Он пухтаи ҷаҳони қудси он сӯхтаи мақоми инси он қдўаҳи торами тариқати он ғарқаи қулзуми ҳақиқати он муаззами олами эъзози қутби вақти Абӯсаиди хрози рҳмҳоллаҳи алайҳ аз машойихи кбор ва аз қдмоءи эшон буду ашрофӣ азим дошт дар вараъу риёзати бғоит буд ва ба каромати махсӯс ва дар ҳақоиқу дақоиқ ба камол ва дар ҳамаи фан бар сари омада буд ва дар мурӣд парвардани оятӣ буд ва ӯро лисон алтсўФ гуфтанд ва ин лақаб аз баҳр он доданд ки дарин уммати касро забони ҳақиқат чунон набӯд ки ӯро дар ин илм ӯро чаҳорсад китоб таснифаст ва дар таҷреду инқитоъ беҳамто буду асл ӯ аз Бағдод буду зўолнўни мисриро дида буд ва бо бшрўсрии сиқтӣ суҳбат дошта буд ва дар тариқати муҷтаҳид буду абтдои иборат аз ҳолати бқоءу Фноӣ ӯ карду тариқати худро дарин ду иборат мутазаммин гардонид ва дар дақоиқи улӯми баъзе аз уламо зоҳир биравӣ инкор карданд ва ӯро ба куфр мансӯб карданд ба баъзе алфоз ки дар тасониф ӯ диданд ва он китоби китоб алсрном карда буд маънии он фаҳм накарданд яке ин буд ки гуфта буд ани ъбдои рҷъи илои аллоҳу таъаллуқи биллоҳу скни фии қурби аллоҳи қднсӣ нафсау мосўии аллоҳи Флўи қиллати ?лаи ман ин أнт ва ин таред лами икни ?лаи ҷавоб ғайриаллоҳ гуфт : чун банда ба худоӣ руҷӯъ кунаду таъаллуқ ба худо гирад ва дар қурби худоӣ сокин шавад ҳам нафаси хешро ҳам мо сӯии аллоҳро фаромӯш кунад агар ӯро гӯйанд ту аз кҷоӣӣ ва чаҳ хоҳӣ ӯро ҳеҷ ҷавоби хубтар аз он набошад ки гуяд аллоҳ ва дар сифати ин қавм ки ӯ мегуяд ки баъзеро аз ин қавм гӯйанд ки ту чаҳ мехоҳӣ гуяд аллоҳ агар чунон буд ки андомҳоءи аўдри тан ӯ ба сухан ояд ҳама гӯйанд аллоҳ ки аъзоъу мафосил ӯ баробари омада буд аз нурулло ки маҷзӯбаст даравии пас дар қурб бғоитӣ расад ки ҳечкас натавонад ки дар пеш ӯ гуяд аллоҳ аз ҷиҳати онкии онҷо ҳарчӣ равад аз ҳақиқат равад бар ҳақиқат ва аз худоӣ равад бар худоӣ чун ӣнҷои ҳеҷ аз аллоҳ басар наёмада бошад чигуна касе гуяд аллоҳи ҷумлаи ақли уқало ӣнҷо расад ва дар ҳайрат бимонад тамом шуд ин сухан .

آن پخته جهان قدس آن سوخته مقام انس آن قدوه طارم طریقت آن غرقه قلزم حقیقت آن معظم عالم اعزاز قطب وقت ابوسعید خراز رحمةالله علیه از مشایخ کبار و از قدماء ایشان بود و اشرافی عظیم داشت در ورع و ریاضت بغایت بود و به کرامت مخصوص و در حقایق و دقایق به کمال و در همه فن بر سر آمده بود و در مرید پروردن آیتی بود و او را لسان التصوف گفتند و این لقب از بهر آن دادند که درین امت کس را زبان حقیقت چنان نبود که او را در این علم او را چهارصد کتاب تصنیف است و در تجرید و انقطاع بی‌همتا بود و اصل او از بغداد بود و ذوالنون مصری را دیده بود و با بشروسری سقطی صحبت داشته بود و در طریقت مجتهد بود و ابتدائ عبارت از حالت بقاء و فنائ او کرد و طریقت خود را درین دو عبارت متضمن گردانید و در دقایق علوم بعضی از علماء ظاهر بروی انکار کردند و او را به کفر منسوب کردند به بعضی الفاظ که در تصانیف او دیدند و آن کتاب کتاب السرنام کرده بود معنی آن فهم نکردند یکی این بود که گفته بود ان عبداً رجع الی الله و تعلق بالله و سکن فی قرب الله قدنسی نفسه و ماسوی الله فلو قلت له من این أنت و این ترید لم یکن له جواب غیرالله گفت: چون بنده به خدای رجوع کند و تعلق به خدا گیرد و در قرب خدای ساکن شود هم نفس خویش را هم ما سوی الله را فراموش کند اگر او را گویند تو از کجائی و چه خواهی او را هیچ جواب خوب‌تر از آن نباشد که گوید الله و در صفت این قوم که او می‌گوید که بعضی را از این قوم گویند که تو چه می‌خواهی گوید الله اگر چنان بود که اندامهاء اودر تن او به سخن آید همه گویند الله که اعضاء و مفاصل او برابر آمده بود از نورالله که مجذوبست دروی پس در قرب بغایتی رسد که هیچکس نتواند که در پیش او گوید الله از جهت آنکه آنجا هرچه رود از حقیقت رود بر حقیقت و از خدای رود بر خدای چون اینجا هیچ از الله بسر نیامده باشد چگونه کسی گوید الله جمله عقل عقلا اینجا رسد و در حیرت بماند تمام شد این سخن.

Ва гуфт : солҳо бо суфиёни суҳбати доштам ки ҳргзмёни ман ва эшон мухолифат набӯд аз онкии ҳам бо эшон будам ва ҳам бо худ .

و گفت: سالها با صوفیان صحبت داشتم که هرگزمیان من و ایشان مخالفت نبود از آنکه هم با ایشان بودم و هم با خود.

Ва гуфт : ҳамаро мухайяр карданд миёни қурбу баъди ман баъдро ихтиёр кардам ки марои тоқат қурб набӯд чунонкӣ луқмон гуфт : маро мухайяр гардониданд миёни ҳикмати внбўти ман ҳикмати ихтиёри гирдам ки марои тоқати бор набувват набӯд .

و گفت: همه را مخیر کردند میان قرب و بعد من بعد را اختیار کردم که مرا طاقت قرب نبود چنانکه لقمان گفت: مرا مخیر گردانیدند میان حکمت ونبوت من حکمت اختیار گردم که مرا طاقت بار نبوت نبود.

Ва гуфт : шабӣ бихоб дидам ки ду фиришта аз осмон биёмаданд ва маро гуфтанд сидқ чист гуфтам алўФо болъҳўд гуфтанд сидқат ва ҳар ду бар осмони рафтанд .

و گفت: شبی بخواب دیدم که دو فرشته از آسمان بیامدند و مرا گفتند صدق چیست گفتم الوفا بالعهود گفتند صدقت و هر دو بر آسمان رفتند.

Ва гуфтӣ шабии расӯлро алайҳ ассалом бихоб дидам фармуд ки маро дӯстдорӣ гуфтам маъзӯрами фармой ки дӯстии худои маро машғӯл кардааст аз дӯстӣ ту гуфт : ҳар ки худоиро дӯст дорад мродўст дошта буд .

و گفتی شبی رسول را علیه السلام بخواب دیدم فرمود که مرا دوستداری گفتم معذورم فرمای که دوستی خدای مرا مشغول کرده است از دوستی تو گفت: هر که خدای را دوست دارد مرادوست داشته بود.

Ва гуфт : Иблисро бихоб дидам Асо барграфтам то ӯро бизанам ҳотифӣ овоз дод ки ӯ аз Асо натарсад аз нурии тарсад ки дил ту бошад гуфтам биё гуфт : шуморо чаҳ кунам ки биндохтаҳед ончии ман мардумонро бидон фиребам гуфтам он чист гуфт : дунё чун аз ман бргзшт боз нигаред ва гуфт : маро дар шумо латифаи ист ки бидон мурод худ биёбам гуфтам он чист гуфт : нишастан бо кӯдакон .

و گفت: ابلیس را بخواب دیدم عصا برگرفتم تا او را بزنم هاتفی آواز داد که او از عصا نترسد از نوری ترسد که دل تو باشد گفتم بیا گفت: شما را چه کنم که بینداخته‌اید آنچه من مردمان را بدان فریبم گفتم آن چیست گفت: دنیا چون از من برگذشت باز نگرید و گفت: مرا در شما لطیفه‌ایست که بدان مراد خود بیابم گفتم آن چیست گفت: نشستن با کودکان.

Ва гуфт : бдмшқ будам расӯлро слии аллоҳи алайҳу силам ба хоб дидам ки меомад ва бар Абубакру умри разии аллоҳи ънҳмо такя зада ва ман байтӣ бо худ мегуфтаму ангуштӣ бар сина мезадам расӯли алайҳ ассалом фармуд ки шари ин аз хайри ин бешаст яъне самоъ набояд кард .

و گفت: بدمشق بودم رسول را صلی الله علیه و سلم به خواب دیدم که می‌آمد و بر ابوبکر و عمر رضی الله عنهما تکیه زده و من بیتی با خود می‌گفتم و انگشتی بر سینه می‌زدم رسول علیه السلام فرمود که شر این از خیر این بیش است یعنی سماع نباید کرد.

Нақласт ки Абӯсаиди хрозро ду писар буд яке пеш аз вай вафот кард шабӣ ӯро бихоб дид гуфт : эй писари худои боту чаҳ кард гуфт : маро дар ҷавори худ фурӯд оварад ва гиромӣ кард гуфтам эй писари маро васият кун гуфт : эй падар ба баддилӣ бо худоӣ муомила макун гуфтам зиёдат кун гуфт : эй падар агар гӯям тоқат надорӣ гуфтам аз худоӣ ёрӣ хоҳам гуфт : эй падари миёни худу худои таъолии як пероҳан магузор .

نقلست که ابوسعید خراز را دو پسر بود یکی پیش از وی وفات کرد شبی او را بخواب دید گفت: ای پسر خدای باتو چه کرد گفت: مرا در جوار خود فرود آورد و گرامی کرد گفتم ای پسر مرا وصیت کن گفت: ای پدر به بددلی با خدای معامله مکن گفتم زیادت کن گفت: ای پدر اگر گویم طاقت نداری گفتم از خدای یاری خواهم گفت: ای پدر میان خود و خدای تعالی یک پیراهن مگذار.

Нақласт ки сӣ соли баъд аз ин бизӣаст ки ҳаргизи пероҳанӣ дигар напушед .

نقلست که سی سال بعد از این بزیست که هرگز پیراهنی دیگر نپوشید.

Ва гуфт : вақте нафасами маро барон дошт ки аз худоӣ чизе хоҳам ҳотифӣ овоз дод ки ба ҷузи худои чизеи дигар май хоҳии лоҷарам сухан ӯст ки гуфт : аз худоӣ шарм дорам ки барои рӯзии чизе ҷамъ кунам баъд аз он ки ӯ змон кардааст .

و گفت: وقتی نفسم مرا برآن داشت که از خدای چیزی خواهم هاتفی آواز داد که به جز خدای چیزی دیگر می‌خواهی لاجرم سخن اوست که گفت: از خدای شرم دارم که برای روزی چیزی جمع کنم بعد از آن که او ضمان کرده است.

Ва гуфт : вақте дар бодия мерафтам гуруснагӣ ғалаба карду нафаси чизе мутолиба кард то аз худоӣ таом хоҳам гуфтам таом хостани кор мутаваккилон нест ҳеҷ нагуфтам чун нафас ноумед шуд макрии дигар сохт гуфт : таом наме хоҳии бории сабри хоҳ қасд кардам то сабр хоҳам исмати ҳақ маро дарёфт овозӣ шунидам ки касе мегуяд ки ин дӯст мо мегуяд ки мо бадв наздикем ва муқарараст ки мо онкасро ки сӯй мо ояд зойеъ нагузорем то аз мо қӯт сабр мехоҳаду аҷзу заъфи хеш пеш меовараду пиндорад ки на ӯ моро дидааст ва на мо ӯро яъне ба таом хостани маҳҷӯби гаштӣ аз онкии таоми ғайри мо буду бсбр хостан ҳам маҳҷӯб мешудӣ ки сабри ҳам ғайри мост .

و گفت: وقتی در بادیه می‌رفتم گرسنگی غلبه کرد و نفس چیزی مطالبه کرد تا از خدای طعام خواهم گفتم طعام خواستن کار متوکلان نیست هیچ نگفتم چون نفس ناامید شد مکری دیگر ساخت گفت: طعام نمی‌خواهی باری صبر خواه قصد کردم تا صبر خواهم عصمت حق مرا دریافت آوازی شنیدم که کسی می‌گوید که این دوست ما می‌گوید که ما بدو نزدیکیم و مقرر است که ما آنکس را که سوی ما آید ضایع نگذاریم تا از ما قوت صبر می‌خواهد و عجز و ضعف خویش پیش می‌آورد و پندارد که نه او ما را دیده است و نه ما او را یعنی به طعام خواستن محجوب گشتی از آنکه طعام غیر ما بود و بصبر خواستن هم محجوب می‌شدی که صبر هم غیر ماست.

Ва гуфт : вақте дар бодия шудам бе зоди маро фоқа расед чашми ман бар манзил афтод шод шудам нафас гуфт : ки сукӯнат ёфтам савганд хӯрдам ки дар он манзил фурӯ ниёем гӯрии бикунадам ва дар онҷо шудам овозӣ шунидам ки эй мардумон дар фалони манзили яке аз авлиёъи худои худро боздоштааст ди Ромёни рег ӯро дар ёбед ҷамоатӣ биёмаданд ва маро барграфтанд ва ба манзили бурданд .

و گفت: وقتی در بادیه شدم بی زاد مرا فاقه رسید چشم من بر منزل افتاد شاد شدم نفس گفت: که سکونت یافتم سوگند خوردم که در آن منزل فرو نیایم گوری بکندم و در آنجا شدم آوازی شنیدم که ای مردمان در فلان منزل یکی از اولیاء خدای خود را بازداشته است د رمیان ریگ او را در یابید جماعتی بیامدند و مرا برگرفتند و به منزل بردند.

Ва гуфт : як чанд ҳар се рӯзи таоми хўрдмӣ дар бодия шудам се рӯз ҳеҷ наёфтам чаҳоруми заъфӣ дар ман падед омад табъи бъодти худ таоми хост барҷоӣ бинишастам ҳотифӣ овоз дод ихтиёр кун то сабабии хоҳии дафъи сустиро ё таоми хоҳӣ ё сукӯнати нафасро гуфтам илоҳии сабабии пас қӯтӣ дар ман падед омад вдўоздаҳи манзил дигар бирафтам .

و گفت: یک چند هر سه روز طعام خوردمی در بادیه شدم سه روز هیچ نیافتم چهارم ضعفی در من پدید آمد طبع بعادت خود طعام خواست برجای بنشستم هاتفی آواز داد اختیار کن تا سببی خواهی دفع سستی را یا طعام خواهی یا سکونت نفس را گفتم الهی سببی پس قوتی در من پدید آمد ودوازده منزل دیگر برفتم.

Ва гуфт : як рӯз бар каронаи дарё ҷавонӣ дидам мураққаъи пӯшидау мҳбраҳ овехта гуфтам симоӣ ӯ аёнасту мъомлтши нчнонст чун дар вай менагарм гӯям аз расидагонаст ва чун дар мҳбраҳ менагарм гӯям аз толиб илмонаст биё то бипурсам ки азкдом аст гуфтам эй ҷавони роҳ бхдоӣ чист гуфт : роҳи бхдоӣ дуаст роҳи хавосу роҳи авоми туро аз роҳи хавоси ҳеҷ хабарӣ нест аммо роҳ авом инаст ки ту май сипарӣу мъомлти худро иллати вусӯл баҳақ менаҳйу мҳбраҳро олати ҳиҷоб май шимурӣ .

و گفت: یک روز بر کرانه دریا جوانی دیدم مرقع پوشیده و محبرهٔ آویخته گفتم سیمای او عیان است و معاملتش نچنانست چون در وی می‌نگرم گویم از رسیدگان است و چون در محبره می‌نگرم گویم از طالب علمان است بیا تا بپرسم که ازکدام است گفتم ای جوان راه بخدای چیست گفت: راه بخدای دو است راه خواص و راه عوام ترا از راه خواص هیچ خبری نیست اما راه عوام اینست که تو می‌سپری و معاملت خود را علت وصول بحق می‌نهی و محبره را آلت حجاب می‌شمری.

Ва гуфт : рӯзӣ ба саҳро мерафтам даҳ саги шубонони даранда рӯй ба ман ниҳоданд чун наздик омаданд ман рӯй ба муроқибати ниҳодами сегӣ сипед дар онмён буд бар эшон ҳамла карду ҳамаро аз ман давр кард ва аз ман ҷудо нашуд то вақте ки давр шудам нигоҳ кардам сагро надидам .

و گفت: روزی به صحرا می‌رفتم ده سگ شبانان درنده روی به من نهادند چون نزدیک آمدند من روی به مراقبت نهادم سگی سپید در آنمیان بود بر ایشان حمله کرد و همه را از من دور کرد و از من جدا نشد تا وقتی که دور شدم نگاه کردم سگ را ندیدم.

Нақласт ки рӯзӣ сухан мегуфт : дрўръи аббос алмҳндӣ бигузашт ва гуфт : ё абосъиди шарми надорӣ ки дар зери бноءи дўонқии нишинӣу азҳўзи збид , оби хурии онгоҳ дар вараъи сухани гўӣӣ дар ҳол таслим шуд ки чунонаст ки тўмии гўӣӣ ва сухан ӯст ки офариниши дилҳо бар дӯстӣ онкасаст ки бдўникўӣӣ кунад .

نقلست که روزی سخن می‌گفت: درورع عباس المهندی بگذشت و گفت: یا اباسعید شرم نداری که در زیر بناء دوانقی نشینی و ازحوض زبید، آب خوری آنگاه در ورع سخن گوئی در حال تسلیم شد که چنان است که تومی‌گوئی و سخن اوست که آفرینش دلها بر دوستی آنکس است که بدونیکوئی کند.

Ва гуфт : эй аҷаби онкӣ дар ҳамаи олами мари худоиро Муҳсин надонад чигуна дили бакулят бадв сипорад .

و گفت: ای عجب آنکه در همه عالم مر خدای را محسن نداند چگونه دل بکلیت بدو سپارد.

Ва гуфт : душмании Фқроءи баъзе бо баъзе аз ғайрати ҳақ буд хост ки бо якдигар ором натавонанд гирифт .

و گفت: دشمنی فقراء بعضی با بعضی از غیرت حق بود خواست که با یکدیگر آرام نتوانند گرفت.

Ва гуфт : ҳақи таъолӣ мутолиба кунад аъмолро аз авлиёъи худ чун ӯро баргузӣдаанд ва ихтиёр карда ки раво надорад эшонро ки миён ӯу миёни эшон дароянда буд ва эҳтимол накунад ки эшонро дар ҳеҷ кори роҳатӣ буд алои бадв .

و گفت: حق تعالی مطالبه کند اعمال را از اولیاء خود چون او را برگزیده‌اند و اختیار کرده که روا ندارد ایشان را که میان او و میان ایشان درآینده بود و احتمال نکند که ایشان را در هیچ کار راحتی بود الا بدو.

Ва гуфт : чун ҳақ таъолӣ хоҳад ки дӯст гирад бандаро аз бандагони худ дар зикр биравӣ кушода гирданд пас ҳар ки аз зикр лиззат ёфт дар қурб бар ӯ кушода гирданд пас ӯро дар сарои фардои нияти фурӯди ораду маҳали ҷалолу азимат бар вай макшуф гирданд пас ҳаргоҳ ки чашм ӯ брҷлолу азимат ӯ ибтидо боқӣ монад ӯ бе ӯ дар ҳифз худоӣ уфтад .

و گفت: چون حق تعالی خواهد که دوست گیرد بنده را از بندگان خود در ذکر بروی گشاده گرداند پس هر که از ذکر لذت یافت در قرب بر او گشاده گرداند پس او را در سرای فردا نیت فرود آرد و محل جلال و عظمت بر وی مکشوف گرداند پس هرگاه که چشم او برجلال و عظمت او ابتدا باقی ماند او بی‌او در حفظ خدای افتد.

Ва гуфт : аввали мақомоти аҳли маърифат таҳайюраст бо аФтқори пас сарвараст бо иттисоли пас фаноаст бо антбоаҳи пас бақоаст бо интизор ва нарасад ҳеҷ махлуқии болои ин агар касе гуяд пайғомбари слии аллоҳу алайҳу алии ?ала ва силам нарасед гўӣим расед аммо дар хури хеши чунонкии ҳамаро ҳақи таъолӣ мутаҷаллӣ шаваду Абубакри роики бор мутаҷаллӣ шуд ди рхўр ӯ ва ҳар якеро дар хури онкас .

و گفت: اول مقامات اهل معرفت تحیر است با افتقار پس سرور است با اتصال پس فنا است با انتباه پس بقا است با انتظار و نرسد هیچ مخلوقی بالای این اگر کسی گوید پیغامبر صلی الله و علیه و علی آله و سلم نرسید گوئیم رسید اما در خور خویش چنانکه همه را حق تعالی متجلی شود و ابوبکر رایک بار متجلی شد د رخور او و هر یکی را در خور آنکس.

Ва гуфт : ҳар ки гумони барад ки биҷаҳад бўсол ҳақ расад худро дар ранҷ бе ниҳояти афканд ва ҳар ки гумони барад ки беҷаҳд буи расад худро дар тмноء бе ниҳояти афканд .

و گفت: هر که گمان برد که بجهد بوصال حق رسد خود را در رنج بی‌نهایت افکند و هر که گمان برد که بی‌جهد بوی رسد خود را در تمناء بی‌نهایت افکند.

Ва гуфт : халқ дар қабза худоӣанд вдри малик ӯ ҳаргоҳ ки мушоҳида ҳосил шавад миёни бандау худоӣ дар сари бандау фаҳми бандаи ҷузи худоӣ ҳеҷ намонад .

و گفت: خلق در قبضه خدای‌اند ودر ملک او هرگاه که مشاهده حاصل شود میان بنده و خدای در سر بنده و فهم بنده جز خدای هیچ نماند.

Ва гуфт : вақти азизи худро ҷуз ба азизтарини чизҳо машғӯл макуну азизтарини чизҳоءи банда шуғлӣ бошад ани алмозӣу алмстқбл яъне вақти нигоҳи дор .

و گفت: وقت عزیز خود را جز به عزیزترین چیزها مشغول مکن و عزیزترین چیزهاء بنده شغلی باشد عن الماضی و المستقبل یعنی وقت نگاه دار.

Ва гуфт : ҳар ки бнўр фаросат нигарад бнўр ҳақ нагириста бошаду модаи илми вай аз ҳақ буд вайро саҳв ва ғифлат набошад балки ҳукми ҳақ буд ки забони бандаро бидон гуё кунад ва гуфт : аз бандагони ҳақ қавмӣанд ки эшонро хашяти худои хомӯш гардонидааст ва эшон Фсҳоу блғоонд дар нутқи бадв ва гуфт : ҳар киро маърифат дар дил қарор гирифт дурусти онснт ки дар ҳар ду сарой набинад ҷуз ӯ нашунӯд ҷуз ӯ машғӯл набӯд ҷузи бадв ва гуфт : фанои Фноء банда бошад аз ржити бандагӣу бақои бқоء банда бошад дар ҳузури илоҳӣ .

و گفت: هر که بنور فراست نگرد بنور حق نگریسته باشد و ماده علم وی از حق بود وی را سهو و غفلت نباشد بلکه حکم حق بود که زبان بنده را بدان گویا کند و گفت: از بندگان حق قومی‌اند که ایشان را خشیت خدای خاموش گردانیده است و ایشان فصحا و بلغااند در نطق بدو و گفت: هر که را معرفت در دل قرار گرفت درست آنسنت که در هر دو سرای نبیند جز او نشنود جز او مشغول نبود جز بدو و گفت: فنا فناء بنده باشد از رژیت بندگی و بقا بقاء بنده باشد در حضور الهی.

Ва гуфт : фанои муталошӣ шуданаст баҳақу бақо ҳузураст бо ҳақ .

و گفت: فنا متلاشی شدن است بحق و بقا حضور است با حق.

Вагуфт : ҳақиқати қурби покӣ диласт аз ҳамаи чизҳоу ороми дил бо худоӣ .

وگفت: حقیقت قرب پاکی دل است از همه چیزها و آرام دل با خدای.

Ва гуфт : ҳар ботин ки зоҳири ваии бхлоФ ӯ буд ботил буд .

و گفت: هر باطن که ظاهر وی بخلاف او بود باطل بود.

Гуфт : зикри се ваҷҳаст зикрӣаст бзбону дил аз он ғофил ва ин зикри одат буд ва зикрӣаст ба забону дили ҳозири ин зикри талаби савоб буду зкрист ки дилро ба зикр гирданду забонро гунг кунад қадари ин зикр кас надонад ҷузи худои таъолӣ .

گفت: ذکر سه وجه است ذکری است بزبان و دل از آن غافل و این ذکر عادت بود و ذکری است به زبان و دل حاضر این ذکر طلب ثواب بود و ذکریست که دل را به ذکر گرداند و زبان را گنگ کند قدر این ذکر کس نداند جز خدای تعالی.

Ва гуфт : аввали тавҳиди фонӣ шуданаст ҳамаи чизҳо аз дили марду бхдоӣ бозгаштан ба ҷумлагӣ .

و گفت: اول توحید فانی شدن است همه چیزها از دل مرد و بخدای بازگشتن به جملگی.

Ва гуфт : ориф то нарасидааст ёрӣ мехоҳад аз ҳамаи чиз чун бирасад мустағнӣ гардад ба худоӣ аз ҳамаи чизу бадв муҳтоҷ гардад ҳамаи чиз .

و گفت: عارف تا نرسیده است یاری می‌خواهد از همه چیز چون برسد مستغنی گردد به خدای از همه چیز و بدو محتاج گردد همه چیز.

Ва гуфт : ҳақиқат қурб онаст ки ба дили эҳсос ҳеҷ натавонӣ кард ва ба вуҷӯди ҳеҷ чиз ҳис натавонӣ ёфт .

و گفت: حقیقت قرب آنست که به دل احساس هیچ نتوانی کرد و به وجود هیچ چیز حس نتوانی یافت.

Ва гуфт : илм онаст ки дар амали оради туроу яқин онаст ки баргирад туро .

و گفت: علم آنست که در عمل آرد ترا و یقین آن است که برگیرد ترا.

Ва гуфт : тасаввуф тамкинаст аз вақт .

و گفت: تصوف تمکین است از وقت.

Пурседанд аз тасаввуф гуфт : онаст ки софӣ буд аз худованди хешу пар буд аз анвор ва дар айни лиззат буд аззкр .

پرسیدند از تصوف گفت: آنست که صافی بود از خداوند خویش و پر بود از انوار و در عین لذت بود ازذکر.

Ваҳм аз тасаввуф пурседанд гуфт : гумони ту ба қавмӣ ки бидиҳанд то гушоиш ёбанд ва манъ кунанд то наёбанд пас надомӣ кунанд босрор ки бгрииди ?бурма .

وهم از تصوف پرسیدند گفت: گمان تو به قومی که بدهند تا گشایش یابند و منع کنند تا نیابند پس ندامی‌کنند باسرار که بگریید برما.

Пурседанд ки орифро гиря буд гуфт : гиря ӯ чандон буд ки дар роҳ бошад чун ба ҳақоиқ қурб раседу таъм висол бичишед гиря зоил шавад .

پرسیدند که عارف را گریه بود گفت: گریه او چندان بود که در راه باشد چون به حقایق قرب رسید و طعم وصال بچشید گریه زایل شود.

Ва гуфт : айши зоҳид хуш набӯд ки бахуди машғӯл буд .

و گفت: عیش زاهد خوش نبود که بخود مشغول بود.

Ва гуфт : халқи азими он буд ки ӯро ҳеҷ ҳиммат набӯд ҷузи худоӣ .

و گفت: خلق عظیم آن بود که او را هیچ همت نبود جز خدای.

Ва гуфт : таваккул изтиробӣаст бесукӯну сукӯнӣ беизтироб яъне соҳиби таваккул бояд ки чунон музтариб шавад дрноёФт ки сукӯнаш набӯд ҳаргиз ё чунон сукӯнаш буд дар қурб ёфт ки ҳаргизаш ҳаракат набӯд .

و گفت: توکل اضطرابی است بی‌سکون و سکونی بی‌اضطراب یعنی صاحب توکل باید که چنان مضطرب شود درنایافت که سکونش نبود هرگز یا چنان سکونش بود در قرب یافت که هرگزش حرکت نبود.

Ва гуфт : ҳаркии таҳаккум натавонад кард дар ончии миён ӯ ва худоӣаст бтқўӣу муроқибат ба кашфи вмшоҳдаҳ натавонад расед .

و گفت: هرکه تحکم نتواند کرد در آنچه میان او و خدای است بتقوی و مراقبت به کشف ومشاهده نتواند رسید.

Ва гуфт : ғарра машавед ба сафои убудийят ки мунқатиъаст аз нафас ва сокинаст бо худоӣ .

و گفت: غره مشوید به صفای عبودیت که منقطع است از نفس و ساکن است با خدای.

Гуфтанд чунаст ки ҳақи тавонгарон ба даравишон намерасад гуфт : се чизро яке аз онкии ончӣ эшон доранд ҳалол набошад дувуми он ки бар он мувофиқ набошад сеюм онкии даравишон блоохтёр кардаанд рҳмҳоллаҳи алайҳ .

گفتند چون است که حق توانگران به درویشان نمی‌رسد گفت: سه چیز را یکی از آنکه آنچه ایشان دارند حلال نباشد دوم آن که بر آن موافق نباشد سوم آنکه درویشان بلااختیار کرده‌اند رحمةالله علیه.