازمعصیت کردن تو.

Ва гуфт : ҳар ҷо ки рисии сангӣ бар оҳан мезан , бошад ки сӯхта дар миён бошад агар бисӯзад гӯи маъзӯри дор ки бар роҳи гузари қофилаи афтода будӣ .

و گفت: هر جا که رسی سنگی بر آهن میزن، باشد که سوختهٔ در میان باشد اگر بسوزد گو معذور دار که بر راه گذر قافله افتاده بودی.

Чун Мансур вафот кард Абулҳасани шеъроне ӯро ба хоб дид гуфт : худоӣ бо ту чаҳ кард гуфт : фармуд ки Мансури аммор тўӣӣ гуфтам балӣ гуфт : ту будӣ ки мардумонро ба зуҳд мефармудӣ ва худ бидон кор намекардӣ гуфтам худовандо чунинаст ки май Фрмоӣӣ аммо ҳаргиз маҷлис нагуфтам ало ки нахусти сноءи пок ту гуфтам онгоҳ бар пайғамбари ту салавот фиристодам онгоҳи халқро насиҳат кардам ҳақ таъолӣ фармуд ки сидқат рост гуфтӣ пас Фариштагонро фармуд ки ӯро курсӣ наед дар осмон то дар миёни Фариштагони маро сано гуяд чунонкӣ дар замин дар миён одамиён мегуфт . Рҳмҳоллаҳи алайҳ .

چون منصور وفات کرد ابوالحسن شعرانی او را به خواب دید گفت: خدای با تو چه کرد گفت: فرمود که منصور عمار توئی گفتم بلی گفت: تو بودی که مردمان را به زهد می‌فرمودی و خود بدان کار نمی‌کردی گفتم خداوندا چنین است که می‌فرمائی اما هرگز مجلس نگفتم الا که نخست ثناء پاک تو گفتم آنگاه بر پیغمبر تو صلوات فرستادم آنگاه خلق را نصیحت کردم حق تعالی فرمود که صدقت راست گفتی پس فرشتگان را فرمود که او را کرسی نهید در آسمان تا در میان فرشتگان مرا ثنا گوید چنانکه در زمین در میان آدمیان می‌گفت. رحمةالله علیه.