Он шайхи алии алотлоқи он қутби бостҳқоқи он манбаи асрори он мартаъи анвори он сабақи бардаи боситодии султони тариқати ҷунайди Бағдодии раҳмаи аллоҳи алайҳи шайхи алмшоихи олам буду эмоми алоъма ҷаҳон ва дар фунуни илми комил ва дар усӯлу фурӯъи муфтӣ ва дар муомилоту риёзоту каромоту калимоти латифу ашороти олӣ бар ҷумла сабқат дошт ва аз аввали ҳол то охири рӯзгори писандида буду қабулу Маҳмӯди ҳамаи фурқат буду ҷумла бар имомат ӯ муттафиқ буданду сухан ӯ дар тариқат ҳуҷҷатаст ва ба ҳамаи забонҳо сутӯда ва ҳечкас бар зоҳиру ботин ӯ ангушт натавонист ниҳодан ба хилофи суннат ва эътироз натавонист кард магар касе кӯр буду муқтадои аҳли тасаввуф буду аўри аи Сайид алтоиФаҳ гуфтаанду лисони алқўм хондаанду аъбдолмшоих навиштаанду тоўси алълмоءу султони алмҳққин дар шариъату ҳақиқати боқсии алғоиаҳ буд ва дар зуҳду ишқ беназир ва дар тариқати муҷтаҳиду бештари азмшоихи Бағдод дар аср ӯу баъд аз ваии мазҳаб ӯ доштаанду тариқ ӯ тариқ сҳўаст бхлоФи тиФўрён ки асҳоб боязиданду маърӯфтарин тариқӣ ки дар тариқат ва машҳуртарин мазҳабии мазҳаб ҷунайдаст ва дар вақт ӯ марҷаъи машойих ӯ буд ва ӯро тасониф олӣаст дар ашороту ҳақоиқу маъонӣу аввал касе ки илми ишорат мунташир кард ӯ буд ва бо чунин рӯзгори борҳои душманону ҳосидон ба куфру зндқаҳ ӯ гувоҳӣ доданду суҳбат муҳосибӣ ёфта буду хоҳарзодаи сиррӣ буду мурӣд ӯ рӯзӣ аз сиррӣ пурседанд ки ҳеҷ мурӣдро дараҷаи аздрҷаҳи пер баландтар бошад гуфт : бошаду бурҳони он зоҳираст ҷунайдро дараҷаи болои дараҷа манасту ҷунайди ҳамаи дарду шавқ буд ва дар шеваи маърифату кашфи тавҳиди шаън рафеъ доштааст ва дар муҷоҳидау мушоҳидау фақри оятӣ буд то аз ӯ май оранд ки бо он азимат ки саҳл тстрӣ дошт ҷунайд гуфт : ки саҳли соҳиби оёту сбоқи ғоёт буду локин дил надоштааст яъне малик сифат бӯдааст малики сифат набӯдааст чунонкии одами алайҳи ассаломи ҳама дар ду ибодат буд яъне дар ду гетӣ корӣ дигараст ва эшон донанд ки чаҳ мегӯйанд моро ба нақл кораст ва моро нарасад касеро бар касе аз эшон фазл ниҳодану абтдоءи ҳол ӯ он буд ки аз кӯдакӣ бова дузд зада буду талаби гор ва бо адаби фаросату фикрат буду тези фаҳмии аҷаб буд як рӯз аз дабиристон бахона омад падарро дид гирён гуфт : чаҳ бӯда аст гуфт : имрӯзи чизе аз зкўаҳ беш холи ту бардаам сиррӣ қабул накард мегарем ки умри худ дар ин панҷ дирами басар бардаам ва ин худ ҳеҷ дӯстиро аз дӯстони худо наме шояд ҷунайд гуфт : бмни даҳ то бадви даҳум ва бастанд бова дод ҷунайд равон шуд ва дар хонаи холи барад ва дар бикуфт гуфтанд кист гуфт : ҷунайд дар бгшоӣид ва ин фаризаи зкўаҳи бустон сиррӣ гуфт : намеситонам гуфт : бидон худоӣ ки бо ту ин фазл ва бо падарами он адл кард ки бастоне сиррӣ гуфт : эй ҷунайд бо ман чаҳ фазл кардааст ва бо ва чаҳ адл ҷунайд гуфт : боту он фазл кардааст ки туро дарвешӣ дод ва бо падарами он адл кардааст ки ӯро ба дунё машғӯл гардонид ту агар хоҳӣ қабул кунӣ ва агар хоҳӣ рад кунӣ ӯ агар хоҳад ва агар нахоҳад зкўаҳи моли бмстҳқ бояд расониди сирриро ин сухан хуш омад гуфт : эй писари пеш аз онкии ин зкўаҳ қабул кунам туро қабул кардам дар бикшод ва он зкўаҳи бастад ва ӯро дар дили худ ҷой дод .

آن شیخ علی الاطلاق آن قطب باستحقاق آن منبع اسرار آن مرتع انوار آن سبق برده باستادی سلطان طریقت جنید بغدادی رحمة الله علیه شیخ المشایخ عالم بود و امام الائمه جهان و در فنون علم کامل و در اصول و فروع مفتی و در معاملات و ریاضات و کرامات و کلمات لطیف و اشارات عالی بر جمله سبقت داشت و از اول حال تا آخر روزگار پسندیده بود و قبول و محمود همه فرقت بود و جمله بر امامت او متفق بودند و سخن او در طریقت حجت است و به همه زبانها ستوده و هیچکس بر ظاهر و باطن او انگشت نتوانست نهادن به خلاف سنت و اعتراض نتوانست کرد مگر کسی کور بود و مقتدای اهل تصوف بود و اور ا سید الطایفه گفته‌اند و لسان القوم خوانده‌اند و اعبدالمشایخ نوشته‌اند و طاوس العلماء و سلطان المحققین در شریعت و حقیقت باقصی الغایه بود و در زهد و عشق بی‌نظیر و در طریقت مجتهد و بیشتر ازمشایخ بغداد در عصر او و بعد از وی مذهب او داشته‌اند و طریق او طریق صحو است بخلاف طیفوریان که اصحاب بایزید اند و معروف‌ترین طریقی که در طریقت و مشهورترین مذهبی مذهب جنید است و در وقت او مرجع مشایخ او بود و او را تصانیف عالی است در اشارات و حقایق و معانی و اول کسی که علم اشارت منتشر کرد او بود و با چنین روزگار بارها دشمنان و حاسدان به کفر و زندقه او گواهی دادند و صحبت محاسبی یافته بود و خواهرزاده سری بود و مرید او روزی از سری پرسیدند که هیچ مرید را درجه ازدرجهٔ پیر بلندتر باشد گفت: باشد و برهان آن ظاهر است جنید را درجه بالای درجه من است و جنید همه درد و شوق بود و در شیوه معرفت و کشف توحید شأن رفیع داشته است و در مجاهده و مشاهده و فقر آیتی بود تا از او می‌آرند که با آن عظمت که سهل تستری داشت جنید گفت: که سهل صاحب آیات و سباق غایات بود و لکن دل نداشته است یعنی ملک صفت بوده است ملک صفت نبوده است چنانکه آدم علیه السلام همه در دو عبادت بود یعنی در دو گیتی کاری دیگرست و ایشان دانند که چه می‌گویند ما را به نقل کار است و ما را نرسد کسی را بر کسی از ایشان فضل نهادن و ابتداء حال او آن بود که از کودکی باو دزد زده بود و طلب گار و با ادب فراست و فکرت بود و تیز فهمی عجب بود یک روز از دبیرستان بخانه آمد پدر را دید گریان گفت: چه بوده است گفت: امروز چیزی از زکوه بیش خال تو برده‌ام سری قبول نکرد می‌گریم که عمر خود در این پنج درم بسر برده‌ام و این خود هیچ دوستی را از دوستان خدا نمی‌شاید جنید گفت: بمن ده تا بدو دهم و بستاند باو داد جنید روان شد و در خانه خال برد و در بکوفت گفتند کیست گفت: جنید در بگشائید و این فریضهٔ زکوه بستان سری گفت: نمی‌ستانم گفت: بدان خدای که با تو این فضل و با پدرم آن عدل کرد که بستانی سری گفت: ای جنید با من چه فضل کرده است و با و چه عدل جنید گفت: باتو آن فضل کرده است که ترا درویشی داد و با پدرم آن عدل کرده است که او را به دنیا مشغول گردانید تو اگر خواهی قبول کنی و اگر خواهی رد کنی او اگر خواهد و اگر نخواهد زکوه مال بمستحق باید رسانید سری را این سخن خوش آمد گفت: ای پسر پیش از آنکه این زکوه قبول کنم ترا قبول کردم در بگشاد و آن زکوه بستد و او را در دل خود جای داد.

Ва ҷунайди ҳафт сола буд ки сиррӣ ӯро ба ҳаҷи барад ва дар масҷиди ҳароми масаъла шукр мерафт дар миёни чаҳорсад пери чаҳорсад қавл бигуфтанд дар шарҳи баёни шукр ҳар касе қавлии сиррӣ бо ҷунайд гуфт : тўнизи чизе гӯй гуфт : шукр онаст ки неъматӣ ки худоӣ туро дода бошад бидон неъмати даравӣ осӣ нашӯйу неъмат ӯро сармоя маъсият насозӣ чун ҷунайд ин бигуфт : ҳар чаҳорсад пер гуфтанд аҳсанти ёқраҳи айни алсдқину ҳама иттифоқ карданд ки беҳтар аз ин натавон гуфт : то сиррӣ гуфт : ё ғулом зуд бошад ки ҳаззи ту аз худои забони ту буд ҷунайд гуфт : ман бад-ӣн мегиристам ки сиррӣ гуфт : бас сиррӣ гуфт : ин аз куҷо оварадӣ гуфтам аз маҷоласт ту пас ба Бағдод омад вобгинаҳ фурӯшӣ кардӣ ҳар рӯз бдкон шудӣ ва парда фурӯгузоштӣ ва чаҳорсад ракаат намоз кардӣ муддатии баромаду дукон раҳо карду хона буд дар даҳлези хонаи сиррӣ дар онҷо нишаст ва ба посбонии дил машғӯл шуду саҷҷода дар айни муроқибат боз кашид то ҳеҷ чизи дуни ҳақ бар хотир ӯ гузар накард ва чиҳил сол ҳамчунин бинишаст чунонкии сӣ соли намоз хуфтани бигузорадӣ ва бар пои боистодӣ ва то субҳи аллоҳ аллоҳ мегуфтӣ ваҳм бидон вузӯи намози субҳ бгзордӣ гуфт : чун чиҳил соли баромади маро гумон афтод ки ба мақсӯди расидам дар соъати ҳотифиро овоз дод ки ё ҷунайди гоҳ он омад ки зуннори гӯшаи ту бтўи намоям чун ин бишунидам гуфтам худовандо ҷунайдро чаҳ гуноҳ Нидо омад ки гуноҳӣ беш аз ин май хоҳӣ ки ту ҳастӣ ҷунайд оҳ карду сари дркшид ва гуфт : ман лами икни ллўсоли аҳлоФкли эҳсонаи зунуби пас ҷунайд дар он хона бинишаст ваҳмаи шаби аллоҳ аллоҳ мегуфт . Забон дар кор ӯ дароз карданду ҳикоят ӯ бо Халифа гуфтанд Халифа гуфт : ӯро беҳуҷҷатӣ манъ натавон кард гуфтанд халқи бсхн ӯ дар фитна меуфтанд Халифа канизакӣ дошт басаи ҳазор динор харида ва ба ҷамол ӯ кас набӯду Халифаи ошиқ ӯ буд бифармуд то ӯро ба либоси фахриу ҷавоҳир нафис биёростанд ва ӯ рогФтнд ба фалони ҷои пеши ҷунайди рӯ ва рӯй бигушоӣ ва худро вҷўоҳр ва ҷома биравӣ арза кун вбгўӣ ки ман мол бисёр дораму дилам аз кори ҷаҳон гирифтааст омадаам то маро бихоҳӣ то дар суҳбати тўрўӣ дар тоъати орм ки дилам бар ҳечкас қарор намегирад алои бтў ва худро биравӣ арза кун ва ҳиҷоб бурдор ва дар ин боби ҷаддӣ балиғ намой пас ходим бо вай равон карданд канизак бо ходими пеш шайх омаду ончӣ тақрир карда буданд бозъоФи он ба ҷой оварад ҷунайдро бе ихтиёри чашм бар вай афтод ва хомӯш шуд ва ҳеҷ ҷавоби надоду канизаки он ҳикоят мукаррар мекард ҷунайди сар дар пеши афканди пас сар баровард вагуфт : оҳ ва дар канизак дамид дар ҳоли биФтод ва бамурд ходим бирафт ва бо Халифа бигуфт : ки ҳоли чунин буд Халифаро оташ дар ҷон афтод ва пушаймон шуд ва гуфт : ҳар ки бо мардон он кунад ки набояд кард он бинад ки набояд дид бархесту пеш ҷунайд рафт ва гуфт : чунин касро пеши худ натавонад хонд пас ҷунайдро гуфт : эй шайхи охрдлт бор дод ки чунон сӯратиро бсухтӣ ҷунайд гуфт : эй амӣралмуъминӣни турои шафқат бар муъминон чунинаст ки хостӣ то риёзат ва бехобӣ ва ҷон кандан чиҳил солаи маро ба боди бардаии ман худ дар миёна кунам макун то накунанд баъд аз он кори ҷунайд боло гирифту овоза ӯ ба ҳама олам раседу дрҳрчаҳ ӯро имтиҳон карданд ҳазор чандон буд ва дар сухан омад .

و جنید هفت ساله بود که سری او را به حج برد و در مسجد حرام مسئله شکر می‌رفت در میان چهارصد پیر چهارصد قول بگفتند در شرح بیان شکر هر کسی قولی سری با جنید گفت: تونیز چیزی گوی گفت: شکر آنست که نعمتی که خدای ترا داده باشد بدان نعمت دروی عاصی نشوی و نعمت او را سرمایه معصیت نسازی چون جنید این بگفت: هر چهارصد پیر گفتند احسنت یاقره عین الصدقین و همه اتفاق کردند که بهتر از این نتوان گفت: تا سری گفت: یا غلام زود باشد که حظ تو از خدای زبان تو بود جنید گفت: من بدین می‌گریستم که سری گفت: بس سری گفت: این از کجا آوردی گفتم از مجالست تو پس به بغداد آمد وآبگینه فروشی کردی هر روز بدکان شدی و پردهٔ فروگذاشتی و چهارصد رکعت نماز کردی مدتی برآمد و دکان رها کرد و خانه بود در دهلیز خانه سری در آنجا نشست و به پاسبانی دل مشغول شد و سجاده در عین مراقبت باز کشید تا هیچ چیز دون حق بر خاطر او گذر نکرد و چهل سال همچنین بنشست چنانکه سی سال نماز خفتن بگذاردی و بر پای بایستادی و تا صبح الله الله می‌گفتی وهم بدان وضو نماز صبح بگزاردی گفت: چون چهل سال برآمد مرا گمان افتاد که به مقصود رسیدم در ساعت هاتفی را آواز داد که یا جنید گاه آن آمد که زنار گوشه تو بتو نمایم چون این بشنیدم گفتم خداوندا جنید را چه گناه ندا آمد که گناهی بیش از این می‌خواهی که تو هستی جنید آه کرد و سر درکشید و گفت: من لم یکن للوصال اهلافکل احسانه ذنوب پس جنید در آن خانه بنشست وهمه شب الله الله می‌گفت. زبان در کار او دراز کردند و حکایت او با خلیفه گفتند خلیفه گفت: او را بی‌حجتی منع نتوان کرد گفتند خلق بسخن او در فتنه می‌افتند خلیفه کنیزکی داشت بسه هزار دینار خریده و به جمال او کس نبود و خلیفه عاشق او بود بفرمود تا اورا به لباس فاخر و جواهر نفیس بیاراستند و او راگفتند به فلان جای پیش جنید رو و روی بگشای و خود را وجواهر و جامه بروی عرضه کن وبگوی که من مال بسیار دارم و دلم از کار جهان گرفته است آمده‌ام تا مرا بخواهی تا در صحبت توروی در طاعت آرم که دلم بر هیچکس قرار نمی‌گیرد الا بتو و خود را بروی عرضه کن و حجاب بردار و در این باب جدی بلیغ نمای پس خادم با وی روان کردند کنیزک با خادم پیش شیخ آمد و آنچه تقریر کرده بودند باضعاف آن به جای آورد جنید را بی‌اختیار چشم بر وی افتاد و خاموش شد و هیچ جواب نداد و کنیزک آن حکایت مکرر می‌کرد جنید سر در پیش افکند پس سر برآورد وگفت: آه و در کنیزک دمید در حال بیفتاد و بمرد خادم برفت و با خلیفه بگفت: که حال چنین بود خلیفه را آتش در جان افتاد و پشیمان شد و گفت: هر که با مردان آن کند که نباید کرد آن بیند که نباید دید برخاست و پیش جنید رفت و گفت: چنین کس را پیش خود نتواند خواند پس جنید را گفت: ای شیخ آخردلت بار داد که چنان صورتی را بسوختی جنید گفت: ای امیرالمؤمنین ترا شفقت بر مومنان چنین است که خواستی تا ریاضت و بی‌خوابی و جان کندن چهل ساله مرا به باد بردهی من خود در میانه کنم مکن تا نکنند بعد از آن کار جنید بالا گرفت و آوازه او به همه عالم رسید و درهرچه او را امتحان کردند هزار چندان بود و در سخن آمد.

Вақте бо мардумон гуфт : ки бо мардумон сухан нагуфтам то сӣ кас аз абдол ишорат накарданд ки бшоид ки ту халқро ба худои хуоне ва гуфт : дивист перро хизмат кардам ки пеш аз ҳафт аз эшон иқтидори ншоист .

وقتی با مردمان گفت: که با مردمان سخن نگفتم تا سی کس از ابدال اشارت نکردند که بشاید که تو خلق را به خدای خوانی و گفت: دویست پیر را خدمت کردم که پیش از هفت از ایشان اقتدار نشایست.

Ва гуфт : мо ин тасаввуф ба қил ва қол нагирифтем ва ба ҷангу корзор бадаст наёвардаем аммо аз сари гуруснагӣ ва бехобӣ ёфтаему дасти доштан аз дунё ва баридан аз ончӣ дӯст доштаем ва дар чашми мо ороста буд .

و گفت: ما این تصوف به قیل و قال نگرفتیم و به جنگ و کارزار بدست نیاورده‌ایم اما از سر گرسنگی و بی‌خوابی یافته‌ایم و دست داشتن از دنیا و بریدن از آنچه دوست داشته‌ایم و در چشم ما آراسته بود.

Ва гуфт : ин роҳро касе бояд ки китоби худоӣ бар дасти рост гирифта бошаду суннати Мустафои слии аллоҳи алайҳу силам бар дасти чап ва дар рўшноӣии ин ду шамъ меравад то на дар муғок шабаҳат уфтад ва на дар зулмати бидъат .

و گفت: این راه را کسی باید که کتاب خدای بر دست راست گرفته باشد و سنت مصطفی صلی الله علیه و سلم بر دست چپ و در روشنائی این دو شمع می‌رود تا نه در مغاک شبهت افتد و نه در ظلمت بدعت.

Ва гуфт : шайхи модари усӯлу фурӯъу блокшидни алӣ Муртазоаст разии аллоҳи анҳу ки Муртазо ба пардохтани ҳарбҳо азуи чизҳо ҳикоят кардандӣ ки ҳеҷ каси тоқати шунидан он надорад ки худованди таъолӣ ӯро чандон илму ҳикмат каромат карда буд .

و گفت: شیخ مادر اصول و فروع و بلاکشیدن علی مرتضی است رضی الله عنه که مرتضی به پرداختن حربها ازو چیزها حکایت کردندی که هیچ کس طاقت شنیدن آن ندارد که خداوند تعالی او را چندان علم و حکمت کرامت کرده بود.

Ва гуфт : агар Муртазои ин як сухан ба каромат нагуфтӣ асҳоби тариқат чаҳ кардандӣ ва он сухан онаст ки аз Муртазо суол карданд ки худоиро ба чаҳ шинохтӣ гуфт : бдонкаҳ шносогр донед марои бахуд ки ӯ худовандӣаст ки шабаҳи аўнтўонд буд ҳеҷ сӯратӣ ӯро дар натавон ёфт ва ҳеҷ ваҷҳе ӯро қиёс натавон кард бҳичи халқӣ ки ӯ наздикӣаст дар даврии хеш ва даврӣаст дар наздикии хеши болои ҳама чизҳоаст ва натавон гуфт : ки таҳт ӯ чизеаст ва ӯ нест чун чизе ва нест аз чизе ва нест дар чизе ва нест ба чизеи субҳони он хдоӣӣ ки ӯ ин чунинаст ва чунин нест ҳеҷ чизи ғайр ӯ ва агар касе шарҳи ин сухан диҳад муҷалладӣ барояд фаҳми ман фаҳм ва гуфт : даҳ ҳазор мурӣди содиқро бо ҷунайд дар наҳҷ сидқ кашиданд ва бар маърифати ҳамаро ба дарёии қаҳри фурӯи бурданд то Абулқосими ҷунайдро барсар овараданд ва аз моҳу хуршеди фалак иродат сохтанд .

و گفت: اگر مرتضی این یک سخن به کرامت نگفتی اصحاب طریقت چه کردندی و آن سخن آنست که از مرتضی سئوال کردند که خدای را به چه شناختی گفت: بدانکه شناساگر دانید مرا بخود که او خداوندی است که شبه اونتواند بود هیچ صورتی او را در نتوان یافت و هیچ وجهی او را قیاس نتوان کرد بهیچ خلقی که او نزدیکی است در دوری خویش و دوری است در نزدیکی خویش بالای همه چیزها است و نتوان گفت: که تحت او چیزیست و او نیست چون چیزی و نیست از چیزی و نیست در چیزی و نیست به چیزی سبحان آن خدائی که او این چنین است و چنین نیست هیچ چیز غیر او و اگر کسی شرح این سخن دهد مجلدی برآید فهم من فهم و گفت: ده هزار مرید صادق را با جنید در نهج صدق کشیدند و بر معرفت همه را به دریای قهر فرو بردند تا ابوالقاسم جنید را برسر آوردند و از ماه و خورشید فلک ارادت ساختند.

Ва гуфт : агар ман ҳазор сол бузем аъмоли як зарра кам накунам магар ки маро аз он боз доранд .

و گفت: اگر من هزار سال بزیم اعمال یک ذره کم نکنم مگر که مرا از آن باز دارند.

Ва гуфт : ба гуноҳи аввалин ва охирин ман мохўзм ки Абулқосимро аз ӯҳда нақӣру қтмири ҳамаи берун мебояд омад ва ин нишони куллият буд чун касе худро кул бинаду хилоиқ ба мсобти аъзо худ бинад ва ба мақоми алмؤмнўни кнФс воҳида бирасад суханаши ин буд ки мо аўзии набӣ мисли мооўзит .

و گفت: به گناه اولین و آخرین من ماخوذم که ابوالقاسم را از عهده نقیر و قطمیر همه بیرون می‌باید آمد و این نشان کلیت بود چون کسی خود را کل بیند و خلایق به مثابت اعضا خود بیند و به مقام المؤمنون کنفس واحدة برسد سخنش این بود که ما اوذی نبی مثل مااوذیت.

Ва гуфт : рӯзгор чунон гузоштам ки аҳли осмону замин бар ман гиристанд боз чунон шудам ки ман брғибт эшон мегиристам акнӯн чунон шудам ки ман на аз эшон хабар дорам ва на аз худ .

و گفت: روزگار چنان گذاشتم که اهل آسمان و زمین بر من گریستند باز چنان شدم که من برغیبت ایشان می‌گریستم اکنون چنان شدم که من نه از ایشان خبر دارم و نه از خود.

Ва гуфт : сӣ сол бар дар дил нишастам ба посбонӣу дилро нигоҳи доштам то даҳ соли дили ман маро нигоҳ дошт акнӯн бист соласт ки ман на аз дил хабар дорам ва на аз ман дил хабар дорад .

و گفت: سی سال بر در دل نشستم به پاسبانی و دل را نگاه داشتم تا ده سال دل من مرا نگاه داشت اکنون بیست سال است که من نه از دل خبر دارم و نه از من دل خبر دارد.

Ва гуфт : худои таъолии сӣ сол ба забони ҷунайд бо ҷунайд сухан гуфт :у ҷунайд дар миён нау халқро хбрнаҳ .

و گفت: خدای تعالی سی سال به زبان جنید با جنید سخن گفت: و جنید در میان نه و خلق را خبرنه.

Ва гуфт : бист сол бар ҳавошии он илм сухан гуфтам аммо ончии ғўомзи он буд нагуфтам ки забонҳоро аз гуфтан манъ кардаанду дилро аз идроки маҳрӯми гардонида ва гуфт : хавфи маро мунқабиз мегирданду рҷоءи маро мнсбт мекунад пас ҳаргоҳ ки мунқабиз шавам ба хавфи он ҷои Фноءи ман буду ҳаргоҳ ки мнсбт шавам брҷоءи маро бмн боздиҳанд .

و گفت: بیست سال بر حواشی آن علم سخن گفتم اما آنچه غوامض آن بود نگفتم که زبانها را از گفتن منع کرده‌اند و دل را از ادراک محروم گردانیده و گفت: خوف مرا منقبض می‌گرداند و رجاء مرا منسبط می‌کند پس هرگاه که منقبض شوم به خوف آن جا فناء من بود و هرگاه که منسبط شوم برجاء مرا بمن بازدهند.

Ва гуфт : агар фардои маро худоӣ гуяд ки маро бибин на байнам гӯям чашм дар дӯстии ғайр буду бегонау ғайрияти маро аз дидор боз медорад ки дар дунё бевосита медидам .

و گفت: اگر فردا مرا خدای گوید که مرا ببین نه بینم گویم چشم در دوستی غیر بود و بیگانه و غیریت مرا از دیدار باز می‌دارد که در دنیا بی‌واسطه می‌دیدم.

Ва гуфт : то бдонстм ки алкломи лФии алФўоди сӣ солаи намоз қазо кардам .

و گفت: تا بدانستم که الکلام لفی الفواد سی ساله نماز قضا کردم.

Ва гуфт : бист соли такбири аввал аз ман фӯт нашуд , чунонкӣ агар дар намозии марои андешаи днёўии даромадии он намозро қазо кардамӣ ва агар биҳишту охирати даромадии саҷда саҳв кардамӣ .

و گفت: بیست سال تکبیر اول از من فوت نشد، چنانکه اگر در نمازی مرا اندیشه دنیاوی درآمدی آن نماز را قضا کردمی و اگر بهشت و آخرت درآمدی سجده سهو کردمی.

Як рӯзи асҳобро гуфт : агар донамӣ ки намозии беруни фаризаи ду ракаати фозили тарози нишастан бо шумо будӣ ҳаргиз бо шумо нншстмӣ .

یک روز اصحاب را گفت: اگر دانمی که نمازی بیرون فریضه دو رکعت فاضل تراز نشستن با شما بودی هرگز با شما ننشستمی.

Нақласт ки ҷунайди пайваста рӯза доштӣ чун ёрони дромдндӣ бо эшон рӯзаи кушодӣ ва гуфтӣ фазли мусоидат бо бародарон кам аз фазл рӯза набӯд .

نقلست که جنید پیوسته روزه داشتی چون یاران درآمدندی با ایشان روزه گشادی و گفتی فضل مساعدت با برادران کم از فضل روزه نبود.

Нақласт ки миёни ҷунайду Абубакри ксоӣии ҳазор масаълаи мрослт буд чун ксоӣӣ вафот кард фармуд ки ин масоили бадасти каси мдҳид ва бо ман дар хок наед ҷунайд гуфт : ман чунон дӯст медорам ки он масоили бадаст халқ науфтад .

نقلست که میان جنید و ابوبکر کسائی هزار مسئله مراسلت بود چون کسائی وفات کرد فرمود که این مسائل بدست کس مدهید و با من در خاک نهید جنید گفت: من چنان دوست می‌دارم که آن مسائل بدست خلق نیفتد.

Нақласт ки ҷунайд ҷома барисам уламои пӯшедӣ асҳоб гуфтанд эй пери тариқат чаҳ бошад агар барои хотири асҳоби мураққаъ дарушӣ гуфт : агар бдонмӣ ки ба мураққаъи кории баромадӣ аз оҳану оташи либосии созмӣу дрпўшмӣу локини баҳри соъат дар ботин мондо мекунанд ки лӣси алоътбори болхрқаҳи анмои алоътбори болҳрқаҳ чун сухани ҷунайд азим шуд сиррӣ сиқтӣ гуфт : турои ваъз бояд гуфт : ҷунайд мтрдд шуд ва рағбат намекард ва мегуфт : бо вуҷӯди шайх адаб набошад сухани гуфтан то шабии Мустафоро слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам бихоб дид ки гуфт : сухани гӯй бомдод бархест то посӣ мегуяд сирриро дидам бар дар истода гуфт : дар банди он будӣ ки дигарон бигӯянд ки сухани гӯй акнӯн бояд гуфт : ки сухани турои сабаби наҷоти олимӣ гардонидаанд чун ба гуфтор мурӣдон нагуфтӣ ва ба шафоати машойих Бағдод нагуфтӣ ва ман бигуфтам ва нагуфтӣ акнӯн чун пайғамбари алайҳ ассалом фармуд бибояд гуфт : ҷунайд иҷобат кард ва истиғфор кард сирриро гуфт : ту чаҳ донистӣ ки ман пайғамбарро ба хоб дидам сиррӣ гуфт : ман худоиро ба хоб дидам фармуд ки расӯлро фиристодам то ҷунайдро бигӯед то бар минбар сухан гуяд ҷунайд гуфт : бигӯям ба шарти онкӣ аз чиҳил тан зиёдат набӯд рӯзӣ маҷлис гуфт : чиҳил тан ҳозир буданд ҳаждаҳи тан ҷон бидоданд ва бист ва ду биҳуш шуданд ва эшонро бар гардан ниҳоданду бахонаҳо бурданду рӯзӣ дар ҷомеъ маҷлис мегуфт :у ғуломӣ тарсо даромад чунонкӣ кас надонист ки ӯ тарсоаст ва гуфт : аиҳо ашшайхи қавл пайғомбараст атқўи Фросаҳи алмўмни ?фонаи инзри бнўр аллоҳ бипарҳезед аз фаросати муъмин ки ӯ ба нур худоӣ менигарад ҷунайд гуфт : қавл онаст ки мусулмони шӯйу зуннори бабрӣ ки вақт мусулмонӣаст ва дар ҳол мусулмон шуд халқ ғулув карданд чун маҷлисӣ чанд гуфт : тарк кард ва дар хона мутаворӣ шуд ҳарчанд дархост карданд иҷобат накард гуфт : маро хуш меед худро ҳалок натавонам кард баъд аз он ба муддатӣ бар минбар шуду сухан оғоз кард беонкӣ гуфтанд пас суол карданд ки дар ин чаҳ ҳикмат буд гуфт : дар ҳадис ёфтам ки расӯли алайҳи ассалом фармӯдааст ки дар охируззамони заъими қавми онкас буд ки бтарин эшон буд ва эшонро ваъз гуяд ва ман худро бтарин халқ медонам барои сухани пайғомбари алайҳ ассалом мегӯям то сухан ӯро хилоф накарда бошам .

نقلست که جنید جامه برسم علما پوشیدی اصحاب گفتند ای پیر طریقت چه باشد اگر برای خاطر اصحاب مرقع درپوشی گفت: اگر بدانمی که به مرقع کاری برآمدی از آهن و آتش لباسی سازمی و درپوشمی و لکن بهر ساعت در باطن ماندا می‌کنند که لیس الاعتبار بالخرقه انما الاعتبار بالحرقه چون سخن جنید عظیم شد سری سقطی گفت: ترا وعظ باید گفت: جنید متردد شد و رغبت نمی‌کرد و می‌گفت: با وجود شیخ ادب نباشد سخن گفتن تا شبی مصطفی را صلی الله علیه و آله و سلم بخواب دید که گفت: سخن گوی بامداد برخاست تا پاسی می‌گوید سری را دیدم بر در ایستاده گفت: در بند آن بودی که دیگران بگویند که سخن گوی اکنون باید گفت: که سخن ترا سبب نجات عالمی گردانیده‌اند چون به گفتار مریدان نگفتی و به شفاعت مشایخ بغداد نگفتی و من بگفتم و نگفتی اکنون چون پیغمبر علیه السلام فرمود بباید گفت: جنید اجابت کرد و استغفار کرد سری را گفت: تو چه دانستی که من پیغمبر را به خواب دیدم سری گفت: من خدای را به خواب دیدم فرمود که رسول را فرستادم تا جنید را بگوید تا بر منبر سخن گوید جنید گفت: بگویم به شرط آنکه از چهل تن زیادت نبود روزی مجلس گفت: چهل تن حاضر بودند هژده تن جان بدادند و بیست و دو بیهوش شدند و ایشان را بر گردن نهادند و بخانه‌ها بردند و روزی در جامع مجلس می‌گفت: و غلامی ترسا درآمد چنانکه کس ندانست که او ترسا است و گفت: ایها الشیخ قول پیغامبر است اتقو فراسه المومن فانه ینظر بنور الله بپرهیزید از فراست مومن که او به نور خدای می‌نگرد جنید گفت: قول آنست که مسلمان شوی و زنار ببری که وقت مسلمانی است و در حال مسلمان شد خلق غلو کردند چون مجلسی چند گفت: ترک کرد و در خانه متواری شد هرچند درخواست کردند اجابت نکرد گفت: مرا خوش میاید خود را هلاک نتوانم کرد بعد از آن به مدتی بر منبر شد و سخن آغاز کرد بی‌آنکه گفتند پس سوال کردند که در این چه حکمت بود گفت: در حدیث یافتم که رسول علیه السلام فرموده است که در آخرالزمان زعیم قوم آنکس بود که بترین ایشان بود و ایشان را وعظ گوید و من خود را بترین خلق می‌دانم برای سخن پیغامبر علیه السلام می‌گویم تا سخن او را خلاف نکرده باشم.

Ва яке азу пурсед ки бад-ӣни дараҷа бача раседӣ гуфт : бдонкаҳи чиҳил сол дар он дараҷа ба шаб бар як қадами муҷоҳида истода будам яъне бар остонаи сиррии сиқтӣ .

و یکی ازو پرسید که بدین درجه بچه رسیدی گفت: بدانکه چهل سال در آن درجه به شب بر یک قدم مجاهده ایستاده بودم یعنی بر آستانه سری سقطی.

Нақласт ки гуфт : як рӯзи дилами гум шуда буд гуфтам илоҳии дили ман бози даҳ ндоӣӣ шунидам ки ё ҷунайди мо дил бидон рабӯдаем то бо мо Бамонеи ту бозмеи хоҳӣ ки бо ғайри мобмонӣ .

نقلست که گفت: یک روز دلم گم شده بود گفتم الهی دل من باز ده ندائی شنیدم که یا جنید ما دل بدان ربوده‌ایم تا با ما بمانی تو بازمی‌خواهی که با غیر مابمانی.

Нақласт ки чун ҳусайни Мансури ҳаллоҷ дар ғалабаи ҳолат аз ъмрўбни Усмони ?маккеии тброкрди пеш ҷунайд омад ҷунайд гуфт : бачаи омада чунон набояд ки бо саҳли тстрӣу ъмрўбни Усмон ?маккей кардӣ ҳусайн гуфт : сҳўу скри ду сифатанд бандаро пайвастаи банда ва аз худованди худ боўсоФи вай фонӣ нашавад ҷунайд гуфт : эй ибни Мансур хато кардӣ дар сҳўу скр аз он хилоф нест ки сҳў иборатаст аз сиҳҳати ҳол бо ҳақ ва ин дар таҳти сифату иктисоб халқ наёяд ва ман эй писари Мансур дар каломи ту фузулӣ бисёр май байнаму иборот бемаънӣ .

نقلست که چون حسین منصور حلاج در غلبه حالت از عمروبن عثمان مکی تبراکرد پیش جنید آمد جنید گفت: بچه آمدهٔ چنان نباید که با سهل تستری و عمروبن عثمان مکی کردی حسین گفت: صحو و سکر دو صفت‌اند بنده را پیوسته بنده و از خداوند خود باوصاف وی فانی نشود جنید گفت: ای ابن منصور خطا کردی در صحو و سکر از آن خلاف نیست که صحو عبارت است از صحت حال با حق و این در تحت صفت و اکتساب خلق نیاید و من ای پسر منصور در کلام تو فضولی بسیار می‌بینم و عبارات بی‌معنی.

Нақласт ки ҷунайд гуфт : ҷавониро дидам дар бодияи зери дарахт муғелон гуфтам чаҳ нишондааст туро гуфт : ҳолеи доштами ӣнҷо кам шуд мулозимат кардаам то боз ёбам гуфт : ба ҳаҷ рафтам чун бозгаштам ҳамчунон нишаста буд гуфтам сабаб мулозимат чист гуфт : ончӣ май ҷустами ӣнҷои бозёфтами лоҷарами ин ҷоро мулозимат кардам ҷунайд гуфт : надонам ки кадоми ҳоли шриФтро аз он ду ҳоли мулозимат кардан дар талаби ҳол ё мулозимат дарёфт ҳол .

نقلست که جنید گفت: جوانی را دیدم در بادیه زیر درخت مغیلان گفتم چه نشانده است ترا گفت: حالی داشتم اینجا کم شد ملازمت کرده‌ام تا باز یابم گفت: به حج رفتم چون بازگشتم همچنان نشسته بود گفتم سبب ملازمت چیست گفت: آنچه می‌جستم اینجا بازیافتم لاجرم این جا را ملازمت کردم جنید گفت: ندانم که کدام حال شریفترا از آن دو حال ملازمت کردن در طلب حال یا ملازمت دریافت حال.

Нақласт ки шблӣ гуфт : агар ҳақи таъолии маро дар қиёмат мухайяр кунад миёни биҳишту дӯзахи ман дӯзах ихтиёр кунам аз онкии биҳишт мурод манасту дӯзахи муроди дӯст ҳар ки ихтиёри худ бар ихтиёр дӯст гузинад нишон муҳаббат набошад ҷунайдро аз ин сухан хабар доданд гуфт : шблӣ кӯдакӣ мекунад ки агар маро мухайяр кунанд ман ихтиёр накунам гӯям бандаро бохтёр чаҳ кор ҳарҷо ки фиристӣ биравам ва ҳарҷо ки бидорӣ ббошми марои ихтиёр он бошад ки ту хоҳӣ .

نقلست که شبلی گفت: اگر حق تعالی مرا در قیامت مخیر کند میان بهشت و دوزخ من دوزخ اختیار کنم از آنکه بهشت مراد منست و دوزخ مراد دوست هر که اختیار خود بر اختیار دوست گزیند نشان محبت نباشد جنید را از این سخن خبر دادند گفت: شبلی کودکی می‌کند که اگر مرا مخیر کنند من اختیار نکنم گویم بنده را باختیار چه کار هرجا که فرستی بروم و هرجا که بداری بباشم مرا اختیار آن باشد که تو خواهی.

Нақласт ки як рӯз касе пеш ҷунайд омад ва гуфт : соъатӣ ҳозир бош то суханӣ гӯям ҷунайд гуфт : эй азизи ту аз ман чизе май талабӣ ки муддатӣаст то ман май талабам ва мехоҳам ки боҳақи таъолии як нафас ҳозир шавам наёфтам ин соъати бтўи ҳозир чун тавонам шуд .

نقلست که یک روز کسی پیش جنید آمد و گفت: ساعتی حاضر باش تا سخنی گویم جنید گفت: ای عزیز تو از من چیزی می‌طلبی که مدتی است تا من می‌طلبم و می‌خواهم که باحق تعالی یک نفس حاضر شوم نیافتم این ساعت بتو حاضر چون توانم شد.

Нақласт ки дар пеш рӯем гуфт : дар бодия мерафтам ъаҷузаро дидам Асо дар дасту миён баста гуфт : чун ба бғдодрсии ҷунайдро бигӯӣ ки шарми надорӣ ки ҳадис ӯ кунӣ дар пеши авом чун рисолати гзордм ҷунайд гуфт : ки мъозоллаҳ кӣ мо ҳадис ӯ май гўӣим дар пеши халқ аммо ҳадиси халқ май гўӣим дар пеш ӯ ки азу ҳадис натавон кард .

نقلست که در پیش رویم گفت: در بادیه می‌رفتم عجوزهٔ را دیدم عصا در دست و میان بسته گفت: چون به بغدادرسی جنید را بگوی که شرم نداری که حدیث او کنی در پیش عوام چون رسالت گزاردم جنید گفت: که معاذالله کی ما حدیث او می‌گوئیم در پیش خلق اما حدیث خلق می‌گوئیم در پیش او که ازو حدیث نتوان کرد.

Нақласт ки яке аз бузургони расӯли слии аллоҳи алайҳу ?алау силам ба хоб дид нишастау ҷунайди ҳозири яке фатвои дароварди пайғомбари слии аллоҳи алайҳу ?ала ва силам фармуд ки ба ҷунайди даҳ то ҷавоб гуяд гуфт : ё расӯли аллоҳ дар ҳузури ту чун ба дайгарӣ диҳанд гуфт : чндонкаҳи анбиёро баҳамаи уммати худ мубоҳот буд маро ба ҷунайд мубоҳотаст .

نقلست که یکی از بزرگان رسول صلی الله علیه و آله و سلم به خواب دید نشسته و جنید حاضر یکی فتوی درآورد پیغامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود که به جنید ده تا جواب گوید گفت: یا رسول الله در حضور تو چون به دیگری دهند گفت: چندانکه انبیا را بهمهٔ امت خود مباهات بود مرا به جنید مباهات است.

Ҷаъфари бен насир гуяд ҷунайди дарме бмн дод ки анҷӣри вазирии бустони харидами намози шом чун рӯзаи кушоди як анҷӣр дар даҳани ниҳод ва бигирист ва маро гуфт : бурдор гуфтам чаҳ буд гуфт : ки ҳотифӣ овоз дод ки шарми надорӣ ки чизеро ки барои мо бар худ ҳаром карда бозгард он май гардӣ ва ин байт бигуфт

جعفر بن نصیر گوید جنید درمی بمن داد که انجیر وزیری بستان خریدم نماز شام چون روزه گشاد یک انجیر در دهن نهاد و بگریست و مرا گفت: بردار گفتم چه بود گفت: که هاتفی آواز داد که شرم نداری که چیزی را که برای ما بر خود حرام کردهٔ بازگرد آن می‌گردی و این بیت بگفت

Нақласт ки якбор ранҷур шуд гуфт : аллоҳами ашФнии ҳотифӣ овоз дод ки эй ҷунайди миёни бандау худоӣ чаҳ кори дории ту дар миён меЭй ва бидонча фармӯдаанд машғӯл бош ва бар ончӣ мубтало кардаанд сабр кун туро бо хтёр чаҳ кор .

نقلست که یکبار رنجور شد گفت: اللهم اشفنی هاتفی آواز داد که ای جنید میان بنده و خدای چه کار داری تو در میان میای و بدانچه فرموده‌اند مشغول باش و بر آنچه مبتلا کرده‌اند صبر کن ترا با ختیار چه کار.

Нақласт ки якбори бъёдт дарвешӣ рафт дарвеш менолид гуфт : аз ки май нолии дарвеши дам дркшид гуфт : ин сбрбо ки мекунӣ дарвеш фарёд баровард ва гуфт : на сомон нолиданаст ва на қӯти сабр кардан .

نقلست که یکبار بعیادت درویشی رفت درویش می‌نالید گفت: از که می‌نالی درویش دم درکشید گفت: این صبربا که می‌کنی درویش فریاد برآورد و گفت: نه سامان نالیدن است و نه قوت صبر کردن.

Нақласт ки якбори ҷунайдро пой дард кард фотиҳа хонд ва бар пой дамид ҳотифӣ овоз дод ки шарми надорӣ ки каломи модари ҳақи нафаси худ сарф кунӣ .

نقلست که یکبار جنید را پای درد کرد فاتحه خواند و بر پای دمید هاتفی آواز داد که شرم نداری که کلام مادر حق نفس خود صرف کنی.

Нақласт ки якбори чашмаш дард кард табиб гуфт : агар чашмат бакораст об марасон чун бирафт вузӯи сохт ва намоз кард ва бихоб фурӯ шуд чун бедор шуд чашмаши нек шуда буд овозӣ шунид ки ҷунайд дар рзоءи мо тарк чашм кард агар бидон азми дўзхёнро аз мо бхўостӣ иҷобат ёфтӣ чун табиб боз омад чашм аўник дид ва гуфт : чаҳ кардӣ гуфт : взўءи намози табиби тарсо буд дар ҳол имон оварад гуфт : ин алоҷ холиқаст на махлуқу дарди чашми маро буд на турои табиби ту будӣ на ман .

نقلست که یکبار چشمش درد کرد طبیب گفت: اگر چشمت بکار است آب مرسان چون برفت وضو ساخت و نماز کرد و بخواب فرو شد چون بیدار شد چشمش نیک شده بود آوازی شنید که جنید در رضاء ما ترک چشم کرد اگر بدان عزم دوزخیانرا از ما بخواستی اجابت یافتی چون طبیب باز آمد چشم اونیک دید و گفت: چه کردی گفت: وضوء نماز طبیب ترسا بود در حال ایمان آورد گفت: این علاج خالق است نه مخلوق و درد چشم مرا بود نه ترا طبیب تو بودی نه من.

Нақласт ки бузургии пеш ҷунайд меомад Иблисро дид ки аз пеш ӯ мегурехт чун дар пеш ҷунайд омад ӯро дид гарм шуда ва хашм биравӣ падеди омада ва якеро мернҷонид гуфт : ё шайх ман шунидаам ки Иблисро бештари он вақти даст буд бар фарзанди одам ки дар хашм шавад ту ин соъат дар хашмӣу Иблиси родидм ки аз ту мегурехт ҷунайд гуфт : нашунида ва ндонӣ ки мо бахуд дар хашм нишуем балки баҳақ дурахшам шавем лоҷарами Иблиси ҳеҷ вақт аз мо чунон нгризд ки он вақти хашми дигарон бҳзи нафаси худ буд вогрнаҳи он будӣ ки ҳақи таъолӣ фармӯдааст ки аъўзболлаҳи ман алшитон алрҷим гӯйанд ман ҳаргизи астъозти нхўостмӣ .

نقلست که بزرگی پیش جنید می آمد ابلیس را دید که از پیش او می گریخت چون در پیش جنید آمد او را دید گرم شده و خشم بروی پدید آمده و یکی را می‌رنجانید گفت: یا شیخ من شنیده‌ام که ابلیس را بیشتر آن وقت دست بود بر فرزند آدم که در خشم شود تو این ساعت در خشمی و ابلیس رادیدم که از تو می‌گریخت جنید گفت: نشنیده و ندانی که ما بخود در خشم نشویم بلکه بحق درخشم شویم لاجرم ابلیس هیچ‌وقت از ما چنان نگریزد که آن وقت خشم دیگران بحظ نفس خود بود واگرنه آن بودی که حق تعالی فرموده است که اعوذبالله من الشیطان الرجیم گویند من هرگز استعاذت نخواستمی.

Нақласт ки хостам то Иблисро ба байнам бар дар масҷид истода будам перӣ дидам ки аз давр меомад чун ӯро бидидам ваҳшатӣ дар ман падед омад гуфтам ту кистӣ гуфт : орзӯӣ ту гуфтам ё малъун чаҳ чизи туро аз саҷдаи одам боздошт гуфт : ё ҷунайди туро чаҳ сӯрат май бандад ки ман ғайр ӯро саҷда кунам ҷунайд гуфт : ман мутаҳайир шудам дар сухан ӯ басарам Нидо омад ки бигӯӣ ки дурӯғ май гўӣӣ ки агртўи бандаи бўдтии амр ӯро мнқод будӣ ва аз амр ӯ беруни нёмдтӣу бунаӣ тақарруб накардӣ Иблис чун ин бишунид бонгӣ кард ва гуфт : эй ҷунайди биллоҳ ки марои сӯхтӣ ва нопадид шуд .

نقلست که خواستم تا ابلیس را به‌بینم بر در مسجد ایستاده بودم پیری دیدم که از دور می‌آمد چون او را بدیدم وحشتی در من پدید آمد گفتم تو کیستی گفت: آرزوی تو گفتم یا ملعون چه چیز تو را از سجده آدم بازداشت گفت: یا جنید ترا چه صورت می‌بندد که من غیر او را سجده کنم جنید گفت: من متحیر شدم در سخن او بسرم ندا آمد که بگوی که دروغ می‌گوئی که اگرتو بنده بودتی امر او را منقاد بودی و از امر او بیرون نیامدتی و بنهی تقرب نکردی ابلیس چون این بشنید بانگی کرد و گفت: ای جنید بالله که مرا سوختی و ناپدید شد.

Нақласт ки шблӣ рӯзӣ гуфт : лоҳўли влоқўаҳи алоболлаҳ ҷунайд гуфт : ин гуфтори танг дилонасту танги дилӣ аз дасти доштани ризо буд бқзо .

نقلست که شبلی روزی گفت: لاحول ولاقوة الابالله جنید گفت: این گفتار تنگ دلان است و تنگ دلی از دست داشتن رضا بود بقضا.

Яке пеш ҷунайд гуфт : ки бародарони дайн дар ин рӯзгори азиз шудаанд ва но ёфт ҷунайд гуфт : агар касе май талабӣ ки мўнт ӯ кашад азизаст ва агар касе май хоҳӣ ки ту мўнт ӯ кашии ин ҷинс бародарон бисёранд пеши ман .

یکی پیش جنید گفت: که برادران دین در این روزگار عزیز شده‌اند و نا یافت جنید گفت: اگر کسی می‌طلبی که مونت او کشد عزیز است و اگر کسی می‌خواهی که تو مونت او کشی این جنس برادران بسیاراند پیش من.

Нақласт ки шабии бомурӣдӣ дар роҳ мерафт сегӣ бонг кард ҷунайд гуфт : лаббайки лаббайк мурӣд гуфт : ин чаҳ ҳол аст гуфт : қуввау дмдмаҳи саг аз қаҳри ҳақ таъолӣ дидаму овоз аз қудрати ҳақ таъолӣ шунидаму сагро дар миён надидам лоҷарами лаббайк ҷавоб додам .

نقلست که شبی بامریدی در راه می‌رفت سگی بانگ کرد جنید گفت: لبیک لبیک مرید گفت: این چه حال است گفت: قوه و دمدمه سگ از قهر حق تعالی دیدم و آواز از قدرت حق تعالی شنیدم و سگ را در میان ندیدم لاجرم لبیک جواب دادم.

Нақласт ки як рӯз зор мегирист суол карданд ки сабаб гиря чист гуфт : агар балоӣ ӯ аждҳоӣӣ гардад аввали кас ман бошам ки худро луқма ӯ созам ва бо ин ҳама умрӣ гузоштам дар талаби бало ва ҳануз бо ман мегӯйанд ки турои чандон бандагӣ нест ки ба балои мо арзад .

نقلست که یک روز زار می‌گریست سئوال کردند که سبب گریه چیست گفت: اگر بلای او اژدهائی گردد اول کس من باشم که خود را لقمه او سازم و با این همه عمری گذاشتم در طلب بلا و هنوز با من می‌گویند که ترا چندان بندگی نیست که به بلای ما ارزد.

Гуфтанд Абӯсаиди хрозро буқати низои тўоҷд бисёр буд ҷунайд гуфт : аҷаб набӯд агар аз шавқ ӯ ҷон бибаредӣ гуфтанд ин чаҳ мақом буд гуфт : ғояти муҳаббат ва ин мақомӣ азизаст ки ҷумлаи уқулро мустағриқ гирданду ҷумлаи нуфусро фаромӯш кунад ва ин олитарин мақомӣаст илми маърифатро дар ин вақт мақомӣ набӯд ки банда ба ҷоӣӣ бирасад ки донад ки худоӣ ӯро дӯст медорад лоҷарами ин банда гуяд ки ба ҳақи ман бар туу баҷоаи ман назд ту ва низ гуяд ки бдўстии ту маро бас гуфт : ин қавмӣ бошанд ки бар худоӣ ноз кунанду инс бадв гиранду миёни эшону худои ҳишмати бархеста буд ва эшон сухан ҳоӣӣ гӯйанд ки наздики омма шанеъ бошад .

گفتند ابوسعید خراز را بوقت نزاع تواجد بسیار بود جنید گفت: عجب نبود اگر از شوق او جان ببریدی گفتند این چه مقام بود گفت: غایت محبت و این مقامی عزیز است که جمله عقول را مستغرق گرداند و جمله نفوس را فراموش کند و این عالی‌ترین مقامی است علم معرفت را در این وقت مقامی نبود که بنده به جائی برسد که داند که خدای او را دوست می‌دارد لاجرم این بنده گوید که به حق من بر تو و بجاه من نزد تو و نیز گوید که بدوستی تو مرا بس گفت: این قومی باشند که بر خدای ناز کنند و انس بدو گیرند و میان ایشان و خدای حشمت برخاسته بود و ایشان سخن‌هائی گویند که نزدیک عامه شنیع باشد.

Ва ҷунайд гуфт : шабӣ бихоб дидам ки ба ҳазрати худованд истода будам маро фармуд ки ин суханони ту аз куҷо мегўӣӣ гуфтам ончӣ мегӯям ҳақ мегӯям фармуд ки сидқати рост май гўӣӣ .

و جنید گفت: شبی بخواب دیدم که به حضرت خداوند ایستاده بودم مرا فرمود که این سخنان تو از کجا می‌گوئی گفتم آنچه می‌گویم حق می‌گویم فرمود که صدقت راست می‌گوئی.

Нақласт ки ибни шриҳ ба маҷлис ҷунайд бигузашт гуфтанд ончӣ ҷунайд мегуяд ба илм боз мехонд гуфт : он намедонам валикин ин медонам ки сухан ӯро савтӣаст ки гўӣӣ ҳақ меронад бар забон ӯ чунонкӣ .

نقل است که ابن شریح به مجلس جنید بگذشت گفتند آنچه جنید می‌گوید به علم باز می‌خواند گفت: آن نمی‌دانم ولیکن این می‌دانم که سخن او را صوتی است که گوئی حق می‌راند بر زبان او چنانکه.

Нақласт ки ҷунайд чун дар тавҳид сухан гуфтӣ ҳар бори бъборти дигар оғоз кардӣ ки касро фаҳм бидон фаҳм нарасед рӯзии шблӣ дар маҷлис ҷунайд гуфт : аллоҳ ҷунайд гуфт : агар худоӣ ғоибаст зикри ғоиб ғайбатасту ғайбат ҳаромаст вогар ҳозираст дар мушоҳидаи ҳозири ном ӯ бурдани тарк ҳурматаст .

نقلست که جنید چون در توحید سخن گفتی هر بار بعبارت دیگر آغاز کردی که کس را فهم بدان فهم نرسید روزی شبلی در مجلس جنید گفت: الله جنید گفت: اگر خدای غایب است ذکر غایب غیبت است و غیبت حرام است واگر حاضر است در مشاهده حاضر نام او بردن ترک حرمت است.

Ва рӯзӣ сухан мегуфт : яке бархест вагуфт : дар сухани ту намерасм гуфт : тоқати ҳафтод солаи зери пой на гуфт : ниҳодам ва намерасм гуфт : сари зери пои орм агар нарисӣ ҷурм аз ман дон .

و روزی سخن می‌گفت: یکی برخاست وگفت: در سخن تو نمی‌رسم گفت: طاقت هفتاد ساله زیر پای نه گفت: نهادم و نمی‌رسم گفت: سر زیر پای آرم اگر نرسی جرم از من دان.

Ва яке дар маҷлиси ҷунайдро басӣ мадҳ гуфт : ҷунайд гуфт : ин ки ту май гўӣии маро ҳеҷ насеб ту зикри худоиро мекунӣу сноء ӯро май гўӣӣ .

و یکی در مجلس جنید را بسی مدح گفت: جنید گفت: این که تو می‌گوئی مرا هیچ نسیب تو ذکر خدای را می‌کنی و ثناء او را می‌گوئی.

Нақласт ки яке дар маҷлис ӯ бархест ва гуфт : дили кадоми вақти хуш буд гуфт : он вақт ки аўдл буд ва яке панҷсад динори пеш ҷунайд оварад ҷунайд гуфт : бғир аз ин чизеи дигар дорӣ гуфт : бисёр гуфт : дигарат мебояд гуфт : бояд гуфт : бурдор ту бад-ӣни аўлитрӣ ки ман ҳеҷ надораму маро наме бояд .

نقلست که یکی در مجلس او برخاست و گفت: دل کدام وقت خوش بود گفت: آن وقت که اودل بود و یکی پانصد دینار پیش جنید آورد جنید گفت: بغیر از این چیزی دیگر داری گفت: بسیار گفت: دیگرت می‌باید گفت: باید گفت: بردار تو بدین اولیتری که من هیچ ندارم و مرا نمی‌باید.

Нақласт ки ҷунайд аз ҷомеъ берун омад баъд аз намози халқ бисёр дид ҷунайд рӯй босҳоб кард ва гуфт : ин ҳама ҳшўбҳштанд аммо ҳамнишиниро қавмӣ дигаранд .

نقلست که جنید از جامع بیرون آمد بعد از نماز خلق بسیار دید جنید روی باصحاب کرد و گفت: این همه حشوبهشت‌اند اما همنشینی را قومی دیگرند.

Нақласт ки мардӣ дар маҷлис ҷунайд бархест ва суол кард ҷунайдро дар хотир омад ки ин марди тан дурустаст касб тавонад кард суол чаро мекунад ва ин мазаллат бар худ чаро май наад он шаб дар хоб дид ки тибқии сарпӯшидаи пеши аўнҳоднд ва ӯро гуфтанд бихӯр чун сарпӯши бардошти соилро дид мурда бар он тибқ ниҳода гуфт : ман гӯшт мурда нахӯрам гуфтанд пас чаро дай мехӯрдӣ дар масҷид ҷунайд донист ки ғайбат кардааст бадал ва ӯро бахотирӣ бигиранд гуфт : аз ҳайбати он бедор шудам ва таҳорат кардам ва ду ракаат намоз кардам ва ба талаби он дарвеш берун рафтам ӯро дидам бар лаби диҷла ва аз он тараи резаҳо ки шаста будандӣ аз об мегирифт ва мехӯрд сар бар кард маро дид ки пеш вай мерафтам гуфт : эй ҷунайди тавбаи бкрдӣ аз он чаҳ дар ҳақ мо андешедӣ гуфтам кардам гуфт : бирав акнӯн вҳўолзии иқбли алтўбаҳи ман ибода ва ин навбати хотири нигаҳдор .

نقلست که مردی در مجلس جنید برخاست و سئوال کرد جنید را در خاطر آمد که این مرد تن درست است کسب تواند کرد سئوال چرا می‌کند و این مذلت بر خود چرا می‌نهد آن شب در خواب دید که طبقی سرپوشیده پیش اونهادند و او را گفتند بخور چون سرپوش برداشت سائل را دید مرده بر آن طبق نهاده گفت: من گوشت مرده نخورم گفتند پس چرا دی می‌خوردی در مسجد جنید دانست که غیبت کرده است بدل و او را بخاطری بگیرند گفت: از هیبت آن بیدار شدم و طهارت کردم و دو رکعت نماز کردم و به طلب آن درویش بیرون رفتم او را دیدم بر لب دجله و از آن تره‌ریزه‌ها که شسته بودندی از آب می‌گرفت و می‌خورد سر بر کرد مرا دید که پیش وی می‌رفتم گفت: ای جنید توبه بکردی از آن چه در حق ما اندیشیدی گفتم کردم گفت: برو اکنون وهوالذی یقبل التوبه من عبادة و این نوبت خاطر نگهدار.

Нақласт ки гуфт : ихлос аз ҳҷомии омухтам вақте ба Макка будам ҳҷомии мӯии хоҷа рост мекард гуфтам аз барои худои мӯии ман туоне ситурдан гуфт : тавонаму чашм бар об карду хоҷаро раҳо кард тамом ношуда ва гуфт : бархез ки чун ҳадис худоӣ омад ҳама дар боқӣ шуд маро бинишонаду бӯса бар серум дод ва мӯем боз кард пас коғазӣ бмн дод дар онҷои қуроза чндў гуфт : инро бҳоҷти худ сарф кун . Бо худ ният кардам ки аввали футуҳӣ ки маро бошад биҷой ӯ мурувват кунам басии брниомд ки аз Басраи сира зар барисед пеш ӯ барадам гуфт : чист гуфт : ният карда будам ки ҳар футуҳиро ки аввали бтўи даҳуми ин омада аст гуфт : эй мард аз худои шарми надорӣ ки маро гуфтӣ аз барои худои мӯии ман боз кун пас марои чизеи диҳӣ кро дидӣ ки аз барои худоӣ корӣ кард ва бар он муздӣ гирифт .

نقلست که گفت: اخلاص از حجامی آموختم وقتی به مکه بودم حجامی موی خواجه راست می‌کرد گفتم از برای خدای موی من توانی ستردن گفت: توانم و چشم بر آب کرد و خواجه را رها کرد تمام ناشده و گفت: برخیز که چون حدیث خدای آمد همه در باقی شد مرا بنشاند و بوسه بر سرم داد و مویم باز کرد پس کاغذی بمن داد در آنجا قراضهٔ چندو گفت: این را بحاجت خود صرف کن. با خود نیت کردم که اول فتوحی که مرا باشد بجای او مروت کنم بسی برنیآمد که از بصره سرة زر برسید پیش او بردم گفت: چیست گفت: نیت کرده بودم که هر فتوحی را که اول بتو دهم این آمده است گفت: ای مرد از خدای شرم نداری که مرا گفتی از برای خدای موی من باز کن پس مرا چیزی دهی کرا دیدی که از برای خدای کاری کرد و بر آن مزدی گرفت.

Ва гуфт : вақте дар шабӣ ба намоз машғӯл будам ҳарчанд ҷаҳд кардам нафаси ман дар як саҷда бо ман мувофиқат накард ҳеҷ тафаккур низ натавонистам кард дилтанг шудаму хостам ки аз хона берун оем чун дрбгшодм ҷавонӣ дидам гилӣмии пӯшида ва бар дар сарои сари дркшидаҳ чун маро дид гуфт : то ин соъат дар интизор ту будам гуфтам пас ту бӯда ки маро беқарор кардӣ гуфт : ореи масаълаи марои ҷавоби даҳ чгўӣӣ дар нафас ки ҳаргизи дард ӯ доруӣ ӯ гардад ё на гуфтам гардад чун мухолифати ҳўоءи худкунад чун ин бигуфтам ба гиребони худ фурӯ нагирист ва гуфт : эй нафаси чандини бор аз ман ҳамин ҷавоб шунидӣ акнӯн аз ҷунайд бишинав бархест ва бирафт ва надонистам ки аз куҷои омада буд ва куҷо шуд .

و گفت: وقتی در شبی به نماز مشغول بودم هرچند جهد کردم نفس من در یک سجده با من موافقت نکرد هیچ تفکر نیز نتوانستم کرد دلتنگ شدم و خواستم که از خانه بیرون آیم چون دربگشادم جوانی دیدم گلیمی پوشیده و بر در سرای سر درکشیده چون مرا دید گفت: تا این ساعت در انتظار تو بودم گفتم پس تو بودهٔ که مرا بی‌قرار کردی گفت: آری مسئله مرا جواب ده چگوئی در نفس که هرگز درد او داروی او گردد یا نه گفتم گردد چون مخالفت هواء خودکند چون این بگفتم به گریبان خود فرو نگریست و گفت: ای نفس چندین بار از من همین جواب شنیدی اکنون از جنید بشنو برخاست و برفت و ندانستم که از کجا آمده بود و کجا شد.

Ҷунайд гуфт : Юнус чандон бигирист ки нобӣно шуд ва чандон дар намози бози истод ки пушташ дўто шуд .

جنید گفت: یونس چندان بگریست که نابینا شد و چندان در نماز باز ایستاد که پشتش دوتا شد.

Ва гуфт : бъзти ту ки агар миёни ману хизмати ту дрёӣӣ аз оташ буду роҳ бронҷо бошад ман даройам аз ғояти иштиёқ ки ба ҳазрати тӯдорам .

و گفت: بعزت تو که اگر میان من و خدمت تو دریائی از آتش بود و راه برآنجا باشد من درآیم از غایت اشتیاق که به حضرت تودارم.

Нақласт ки алии саҳл нома навишт ҷунайд ки хоб ғифлатасту қарори чунон бояд ки муҳибро хоб ва қарор набошад ки агар бхсбд аз мақсӯди бозмонд ва аз худу вақти худ ғофил буд чунонкии ҳақи таъолии бдоўўди паёмбари алайҳи ассалом ваҳй фиристод ки дурӯғ гуфт : онкии даъвии муҳаббат мо кард чун шаб дар омад бихуфт ва аз дӯстӣ ман пардохт ҷунайд ҷавоб навишт ки бедории мо муомилааст дар роҳи ҳақу хоби мо феъл ҳақаст бар мо пас ончӣ бе ихтиёри мо буд аз ҳақи бмои беҳтар аз он буд ки бохтёри мо буд азмои баҳақи волнўми мўҳбаҳи ман аллоҳи алии алмҳбини он ътоӣӣ буд аз ҳақи таъолӣ бар дӯстону аҷаб аз ҷунайд онаст ки ӯ соҳиби сҳў буд ва дар ин номаи тарбияти аҳл скр мекунад тавонад буд ки онҷои он ҳадис хоҳад ки навами Алъоламин ибода ё он мехоҳад ки тномўъинои влоиноми қалбӣ .

نقلست که علی سهل نامه نوشت جنید که خواب غفلت است و قرار چنان باید که محب را خواب و قرار نباشد که اگر بخسبد از مقصود بازماند و از خود و وقت خود غافل بود چنانکه حق تعالی بداوود پیامبر علیه السلام وحی فرستاد که دروغ گفت: آنکه دعوی محبت ما کرد چون شب در آمد بخفت و از دوستی من پرداخت جنید جواب نوشت که بیداری ما معامله است در راه حق و خواب ما فعل حق است بر ما پس آنچه بی‌اختیار ما بود از حق بما بهتر از آن بود که باختیار ما بود ازما بحق والنوم موهبة من الله علی المحبین آن عطائی بود از حق تعالی بر دوستان و عجب از جنید آنست که او صاحب صحو بود و در این نامه تربیت اهل سکر می‌کند تواند بود که آنجا آن حدیث خواهد که نوم العالمین عبادة یا آن می‌خواهد که تناموعینای ولاینام قلبی.

Нақласт ки дар Бағдоди дуздиро овехта буданд ҷунайд бирафту пой ӯ бӯса дод азу савол карданд гуфт : ҳазор раҳмат биравӣ бод ки дар кори худ мард бӯдааст ва чунон ин корро ба камол расонидааст ки сар дар сари он кор кардааст .

نقلست که در بغداد دزدی را آویخته بودند جنید برفت و پای او بوسه داد ازو سؤال کردند گفت: هزار رحمت بروی باد که در کار خود مرد بوده است و چنان این کار را به کمال رسانیده است که سر در سر آن کار کرده است.

Нақласт ки шабии дуздӣ ба хона ҷунайд рафт ҷуз пероҳанӣ наёфт бардошт ва бирафт рӯзи дигари шайх дар бозор май гузашти пероҳан худ дид бадасти даллолӣ ки мефурухт харидор мегуфт : ошноӣӣ хоҳам то гувоҳӣ диҳад ки аз он тест то бихарам ҷунайд бирафт ва гуфт : ман гувоҳии даҳум ки аз он ӯст то бихаред .

نقلست که شبی دزدی به خانه جنید رفت جز پیراهنی نیافت برداشت و برفت روز دیگر شیخ در بازار می‌گذشت پیراهن خود دید بدست دلالی که می‌فروخت خریدار می‌گفت: آشنائی خواهم تا گواهی دهد که از آن تست تا بخرم جنید برفت و گفت: من گواهی دهم که از آن اوست تا بخرید.

Нақласт ки перзании пеш ҷунайд омад ва гуфт : писарам ғоибаст дъоӣӣ кун то бозояд гуфт : сабр кун перзан бирафту рӯзӣ чанд сабр кард ва бозомад шайх гуфт : сабр кун то чанд навбат сабр фармуд рӯзӣ перзан биёмад ва гуфт : ҳеҷ сабрам намондааст худоиро дуо кун ҷунайд гуфт : агар рост май гўӣӣ писарат бозомадааст ки ҳақи таъолӣ фармӯдааст амни иҷиби алмзтри азои дуои пас дуо кард перзан чун бозхонаҳ шуд писари омада буд .

نقلست که پیرزنی پیش جنید آمد و گفت: پسرم غایب است دعائی کن تا بازآید گفت: صبر کن پیرزن برفت و روزی چند صبر کرد و بازآمد شیخ گفت: صبر کن تا چند نوبت صبر فرمود روزی پیرزن بیامد و گفت: هیچ صبرم نمانده است خدای را دعا کن جنید گفت: اگر راست می‌گوئی پسرت بازآمده است که حق تعالی فرموده است امن یجیب المضطر اذا دعا پس دعا کرد پیرزن چون بازخانه شد پسر آمده بود.

Нақласт ки яке пеши ҷунайд шикоят кард аз гуруснагӣу бараҳнагӣ ҷунайд гуфт : бирав эмин бош ки ӯ гуруснагӣу бараҳнагии бкси надиҳад ки тшниъи зндўи ҷҳонрои пар аз шикоят кунад бсдиқону дӯстон худ диҳад ту шикоят макун .

نقلست که یکی پیش جنید شکایت کرد از گرسنگی و برهنگی جنید گفت: برو ایمن باش که او گرسنگی و برهنگی بکس ندهد که تشنیع زندو جهانرا پر از شکایت کند بصدیقان و دوستان خود دهد تو شکایت مکن.

Нақласт ки ҷунайд бо асҳоб нишаста буд днёдорӣ даромаду дарвеширо бихонад ва бо худ бабради баъд аз соъатӣ биёмад занбилӣ бар сари дарвешии ниҳодаи даравии таоми ҷунайд чун он бидид даравии ғайрат кор кард фармуд то он занбили баррӯии он дунёдор боз заданд гуфт : дарвешӣ мебоист то ҳмолӣ кунад онгоҳ гуфт : агар даравишонро неъмат нест ҳимматаст ва агар дунё нест охиратаст .

نقلست که جنید با اصحاب نشسته بود دنیاداری درآمد و درویشی را بخواند و با خود ببرد بعد از ساعتی بیامد زنبیلی بر سر درویشی نهاده دروی طعام جنید چون آن بدید دروی غیرت کار کرد فرمود تا آن زنبیل برروی آن دنیادار باز زدند گفت: درویشی می‌بایست تا حمالی کند آنگاه گفت: اگر درویشان‌ را نعمت نیست همت است و اگر دنیا نیست آخرت است.

Нақласт ки яке аз тавонгарон садақаи худ ҷуз ба суфиён надодӣ гуфтӣ эшон қавмӣанд ки эшонро чун ҳоҷатӣ бошад ҳиммати эшон пароканда шавад ва аз ҳақи таъолии боз монанди ва ман як дилро ки ба ҳазрати худоӣ барам дўстр дорам аз ҳазор дил ки ҳиммати аўднё буд ин сухан бо ҷунайд гуфтанд гуфт : ин сухан дӯстӣаст аз дӯстони худои пас чунон афтод ки он мард муфлис шуд бҷҳти онкӣ ҳарчӣ даравишони хридндии бҳонгрФтии ҷунайди молӣ бадв дод вагуфт : ту мардро тиҷорат зиён надорад .

نقلست که یکی از توانگران صدقه خود جز به صوفیان ندادی گفتی ایشان قومی‌اند که ایشان را چون حاجتی باشد همت ایشان پراکنده شود و از حق تعالی باز مانند و من یک دل را که به حضرت خدای برم دوستر دارم از هزار دل که همت اودنیا بود این سخن با جنید گفتند گفت: این سخن دوستی است از دوستان خدای پس چنان افتاد که آن مرد مفلس شد بجهت آنکه هرچه درویشان خریدندی بهانگرفتی جنید مالی بدو داد وگفت: تو مرد را تجارت زیان ندارد.

Нақласт ки ҷунайд мурӣдӣ дошт ки молӣ бисёр дар роҳи шайхи сохта буд ва ӯро ҳеҷ намонда буд ало хона гуфт : ё шайх чаҳ кунам гуфт : бифурӯш ва зар биор то карт анҷом диҳад бирафту бФрўхт шайх гуфт : он зар дар диҷла андоз ва бирафт ва дар диҷлаи андохт ва ба хизмат шайх шуд ӯро баранд ва худро бегонаи сохт ва гуфт : аз ман бозгард ҳар чанд меомад меронад яъне то худбинӣ накунад ки ман чандини зар дар бохтаам то онгоҳ ки роҳаш анҷом гирифт .

نقل است که جنید مریدی داشت که مالی بسیار در راه شیخ ساخته بود و او را هیچ نمانده بود الا خانه گفت: یا شیخ چه کنم گفت: بفروش و زر بیار تا کارت انجام دهد برفت و بفروخت شیخ گفت: آن زر در دجله انداز و برفت و در دجله انداخت و به خدمت شیخ شد او را براند و خود را بیگانه ساخت و گفت: از من بازگرد هر چند می‌آمد میراند یعنی تا خودبینی نکند که من چندین زر در باخته‌ام تا آنگاه که راهش انجام گرفت.

Нақласт ки ҷавониро дар маҷлиси ҷунайди ҳолатӣ зоҳир шуд тавба кард ва ҳарчӣ дошт бғорт доду ҳақ дигарон бидод ва ҳазор динори бардошт то пеши ҷунайд барад гуфтанд ҳазрат ӯ ҳазрат дунё нест он ҳазратро олӯда натавонӣ кард бар лаб диҷла нишаст ва як як динори об дар диҷла меандохт то ҳеҷ намонад бархест ва бхонқоаҳ шуд ҷунайд чун ӯро бидид гуфт : қадамӣ ки якбор бояд ниҳод ба ҳазор бор наҳй бирав ки моро ншоӣии аздлт бар наомад ки ба якбор дар оби андохтӣ дар ин роҳ низ агар ҳамчунин ончӣ кунӣ баҳисоб хоҳӣ кард бҳич ҷой нарисӣ бозгард ва ба бозори шӯ ки ҳисобу сарфа дидан дар бозор рост ояд .

نقلست که جوانی را در مجلس جنید حالتی ظاهر شد توبه کرد و هرچه داشت بغارت داد و حق دیگران بداد و هزار دینار برداشت تا پیش جنید برد گفتند حضرت او حضرت دنیا نیست آن حضرت را آلوده نتوانی کرد بر لب دجله نشست و یک یک دینار آب در دجله میانداخت تا هیچ نماند برخاست و بخانقاه شد جنید چون او را بدید گفت: قدمی که یکبار باید نهاد به هزار بار نهی برو که ما را نشائی ازدلت بر نیامد که به یکبار در آب انداختی در این راه نیز اگر همچنین آنچه کنی بحساب خواهی کرد بهیچ جای نرسی بازگرد و به بازار شو که حساب و صرفه دیدن در بازار راست آید.

Нақласт ки мурӣдиро сӯрати баст ки бдрҷаҳи камоли расидам ва танҳо бӯдани марои беҳтар буд дар гӯша рафт ва муддатӣ бинишаст то чунон шуд ки ҳар шаби шутурии бёўрдндӣ ва гуфтандӣ ки туро ба биҳишт мебарем ва ӯ бар он шутур нишастӣ ва мерафтӣ то ҷоӣӣ раседӣ хушу хурраму қавмӣ бо сӯрати зебо ва таомҳо покизау оби равон ва то саҳари онҷо будӣ онгоҳ ба хоби дршдии худро дар савмиъа худ ёфтӣ торъўнти даравӣ зоҳир шуду пиндории азим дар ваии сари барзаду бдъўӣ падед омад ва гуфт : маро ҳар шабӣ ба биҳишт мебаранд ин сухан бҷнид расед бархест ва ба савмиъа ӯ шуд ӯро дид ботакаббурии тамом ҳол пурсед ҳама бо шайх бигуфт : шайх гуфт : имшаб чун туро онҷо баранд се бор бигӯӣ лоҳўлу лоқўаҳи алои биллоҳи алълии алъзим чун шаб даромад ӯро май бурданд ӯ бадали инкор шайх мекард чун бидон мавзе расед таҷрибаро гуфт : лоҳўли влоқўаҳи он қавм ба ҷумлагӣ бахуд шуниданд ва бирафтанд ва ӯ худро дар мзблаҳ ёфт устихон дар пеши ниҳода бар хатои худ воқиф шуд ва тавба кард ва ба суҳбати шайхи пайваст ва бидонаст ки мурӣдро танҳо бӯдан заҳраст .

نقلست که مریدی را صورت بست که بدرجه کمال رسیدم و تنها بودن مرا بهتر بود در گوشهٔ رفت و مدتی بنشست تا چنان شد که هر شب شتری بیاوردندی و گفتندی که ترا به بهشت می‌بریم و او بر آن شتر نشستی و می‌رفتی تا جائی رسیدی خوش و خرم و قومی با صورت زیبا و طعامها پاکیزه و آب روان و تا سحر آنجا بودی آنگاه به خواب درشدی خود را در صومعه خود یافتی تارعونت دروی ظاهر شد و پنداری عظیم در وی سر برزد و بدعوی پدید آمد و گفت: مرا هر شبی به بهشت می‌برند این سخن بجنید رسید برخاست و به صومعه او شد او را دید باتکبری تمام حال پرسید همه با شیخ بگفت: شیخ گفت: امشب چون ترا آنجا برند سه بار بگوی لاحول و لاقوة الا بالله العلی العظیم چون شب درآمد او را می‌بردند او بدل انکار شیخ می‌کرد چون بدان موضع رسید تجربه را گفت: لاحول ولاقوة آن قوم به جملگی بخود شنیدند و برفتند و او خود را در مزبلهٔ یافت استخوان در پیش نهاده بر خطا خود واقف شد و توبه کرد و به صحبت شیخ پیوست و بدانست که مرید را تنها بودن زهر است.

Нақласт ки ҷунайд сухан мегуфт : мурӣдии наъраи бузади шайх ӯро аз он манъ кард ва гуфт : агар як бори дигари наъраи зании турои маҳҷӯри гардонами пас шайхи боз сарсухан шуд он мурӣди худро нигоҳ медошт то ҳол бҷоӣӣ расед ки тоқаташ намонад вҳлок шуд бирафтанд ӯро диданди миёни далқи хокистар шуда .

نقلست که جنید سخن می‌گفت: مریدی نعره بزد شیخ او را از آن منع کرد و گفت: اگر یک بار دیگر نعره زنی ترا مهجور گردانم پس شیخ باز سرسخن شد آن مرید خود را نگاه می‌داشت تا حال بجائی رسید که طاقتش نماند وهلاک شد برفتند او را دیدند میان دلق خاکستر شده.

Нақласт ки аз мурӣдии тарки адабии макр дар вуҷӯд омад сафар кард ва ба маҷлиси шӯ низиаҳ бинишаст ҷунайдро рӯзии гузар бонҷо афтод дар вай нагирист он мурӣд дар ҳол аз ҳайбати шайхи биФтод ва сараш бишикаст вхўн равон шуд аз ҳар қатраи нақши аллоҳ падед меомад ҷунайд гуфт : ҷилва гарӣ мекунӣ яъне ба мақоми зикри расидам ки ҳамаи кӯдакон бо ту дар зикри баробаранди мардумӣ бояд ки ба мазкӯр расад ин сухан бар ҷон ӯ омад дар ҳол вафот кард дафн карданд баъд аз муддатӣ ки ба хоб диданд пурседанд ки чун ёфтӣ худро гуфт : солҳоء дарозаст томии рӯм акнӯн басари куфри худ расидаму куфри худро май байнаму дайни давр давраст ин ҳамаи пиндоштҳо макр бӯдааст .

نقلست که از مریدی ترک ادبی مکر در وجود آمد سفر کرد و به مجلس شو نیزیه بنشست جنید را روزی گذر بانجا افتاد در وی نگریست آن مرید در حال از هیبت شیخ بیفتاد و سرش بشکست وخون روان شد از هر قطرهٔ نقش الله پدید می‌آمد جنید گفت: جلوه‌گری می‌کنی یعنی به مقام ذکر رسیدم که همه کودکان با تو در ذکر برابرند مردمی باید که به مذکور رسد این سخن بر جان او آمد در حال وفات کرد دفن کردند بعد از مدتی که به خواب دیدند پرسیدند که چون یافتی خود را گفت: سالهاء دراز است تامی‌روم اکنون بسر کفر خود رسیدم و کفر خود را می‌بینم و دین دور دور است این همه پنداشتها مکر بوده است.

Нақласт ки ҷунайдро дар Басраи мурӣдӣ буд дар хилвати магари рӯзии андеша гуноҳӣ кард ва дар оина нигоҳ кард ва рӯй худ сиёҳ дид мутаҳайир шуд ва ҳар ҳиялат ки кард суд надошт аз шарм рӯй ба кас нанамуд то се рӯзи баромади бораи бораи он сиёҳӣ кам мешуд ногоҳ яке дар бузад гуфт : кист гуфт : нома овардаам аз ҷунайд нома бархонад навишта буд ки чаро дар ҳазрати иззат бо адаб набошӣ се шабона рӯзаст то марои гозрӣ мебояд кард то сиёҳии рӯят ба сипедӣ бадал шавад .

نقل است که جنید را در بصره مریدی بود در خلوت مگر روزی اندیشه گناهی کرد و در آینهٔ نگاه کرد و روی خود سیاه دید متحیر شد و هر حیلت که کرد سود نداشت از شرم روی به کس ننمود تا سه روز برآمد باره باره آن سیاهی کم می‌شد ناگاه یکی در بزد گفت: کیست گفت: نامه آورده‌ام از جنید نامه برخواند نوشته بود که چرا در حضرت عزت با ادب نباشی سه شبانه روز است تا مرا گازری می‌باید کرد تا سیاهی رویت به سپیدی بدل شود.

Нақласт ки ҷунайдро мурӣдӣ буд магари рӯзӣ нукта биравӣ гирифтанд аз хиҷолат бирафт ва бхонқоаҳ наомад то як рӯзи ҷунайд бо асҳоб дар бозор май гузашт назараш бидон мурӣд афтод мурӣд аз шарм бигурехт ҷунайди асҳобро бозгардонед ва гуфт : моро мурғӣ аз доми нФўр шудааст ва бар ақаб ӯ бирафт мурӣд бознигарӣаст шайхро дид ки меомад гом гарм кард ва мерафт то бҷоӣӣ расед ки роҳ набӯд рӯй бар девори ниҳод аз шарм ногоҳ шайх бадв расед мурӣд гуфт : куҷои мёӣӣ шайх гуфт : ҷоӣӣ ки мурӣдро пешонӣ дар девор ояд шайхи онҷо бакор ояд пас ӯро бо хонақоҳи баради мурӣди бқдмҳоء шайх афтод ва истиғфор кард чун халқи он ҳол бидиданд риққатӣ дар халқ падед омад ва бисёр кас тавба карданд .

نقلست که جنید را مریدی بود مگر روزی نکتهٔ بروی گرفتند از خجالت برفت و بخانقاه نیامد تا یک روز جنید با اصحاب در بازار می‌گذشت نظرش بدان مرید افتاد مرید از شرم بگریخت جنید اصحاب را بازگردانید و گفت: ما را مرغی از دام نفور شده است و بر عقب او برفت مرید بازنگریست شیخ را دید که می‌آمد گام گرم کرد و می‌رفت تا بجائی رسید که راه نبود روی بر دیوار نهاد از شرم ناگاه شیخ بدو رسید مرید گفت: کجا میائی شیخ گفت: جائی که مرید را پیشانی در دیوار آید شیخ آنجا بکار آید پس او را با خانقاه برد مرید بقدمهاء شیخ افتاد و استغفار کرد چون خلق آن حال بدیدند رقتی در خلق پدید آمد و بسیار کس توبه کردند.

Нақласт ки ҷунайд бо мурӣдӣ ба бодияи фурушаду гӯшаи ҷайби мурӣди пора буд офтоб бар гардан ӯ метофт то бсухт вхўн аз вай равон шуд бар забон мурӣд бирафт ки имрӯз рӯзӣ гармаст шайхи бҳибт даравӣ нагирист ва гуфт : бирав ки ту аҳли суҳбати нестӣ ва ӯро маҳҷӯр гардонид .

نقلست که جنید با مریدی به بادیه فروشد و گوشه جیب مرید پاره بود آفتاب بر گردن او می‌تافت تا بسوخت وخون از وی روان شد بر زبان مرید برفت که امروز روزی گرمست شیخ بهیبت دروی نگریست و گفت: برو که تو اهل صحبت نیستی و او را مهجور گردانید.

Нақласт ки мурӣдӣ дошт ки ӯро аз ҳама азизтар медошт дигаронро ғайрат омад шайх бФрост бидонаст гуфт : адабу фаҳм ӯ аз ҳама зиёдатаст моро назар бар онаст имтиҳон кунем то шуморо маълум шавад фармуд то бист мурғ овараданд ва гуфт : ҳар мурӣди якеро бурдореду ҷоӣӣ ки куҷои шуморо на бинад бикашед ва биёред ҳама бирафтанд ва бикуштанд ва бозомаданд алои он мурӣди мурғи зинда боз оварад шайх пурсед ки чронкштӣ гуфт : аз онкии шайхи фармӯда буд ки ҷоӣӣ бояд ки кас набинад ва ман ҳарҷо ки мерафтам ҳақ таъолӣ медид шайх гуфт : дидед ки фаҳм ӯ чигунааст ва аз он дигарон чигуна истиғфор карданд .

نقلست که مریدی داشت که او را از همه عزیزتر می‌داشت دیگران را غیرت آمد شیخ بفراست بدانست گفت: ادب و فهم او از همه زیادت است ما را نظر بر آنست امتحان کنیم تا شما را معلوم شود فرمود تا بیست مرغ آوردند و گفت: هر مرید یکی را بردارید و جائی که کجا شما را نه‌بیند بکشید و بیارید همه برفتند و بکشتند و بازآمدند الا آن مرید مرغ زنده باز آورد شیخ پرسید که چرانکشتی گفت: از آنکه شیخ فرموده بود که جائی باید که کس نبیند و من هرجا که می‌رفتم حق تعالی می‌دید شیخ گفت: دیدید که فهم او چگونه است و از آن دیگران چگونه استغفار کردند.

Нақласт ӯро ҳашт мурӣд буд ки аз хавос ӯ буданд ки ҳар андеша ки будӣ эшонро кифоят кардандӣ эшонро дар хотир омад ки моро бҷҳод май бояд рафтани дигари рӯзи ҷунайди ходимро фармуд ки сохтагӣ ҷиҳод кун пас шайх бо он ҳашт мурӣд ба ҷиҳоди рафтанд чун саф баркашиданд муборизӣ аз куффор дар омад ва ҳар ҳаштро шаҳид кард ҷунайд гуфт : нигоҳ кардам дар ҳаво на ҳўдҷ дидам истодаи рӯҳ ҳар якеро ки шаҳид мешуд аз мурӣдон дар он ҳўдҷ мениҳоданд пас як ҳўдҷ тиҳӣ бимонад ман гуфтам шояд ки он аз он ман бошад дар саф корзор шудам онмборз ки асҳобро кушта буд дар омад ва гуфт : эй Абулқосими он ҳўдҷи нуҳум аз он манаст ту ба Бағдоди бозрўу пер қавм бошу имон бар ман арза кун пас млсмон шуду баҳмони теғ ки эшонро кушта буд ҳашт кофари дигарро бикушт пас шаҳодат ёфт ҷунайд гуфт : ҷон ӯро низ дар он ҳўдҷ ниҳоданд ва нопадид шуданд .

نقلست او را هشت مرید بود که از خواص او بودند که هر اندیشه که بودی ایشان را کفایت کردندی ایشان را در خاطر آمد که ما را بجهاد می‌باید رفتن دیگر روز جنید خادم را فرمود که ساختگی جهاد کن پس شیخ با آن هشت مرید به جهاد رفتند چون صف برکشیدند مبارزی از کفار در آمد و هر هشت را شهید کرد جنید گفت: نگاه کردم در هوا نه هودج دیدم ایستاده روح هر یکی را که شهید می‌شد از مریدان در آن هودج می‌نهادند پس یک هودج تهی بماند من گفتم شاید که آن از آن من باشد در صف کارزار شدم آنمبارز که اصحاب را کشته بود در آمد و گفت: ای ابوالقاسم آن هودج نهم از آن منست تو به بغداد بازرو و پیر قوم باش و ایمان بر من عرضه کن پس ملسمان شد و بهمان تیغ که ایشان را کشته بود هشت کافر دیگر را بکشت پس شهادت یافت جنید گفت: جان او را نیز در آن هودج نهادند و ناپدید شدند.

Нақласт ки ҷунайдро гуфтанд сӣ соласт то фалони каси сар аз зону брнгрФтаҳасту таом ва шароб нахурдау ҷаҳандагон дар ваии афтода ва ӯро аз он хабар на чгўӣӣ дар чунин мард ки ӯ дар ҷамъ ҷамъ бошад ё на гуфт : бишавади аншоءи аллоҳи таъолӣ .

نقلست که جنید را گفتند سی سال است تا فلان کس سر از زانو برنگرفته است و طعام و شراب نخورده و جهندگان در وی افتاده و او را از آن خبر نه چگوئی در چنین مرد که او در جمع جمع باشد یا نه گفت: بشود انشاء الله تعالی.

Нақласт ки Сайидӣ буд ки ӯро носирӣ гуфтандӣ қасд ҳаҷ кард чун ба Бағдод расед ба зиёрат ҷунайд рафт ва салом кард ҷунайд пурсед ки Сайид аз куҷост гуфт : аз Гелон гуфт : аз фарзандон кистӣ гуфт : аз фарзандони амӣралмуъминӣни алии разии аллоҳ анҳу гуфт : падари ту ду шамшер мезад яке бо кофарон ва яке бо нафас эй Сайид ки фарзанди аўӣӣ аз ин ду кадоми корФрмоӣии Сайид чун ин бишунид бисёр бигиристу пеш ҷунайд ғалатед гуфт : эй шайхи ҳаҷи ман ӣнҷо буд мари бхдоӣ роҳнамоӣ гуфт : ин синаи ту ҳарами хос худоӣаст то туоне ҳеҷ номаҳрам дар ҳарами хоси роҳ мада гуфт : тамом шуд .

نقلست که سیدی بود که او را ناصری گفتندی قصد حج کرد چون به بغداد رسید به زیارت جنید رفت و سلام کرد جنید پرسید که سید از کجاست گفت: از گیلان گفت: از فرزندان کیستی گفت: از فرزندان امیرالمؤمنین علی رضی الله عنه گفت: پدر تو دو شمشیر می‌زد یکی با کافران و یکی با نفس ای سید که فرزند اوئی از این دو کدام کارفرمائی سید چون این بشنید بسیار بگریست و پیش جنید غلطید گفت: ای شیخ حج من اینجا بود مر بخدای راهنمای گفت: این سینه تو حرم خاص خدای است تا توانی هیچ نامحرم در حرم خاص راه مده گفت: تمام شد.

Ва ҷунайдро калимотӣ олӣ аст гуфт : футувват бшомасту фасоҳат ба Ироқу сидқ ба хуросон ва гуфт : дар ин роҳ қотеъон бисёранду анвоъ бар роҳи се гӯна дом меандозанд доми макру астдроҷу доми қаҳри вдоми лутф ва ин ронҳоят нест акнӯн мардӣ бояд то фарқ кунад миёни домҳо ва гуфт : нафаси раҳмонӣ аз сар падед ояд нафаси синаи вдли бимирад ва бар ҳеҷ чиз нагзарад ало ки он чизро бисӯзад ва агар ҳамаи арш буд .

و جنید را کلماتی عالی است گفت: فتوت بشام است و فصاحت به عراق و صدق به خراسان و گفت: در این راه قاطعان بسیارند و انواع بر راه سه گونه دام می‌اندازند دام مکر و استدراج و دام قهر ودام لطف و این رانهایت نیست اکنون مردی باید تا فرق کند میان دامها و گفت: نفس رحمانی از سر پدید آید نفس سینه ودل بمیرد و بر هیچ چیز نگذرد الا که آن چیز را بسوزد و اگر همه عرش بود.

Ва гуфт : чун қудрат муъоина гардад соҳиби аўнФс ба кроҳит тавонад зад ва чун азимат муъоина шавад аз нафас задан манъ кунанд ва чун ҳайбат муъоина шавад онҷо касе нафас задан кофар шавад ва гуфт : нафасӣ ки бозтрор аз мард барояд ҷумлаи ҳиҷобҳоу гноҳо ки миёни банда ва худоӣ аст бисӯзад ва гуфт : соҳиби таъзимро нафас задан тавонад буд ва он нафас задан аз раҳи гуноҳ буду натавонад ки аз ӯ бозоистду соҳиби ҳайбати соҳиб ҳамдаст ва ин наздик ӯ гуноҳ буду натавонад ки ӣнҷо нафас занад .

و گفت: چون قدرت معاینه گردد صاحب اونفس به کراهیت تواند زد و چون عظمت معاینه شود از نفس زدن منع کنند و چون هیبت معاینه شود آنجا کسی نفس زدن کافر شود و گفت: نفسی که باضطرار از مرد برآید جمله حجابها و گناها که میان بنده و خدای است بسوزد و گفت: صاحب تعظیم را نفس زدن تواند بود و آن نفس زدن از ره گناه بود و نتواند که از او بازایستد و صاحب هیبت صاحب حمد است و این نزدیک او گناه بود و نتواند که اینجا نفس زند.

Ва гуфт : хунаки онкас ки ӯро дар ҳамаи умри як соъат ҳузур бӯдааст .

و گفت: خنک آنکس که او را در همه عمر یک ساعت حضور بوده است.

Ва гуфт : лҳзт куфронасту хатароти имону ишорати ғуфрон яъне лҳзти ихтиёр .

و گفت: لحظت کفران است و خطرات ایمان و اشارت غفران یعنی لحظت اختیار.

Ва гуфт : бандагони ду қисманд бандагон ҳақанду бандагони ҳақиқат аммо бандагон онҷоанд ки аъўзи брзоки ман схтк ва аммо бандагон ҳақиқат онҷоанд ки аъўзбки мнки валлоҳи аълам ва гуфт : худоӣ аз бандагони ду илм мехоҳад яке шинохти убудийяти дувуми шинохти илми рубубият ҳарчӣ ҷуз инаст ҳазз нафасаст .

و گفت: بندگان دو قسم‌اند بندگان حق‌اند و بندگان حقیقت اما بندگان آنجااند که اعوذ برضاک من سخطک و اما بندگان حقیقت آنجااند که اعوذبک منک والله اعلم و گفت: خدای از بندگان دو علم می‌خواهد یکی شناخت عبودیت دوم شناخت علم ربوبیت هرچه جز این است حظ نفس است.

Ва гуфт : шарифтарин нишастҳо ва баландтарӣн нишастӣ инаст ки бо фикрат буд дар майдони тавҳид .

و گفت: شریف‌ترین نشستها و بلندترین نشستی اینست که با فکرت بود در میدان توحید.

Ва гуфт : ҳамаи роҳҳо бар халқ бастааст магар бар роҳи Муҳамади алайҳ ассалом равад ки ҳар ки ҳофиз қуръон набошаду ҳадиси пайғомбар нанавишта бошад буи иқтидо макунед зеро ки илм ба китобу суннати боз бастааст .

و گفت: همه راهها بر خلق بسته است مگر بر راه محمد علیه السلام رود که هر که حافظ قرآن نباشد و حدیث پیغامبر ننوشته باشد بوی اقتدا مکنید زیرا که علم به کتاب و سنت باز بسته است.

Ва гуфт : миёни бандау ҳақи чаҳор дарёаст то бандаи онро қатъ накунад баҳақ нарасад яке дунёу киштӣ ӯ заҳраст яке одамиёну киштӣ ӯ давр бӯдан ва яке Иблисасту киштӣ ӯ буғзаст ва яке ҳавоу киштӣ ӯ мухолифатаст .

و گفت: میان بنده و حق چهار دریا است تا بنده آنرا قطع نکند بحق نرسد یکی دنیا و کشتی او زهر است یکی آدمیان و کشتی او دور بودن و یکی ابلیس است و کشتی او بغض است و یکی هوا و کشتی او مخالفت است.

Ва гуфт : миёни ҳўоҷси нафсонӣу всоўси шайтонӣ фарқ онаст ки нафас ба чизе алҳоҳ кунад ва ту манъ мекунӣ ва ӯ мъоўдт мекунад агарчӣ баъд аз муддатӣ буд то вақте ки ба мурод худ расад аммо шайтон чун даъват кунад ба хилофӣ агар ту хилоф он кунӣ ӯ тарки он даъват кунад .

و گفت: میان هواجس نفسانی و وساوس شیطانی فرق آنست که نفس به چیزی الحاح کند و تو منع می‌کنی و او معاودت می‌کند اگرچه بعد از مدتی بود تا وقتی که به مراد خود رسد اما شیطان چون دعوت کند به خلافی اگر تو خلاف آن کنی او ترک آن دعوت کند.

Ва гуфт : ин нафаси бадӣ Фрмоиндаҳаст ба ҳалок хонду ёрӣ душманон кунаду мтобъи ҳаво буд ва ба ҳамаи бадӣҳо муттаҳам буд .

و گفت: این نفس بدی فرماینده است به هلاک خواند و یاری دشمنان کند و متابع هوا بود و به همه بدیها متهم بود.

Ва гуфт : Иблис мушоҳида наёфт дар тоъаташу одами мушоҳида гум накард ва дар злтш .

و گفت: ابلیس مشاهده نیافت در طاعتش و آدم مشاهده گم نکرد و در زلتش.

Ва гуфт : тоъат иллат нест бар ончӣ дар азал рафтаасту лекин бишорат медиҳад бар онкӣ дар азали кор ки рафтааст дар ҳақи тоъаткунанда некӯ рафтааст .

و گفت: طاعت علت نیست بر آنچه در ازل رفته است و لیکن بشارت می‌دهد بر آنکه در ازل کار که رفته است در حق طاعت کننده نیکو رفته است.

Ва гуфт : марди бсирт мард ояд на басӯрат .

و گفت: مرد به سیرت مرد آید نه بصورت.

Ва гуфт : дили дӯстони худои ҷой срхдоӣасту худои сари худ дар дилӣ ниҳанд ки даравии дӯстии дунё буд .

و گفت: دل دوستان خدای جای سرخدای است و خدای سر خود در دلی نهند که دروی دوستی دنیا بود.

Ва гуфт : асос онаст ки қиём накунӣ ба муроди нафас .

و گفت: اساس آنست که قیام نکنی به مراد نفس.

Ва гуфт : ғофил бӯдан аз худои сахттар аз онкӣ дар оташ шудан .

و گفت: غافل بودن از خدای سخت‌تر از آنکه در آتش شدن.

Ва гуфт : ба ҳақиқат озодӣ нарисӣ то аз убудийят бар ту ҳеҷ боқии монда буд ва гуфт : нафаси ҳаргиз бо ҳақи улфати нигрд .

و گفت: به حقیقت آزادی نرسی تا از عبودیت بر تو هیچ باقی مانده بود و گفت: نفس هرگز با حق الفت نیگرد.

Ва гуфт : ҳар ки нафаси худро бишнохт убудийят бар ваии осон буд .

و گفت: هر که نفس خود را بشناخت عبودیت بر وی آسان بود.

Ва гуфт : ҳар ки некӯ буд риоят ӯ доим буду вилояти аўҳмишаҳ буд .

و گفت: هر که نیکو بود رعایت او دایم بود و ولایت اوهمیشه بود.

Ва гуфт : ҳар киро мъомлти бархилофи ишорат буд ӯ муддаӣаст ва каззобаст .

و گفت: هر که را معاملت برخلاف اشارت بود او مدعی است و کذابست.

Ва гуфт : ҳар ки бигӯед аллоҳ бе мушоҳидаи аинкси дурӯғ занаст .

و گفت: هر که بگوید الله بی‌مشاهده اینکس دروغ زن است.

Ва гуфт : ҳар ки нашнохт худоиро ҳаргиз шод набӯд .

و گفت: هر که نشناخت خدای را هرگز شاد نبود.

Ва гуфт : ҳар ки хоҳад ки тодин ӯ ба саломат бошаду тан ӯ осӯдаи вдл ӯ ба офияти гӯ аз мардумон ҷудо бош ки ин замона ваҳшатаст ва хирадманд онаст ки тнҳоӣӣ ихтиёр кунад .

و گفت: هر که خواهد که تادین او به سلامت باشد و تن او آسوده ودل او به عافیت گو از مردمان جدا باش که این زمانه وحشت است و خردمند آنست که تنهائی اختیار کند.

Ва гуфт ҳар крои илм ба яқин нарасидаасту яқин ба хавфу хавф ба амалу амал ба вараъу вараъи бохалосу ихлос ба мушоҳида ӯ аз ҳолкинаст .

و گفت هر کرا علم به یقین نرسیده است و یقین به خوف و خوف به عمل و عمل به ورع و ورع باخلاص و اخلاص به مشاهده او از هالکین است.

Ва гуфт : мардоне бӯдаанд ки ба яқин бар об май рафтанд ва он мардон азтшнгӣ мемарданд яқини эшон фозилтар ва гуфт : бръоит ҳуқуқ натавон расед магар баҳраст қулӯб .

و گفت: مردانی بوده‌اند که به یقین بر آب می‌رفتند و آن مردان ازتشنگی می‌مردند یقین ایشان فاضلتر و گفت: برعایت حقوق نتوان رسید مگر بحر است قلوب.

Ва гуфт : агар ҷумлаи дунёи як касро буд зӣонашро надорад ва агар сараши шараи як дона хурмо кунад зӣонаш дорад .

و گفت: اگر جمله دنیا یک کس را بود زیانش را ندارد و اگر سرش شره یک دانه خرما کند زیانش دارد.

Ва гуфт : агар туоне ки ӯоне хонаи ту ҷуз суфол набошад бикун ва гуфт : банда онаст ки бо ҳеҷ кас шикоят накунаду тарк тақсир кунад дар хизмату тақсир дар тадбираст ва гуфт : ҳар гоҳ ки бародарону ёрон ҳозир шаванд нофила биафтад .

و گفت: اگر توانی که اوانی خانه تو جز سفال نباشد بکن و گفت: بنده آنست که با هیچ کس شکایت نکند و ترک تقصیر کند در خدمت و تقصیر در تدبیر است و گفت: هر گاه که برادران و یاران حاضر شوند نافله بیفتد.

Ва гуфт : мурӣди содиқ бениёз буд аз илми олимон .

و گفت: مرید صادق بی‌نیاز بود از علم عالمان.

Ва гуфт : бдрстӣ ки ҳақи таъолии муомила ки бо бандагон дар охират хоҳад кард бар андозаи он буд ки бандагон дар аввал бо ӯ карда бошанд .

و گفت: بدرستی که حق تعالی معامله که با بندگان در آخرت خواهد کرد بر اندازهٔ آن بود که بندگان در اول با او کرده باشند.

Ва гуфт : бдрстӣ ки худои таъолӣ ба дили бандагон наздик шавад бар андозаи онкии бандаро ба хеш қурб бинад .

و گفت: بدرستی که خدای تعالی به دل بندگان نزدیک شود بر اندازهٔ آنکه بنده را به خویش قرب بیند.

Ва гуфт : агар туро ба ҳақиқат донанд роҳ бар ту осон гардонанд ва агар мардона бошӣ дар аввали масоиб бар ту равшан шавад басии чиз аз аҷоибу латоиф ва алсбр ъанд алсдмаҳи алаввалии вагуфт : дар ҷумлаи далели базл мҷҳўдаст ва набӯд касе худоиро талаб кунад ббзли мҷҳўд чу касе ки ӯро талаб кунад аз тариқи худ ва гуфт : ҷумлаи илми уламои бадви ҳуруфи боз расидааст тасҳеҳи миллату таҷреди хизмат ва гуфт : ҳиўаҳ ҳар ки бнФс буду мӯат ӯ брФтни ҷон буду ҳиўаҳ ҳар ки бхдоӣ буд ӯ нақл кунад ва аз ҳиўаҳи табъи бҳиўаҳи аслу ҳиўаҳ бар ҳақиқат инаст ки ҳар чашмӣ ки ба ибрати ҳақи таъолӣ машғӯл набӯд нобӣно ба ва ҳар забон ки ба зикр ӯ мустағриқ нест гунг ба ва ҳар гӯш ки баҳақи шунидан мутарассид нест кар ба ва ҳар танӣ ки ба хизмати худоӣ дар кор нест ё набӯд мурда ба ва гуфт : ҳар ки даст дар амал худ занад қадамаш аз ҷой баравад ва ҳар ки даст дар мол занад дар андакӣ уфтад ва ҳар ки даст дар худоӣ занад ҷалил ва бузургвор шавад .

و گفت: اگر ترا به حقیقت دانند راه بر تو آسان گردانند و اگر مردانه باشی در اول مصائب بر تو روشن شود بسی چیز از عجایب و لطایف و الصبر عند الصدمة الاولی وگفت: در جمله دلیل بذل مجهود است و نبود کسی خدای را طلب کند ببذل مجهود چو کسی که اورا طلب کند از طریق خود و گفت: جمله علم علما بدو حروف باز رسیده است تصحیح ملت و تجرید خدمت و گفت: حیوة هر که بنفس بود و موت او برفتن جان بود و حیوة هر که بخدای بود او نقل کند و از حیوة طبع بحیوة اصل و حیوة بر حقیقت اینست که هر چشمی که به عبرت حق تعالی مشغول نبود نابینا به و هر زبان که به ذکر او مستغرق نیست گنگ به و هر گوش که بحق شنیدن مترصد نیست کر به و هر تنی که به خدمت خدای در کار نیست یا نبود مرده به و گفت: هر که دست در عمل خود زند قدمش از جای برود و هر که دست در مال زند در اندکی افتد و هر که دست در خدای زند جلیل و بزرگوار شود.

Ва гуфт : чун ҳақи таъолии бмридӣ некӣ хоҳад ӯро пеши суфиёни афканд ва аз қроён боздорад .

و گفت: چون حق تعالی بمریدی نیکی خواهد او را پیش صوفیان افکند و از قرایان بازدارد.

Нақласт ки гуфт : нишоед ки мурӣдонро чизе омӯзанд магари ончӣ дар намоз бидон муҳтоҷ бошанду фотиҳа ва қул ҳўи аллоҳ аҳад тамомаст ва ҳар мурӣдӣ ки зан кунад ва илм нависад аз вай ҳеҷ набояд .

نقلست که گفت: نشاید که مریدان را چیزی آموزند مگر آنچه در نماز بدان محتاج باشند و فاتحه و قل هو الله احد تمامست و هر مریدی که زن کند و علم نویسد از وی هیچ نباید.

Гуфт : ҳар ки миёни худ вҳзрти худои тубраи таом ниҳодааст онгоҳ хоҳад ки лиззат муноҷот ёбад ин ҳаргиз набӯд .

گفت: هر که میان خود وحضرت خدای توبره طعام نهاده است آنگاه خواهد که لذت مناجات یابد این هرگز نبود.

Ва гуфт : дунё дар дили мурӣдони талхтар аз сабраст чун маърифати бадал эшон расад он сабри ширинтар аз асал гардад .

و گفت: دنیا در دل مریدان تلخ‌تر از صبر است چون معرفت بدل ایشان رسد آن صبر شیرین‌تر از عسل گردد.

Ва гуфт : замин дурахшонаст аз мураққаъёни чунонкии осмон дурахшонаст азсторгон .

و گفت: زمین درخشان است از مرقعیان چنانکه آسمان درخشان است ازستارگان.

Ва гуфт : шуморо ки даравишонед бхдоӣ шиносанд ва аз барои худоӣ икром кунанд бингаред нодрхлобоўӣ чигунаед ва гуфт : фозилтарин аъмоли илми авқот омухтанаст вон илм онаст ки нигоҳи доранда нафас бошӣу нигоҳи дорандаи дилу нигоҳи дорандаи дайн ва гуфт : хавотир чаҳораст хотирӣаст аз ҳақ ки бандаро даъват кунад бонтбоаҳу хотирӣ аз фиришта ки бандаро даъват кунад ба тоъату хотирӣ аз нафас ки даъват кунад ки даъват кунад ба ороиши нафасу тнъм ба дунёу хотирӣ аз шайтон ки даъват кунад ба ҳақаду ҳасаду адоват .

و گفت: شما را که درویشان‌اید بخدای شناسند و از برای خدای اکرام کنند بنگرید نادرخلاباوی چگونه‌اید و گفت: فاضلترین اعمال علم اوقات آموختن است وآن علم آنست که نگاه دارنده نفس باشی و نگاه دارنده دل و نگاه دارنده دین و گفت: خواطر چهارست خاطری است از حق که بنده را دعوت کند بانتباه و خاطری از فرشته که بنده را دعوت کند به طاعت و خاطری از نفس که دعوت کند که دعوت کند به آرایش نفس و تنعم به دنیا و خاطری از شیطان که دعوت کند به حقد و حسد و عداوت.

Ва гуфт : блочроғ орифонасту бедоркунандаи мурӣдону ҳалоккунанда ғофилон .

و گفت: بلاچراغ عارفان است و بیدارکننده مریدان و هلاک کننده غافلان.

Ва гуфт : ҳиммати ишорат худоӣаст иродати ашороти Фриштаҳу хотири ашороти маърифату зинати тани ишорати шайтону шаҳавоти ишорати нафасу лаҳви ишорати куфр . Вагуфти худои таъолии ҳаргизи соҳиби ҳимматро уқубат накунад агар чаҳ маъсияти рўр бар вай .

و گفت: همت اشارت خدای است ارادت اشارات فریشته و خاطر اشارات معرفت و زینت تن اشارت شیطان و شهوات اشارت نفس و لهو اشارت کفر. وگفت خدای تعالی هرگز صاحب همّت را عقوبت نکند اگر چه معصیت رور بر وی .

Ва гуфт : ҳар кро ҳимматаст ӯ биноаст ва ҳар кро иродатаст ӯ нобӣноаст .

و گفت: هر کرا همّت است او بینا است و هر کرا ارادت است او نابینا است.

Ва гуфт ҳеҷ шахсе бар ҳеҷ шахсе сабқат нагирад ва ҳеҷ амал бар ҳеҷ амали пешии наёбаду локини он буд ки ҳиммати соҳиби ҳиммат бар ҳимматҳо сабқат гирад ва ҳимматҳо аз аъмол ғайриӣ дар пеш шавад .

و گفت هیچ شخصی بر هیچ شخصی سبقت نگیرد و هیچ عمل بر هیچ عمل پیشی نیابد و لکن آن بود که همت صاحب همت بر همّت‌ها سبقت گیرد و همتها از اعمال غیری در پیش شود.

Ва гуфт : иҷмоъи чаҳор ҳазор пер тариқатаст ки ниҳоят риёзат инаст ки ҳаргоҳи дили худ талабии мулозими ҳақи бинӣ .

و گفت: اجماع چهار هزار پیر طریقت است که نهایت ریاضت اینست که هرگاه دل خود طلبی ملازم حق بینی.

Ва гуфт : ҳар ки дар мувофиқат ба ҳақиқат расида бошад аз он тарсад ки ҳазз ӯ аз худоӣ фӯт шавад ба чизеи дигар .

و گفت: هر که در موافقت به حقیقت رسیده باشد از آن ترسد که حظ او از خدای فوت شود به چیزی دیگر.

Ва гуфт : мақомот ба шавоҳидаст ҳар крои мшоҳдт аҳволаст ӯ рафиқаст ва ҳар крои мушоҳида сифотаст ӯ асираст ки ранҷ ӣнҷо расад ки худии барҷоӣ буд дар шбонрўзии ҳазор бориш бибояд мард чун ӯ фонӣ шуду шуҳуди ҳақи таъолии ҳосили гашт амир шуд .

و گفت: مقامات به شواهد است هر کرا مشاهدت احوال است او رفیق است و هر کرا مشاهده صفات است او اسیر است که رنج اینجا رسد که خودی برجای بود در شبانروزی هزار بارش بباید مرد چون او فانی شد و شهود حق تعالی حاصل گشت امیر شد.

Ва гуфт : сухани анбёء хабар бошад аз ҳузуру каломи садиқон ишоратаст аз мушоҳида .

و گفت: سخن انبیاء خبر باشد از حضور و کلام صدیقان اشارت است از مشاهده.

Ва гуфт : аввали чизе ки зоҳир шавад аз аҳволи аҳли аҳволи холис шудани афъоли эшон буд ҳар киро сар холис набӯд ҳеҷ феъл ӯ софӣ набӯд .

و گفت: اول چیزی که ظاهر شود از احوال اهل احوال خالص شدن افعال ایشان بود هر که را سر خالص نبود هیچ فعل او صافی نبود.

Ва гуфт : сӯфӣ чун замин бошад ки ҳамаи палидӣ даравӣ афкананду ҳамаи никўӣӣ аз вай берун ояд .

و گفت: صوفی چون زمین باشد که همه پلیدی دروی افکنند و همه نیکوئی از وی بیرون آید.

Ва гуфт : тасаввуф зикраст боҷтмоъ ва ваҷдӣаст бостмоъ ва амалӣаст ботбоъ .

و گفت: تصوف ذکر است باجتماع و وجدی است باستماع و عملی است باتباع.

Ва гуфт : тасаввуфи астФости ҳаркии гузида шудаи азмосўии аллоҳ аўсўФӣаст .

و گفت: تصوف اصطفاست هرکه گزیده شده ازماسوی الله اوصوفی است.

Ва гуфт : сӯфӣ онаст ки дил ӯ чун дили иброҳӣм саломат ёфта буд аз дӯстии дунёу биҷои орандаи фармони худоӣ буду таслим ӯ таслими асмъилу андӯҳ ӯ андӯҳи Довӯду фақр ӯ фақри исоу сабр ӯ сабри Айюбу шавқ ӯ шавқи Мӯсо дар вақти муноҷоту ихлос ӯ ихлоси Муҳамади слии аллоҳи алайҳу алӣу силам .

و گفت: صوفی آنست که دل او چون دل ابراهیم سلامت یافته بود از دوستی دنیا و بجای آرنده فرمان خدای بود و تسلیم او تسلیم اسمعیل و اندوه او اندوه داود و فقر او فقر عیسی و صبر او صبر ایوب و شوق او شوق موسی در وقت مناجات و اخلاص او اخلاص محمد صلی الله علیه و علی و سلم.

Ва гуфт : тасаввуф наътӣаст ки иқомати банда дар онаст гуфтанд наът ҳақаст ё наът халқ гуфт : ҳақиқаташи наът ҳақасту исмаши наъти халқ .

و گفت: تصوف نعتی است که اقامت بنده در آنست گفتند نعت حق است یا نعت خلق گفت: حقیقتش نعت حق است و اسمش نعت خلق.

Ва гуфт : тасаввуфи он буд ки турои худованд аз ту бимиранду бахуд зинда кунад .

و گفت: تصوف آن بود که ترا خداوند از تو بمیراند و بخود زنده کند.

Ва гуфт : тасаввуфи он буд ки бо худоӣ бошӣ беалоқа .

و گفت: تصوف آن بود که با خدای باشی بی‌علاقه.

Ва гуфт : тасаввуф зикрӣаст пас ваҷдӣаст пас на инаст ва на он то намонад чунонкӣ набӯд .

و گفت: تصوف ذکری است پس وجدی است پس نه اینست و نه آن تا نماند چنانکه نبود.

Пурседанд аз зот тасаввуф гуфт : бар ту бод ки зоҳираш бигирӣу сар аз зотш напурсӣ ки ситам кардан бар вай буд .

پرسیدند از ذات تصوف گفت: بر تو باد که ظاهرش بگیری و سر از ذاتش نپرسی که ستم کردن بر وی بود.

Ва гуфт : суфиён ононанд ки қиёми эшон бхдоўндаст аз онҷо ки надонад ало ӯ чунонкӣ нақласт ки ҷавонӣ дар миёни асҳоб ҷунайд афтод ва чанд рӯзи сар фурӯ кашиду сар бар наёвард магар ба намоз пас бирафт ҷунайди мурӣдиро бар ақаб ӯ бФрстод ки аз ӯ суол кун сӯфӣ ба сафо мавсуфаст чигуна бояд чизеро ки ӯро васф нест мурӣд бирафт ва пурсед ҷавоб дод ки кун балои васфи тдрки молои васфи ?ла бевасф бош то бевасфро дарёбӣ ҷунайд чун ин бишунид чанд рӯз дар азимати ин сухан фурушад гуфт : дариғо ки мурғии азим буд ва мо қадар ӯ надонистем .

و گفت: صوفیان آنانند که قیام ایشان بخداوند است از آنجا که نداند الا او چنانکه نقلست که جوانی در میان اصحاب جنید افتاد و چند روز سر فرو کشید و سر بر نیاورد مگر به نماز پس برفت جنید مریدی را بر عقب او بفرستاد که از او سئوال کن صوفی به صفا موصوف است چگونه باید چیزی را که او را وصف نیست مرید برفت و پرسید جواب داد که کن بلا وصف تدرک مالا وصف له بی‌وصف باش تا بی‌وصف را دریابی جنید چون این بشنید چند روز در عظمت این سخن فروشد گفت: دریغا که مرغی عظیم بود و ما قدر او ندانستیم.

Нақласт ки гуфт : орифро ҳафтод ва ду мақомаст яке аз он ноёфт муродаст аз муродоти ин ҷаҳон ва гуфт : орифро ҳоле аз ҳоле боз надораду манзалатӣ аз манзалатии бозндорд .

نقلست که گفت: عارف را هفتاد و دو مقام است یکی از آن نایافت مراد است از مرادات این جهان و گفت: عارف را حالی از حالی باز ندارد و منزلتی از منزلتی بازندارد.

Ва гуфт : ориф онаст ки ҳақи таъолӣ аз сар ӯ сухан гуяд ва ӯ хомӯш .

و گفت: عارف آنست که حق تعالی از سر او سخن گوید و او خاموش.

Ва гуфт : ориф онаст ки ҳақи таъолии ӯро орят диҳад ки аз сар ӯ сухан гуяд ва ӯ хомӯш .

و گفت: عارف آنست که حق تعالی اورا آریت دهد که از سر او سخن گوید و او خاموش.

Ва гуфт : ориф онаст ки дар дараҷот мегардад чунонкии ҳеҷ чизи аўри а ҳиҷоб накунад ва боз надоранд .

و گفت: عارف آنست که در درجات می‌گردد چنانکه هیچ چیز اور ا حجاب نکند و باز ندارند.

Ва гуфт : маърифати ду қисмаст маърифат търФасту маърифати таърифи маърифат търФ онаст ки худро боишон ошно гирданду маърифат таъриф онаст ки эшонро шносо гирданд .

و گفت: معرفت دو قسم است معرفت تعرف است و معرفت تعریف معرفت تعرف آنست که خود را بایشان آشنا گرداند و معرفت تعریف آنست که ایشان را شناسا گرداند.

Ва гуфт : маърифат машғӯлӣаст ба худои таъолӣ .

و گفت: معرفت مشغولی است به خدای تعالی.

Ва гуфт : маърифати макр худоӣаст яъне ҳар ки пиндорад ки орифаст ммкўрст .

و گفت: معرفت مکر خدای است یعنی هر که پندارد که عارف است ممکورست.

Ва гуфт : маърифати вуҷӯд ҷаҳласт дар вақти ҳусӯли илм ту гуфтанд зиёдат кун гуфт : ориф маърӯфаст .

و گفت: معرفت وجود جهل است در وقت حصول علم تو گفتند زیادت کن گفت: عارف معروف است.

Ва гуфт : илм чизеаст муҳӣту маърифат чизеаст муҳӣти пас худоӣ куҷост ва банда куҷост яъне илми худои росту маърифати бандаро ва ҳар ду муҳӣтаст ва ин муҳӣт аз онаст ки акс онаст чун ин муҳӣт дар он муҳӣт фурӯ шавад ширк намонад ва то худои банда май гўӣӣ ширк менишинад балки орифу маърӯф якеаст чунонкӣ гуфтаанд дар ҳақиқат ӯст ӣнҷои худоӣ ва банда куҷост яъне ҳама худоӣаст .

و گفت: علم چیزی است محیط و معرفت چیزی است محیط پس خدای کجاست و بنده کجاست یعنی علم خدای راست و معرفت بنده را و هر دو محیط است و این محیط از آنست که عکس آنست چون این محیط در آن محیط فرو شود شرک نماند و تا خدای بنده می‌گوئی شرک می‌نشیند بلکه عارف و معروف یکی است چنانکه گفته‌اند در حقیقت اوست اینجا خدای و بنده کجاست یعنی همه خدای است.

Ва гуфт : аввал илмаст пас маърифат аст бонакор пас ҷуҳуд аст бонакор пас нафасӣаст пас ғарқаст пас ҳалок ва чун парда бархезад ҳамаи худованд ҳиҷобанд .

و گفت: اول علم است پس معرفت است بانکار پس جهود است بانکار پس نفسی است پس غرق است پس هلاک و چون پرده برخیزد همه خداوند حجاب‌اند.

Ва гуфт : илм онаст ки қадари хеши бадоне .

و گفت: علم آنست که قدر خویش بدانی.

Ва гуфт : исбот макрасту илми босаботи макру ҳаракот ғдрасту ончӣ мавҷӯдаст дар дохили макр ғдраст .

و گفت: اثبات مکر است و علم باثبات مکر و حرکات غدر است و آنچه موجود است در داخل مکر غدر است.

Ва гуфт : илми тавҳид ҷудоаст азуи ҷӯад ӯу мавҷӯд ӯ мФорқ илмаст бадв .

و گفت: علم توحید جدا است ازو جود او و موجود او مفارق علم است بدو.

Ва гуфт : бист сол то илми тавҳид бар навиштаанду мардумони дрҳўошӣ ӯ сухан мегӯйанд .

و گفت: بیست سال تا علم توحید بر نوشته‌اند و مردمان درحواشی او سخن می‌گویند.

Ва гуфт : тавҳиди худоӣ ва донистани қадам ӯ буд аз ҳдс яъне доне ки агар сайл дар дарё бошадамона дарё бошад .

و گفت: توحید خدای و دانستن قدم او بود از حدث یعنی دانی که اگر سیل در دریا باشد امانه دریا باشد.

Ва гуфт : ғояти тавҳиди инкор тавҳидаст яъне тавҳид ки бадоне инкор кунӣ ки ин ба тўҳдист .

و گفت: غایت توحید انکار توحید است یعنی توحید که بدانی انکار کنی که این به توحدیست.

Ва гуфт : муҳаббати амонат худоӣаст .

و گفت: محبت امانت خدای است.

Ва гуфт : ҳар муҳаббат ки бъўз буд чун иваз бархезад муҳаббат бархезад .

و گفت: هر محبت که بعوض بود چون عوض برخیزد محبت برخیزد.

Ва гуфт : муҳаббат дуруст нашавад магар дар миёни ду тан ки яке дайгариро гуяд эй ман .

و گفت: محبت درست نشود مگر در میان دو تن که یکی دیگری را گوید ای من.

Ва гуфт : чун муҳаббат дуруст гардад шарт адаб биафтад ва гуфт : ҳақи таъолии ҳаром гардонидааст муҳаббат бар соҳиби ълоқт ва гуфт : муҳаббати ифрот майласт бемайл ва гуфт : ба муҳаббати худоӣ ба худоӣ натавон расед то ба ҷони хеш дар роҳ ӯ саховат накунӣ ва гуфт : инс ёфтан бўъдаҳҳоу эътимод кардан бар он халаласт дар саховат .

و گفت: چون محبت درست گردد شرط ادب بیفتد و گفت: حق تعالی حرام گردانیده است محبت بر صاحب علاقت و گفت: محبت افراط میل است بی‌میل و گفت: به محبت خدای به خدای نتوان رسید تا به جان خویش در راه او سخاوت نکنی و گفت: انس یافتن بوعده‌ها و اعتماد کردن بر آن خلل است در سخاوت.

Ва гуфт : аҳли инс дар хилвати вмноҷот чизҳо гӯйанд ки наздики оми куфри намояд агар оми онро бишинаванд эшонро такфир кунанд ва эшон дар аҳволи хеш бар он мазид ёбанд ва ҳарчӣ гӯйанд эшонро эҳтимол кунанду лоиқи эшон ин буд .

و گفت: اهل انس در خلوت ومناجات چیزها گویند که نزدیک عام کفر نماید اگر عام آن را بشنوند ایشان را تکفیر کنند و ایشان در احوال خویش بر آن مزید یابند و هرچه گویند ایشان را احتمال کنند و لایق ایشان این بود.

Ва гуфт : мушоҳида ғарқасту ваҷди ҳалок .

و گفت: مشاهده غرق است و وجد هلاک.

Ва гуфт : ваҷди зиндакунанда ҳамааст ва мушоҳида меронанда ҳама .

و گفت: وجد زنده کننده همه است و مشاهده میراننده همه.

Ва гуфт : мушоҳидаи иқомат рубубиятасту азолти убудийяти бшрти онкии ту дар миён ҳеҷ набинӣ ва гуфт : муъоина шудани чизе бо ёфт зоти он чиз мушоҳидааст .

و گفت: مشاهده اقامت ربوبیت است و ازالت عبودیت بشرط آنکه تو در میان هیچ نبینی و گفت: معاینه شدن چیزی با یافت ذات آن چیز مشاهده است.

Ва гуфт : ваҷди ҳалок ва ҷудост ва гуфт : ваҷди инқитоъ авсофаст дрзҳўри зот дар сарвар яъне ончии авсофи тўӣии тест мунқатиъ гардаду ончии зоти тест дар айни пирӯзӣ рӯй намояд .

و گفت: وجد هلاک و جداست و گفت: وجد انقطاع اوصاف است درظهور ذات در سرور یعنی آنچه اوصاف توئی تست منقطع گردد و آنچه ذات تست در عین پیروزی روی نماید.

Ва гуфт : қурби бўҷд ҷамъасту ғайбат ӯ дар башарияти тафриқа .

و گفت: قرب بوجد جمع است و غیبت او در بشریت تفرقه.

Ва гуфт : муроқибати он буд ки тарснда бошад бар фӯт шудани насибӣ ки эшонро аз худоӣ ҳаст ва пурседанд ки фарқ чист миёни муроқибат ва ҳаё гуфт : муроқибати интизор ғоибасту ҳаёи хиҷлат аз ҳозири мушоҳида ва гуфт : вақт чун фӯт шавад ҳаргиз натавон ёфт ва ҳеҷ чизи азизтар аз вақт нест .

و گفت: مراقبت آن بود که ترسنده باشد بر فوت شدن نصیبی که ایشان را از خدای هست و پرسیدند که فرق چیست میان مراقبت و حیا گفت: مراقبت انتظار غایب است و حیا خجلت از حاضر مشاهده و گفت: وقت چون فوت شود هرگز نتوان یافت و هیچ چیز عزیزتر از وقت نیست.

Ва гуфт : агар содиқии ҳзорсол рӯй баҳақи оради пас як лаҳза аз ҳақ эъроз кунад ончӣ дар он лаҳзаи азуи фӯт шуда бошад беш аз он буд ки дар он ҳазор сол ҳосил карда буд яъне дар он як лаҳза ҳосил тавонистӣ кард ончӣ дар он ҳазор сол ҳосил накардӣу дигар маънӣ онаст ки мотами музирати зойеъ шудани ҳузури он як лаҳза ки аз худоӣ эъроз карда бошад ба ҳазор соли тоъату ҳузури ҷзоءи он беадабӣ натавон кард .

و گفت: اگر صادقی هزارسال روی بحق آرد پس یک لحظه از حق اعراض کند آنچه در آن لحظه ازو فوت شده باشد بیش از آن بود که در آن هزار سال حاصل کرده بود یعنی در آن یک لحظه حاصل توانستی کرد آنچه در آن هزار سال حاصل نکردی و دیگر معنی آنست که ماتم مضرت ضایع شدن حضور آن یک لحظه که از خدای اعراض کرده باشد به هزار سال طاعت و حضور جزاء آن بی‌ادبی نتوان کرد.

Ва гуфт : ҳеҷ чиз бар авлиёъи сахттар азнгоҳдошти анфос дар авқот нест ва гуфт : убудийяти ду хислатаст сидқи аФтқори бхдоӣ дар ниҳону ошкор ва ба некии иқтидо кардани брсўли худои таъолӣ .

و گفت: هیچ چیز بر اولیاء سخت‌تر ازنگاهداشت انفاس در اوقات نیست و گفت: عبودیت دو خصلت است صدق افتقار بخدای در نهان و آشکار و به نیکی اقتدا کردن برسول خدای تعالی.

Ва гуфт : убудийяти тарки мшғлҳосту машғӯл бӯдан бидонча асл фароғатаст .

و گفت: عبودیت ترک مشغلهاست و مشغول بودن بدانچه اصل فراغت است.

Ва гуфт : убудийяти тарк кардан ин ду нисбатаст яке сокин шудан дар лиззату дувуми эътимод кардан бар ҳаракат чун ин ҳар ду гум шуд ӣнҷои ҳақи убудийят гзордаҳ омад .

و گفت: عبودیت ترک کردن این دو نسبت است یکی ساکن شدن در لذت و دوم اعتماد کردن بر حرکت چون این هر دو گم شد اینجا حق عبودیت گزارده آمد.

Ва гуфт : шукр онаст ки нафаси худро аз аҳл неъмат нашимурд .

و گفت: شکر آنست که نفس خود را از اهل نعمت نشمرد .

Ва гуфт : шукрро иллатӣаст ва он онаст ки нафаси худро мазид бидон матолибат кунад ва бо худоӣ истода бошад бҳзи нафас .

و گفت: شکر را علتی است و آن آنست که نفس خود را مزید بدان مطالبت کند و با خدای ایستاده باشد بحظ نفس.

Ва гуфт : ҳади зуҳди тиҳии даст бӯданасту холӣ бӯдан аз машғалаи он .

و گفت: حد زهد تهی دست بودن است و خالی بودن از مشغله آن.

Ва гуфт : ҳақиқат сидқ онаст ки рости гўӣии дрмҳмтрини корӣ ки аз ӯ наҷот наёбӣ магар ба дурӯғ .

و گفت: حقیقت صدق آنست که راست گوئی درمهمترین کاری که از او نجات نیابی مگر به دروغ.

Ва гуфт : ҳечкас нест ки талаб сидқ кунад ки наёбад ва агар ҳамаи наёбад баъзе биёбад .

و گفت: هیچکس نیست که طلب صدق کند که نیابد و اگر همه نیابد بعضی بیابد.

Ва гуфт : содиқи рӯзии чиҳил бор аз ҳоле ба ҳолеи бигардаду мроӣии чиҳил сол бар як ҳол бимонад .

و گفت: صادق روزی چهل بار از حالی به حالی بگردد و مرائی چهل سال بر یک حال بماند.

Ва гуфт : аломати Фқроء содиқ онаст ки савол накунанд ва муъориза накунанд ва агар касе бо эшон муъориза кунад хомӯш шаванд .

و گفت: علامت فقراء صادق آنست که سؤال نکنند و معارضه نکنند و اگر کسی با ایشان معارضه کند خاموش شوند.

Ва гуфт : тасдиқ зиёдат шавад ва нуқсон нагираду иқрори забон ба зиёдат шавад ва на нуқсони пазираду амали арқон зиёдат шаваду нуқсони пазирад .

و گفت: تصدیق زیادت شود و نقصان نگیرد و اقرار زبان به زیادت شود و نه نقصان پذیرد و عمل ارکان زیادت شود و نقصان پذیرد.

Ва гуфт : сабр боздоштанаст нафасро бохудоӣ беонкӣ ҷазаъ кунад .

و گفت: صبر بازداشتن است نفس را باخدای بی‌آنکه جزع کند.

Ва гуфт : ғояти сабр таваккуласт қоли аллоҳи таъолии аллазӣнаи сбрўоу алии рбҳми итўклўн .

و گفت: غایت صبر توکل است قال الله تعالی الذین صبروا و علی ربهم یتوکلون.

Ва гуфт : сабри фурӯ хӯрдани тлхиҳости врўии турш нокардан .

و گفت: صبر فرو خوردن تلخیهاست وروی ترش ناکردن.

Ва гуфт : таваккул онаст ки хӯрдан бетаомаст яъне таом дар миён набинад .

و گفت: توکل آنست که خوردن بی‌طعام است یعنی طعام در میان نبیند.

Ва гуфт : таваккул онаст ки худоиро бошӣ чунонкии пеш аз ин ки набӯдӣ худоиро будӣ .

و گفت: توکل آنست که خدای را باشی چنانکه پیش از این که نبودی خدای را بودی.

Ва гуфт : пеш аз ин таваккули ҳақиқат буд имрӯз илмаст .

و گفت: پیش از این توکل حقیقت بود امروز علم است.

Ва гуфт : таваккул на касб кардан ва на нокардани локин сукӯн диласт бўъдаҳи ҳақи таъолӣ ки додааст ва гуфт : яқини қарор гирифтани илмӣ буд дар дил ки бҳич ҳол нагардад ва аз дил холӣ набӯд .

و گفت: توکل نه کسب کردن و نه ناکردن لکن سکون دلست بوعده حق تعالی که داده است و گفت: یقین قرار گرفتن علمی بود در دل که بهیچ حال نگردد و از دل خالی نبود.

Ва гуфт : яқин онаст ки азм ризқ накунӣу андӯҳ ризқ нахурӣ ва он аз ту кифоят ояд ва онаст ки ба илмӣ ки бар гардан ту кардаанд машғӯл бошӣ ва ба яқин ӯ ризқи ту бтўи расонад .

و گفت: یقین آنست که عزم رزق نکنی و اندوه رزق نخوری و آن از تو کفایت آید و آن است که به علمی که بر گردن تو کرده‌اند مشغول باشی و به یقین او رزق تو بتو رساند.

Ва гуфт : футувват онаст ки бо даравишон ниқор накунӣ ва бо тавонгарон муъориза накунӣ .

و گفت: فتوت آنست که با درویشان نقار نکنی و با توانگران معارضه نکنی.

Вагуфт : ҷавонмардӣ онаст ки бори худ бар халқ нанаҳйу ончии дорӣ базл кунӣ .

وگفت: جوانمردی آنست که بار خود بر خلق ننهی و آنچه داری بذل کنی.

Ва гуфт : тавозуъ онаст ки такаббур накунӣ бар аҳл ҳар ду сарой ки мустағнӣ бошӣ баҳақ .

و گفت: تواضع آن است که تکبر نکنی بر اهل هر دو سرای که مستغنی باشی بحق.

Ва гуфт : халқи чаҳор чизаст саховату улфату насиҳату шафқат .

و گفت: خلق چهار چیز است سخاوت و الفت و نصیحت و شفقت.

Вагуфт : суҳбат бо фосиқони некӯи ху дўстр дорам аз онкии боқрои бдхў .

وگفت: صحبت با فاسقان نیکو خو دوستر دارم از آنکه باقرای بدخو.

Ва гуфт : ҳаё дидан олост ва дидани тақсири пас аз ин ҳар ду ҳолатӣ зояд ки онро ҳаё гӯйанд .

و گفت: حیا دیدن آلاست و دیدن تقصیر پس از این هر دو حالتی زاید که آن را حیا گویند.

Ва гуфт : аноят беш аз об ва гул бӯдааст .

و گفت: عنایت بیش از آب و گل بوده است.

Ва гуфт : ҳол чизеаст ки бадал фурӯ ояд аммо доим набӯд .

و گفت: حال چیزی است که بدل فرو آید اما دایم نبود.

Ва гуфт : ризои рафъ ихтиёраст .

و گفت: رضا رفع اختیار است.

Ва гуфт : ризо онаст ки балоро неъматии шимурӣ .

و گفت: رضا آنست که بلا را نعمتی شمری.

Ва гуфт : фақр дрёء балост .

و گفت: فقر دریاء بلاست.

Вагуфт : фақри холӣ шудан диласт аз ашкол .

وگفت: فقر خالی شدن دل است از اشکال.

Ва гуфт : хавф онаст ки берун кунӣ ҳаром аз ҷўФу тарки амалгирӣ бъсии всўқ .

و گفت: خوف آنست که بیرون کنی حرام از جوف و ترک عمل گیری بعسی وسوق.

Ва гуфт : савм насафӣаст аз тариқат .

و گفت: صوم نصفی است از طریقت.

Ва гуфт : тавбаро се маънӣаст аввали надомати дувуми азми бртрки мъоўдти сеюм худро пок кардан аз мазолиму хусумат .

و گفت: توبه را سه معنی است اول ندامت دوم عزم برترک معاودت سوم خود را پاک کردن از مظالم و خصومت.

Ва гуфт : ҳақиқати зикри фонӣ шудан зокираст дар зикру зикр дар мушоҳидаи мазкӯр .

و گفت: حقیقت ذکر فانی شدن ذاکر است در ذکر و ذکر در مشاهده مذکور.

Ва гуфт : макр онаст ки бар об меравад ва бар ҳаво мераваду ҳама ӯро дар ин тасдиқ мекунанду ашорот ӯро дар ин тасҳеҳ мекунанд ин ҳамаи макр буд касеро донад .

و گفت: مکر آنست که بر آب می‌رود و بر هوا می‌رود و همه او را در این تصدیق می‌کنند و اشارات او را در این تصحیح می‌کنند این همه مکر بود کسی را داند.

Ва гуфт : эмин бӯдани мурӣд аз макр аз кбоир буду эмин бӯдану асл аз макри куфр буд .

و گفت: ایمن بودن مرید از مکر از کبایر بود و ایمن بودن و اصل از مکر کفر بود.

Пурседанд ки чаҳ ҳолатаст ки мард орамида бошад чун самоъи шунӯди изтироб дар вай падед ояд гуфт : ҳақи таъолии зрити одамро дар мисоқ хитоб карда ки аласти брбкми ҳамаи арвоҳи мустағриқи лиззат онхтоб шуданд чун дар ин олам самоъ шунаванд дар ҳаракат ва изтироб оянд .

پرسیدند که چه حالت است که مرد آرمیده باشد چون سماع شنود اضطراب در وی پدید آید گفت: حق تعالی ذریت آدم را در میثاق خطاب کرده که الست بربکم همه ارواح مستغرق لذت آنخطاب شدند چون در این عالم سماع شنوند در حرکت و اضطراب آیند.

Ва гуфт : тасаввуфи софӣ кардан диласт аз муроҷиати хилқату мФорқт аз ахлоқи табиату фурӯи миронидни сифоти башарияту давр бӯдан аз дўоъии нафсонӣу фурӯд омадан бар сифоти рӯҳонӣу блндшдн ба улӯми ҳақиқӣу бакори доштани ончӣ аўлитраст илои алобду насиҳат кардани ҷумлаи уммату вафои биҷой овардан бар ҳақиқату мтобъти пайғамбар кардан дар шариъат .

و گفت: تصوف صافی کردن دلست از مراجعت خلقت و مفارقت از اخلاق طبیعت و فرو میرانیدن صفات بشریت و دور بودن از دواعی نفسانی و فرود آمدن بر صفات روحانی و بلندشدن به علوم حقیقی و بکار داشتن آنچه اولیتر است الی الابد و نصیحت کردن جمله امت و وفا بجای آوردن بر حقیقت و متابعت پیغمبر کردن در شریعت.

Ва боз пурседанд аз тасаввуф гуфт : ънўтӣаст ки дар ваии ҳеҷ сулҳ набӯд ва рӯем пурсед аз зот тасаввуф гуфт : бар ту бод ки давр бошӣ аз ин сухани тасаввуф ба зоҳир мегирад ва аз зоти вай савол макун пас рӯем алҳоҳ кард гуфт : суфиён қавмӣанд қоим бо худованди чунонкии эшонро надонад алохдоӣ .

و باز پرسیدند از تصوف گفت: عنوتی است که در وی هیچ صلح نبود و رویم پرسید از ذات تصوف گفت: بر تو باد که دور باشی از این سخن تصوف به ظاهر می‌گیرد و از ذات وی سؤال مکن پس رویم الحاح کرد گفت: صوفیان قومی‌اند قائم با خداوند چنانکه ایشان را نداند الاخدای.

Пурседанд ки аз ҳамаи зиштӣҳо чаҳ зишт тар гуфт : сӯфиро бухл аз тавҳид савол карданд гуфт : маънӣ онаст ки ночиз шавад дар ваии русум ва нопидо гардад дар ваии улӯму худоӣ буд чунонкӣ буд ҳамеша ва бошад фано внқс гардад ӯроаи наёбад .

پرسیدند که از همه زشتیها چه زشت‌تر گفت: صوفی را بخل از توحید سؤال کردند گفت: معنی آنست که ناچیز شود در وی رسوم و ناپیدا گردد در وی علوم و خدای بود چنانکه بود همیشه و باشد فنا ونقص گردد اوراه نیابد.

Ва бозгуфтанд тавҳид чист гуфт : сифати бандагии ҳама зласту аҷзу заъфу истаконату сифати худованди ҳамаи ъзу қудрат ҳар ки ин ҷудо тавонад кард бо онкии гум шудааст муваҳҳидаст .

و بازگفتند توحید چیست گفت: صفت بندگی همه ذل است و عجز و ضعف و استکانت و صفت خداوند همه عز و قدرت هر که این جدا تواند کرد با آنکه گم شده است موحد است.

Боз пурседанд аз тавҳид гуфт : яқин аст гуфтанд чигуна гуфт : онкӣ бишносӣ ки ҳаракоту саканоти халқи феъл худоӣаст ки касеро бо ӯ ширкат нест чун ин биҷой оварадӣ шарти тавҳид биҷой оварадӣ .

باز پرسیدند از توحید گفت: یقین است گفتند چگونه گفت: آنکه بشناسی که حرکات و سکنات خلق فعل خدای است که کسی را با او شرکت نیست چون این بجای آوردی شرط توحید بجای آوردی.

Савол карданд аз фано ва бақо гуфт : бақои ҳақи росту фанои модӯн ӯро .

سؤال کردند از فنا و بقا گفت: بقا حق راست و فنا مادون او را.

Гуфтанд таҷред чист гуфт : онкии зоҳир ӯ муҷаррад буд аз эърозу ботин ӯ аз ағроз .

گفتند تجرید چیست گفت: آنکه ظاهر او مجرد بود از اعراض و باطن او از اغراض.

Савол карданд аз муҳаббат гуфт : онкии сифоти маҳбӯби бадали сифот муҳиб биншинад қоли расӯли аллоҳи слии аллоҳи алайҳу алии ?алау силами Фозои аҳббтаҳи канти ?лаи смъоу бсро .

سؤال کردند از محبت گفت: آنکه صفات محبوب بدل صفات محب بنشیند قال رسول الله صلی الله علیه و علی آله و سلم فاذا احببته کنت له سمعا و بصراً.

Савол карданд аз инс гуфт : он буд ки ҳишмат бархезад .

سؤال کردند از انس گفت: آن بود که حشمت برخیزد.

Савол карданд аз тафаккур гуфт : дар ин чанд ваҷҳаст тафаккурӣаст дар оёти худоӣу аломаташи он буд ки азу маърифат зояд ва тафаккурӣаст дар олоءу нъмои худоӣ ки азу муҳаббат зояд ва тафаккурӣаст дар ваъдаи худоӣу азоб ӯ азу ҳайбат зояд ва тафаккурӣаст дар сифоти нафас ва дар эҳсон кардани худоӣ бо нафаси азу ҳбо зояд аз худои таъолӣ ва агар касе гуяд чаро аз фикрати дрўъдаҳ ҳайбат зояд гӯям аз эътимод бар карами худоӣ аз худоӣ бигурезаду бмъсит машғӯл шавад .

سؤال کردند از تفکر گفت: در این چند وجه است تفکری است در آیات خدای و علامتش آن بود که ازو معرفت زاید و تفکری است در آلاء و نعما خدای که ازو محبت زاید و تفکری است در وعده خدای و عذاب او ازو هیبت زاید و تفکری است در صفات نفس و در احسان کردن خدای با نفس ازو حبا زاید از خدای تعالی و اگر کسی گوید چرا از فکرت دروعده هیبت زاید گویم از اعتماد بر کرم خدای از خدای بگریزد و بمعصیت مشغول شود.

Савол карданд аз таҳқиқи банда дръбўдит гуфт : чун бандаи ҷумлаи ашёъро малик худоӣ бинаду падед омадани ҷумла аз худоӣ бинаду қиёми ҷумла ба худоӣ бинаду марҷаъи ҷумла бхдоӣ бинад чунонкии худои табораку таъолӣ фармӯда аст

سؤال کردند از تحقیق بنده درعبودیت گفت: چون بنده جمله اشیاء را ملک خدای بیند و پدید آمدن جمله از خدای بیند و قیام جمله به خدای بیند و مرجع جمله بخدای بیند چنانکه خدای تبارک و تعالی فرموده است

Фсбҳони алзии бедаи малакӯти кули шӣии волӣаи трҷъўн ва ин ҳамаи ӯрои муҳаққиқ буд бсФўти убудийяти расида буд .

فسبحان الذی بیده ملکوت کل شئی والیه ترجعون و این همه اورا محقق بود بصفوت عبودیت رسیده بود.

Савол карданд аз ҳақиқат муроқибат гуфт : ҳолатӣаст ки муроқибат интизор мекунад ончӣ аз вуқуъ ӯ тарсади лоҷарами халқӣ буд чунонкӣ касе аз шабихуни тарсади нхсбди қоли аллоҳи таъолии Фори тқб яъне Фонтзр .

سؤال کردند از حقیقت مراقبت گفت: حالتی است که مراقبت انتظار می‌کند آنچه از وقوع او ترسد لاجرم خلقی بود چنانکه کسی از شبیخون ترسد نخسبد قال الله تعالی فار تقب یعنی فانتظر.

Савол карданд аз содиқу садиқ ва сидқ гуфт : сидқи сифат содиқаст ва содиқ онаст ки чун ӯро бинии чунон бинӣ ки шунӯда бошӣ хабар ӯ ва чун муъоина буд бал ки хабар ӯ агар якбори бтўи расида буд ҳамаи умраш ҳамчунон ёбӣ ва садиқ онаст ки пайваста буд сидқ ӯ дар афъолу ақвол ва аҳвол пурседанд аз ихлос гуфт : фарзи фии фарзу нақли фӣ нақл гуфт : ихлос фаризааст дар ҳарчӣ фариза буд чун намозу ғайри ону намоз ки фаризааст фарзаст дар суннати бохалос бӯдану ихлос бӯдани мағзи намоз буду намози мағзи суннат .

سؤال کردند از صادق و صدیق و صدق گفت: صدق صفت صادق است و صادق آنست که چون او را بینی چنان بینی که شنوده باشی خبر او و چون معاینه بود بل که خبر او اگر یکبار بتو رسیده بود همهٔ عمرش همچنان یابی و صدیق آنست که پیوسته بود صدق او در افعال و اقوال و احوال پرسیدند از اخلاص گفت: فرض فی فرض و نقل فی نقل گفت: اخلاص فریضه است در هرچه فریضه بود چون نماز و غیر آن و نماز که فریضه است فرض است در سنت باخلاص بودن و اخلاص بودن مغز نماز بود و نماز مغز سنت.

Ва ҳам аз ихлос пурседанд гуфт : фаноаст аз феъли хеш ва бардоштан феъли хеш дидан аз беш ва гуфт : ихлос онаст ки беруни ореи халқро аз муомилаи худоӣу нафас яъне даъвӣ рубубият мекунад .

و هم از اخلاص پرسیدند گفت: فنا است از فعل خویش و برداشتن فعل خویش دیدن از بیش و گفت: اخلاص آنست که بیرون آری خلق را از معامله خدای و نفس یعنی دعوی ربوبیت می‌کند.

Савол карданд аз хавф гуфт : чашми доштан уқубатаст дар ҳар нафасӣ .

سؤال کردند از خوف گفت: چشم داشتن عقوبت است در هر نفسی.

Гуфтанд балоӣ ӯ чикор кунад гуфт : бутааст ки мардро болоед ҳар ки дарин бутаи болўдаҳи гашти ҳаргиз ӯро бало нанамояд .

گفتند بلای او چکار کند گفت: بوتهٔ است که مرد را بالاید هر که درین بوته بالوده گشت هرگز او را بلا ننماید.

Суол карданд аз шафқат бар халқ гуфт : шафқат бар онаст ки бтўъ боишон диҳии ончӣ талаб мекунанду борӣ бар эшон нанаҳй ки тоқат он надоранду сухании нгўӣӣ ки ндонанд .

سئوال کردند از شفقت بر خلق گفت: شفقت بر آنست که بطوع بایشان دهی آنچه طلب می‌کنند و باری بر ایشان ننهی که طاقت آن ندارند و سخنی نگوئی که ندانند.

Гуфтанд танҳо бӯдан кӣ дуруст ояд гуфт : вақте ки аз нафаси хеши азлатгирӣу ончии тродӣ навиштаанд имрӯзи дарс ту шавад .

گفتند تنها بودن کی درست آید گفت: وقتی که از نفس خویش عزلت گیری و آنچه ترادی نوشته‌اند امروز درس تو شود.

Гуфтанд азизтарин халқ кист гуфт : дарвеши розӣ .

گفتند عزیزترین خلق کیست گفت: درویش راضی.

Гуфтанд суҳбат бо ки дорем гуфт : бо касе ки ҳар некӣ ки боту карда бошад биравӣ фаромӯш буд ва ончӣ биравӣ буд мегузорад .

گفتند صحبت با که داریم گفت: با کسی که هر نیکی که باتو کرده باشد بروی فراموش بود و آنچه بروی بود می‌گذارد.

Гуфтанд ҳеҷ чизи фозилтар аз гиристан ҳаст гуфт : гиристан бар гиристан .

گفتند هیچ چیز فاضلتر از گریستن هست گفت: گریستن بر گریستن.

Гуфтанд банда кист гуфт : онкӣ аз бандагии касони дигари озод буд .

گفتند بنده کیست گفت: آنکه از بندگی کسان دیگر آزاد بود.

Гуфтанд мурӣд ва мурод кист гуфт : мурӣд дар сиёсат буд аз илму мурод дар риояти ҳақ буд зеро ки мурӣди даванда буду муроди барандаи даванда дар барандагӣ расад .

گفتند مرید و مراد کیست گفت: مرید در سیاست بود از علم و مراد در رعایت حق بود زیرا که مرید دونده بود و مراد برنده دونده در برندگی رسد.

Гуфтанд роҳ ба худоӣ чигуна аст гуфт : дунёро тарк гирӣ ёфтӣ ва бар хилофи ҳўокрдӣ ба ҳақи пайвастӣ .

گفتند راه به خدای چگونه است گفت: دنیا را ترک گیری یافتی و بر خلاف هواکردی به حق پیوستی.

Гуфтанд тавозуъ чист гуфт : фурӯи доштани сару паҳлуи бзири доштан .

گفتند تواضع چیست گفت: فرو داشتن سر و پهلو بزیر داشتن.

Гуфтанд ки май гўӣии ҳиҷоб сеаст нафасу халқ ва дунё гуфт : ин се ҳиҷоб омаст ҳиҷоби хос се аст дид тоъат ва дид савоб ва дид каромат .

گفتند که می‌گوئی حجاب سه است نفس و خلق و دنیا گفت: این سه حجاب عام است حجاب خاص سه است دید طاعت و دید ثواب و دید کرامت.

Ва гуфт : зулати олам майласт аз ҳалол ба ҳарому зулати зоҳид майласт аз бақо ба фаноу зулати ориф майласт аз Карим ба каромат .

و گفت: زلت عالم میل است از حلال به حرام و زلت زاهد میل است از بقا به فنا و زلت عارف میل است از کریم به کرامت.

Гуфтанд фарқи миёни дили муъмин ва манофе чист гуфт : дили муъмин дар соъатии ҳафтод бори бигардаду дили манофеи ҳафтод сол бар як ҳол бимонад .

گفتند فرق میان دل مومن و منافق چیست گفت: دل مومن در ساعتی هفتاد بار بگردد و دل منافق هفتاد سال بر یک حال بماند.

Нақласт ки ҷунайдро диданд ки мегуфт : ёрб Фрдоءи қиёмати марои нобӣно ангез гуфтанд ин чаҳ иддаост гуфт : аз онкӣ то касе рака туро бинад ӯро набояд дид чун вФотш наздик омад гуфт : хўонро бикашед ва сафар бунаед то ба ҷумҷумаи даҳан хӯрдани асҳоб ҷон бидиҳам чун кори танг дар омад гуфт : маро вузӯ диҳед магар дар вузӯи тхлил фаромӯш карданд фармуд то тхлил биҷой овараданд пас дар суҷуд афтод ва мегирист гуфтанд эй Сайиди тариқат бо ин тоъату ибодат ки аз пеши фиристода чаҳ вақт сҷўдост гуфт : ҳеҷ вақти ҷунайди муҳтоҷтар азин соъат несту ҳолеи қуръони хондан оғоз кард ва мехонд мурӣдӣ гуфт : қуръон мехуоне гуфт : аўлитр аз ман бад-ӣн ки хоҳад буд ки ин соъати саҳифаи умри ман дар хоҳанд навардед ва ҳафтод солаи тоъату ибодати худро май байнам дар ҳавои бики мӯии овехтау бодии баромадау онро меҷнбоид намедонам ки бод қтиътаст ё боди васлату брики ҷониби сирот ва бар як ҷониби малики аламуту қозӣ ки адл сифат ӯст майл накунаду роҳии пеши ман ниҳодаанд ва намедонам ки маро ба кадом роҳ хоҳанд баради пас қуръон хатм кард ва аз сӯраи албқраҳ ва ҳафтод оят бархонаду кор танг даромад ва гуфтанд бигӯӣ аллоҳ гуфт : фаромӯш накардаам пас дар тасбеҳи ангушт ақд мекард то чаҳор ангушт ақд гирифту ангушти мсбҳаҳи рогзошт ва гуфт : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим ва дид фароз кард ва ҷон бидод ғассоли буқати ғусли хост то обӣ ба чашми ваии расонади ҳотифӣ овоз дод ки даст аз дидаи дӯст мо бидор ки чашмӣ ки баноми мо баста шуд ҷуз ба лқоءи мо боз нагардад пас хост то ангушт ки ақд карда буд боз кунад овоз омад ки ангуштӣ ки баном ақд шуд ҷуз ба қрмони мо бозгшодаҳ нагардад ва чун ҷиноза бардоштанд кабӯтарии сифед бар гӯша ҷиноза нишаст ҳар чанд ки меронданд намерафт то овоз дод ки худроу маро ранҷа мадоред ки чанги ман бмсмори ишқ бар гӯшаи ҷиноза дӯхтаанд ман аз баҳр он нишастаам шморнҷ мабаред ки имрӯзи қолаб ӯ насиб Каррӯбӣонаст ки агар ғўғоء шумо набӯдӣ колбуд ӯ чун бози сифед дар ҳаво бо мо паридӣ яке ӯро бихоб дид гуфт : ҷавоби мункири внкир чун додӣ гуфт : чун он дўмқрб аз даргоҳи иззат ё он ҳайбат биёмаданд ва гуфтанд ман рбки ман дар эшон нагиристам ва хандидам ва гуфтам он рӯз ки прсндаҳ ӯ буд аз ман ки аласт брбкм будам ки ҷавоб додам ки балӣ акнӯн шумо омадаед ки худоӣ ту кист касе ки ҷавоб султон дода бошад аз ғулом кӣ андешади ҳам имрӯз ба забон ӯ мегӯям алзии хлқнии Фҳўи иҳдин ба ҳурмат аз пеш ман бирафтанд ва гуфтанд ӯ ҳануз дар скр муҳаббатаст дайгарӣ ба хоб дид гуфт : кори худро чун дидӣ гуфт : кори ғайр аз он буд ки мо донистем ки сад ваанд ҳазор нуқтаи набуввати сарафканда ва хомӯшанд мо низ хомӯши шудем то кор чигуна шавад .

نقلست که جنید را دیدند که می‌گفت: یارب فرداء قیامت مرا نابینا انگیز گفتند این چه ادعاست گفت: از آنکه تا کسی راکه ترا بیند او را نباید دید چون وفاتش نزدیک آمد گفت: خوانرا بکشید و سفر بنهید تا به جمجمه دهن خوردن اصحاب جان بدهم چون کار تنگ در آمد گفت: مرا وضو دهید مگر در وضو تخلیل فراموش کردند فرمود تا تخلیل بجای آوردند پس در سجود افتاد و می‌گریست گفتند ای سید طریقت با این طاعت و عبادت که از پیش فرستاده چه وقت سجوداست گفت: هیچ وقت جنید محتاج‌تر ازین ساعت نیست و حالی قرآن خواندن آغاز کرد و می‌خواند مریدی گفت: قرآن می‌خوانی گفت: اولیتر از من بدین که خواهد بود که این ساعت صحیفه عمر من در خواهند نوردید و هفتاد ساله طاعت و عبادت خود را می‌بینم در هوا بیک موی آویخته و بادی برآمده و آنرا می‌جنباید نمی‌دانم که باد قطیعت است یا باد وصلت و بریک جانب صراط و بر یک جانب ملک الموت و قاضی که عدل صفت اوست میل نکند و راهی پیش من نهاده‌اند و نمی‌دانم که مرا به کدام راه خواهند برد پس قرآن ختم کرد و از سورة البقره و هفتاد آیت برخواند و کار تنگ درآمد و گفتند بگوی الله گفت: فراموش نکرده‌ام پس در تسبیح انگشت عقد می‌کرد تا چهار انگشت عقد گرفت و انگشت مسبحه راگذاشت و گفت: بسم الله الرحمن الرحیم و دید فراز کرد و جان بداد غسال بوقت غسل خواست تا آبی به چشم وی رساند هاتفی آواز داد که دست از دیده دوست ما بدار که چشمی که بنام ما بسته شد جز به لقاء ما باز نگردد پس خواست تا انگشت که عقد کرده بود باز کند آواز آمد که انگشتی که بنام عقد شد جز به قرمان ما بازگشاده نگردد و چون جنازه برداشتند کبوتری سفید بر گوشه جنازه نشست هر چند که می‌راندند نمی‌رفت تا آواز داد که خود را و مرا رنجه مدارید که چنگ من بمسمار عشق بر گوشهٔ جنازه دوخته‌اند من از بهر آن نشسته‌ام شمارنج مبرید که امروز قالب او نصیب کروبیان است که اگر غوغاء شما نبودی کالبد او چون باز سفید در هوا با ما پریدی یکی او را بخواب دید گفت: جواب منکر ونکیر چون دادی گفت: چون آن دومقرب از درگاه عزت یا آن هیبت بیامدند و گفتند من ربک من در ایشان نگریستم و خندیدم و گفتم آن روز که پرسنده او بود از من که الست بربکم بودم که جواب دادم که بلی اکنون شما آمده‌اید که خدای تو کیست کسی که جواب سلطان داده باشد از غلام کی اندیشد هم امروز به زبان او می‌گویم الذی خلقنی فهو یهدین به حرمت از پیش من برفتند و گفتند او هنوز در سکر محبت است دیگری به خواب دید گفت: کار خود را چون دیدی گفت: کار غیر از آن بود که ما دانستیم که صد و اند هزار نقطهٔ نبوت سرافکنده و خاموش‌اند ما نیز خاموش شدیم تا کار چگونه شود.

Ҷрирӣ гуфт : ҷунайдро ба хоб дидам ва гуфтам худоӣ бо тўчаҳ кард гуфт : раҳмат кард ва он ҳамаи ашороту ибороти боди баради магари он ду ракаати намоз ки дар ним шаб кардам .

جریری گفت: جنید را به خواب دیدم و گفتم خدای با توچه کرد گفت: رحمت کرد و آن همه اشارات و عبارات باد برد مگر آن دو رکعت نماز که در نیم شب کردم.

Нақласт ки як рӯзи шблӣ бар сари хоки ҷунайди истода буд яке аз вай масаъла пурсед ҷавоби надод ва гуфт : ании лостҳибаҳу алтроби биннои комаи канти астҳибаҳу ҳўиронӣ .

نقلست که یک روز شبلی بر سر خاک جنید ایستاده بود یکی از وی مسئله پرسید جواب نداد و گفت: انی لاستحیبه و التراب بیننا کما کنت استحیبه و هویرانی.

Бузургонро ҳоли ҳиўаҳу мамот якеаст ман шарм дорам ки пеши хок ӯ ҷавоби масаълаи даҳуми ҳамчинонкии дарҳоли ҳиўаҳи шарми доштами раҳмаи аллоҳи алайҳ .

بزرگان را حال حیوة و ممات یکی است من شرم دارم که پیش خاک او جواب مسئله دهم همچنانکه درحال حیوة شرم داشتم رحمة الله علیه.