Он маҷзӯби ваҳдати он мслўби иззати он қиблаи анвори он нуқтаи асрори он хештани кушта дар дарди даврии латифи олами Абуалҳусайн нурии раҳмаи аллоҳи алайҳи ягонаи аҳду қдўаҳи вақту зарифи аҳли муҳаббати тасаввуфу шарифи аҳли муҳаббат буду рёзотии шигарфату муомилотии писандидау нктии олӣу румузии аҷабу назарии саҳеҳу фаросатии содиқи въшқӣ ба камолу шавқӣ бениҳоят дошту машойих бар тақдим ӯ муттафиқ буданд ва ӯро амиролқлўб гуфтандӣу қмролсўФиаҳи мурӣди сиррии сиқтӣ буд суҳбати Аҳмад ҳўорӣ ёфта ва аз ақрони ҷунайд буд ва дар тариқати муҷтаҳид буду соҳиби мазҳаб ва аз судӯри уламои машойих буд ва ӯро дар тариқат бар аҳамиятӣ қотеъаасту ҳуҷҷатии ломъаҳу қоида мазҳабаш онаст ки тасаввуфро бар фақри тФзл наад вмъомлтши мувофиқ ҷунайдаст ва аз наводири тариқат ӯ яке онаст ки суҳбати эсор ҳаром донад вдри суҳбати эсори ҳақ соҳиб фармоед бар ҳақи хеш ва гуяд суҳбат бо даравишон фаризааст възлти нописандидау эсори соҳиб бар соҳиби фариза ва ӯро нурӣ аз он гуфтанд ки чун дар шаби торик сухан гуфтӣ нур аз даҳон ӯ берун омадӣ чунонкии хона равшан шудӣ ва низ аз он нурӣ гуфтанд ки ба нури фаросат аз асрори ботини хбрдодӣ венис гуфтанд ки ӯро савмиъа буд дар саҳро ки ҳамаи шаби онҷо ибодат кардӣу халқи онҷо ба назора шудандӣ ба шаби нурии диданд ки медурахшидӣ ва аз савмиъа ӯ ба боло барме шудӣу АбуМуҳамад мғозлӣ гуфт : ҳечкас надидам ба ибодати нурӣ ва дар ибтидои чунон буд ки ҳар рӯзи бомдод аз хона берун омадӣ ки бдкон май рӯму ноне чанд бардоштӣу дрроаҳ садақа кардӣ ва дар масҷид шудӣ ва намоз кардӣ то намози пешини пас бдкон омадӣ аҳли хонаи пндоштндӣ ки ба дукони чизе хӯрдаасту аҳли дукони гумони бурдандӣ ки ба хонаи чизе хӯрдааст ҳамчунин бист соли бад-ӣни навъ мъомлт кардӣ ки кас бар аҳвол аўмтлъ нашуд .

آن مجذوب وحدت آن مسلوب عزت آن قبله انوار آن نقطه اسرار آن خویشتن کشته در درد دوری لطیف عالم ابوالحسین نوری رحمة الله علیه یگانه عهد و قدوه وقت و ظریف اهل محبت تصوف و شریف اهل محبت بود و ریاضاتی شگرفت و معاملاتی پسندیده و نکتی عالی و رموزی عجب و نظری صحیح و فراستی صادق وعشقی به کمال و شوقی بی‌نهایت داشت و مشایخ بر تقدیم او متفق بودند و او را امیرالقلوب گفتندی و قمرالصوفیه مرید سری سقطی بود صحبت احمد حواری یافته و از اقران جنید بود و در طریقت مجتهد بود و صاحب مذهب و از صدور علماء مشایخ بود و او را در طریقت بر اهمیتی قاطعه است و حجتی لامعه و قاعده مذهبش آنست که تصوف را بر فقر تفضل نهد ومعاملتش موافق جنید است و از نوادر طریقت او یکی آنست که صحبت ایثار حرام داند ودر صحبت ایثار حق صاحب فرماید بر حق خویش و گوید صحبت با درویشان فریضه است وعزلت ناپسندیده و ایثار صاحب بر صاحب فریضه و او را نوری از آن گفتند که چون در شب تاریک سخن گفتی نور از دهان او بیرون آمدی چنانکه خانه روشن شدی و نیز از آن نوری گفتند که به نور فراست از اسرار باطن خبردادی ونیز گفتند که او را صومعه بود در صحرا که همه شب آنجا عبادت کردی و خلق آنجا به نظاره شدندی به شب نوری دیدند که می‌درخشیدی و از صومعه او به بالا برمی‌شدی و ابومحمد مغازلی گفت: هیچکس ندیدم به عبادت نوری و در ابتدا چنان بود که هر روز بامداد از خانه بیرون آمدی که بدکان می‌روم و نانی چند برداشتی و درراه صدقه کردی و در مسجد شدی و نماز کردی تا نماز پیشین پس بدکان آمدی اهل خانه پنداشتندی که به دکان چیزی خورده است و اهل دکان گمان بردندی که به خانه چیزی خورده است همچنین بیست سال بدین نوع معاملت کردی که کس بر احوال اومطلع نشد.

Нақласт ки солҳо муҷоҳида кардам ва худро ба зиндони боздоштаму пушт бар хилоиқ кардам ва риёзот кашидам роҳ ба ман кушода нашуд ва бо худ гуфтам ки чизе мебояд кард ки кор барояд ва ё фурӯ шавам ва аз ин нафас бар ҳам пас гуфтам эй тани ту солҳо бҳўоўи муроди хўдхўрдии вдидӣ ва шунидӣ ва рафтӣ ва гирифтӣ ва хуфтӣ ва айш кардӣ ва шаҳват ронадӣ ва ин ҳама бар ту товонаст акнӯн дар хонаи рӯи тобндти брнҳм ва ҳарчӣ ҳуқуқ ҳақаст дар гарданат қаллода кунам агар бар он Бамонеи соҳиби давлатии шӯй ва агар на борӣ дар роҳи ҳақи фурӯи шӯй .

نقل است که سالها مجاهده کردم و خود را به زندان بازداشتم و پشت بر خلایق کردم و ریاضات کشیدم راه به من گشاده نشد و با خود گفتم که چیزی می‌باید کرد که کار برآید و یا فرو شوم و از این نفس بر هم پس گفتم ای تن تو سالها بهواو مراد خودخوردی ودیدی و شنیدی و رفتی و گرفتی و خفتی و عیش کردی و شهوت راندی و این همه بر تو تاوان است اکنون در خانه رو تابندت برنهم و هرچه حقوق حق است در گردنت قلاده کنم اگر بر آن بمانی صاحب دولتی شوی و اگر نه باری در راه حق فرو شوی.

Ва гуфт : дар роҳи ҳақ чунин кардам ва ман шунида будам ки длҳоءи ин тайифаи нозук буд ҳарчӣ эшон бенанд ва шунаванд сар он бидонанд ва ман дар худ он намедидам гуфтам қавли анбёءу авлиёъи ҳақ буд магари ман муҷоҳида барпо кардам ва ин халал аз манаст ки ӣнҷои хилофро роҳ нест онгаҳ гуфтам акнӯн гирди худ броим то бингарам ки чист бахуди Фрўнгрстми офати он буд ки нафас бо дили ман яке шуда буд чун нафас бо дил яке шавад балои он буд ки ҳарчӣ дили тобади нафаси ҳаззи худ аз вай бастанд чун чунон дидам донистам ки аз он бар ҷой мемонад ки ҳарчӣ аз даргоҳ бадал мерасад нафаси ҳазз худ месетанд баъд аз он ҳарчӣ нафас бидон биёсудӣ гирди он на гштмӣу чанг дар чизеи дигари здмии Маслан агар ӯро бонамоз ё рӯза ё бо садақаи хуш будӣ ё бо хилват ё бо халқ дар сохтани хилоф ӯ кардамӣ то он ҳамаро беруни андохтам ва гомҳо ҳамаи бурӣдаи гашти онгоҳи асрор дар ман падед меомад пас гуфтам ту ки Эй гуфт : ман дар кон бекомӣам ва акнӯн бо мурӣдон бигӯӣ ки кони ман кон бекомӣаст ва дар ман даракон ноМуродӣаст онгаҳ бдҷлаҳ рафтаму миёни ду заврақи боистодм ва гуфтам нарӯм то моҳии дршст ман науфтад охрдр афтод чун баркашидам гуфтам алҳмдллаҳ ки кори ман нек омад бирафтам ва бо ҷунайд бигуфтам ки марои футуҳӣ падед омад гуфт : эй Абуалҳусайн онкӣ моҳӣ афтод агар Марӣ будӣ каромати ту будӣ локин чу тўдр миён омадӣ фиребаст на каромат ки каромати онбўд ки ту дар миён набошӣ субҳони аллоҳи ин озодагон чаҳ мардон бӯдаанд .

و گفت: در راه حق چنین کردم و من شنیده بودم که دلهاء این طایفه نازک بود هرچه ایشان بینند و شنوند سر آن بدانند و من در خود آن نمی‌دیدم گفتم قول انبیاء و اولیاء حق بود مگر من مجاهده برپا کردم و این خلل از من است که اینجا خلاف را راه نیست آنگه گفتم اکنون گرد خود برآیم تا بنگرم که چیست بخود فرونگرستم آفت آن بود که نفس با دل من یکی شده بود چون نفس با دل یکی شود بلا آن بود که هرچه دل تابد نفس حظ خود از وی بستاند چون چنان دیدم دانستم که از آن بر جای می‌ماند که هرچه از درگاه بدل می‌رسد نفس حظ خود می‌ستاند بعد از آن هرچه نفس بدان بیاسودی گرد آن نه گشتمی و چنگ در چیزی دیگر زدمی مثلاً اگر او را بانماز یا روزه یا با صدقه خوش بودی یا با خلوت یا با خلق در ساختن خلاف او کردمی تا آن همه را بیرون انداختم و گامها همه بریده گشت آنگاه اسرار در من پدید می‌آمد پس گفتم تو که ای گفت: من در کان بی‌کامی‌ام و اکنون با مریدان بگوی که کان من کان بی‌کامی است و در من درکان نامرادی است آنگه بدجله رفتم و میان دو زورق بایستادم و گفتم نروم تا ماهی درشست من نیفتد آخردر افتاد چون برکشیدم گفتم الحمدلله که کار من نیک آمد برفتم و با جنید بگفتم که مرا فتوحی پدید آمد گفت: ای ابوالحسین آنکه ماهی افتاد اگر ماری بودی کرامت تو بودی لکن چو تودر میان آمدی فریب است نه کرامت که کرامت آنبود که تو در میان نباشی سبحان الله این آزادگان چه مردان بوده‌اند .

Нақласт ки чун ғуломи халили бдшмнии ин тайифа бархесту пеш Халифа гуфт : ки ҷамоатии падед омадаанд ки сурӯд мегӯйанд ва рақс мекунанд ва кФрёт мегӯйанду ҳамаи рӯз тамошо мекунанд ва дар сардобҳо май раванди пинҳон ва сухан мегӯйанд ин қавмӣанд аз занодақа агар Амиралмӯъминин фармон диҳад ба куштани эшон мазҳаби занодақа муталошӣ шавад ки сари ҳама ин гуруҳанд агар ин чиз аз даст амӣралмуъминӣн ояд ман ӯро зоминам ба савобии ҷазили Халифа дар ҳол фармуд то эшонро ҳозир карданд ва эшон АбуҲамзау арқому шблии нурӣ ва ҷунайд буданд пас Халифа фармуд то эшонро ба қатли оранди сайёфи қасди куштан арқом кард нурӣ биҷуст ва худро дар пеши андохт ба сидқу биҷой арқом бинишаст ва гуфт : аввали маро ба қатли ори тараби кунону хандон сайёф гуфт : эй ҷавонмард ҳануз вақт ту несту шамшер чизе нест ки бидон шитоб задагӣ кунанд нурӣ гуфт : бноءи тариқати ман бар эсораст ва ман асҳобро бар эсор медораму азизтарини чизҳо дрднё зиндагонӣ аст мехоҳам то ин нафасӣ чанд дар кори ин бародарон кунам то умр наз эсор карда бошам бо онкии як нафас дар дунёи наздики ман дўстри аи зҳзори соли охирати аи зонкаҳи ин сарой хизматаст ва он сарои қурбату қурбати ман ба хизмат бошад чун ин сухан бишуниданд аз вай дар хизмати Халифа арза карданд Халифа аз инсофи вқдми сидқ ӯ таъаҷҷуб омад фармуд таваққуф кунед ба қозӣ руҷӯъ фармуд то дар кори эшон назар кунад қозӣ гуфт : бе ҳуҷҷатии эшонро манъ натавон кард пас қозӣ донист ки ҷунайд дар улӯм комиласту сухан нурӣ шунида буд гуфт : аз ин девонаи мизоҷ яъне шблии чизе аз фиқҳ бипурсам ки ӯ ҷавоби нтўонддод пас гуфт : аз бист динор чанд зкўаҳ бояд дод шблӣ гуфт : бист ва ним динор гуфт : ин зкўаҳи ин чунин ки насб карда аст гуфт : садиқи Акбари разии аллоҳи анҳу ки чиҳил ҳазор динор бидод ва ҳеҷ бор нагирифт гуфт : ин ним динор чист ки гуфтӣ гуфт : ғароматро ки он бист динор чаро нигоҳ дошт тонем динораш бибояд дод пас аз нурӣ масаъла пурсед аи зФқаҳ дар ҳол ҷавоб дод қозӣ хаҷал шуд онгоҳ нурӣ гуфт : эй қозии ин ҳама пурседӣ ва ҳеҷ нпрсидӣ ки худоиро мардонанд ки қиёми ҳама ба дӯсту ҳаракату сукӯни ҳама ба дӯсту ҳама зинда бадванду поянда ба мушоҳида ӯ агар як лаҳза аз мушоҳидаи ҳақи боз монанди ҷон аз эшон броидбдў хусбанд ва бадв хуранд ва бадв гиранду бадви раванду бадви бенанд ва бадв шунаванд ва бадв бошанд илми ин буд на онкӣ ту пурседӣ қозӣ мутаҳайир шуду кас ба Халифа фиристод ки агар инҳо мулҳид ва зиндиқанд ман ҳукм кунам ки дар рӯй замини як муваҳҳид нест Халифаи эшонро бихонад ва гуфт : ҳоҷат хоҳед гуфтанд : ҳоҷат мо онаст ки моро фаромӯш кунӣ на ба қабули худ моро мушаррафи гирдоне ва на барад маҳҷӯр кунӣ ки моро ради ту чун қабули тесту қабули ту чун рад туаст Халифа бисёр бигирист ва эшонро ба кароматии тамом равона кард .

نقلست که چون غلام خلیل بدشمنی این طایفه برخاست و پیش خلیفه گفت: که جماعتی پدید آمده‌اند که سرود می‌گویند و رقص می‌کنند و کفریات می‌گویند و همه روز تماشا می‌کنند و در سردابها می‌روند پنهان و سخن می‌گویند این قومی‌اند از زنادقه اگر امیرالمومنین فرمان دهد به کشتن ایشان مذهب زنادقه متلاشی شود که سر همه این گروهند اگر این چیز از دست امیرالمؤمنین آید من او را ضامنم به ثوابی جزیل خلیفه در حال فرمود تا ایشان را حاضر کردند و ایشان ابوحمزه و ارقام و شبلی نوری و جنید بودند پس خلیفه فرمود تا ایشان را به قتل آرند سیاف قصد کشتن ارقام کرد نوری بجست و خود را در پیش انداخت به صدق و بجای ارقام بنشست و گفت: اول مرا به قتل آر طرب کنان و خندان سیاف گفت: ای جوانمرد هنوز وقت تو نیست و شمشیر چیزی نیست که بدان شتاب‌زدگی کنند نوری گفت: بناء طریقت من بر ایثار است و من اصحاب را بر ایثار می‌دارم و عزیزترین چیزها دردنیا زندگانی است می‌خواهم تا این نفسی چند در کار این برادران کنم تا عمر نز ایثار کرده باشم با آنکه یک نفس در دنیا نزدیک من دوستر ا زهزار سال آخرت ا زآنکه این سرای خدمت است و آن سرای قربت و قربت من به خدمت باشد چون این سخن بشنیدند از وی در خدمت خلیفه عرضه کردند خلیفه از انصاف وقدم صدق او تعجب آمد فرمود توقف کنید به قاضی رجوع فرمود تا در کار ایشان نظر کند قاضی گفت: بی‌حجتی ایشان را منع نتوان کرد پس قاضی دانست که جنید در علوم کامل است و سخن نوری شنیده بود گفت: از این دیوانه مزاج یعنی شبلی چیزی از فقه بپرسم که او جواب نتواندداد پس گفت: از بیست دینار چند زکوة باید داد شبلی گفت: بیست و نیم دینار گفت: این زکوة این چنین که نصب کرده است گفت: صدیق اکبر رضی الله عنه که چهل هزار دینار بداد و هیچ بار نگرفت گفت: این نیم دینار چیست که گفتی گفت: غرامت را که آن بیست دینار چرا نگاه داشت تانیم دینارش بباید داد پس از نوری مسئله پرسید ا زفقه در حال جواب داد قاضی خجل شد آنگاه نوری گفت: ای قاضی این همه پرسیدی و هیچ نپرسیدی که خدای را مردانند که قیام همه به دوست و حرکت و سکون همه به دوست و همه زنده بدواند و پاینده به مشاهده او اگر یک لحظه از مشاهده حق باز مانند جان از ایشان برآیدبدو خسبند و بدو خورند و بدو گیرند و بدو روند و بدو بینند و بدو شنوند و بدو باشند علم این بود نه آنکه تو پرسیدی قاضی متحیر شد و کس به خلیفه فرستاد که اگر اینها ملحد و زندیق‌اند من حکم کنم که در روی زمین یک موحد نیست خلیفه ایشان را بخواند و گفت: حاجت خواهید گفتند: حاجت ما آنست که ما را فراموش کنی نه به قبول خود ما را مشرف گردانی و نه برد مهجور کنی که ما را رد تو چون قبول تست و قبول تو چون رد تو است خلیفه بسیار بگریست و ایشان را به کرامتی تمام روانه کرد.

Нақласт ки нурии як рӯзи мардиро дид дрнмоз ки бо маҳосин ҳаракатӣ мекард гуфт : даст аз маҳосин ҳақ бидор ин сухан ба Халифаи расониданду фуқаҳо иҷмоъ карданд ки ӯ бад-ӣни сухан кофар шуд ӯро пеши Халифаи бурданд Халифа гуфт : ин сухан ту гуфтӣ гуфт : балӣ гуфт : чаро гуфтӣ гуфт : банда аз он кист гуфт : аз он худоӣ гуфт : маҳосин аз он ки буд гуфт : аз он касе ки бандаи он ӯ бўдпс Халифа гуфт : алҳмдллаҳ ки худои маро аз қатл ӯ нигоҳ дошт .

نقلست که نوری یک روز مردی را دید درنماز که با محاسن حرکتی می‌کرد گفت: دست از محاسن حق بدار این سخن به خلیفه رسانیدند و فقها اجماع کردند که او بدین سخن کافر شد او را پیش خلیفه بردند خلیفه گفت: این سخن تو گفتی گفت: بلی گفت: چرا گفتی گفت: بنده از آن کیست گفت: از آن خدای گفت: محاسن از آن که بود گفت: از آن کسی که بنده آن او بودپس خلیفه گفت: الحمدلله که خدای مرا از قتل او نگاه داشت.

Ва гуфт : чиҳил соласт то миёни ману миёни дил ҷдокрдаҳанд ки дарин чиҳил соли ҳеҷ орзӯ набӯду бҳичи чиз шаҳватам набӯд ва ҳеҷ чиз дар дилам некӯ нанамуд ва ин аз он вақти боз буд ки худоиро бишнохтам .

و گفت: چهل سالست تا میان من و میان دل جداکرده‌اند که درین چهل سال هیچ آرزو نبود و بهیچ چیز شهوتم نبود و هیچ چیز در دلم نیکو ننمود و این از آن وقت باز بود که خدای را بشناختم.

Ва гуфт : нурӣ дурахшон дидам дар ғайби пайваста дар вай назар мекардам то вақте ки ман ҳамаи он нур шудам .

و گفت: نوری درخشان دیدم در غیب پیوسته در وی نظر می‌کردم تا وقتی که من همه آن نور شدم.

Ва гуфт : вақте аз худои таъолии дархостам ки марои ҳолатӣ доим диҳад ҳотифӣ овоз дод ки эй Абуалҳусайн бар доими сабр натавонад кард алои доим .

و گفت: وقتی از خدای تعالی درخواستم که مرا حالتی دایم دهد هاتفی آواز داد که ای ابوالحسین بر دایم صبر نتواند کرد الا دائم.

Нақласт ки ҷунайди як рӯзи пеш нурӣ шуд нурӣ дар пеши ҷунайд ба тазаллум дар хок афтод ва гуфт : ҳарби ман сахт шудааст ва тоқатам намонад сӣ соласт ки чун ӯ падед меояд ман гум мешавам ва чун ман падед меоем ӯ ғоиб мешаваду ҳузур ӯ дар ғайбат манаст ҳар чанд зорӣ мекунам мегуяд ё ман бошам ё ту ҷунайди асҳобро гуфт : бингаред касеро ки дармондау мумтаҳану мутаҳайири ҳақ таъолӣаст пас ҷунайд гуфт : чунон бояд ки агар парда шавад бтў ва агар ошкоро шавад бтў ту набошӣ ва худ ҳама ӯ буд .

نقلست که جنید یک روز پیش نوری شد نوری در پیش جنید به تظلم در خاک افتاد و گفت: حرب من سخت شده است و طاقتم نماند سی سالست که چون او پدید می‌آید من گم می‌شوم و چون من پدید می‌آیم او غایب میشود و حضور او در غیبت من است هر چند زاری می‌کنم می‌گوید یا من باشم یا تو جنید اصحاب را گفت: بنگرید کسی را که درمانده و ممتحن و متحیر حق تعالی است پس جنید گفت: چنان باید که اگر پرده شود بتو و اگر آشکارا شود بتو تو نباشی و خود همه او بود.

Нақласт ки ҷамъии пеш ҷунайд омаданд ва гуфтанд чанд шбонрўзаст то нурии бик хишт мегардад ва мегуяд аллоҳи аллоҳ ва ҳеҷ таом ва шароб нахурдааст ва нахуфта ва намозҳо буқат май гузораду одоби намоз биҷой меоварад асҳоб ҷунайд гуфтанд ӯ ҳушёраст ва фонӣ нест аз онкии авқоти намоз нигоҳ медораду одоби биҷой овардан май шиносади пас ин такаллуфаст на фано ки фонӣ аз ҳеҷ чиз хабар надорад ҷунайд гуфт : чунин нест ки шумо май гўӣид ки онҳо ки дар ваҷд бошанд маҳфӯз бошанд пас худои эшонро нигоҳ дорад аз онкии вақти хизмат аз хизмати маҳрӯм монанди пас ҷунайди пеш нурӣ омад ва гуфт : ё Абуалҳусайн агрдонӣ ки бо ӯ хурӯш суд медорад то ман низ дар хурӯш оем ва агар доне ки ризо ба таслим кун тодлт фориғ шавад нурӣ дар ҳол аз хурӯши бози истод ва гуфт : никўмълмо ки тўӣии моро .

نقلست که جمعی پیش جنید آمدند و گفتند چند شبانروز است تا نوری بیک خشت می‌گردد و می‌گوید الله الله و هیچ طعام و شراب نخورده است و نخفته و نمازها بوقت می‌گزارد و آداب نماز بجای می‌آورد اصحاب جنید گفتند او هشیار است و فانی نیست از آنکه اوقات نماز نگاه می‌دارد و آداب بجای آوردن می‌شناسد پس این تکلف است نه فنا که فانی از هیچ چیز خبر ندارد جنید گفت: چنین نیست که شما می‌گوئید که آنها که در وجد باشند محفوظ باشند پس خدای ایشان را نگاه دارد از آنکه وقت خدمت از خدمت محروم مانند پس جنید پیش نوری آمد و گفت: یا ابوالحسین اگردانی که با او خروش سود می‌دارد تا من نیز در خروش آیم و اگر دانی که رضا به تسلیم کن تادلت فارغ شود نوری در حال از خروش باز ایستاد و گفت: نیکومعلما که توئی ما را.

Нақласт ки шблӣ маҷлис мегуфт : нурӣ биёмад ва бар канораи боистод ва гуфт : ассаломи алейк ё абобкр шблӣ гуфт : ва алейк ассалом ё амиролқлўб гуфт : ҳақи таъолӣ розӣ набӯд аз олимӣ дар илми гуфтан ки онро дар амал наёрад агар ту дар амалии ҷоҳи нигоҳи дор ва агар на фурӯди ои шблӣ нигоҳ кард ва худро рост наёфт фурӯд омад ва чаҳор моҳ дар хона бинишаст ки берун наомад халқ ҷамъ шуданду ӯро берун овараданд ва бар минбар карданд нурӣ хабар ёфт биёмад ва гуфт : ё абобкри ту бар эшон пӯшида кардӣ лоҷарам бар минбарат нишонданд ва ман нсҳит кардам марои бснги бронднд ва бмзблҳо андохтанд гуфт : ё амиролқлўби насиҳати ту чаҳ буду пӯшида кардан ман чаҳ буд гуфт : насиҳати ман он буд ки раҳо кардам халқи худоиро ба худоӣу пӯшида кардан ман чаҳ буд гуфт : насиҳати ман он буд ки раҳо кардам халқи худоиро ба худоӣу пӯшида кардан ту он буд ки ҳиҷоб шудӣ миёни худои вхлқ ва ту кистӣ ки миёни худоӣу халқи худо восита бошӣ пас намебайнем туро алои фузул .

نقل است که شبلی مجلس می‌گفت: نوری بیامد و بر کنارهٔ بایستاد و گفت: السلام علیک یا ابابکر شبلی گفت: و علیک السلام یا امیرالقلوب گفت: حق تعالی راضی نبود از عالمی در علم گفتن که آنرا در عمل نیارد اگر تو در عملی جاه نگاه دار و اگر نه فرود آی شبلی نگاه کرد و خود را راست نیافت فرود آمد و چهار ماه در خانه بنشست که بیرون نیامد خلق جمع شدند و اورا بیرون آوردند و بر منبر کردند نوری خبر یافت بیامد و گفت: یا ابابکر تو بر ایشان پوشیده کردی لاجرم بر منبرت نشاندند و من نصحیت کردم مرا بسنگ براندند و بمزبلها انداختند گفت: یا امیرالقلوب نصیحت تو چه بود و پوشیده کردن من چه بود گفت: نصیحت من آن بود که رها کردم خلق خدای را به خدای و پوشیده کردن من چه بود گفت: نصیحت من آن بود که رها کردم خلق خدای را به خدای و پوشیده کردن تو آن بود که حجاب شدی میان خدای وخلق و تو کیستی که میان خدای و خلق خدا واسطه باشی پس نمی‌بینیم تو را الا فضول.

Нақласт ки ҷавонии пои бараҳна аз Исфаҳон ба азми зиёрати нурӣ берун омад чун наздики рсиднўрии мурӣдиро фармуд то як фарсанги роҳ бҷорўб бирафт вагуфт : ки ҷавонӣ меояд ки ин ҳадис бар вай тофтааст чун барисед нурӣ гуфт : аз куҷо меоӣӣ гуфт : аз Исфаҳону малики Исфаҳони он ҷавонро кӯшкии вҳзори динори асбобу канизакӣ ба ҳазор динор медод ки аз онҷои Марви пас нурӣ гуфт : агар малики Исфаҳони туро кӯшкӣу канизакӣ ва ҳазор динор медод ва ҳазор динор асбоб додӣ ки аз онҷои Марв ва ту ин талабро бо он муқобила кардӣ ҷавон дар ҳол фарёд баровард ки маро мазан нурӣ гуфт : агар ҳақи таъолии ҳаждаҳи ҳазор олам бар тибқӣ наад ва дар пеши мурӣдӣ наад ва ӯ дар он нигарад мусалламаш набӯд ки ҳадис худоӣ кунад .

نقلست که جوانی پای برهنه از اصفهان به عزم زیارت نوری بیرون آمد چون نزدیک رسیدنوری مریدی را فرمود تا یک فرسنگ راه بجاروب برفت وگفت: که جوانی می‌آید که این حدیث بر وی تافته است چون برسید نوری گفت: از کجا می‌آئی گفت: از اصفهان و ملک اصفهان آن جوان را کوشکی وهزار دینار اسباب و کنیزکی به هزار دینار می‌داد که از آنجا مرو پس نوری گفت: اگر ملک اصفهان تو را کوشکی و کنیزکی و هزار دینار می‌داد و هزار دینار اسباب دادی که از آنجا مرو و تو این طلب را با آن مقابله کردی جوان در حال فریاد برآورد که مرا مزن نوری گفت: اگر حق تعالی هژده هزار عالم بر طبقی نهد و در پیش مریدی نهد و او در آن نگرد مسلمش نبود که حدیث خدای کند.

Нақласт ки нурӣ бо яке нишаста буд ва ҳар ду зор мегиристанд чун онкас бирафт нурӣ рӯй ба ёрон кард ва гуфт : донистед ки он шахс ки буд гуфтанд на гуфт : Иблис буд ҳикояти хадамот худ мекарду афсонаи рӯзгор худ мегуфт . Ва аз дард фироқ менолид ва чунонкӣ дидед мегирист ман низ мегиристам ҷаъфар хулдӣ гуфт : нурӣ дар хилват муноҷот мекард ман гӯши доштам ки то чаҳ мегуяд гуфт : бори худоёи аҳли дӯзахро азоб кунӣ ҷумла офарӣда тавонад ба илму қудрату иродати қадим ва агар ҳар оинаи дӯзахро аз мардум пурхоҳӣ кард қодирӣ бар онгаҳ дӯзах аз ман пуркунӣ ва эшонро ба биҳишти бабрӣ ҷаъфар гуфт : ман мутаҳайир шудам онгоҳ ба хоб дидам ки яке биёмадӣ ва гуфтӣ ки худоӣ фармӯдааст ки Абуалҳусайнро бигӯӣ ки мо туро бидон таъзим ва шафқат бахшедам .

نقلست که نوری با یکی نشسته بود و هر دو زار می‌گریستند چون آنکس برفت نوری روی به یاران کرد و گفت: دانستید که آن شخص که بود گفتند نه گفت: ابلیس بود حکایت خدمات خود می‌کرد و افسانه روزگار خود می‌گفت. و از درد فراق می‌نالید و چنانکه دیدید می‌گریست من نیز می‌گریستم جعفر خلدی گفت: نوری در خلوت مناجات می‌کرد من گوش داشتم که تا چه می‌گوید گفت: بار خدایا اهل دوزخ را عذاب کنی جمله آفریده تواند به علم و قدرت و ارادت قدیم و اگر هر آینه دوزخ را از مردم پرخواهی کرد قادری بر آنگه دوزخ از من پرکنی و ایشان را به بهشت ببری جعفر گفت: من متحیر شدم آنگاه به خواب دیدم که یکی بیامدی و گفتی که خدای فرموده است که ابوالحسین را بگوی که ما ترا بدان تعظیم و شفقت بخشیدم.

Нақласт ки гуфт : шабии тавофи гоҳ холӣ ёфтам тавоф мекардам ва ҳар бор ки ба ЊАЉАРУЛАСВАД май расидам , дуо мекардам ва мегуфтам аллоҳами арзқнии ҳолоу сафаи ло алтғир манеҳ бории худоёи марои ҳолеу сифатӣ рӯзӣ кун ки аз он нигарадам як рӯз аз миёни каъба овозӣ шунидам ки ё Абуалҳусайн май хоҳӣ ки бо мо баробарӣ кунӣ моӣим ки аз сифат худ барнагардем аммо бандагон гардон дорем то рубубият аз убудийят пайдо гардад моӣим ки бар як сифатем сифати одамӣ гардонаст .

نقلست که گفت: شبی طواف گاه خالی یافتم طواف می‌کردم و هر بار که به حجرالاسود می‌رسیدم، دعا می‌کردم و می‌گفتم اللهم ارزقنی حالا و صفة لا التغیر منه باری خدایا مرا حالی و صفتی روزی کن که از آن نگردم یک روز از میان کعبه آوازی شنیدم که یا ابوالحسین می‌خواهی که با ما برابری کنی مائیم که از صفت خود برنگردیم اما بندگان گردان داریم تا ربوبیت از عبودیت پیدا گردد مائیم که بر یک صفتیم صفت آدمی گردان است.

Шблӣ гуяд пеш нурӣ шудам ӯро дидам ба муроқибат нишаста ки мўӣӣ бар тан ӯ ҳаракат намекард гуфтам муроқибатии чунин некӯ аз ки омухтӣ гуфт : аз гурба ки бар сӯрохи мӯш буд ва ӯ аз ман бисёр сокинтар буд .

شبلی گوید پیش نوری شدم او را دیدم به مراقبت نشسته که موئی بر تن او حرکت نمی کرد گفتم مراقبتی چنین نیکو از که آموختی گفت: از گربه که بر سوراخ موش بود و او از من بسیار ساکن‌تر بود.

Нақласт ки шабии аҳл Қодисия шуниданд ки дӯстӣ аз дӯстони худои худро дар водии шерон боз доштааст ӯро дарёбед халқи ҷумла берун омаданду бўодии сбоъи рафтанди диданди нуриро ки гӯрии фурӯи барда буд вдр онҷо нишастау гирд бар гирд ӯ шерон нишаста шафоат карданд ва ӯро ба Қодисия овараданд пас аз он ҳол суол карданд гуфт : муддатӣ буд то чизе нахурда будам ва дарин бодия будам чун хрмобн бидидам рутаб орзӯ кардам гуфтам ҳануз ҷои орзӯ мондааст дар ман дарин водии Фрўоим то широнт бадаранд то беш хурмо орзӯ накунад .

نقلست که شبی اهل قادسیه شنیدند که دوستی از دوستان خدای خود را در وادی شیران باز داشته است او را دریابید خلق جمله بیرون آمدند و بوادی سباع رفتند دیدند نوری را که گوری فرو برده بود ودر آنجا نشسته و گرد بر گرد او شیران نشسته شفاعت کردند و او را به قادسیه آوردند پس از آن حال سئوال کردند گفت: مدتی بود تا چیزی نخورده بودم و درین بادیه بودم چون خرمابن بدیدم رطب آرزو کردم گفتم هنوز جای آرزو مانده است در من درین وادی فروآیم تا شیرانت بدرند تا بیش خرما آرزو نکند.

Нақласт ки гуфт : рӯзӣ дар об ғусл мекардам дуздии ҷомаи ман бабрад ҳануз аз об берун наёмада будам ки боз оварад даст ӯ хушк шуда буд гуфтам илоҳӣ чун ҷомаи бозоўрди даст ӯ боздиҳ дар ҳол нек шуд .

نقلست که گفت: روزی در آب غسل می‌کردم دزدی جامه من ببرد هنوز از آب بیرون نیامده بودم که باز آورد دست او خشک شده بود گفتم الهی چون جامه بازآورد دست او بازده در حال نیک شد.

Пурседанд ки худои таъолӣ бо ту чаҳ кунад гуфт : чун ман ба гармобаи рӯми ҷомаи ман нигоҳ дорад ки рӯзӣ ба гармоба рафтам яке ҷомаи ман бабрад гуфтам худовандо ҷомаи ман боздиҳ дар ҳоли он мард биёмад вҷомаҳ боз овараду узри хост .

پرسیدند که خدای تعالی با تو چه کند گفت: چون من به گرمابه روم جامه من نگاه دارد که روزی به گرمابه رفتم یکی جامه من ببرد گفتم خداوندا جامه من بازده در حال آن مرد بیامد وجامه باز آورد و عذر خواست.

Нақласт ки дар бозори нхосони Бағдод оташ афтоду халқ бисёр бсухтанд бар як дукони ду ғуломи бача рӯмӣ буданд сахт бо ҷамолу оташи гирди эшон фурӯи гирифта буду худованд ғулом мегуфт : ки ҳар ки эшонро беруни оради ҳазор динор мағрибӣ бидиҳам ҳечкасро Зуҳра набӯд ки гирди он бигардад ногоҳ нурӣ барисед он ду ғуломи бачаро дид ки фарёд мекарданд гуфт : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳиму пой дар ниҳоду ҳардуро ба саломат берун оварад худованди ғуломи ҳазор динори мағрибии пеши нурии ниҳод нурӣ гуфт : бурдору худоиро шукр кун ки ин мартаба ки бмо додаанд банно гирифтан додаанд ки мо дунёро ба охират бадал кардаем .

نقلست که در بازار نخاسان بغداد آتش افتاد و خلق بسیار بسوختند بر یک دکان دو غلام بچه رومی بودند سخت با جمال و آتش گرد ایشان فرو گرفته بود و خداوند غلام می‌گفت: که هر که ایشان را بیرون آرد هزار دینار مغربی بدهم هیچکس را زهره نبود که گرد آن بگردد ناگاه نوری برسید آن دو غلام بچه را دید که فریاد می‌کردند گفت: بسم الله الرحمن الرحیم و پای در نهاد و هردو را به سلامت بیرون آورد خداوند غلام هزار دینار مغربی پیش نوری نهاد نوری گفت: بردار و خدای را شکر کن که این مرتبه که بما داده‌اند بنا گرفتن داده‌اند که ما دنیا را به آخرت بدل کرده‌ایم.

Нақласт ки ходима дошт зайтӯна ном гуфт : рӯзии нону шери пеши нурии барадам ва ӯ оташи бадасти гардонида буд ангуштон ӯ сиёҳ шуда ҳам чунон ношстаҳ нон мехӯрд гуфтам беҳанҷор мардӣаст дар ҳол занӣ биёмад ва маро бигирифт ки размаи ҷомаи ман бардау марои пеши амири бурданд нурӣ биёмаду каси амирро гуфт : ӯ ромрнҷон ки ҷома инак май оранд нигоҳ карданд канизакӣ меомад врзмаҳ ҷома меоварад пас ман халос ёфтам шайх маро гуфт : дгргўӣӣ ки беҳанҷор мардӣаст зайтӯна гуфт : тавба кардам .

نقلست که خادمه داشت زیتونه نام گفت: روزی نان و شیر پیش نوری بردم و او آتش بدست گردانیده بود انگشتان او سیاه شده هم چنان ناشسته نان می‌خورد گفتم بی‌هنجار مردی است در حال زنی بیامد و مرا بگرفت که رزمه جامه من بردهٔ و مرا پیش امیر بردند نوری بیامد و کس امیر را گفت: او رامرنجان که جامه اینک می‌آرند نگاه کردند کنیزکی می‌آمد ورزمه جامه می‌آورد پس من خلاص یافتم شیخ مرا گفت: دگرگوئی که بی‌هنجار مردی است زیتونه گفت: توبه کردم.

Нақласт ки нурӣ май гузашти якеро дид ки бори афтодау хараши мурда ва ӯ зор мегирист нурии пой бар хар зад ва гуфт : бархез чаҳ ҷой хуфтанаст ҳоле бар хост мрдбор барниҳод ва бирафт .

نقلست که نوری می‌گذشت یکی را دید که بار افتاده و خرش مرده و او زار می‌گریست نوری پای بر خر زد و گفت: برخیز چه جای خفتن است حالی بر خاست مردبار برنهاد و برفت.

Нақласт ки нурӣ бемор шуд ҷунайд ба иёдат ӯ омаду гул ва мива оварад баъд аз муддатии ҷунайд бемор шуд нурӣ бо асҳоб бъёдт омад пас бо ёрон гуфт : ки ҳар кас аз ин бемории ҷунайд чизе баргиред то ӯ сиҳҳат ёбад гуфтанд барграфтем ҷунайд ҳоле бархест нурӣ гуфт : ин навбат ки ба иёдати оӣии чунин ой на чунон ки гулу миваи оре .

نقلست که نوری بیمار شد جنید به عیادت او آمد و گل و میوه آورد بعد از مدتی جنید بیمار شد نوری با اصحاب بعیادت آمد پس با یاران گفت: که هر کس از این بیماری جنید چیزی برگیرید تا او صحت یابد گفتند برگرفتیم جنید حالی برخاست نوری گفت: این نوبت که به عیادت آئی چنین آی نه چنان که گل و میوه آری.

Нурӣ гуфт : перӣ дидам заъиф ва беқӯт ки ба тозӣона мезаданд ва ӯ сабр мекард пас ба зиндони бурданди ман пеш ӯ рафтам ва гуфтам ту чунин заъф ва беқӯт чигуна сабр кардӣ бар он тозӣона гуфт : эй фарзанд ба ҳиммати бало тавон кашид на бҷсм гуфтам пеши ту сабр чист гуфт : онкӣ дар бало омадан ҳамчунон буд ки аз балои берун шудан .

نوری گفت: پیری دیدم ضعیف و بی‌قوت که به تازیانه می‌زدند و او صبر می‌کرد پس به زندان بردند من پیش او رفتم و گفتم تو چنین ضعف و بی‌قوت چگونه صبر کردی بر آن تازیانه گفت: ای فرزند به همت بلا توان کشید نه بجسم گفتم پیش تو صبر چیست گفت: آنکه در بلا آمدن همچنان بود که از بلا بیرون شدن.

Нақласт ки аз нурӣ суол карданд ки роҳ ба маърифат чун аст гуфт ҳафт дарёаст аз нору нур чун ҳар ҳафтро гузора кардӣ онгоҳи луқмаи гардӣ дар ҳалқ ӯ чунонкии аввалин ва охиринро бики луқмаи фурӯи барадӣ .

نقلست که از نوری سئوال کردند که راه به معرفت چون است گفت هفت دریا است از نار و نور چون هر هفت را گذاره کردی آنگاه لقمهٔ گردی در حلق او چنانکه اولین و آخرین را بیک لقمه فرو بردی.

Нақласт ки яке аз асҳоби бўҳмзаҳро гуфт :у бўҳмзаҳи ишорат ба қурб кардӣ гуфт : ӯро бигӯӣ ки нурии салом май расонад ва мегуяд қурби қурб дар ончии мо дар онеми баъди баъд буд .

نقلست که یکی از اصحاب بوحمزه را گفت: و بوحمزه اشارت به قرب کردی گفت: او را بگوی که نوری سلام می‌رساند و می‌گوید قرب قرب در آنچه ما در آنیم بعد بعد بود.

Ва савол карданд аз убудийят гуфт : мушоҳида рубубиятаст .

و سؤال کردند از عبودیت گفت: مشاهده ربوبیت است.

Ва гуфтанд одамӣ ки мустаҳаққ он шавад ки халқро сухан гуяд гуфт : вақте ки аз худоӣ фаҳм кунад ва агар аз худоӣ фаҳм намекунад балоӣ ӯ дар ибоди аллоҳу билоди аллоҳи ом буд .

و گفتند آدمی که مستحق آن شود که خلق را سخن گوید گفت: وقتی که از خدای فهم کند و اگر از خدای فهم نمی‌کند بلای او در عباد الله و بلاد الله عام بود.

Суол карданд аз ишорат гуфт : ишорат мустағнӣаст аз иборат ва ёфтан ишорати баҳақи астғроқ сроираст аз иборати сидқ .

سئوال کردند از اشارت گفت: اشارت مستغنی است از عبارت و یافتن اشارت بحق استغراق سرایر است از عبارت صدق.

Суол карданд аз ваҷд гуфт : бхдоӣ ки мумтанеъаст забон аз неъмати ҳақиқат ӯ ва гунгаст балоғати адиб аз васфи ҷавҳар ӯ ки кори ваҷд аз бузургтарин корҳоаст ва ҳеҷ дардӣ нест дардмандтар аз муолиҷаи ваҷд .

سئوال کردند از وجد گفت: بخدای که ممتنع است زبان از نعمت حقیقت او و گنگ است بلاغت ادیب از وصف جوهر او که کار وجد از بزرگترین کارها است و هیچ دردی نیست دردمندتر از معالجه وجد.

Ва гуфт : ваҷди забонаи ист ки дар срнҷнбд ва аз шавқ падед ояд ки андомҳо биҷунбаш ояд ё аз шодӣ ё аз андӯҳ .

و گفت: وجد زبانه‌ایست که در سرنجنبد و از شوق پدید آید که اندامها بجنبش آید یا از شادی یا از اندوه.

Гуфтанд далел чист ба худоӣ гуфт : худоӣ гуфтанд пас ҳол ақл чист гуфт : ақл оҷизӣаст въоҷз далолат натавон кард ҷуз бар оҷизӣ ки мисли ӯ буд .

گفتند دلیل چیست به خدای گفت: خدای گفتند پس حال عقل چیست گفت: عقل عاجزی است وعاجز دلالت نتوان کرد جز بر عاجزی که مثل او بود.

Вагуфт : роҳи мусулмонӣ бар халқ бастааст то сар бар хати расӯли алайҳ ассалом наниҳанд кушода нашавад .

وگفت: راه مسلمانی بر خلق بسته است تا سر بر خط رسول علیه السلام ننهند گشاده نشود.

Ва гуфт : суфиёни он қавманд ки ҷони эшон аз кудурати башарият озод гаштааст ва аз офати нафаси софӣ шуда ва аз ҳаво халос ёфта то дар сафи аввалу дараҷаи аъло бо ҳақ бёромидаҳанд ва аз ғайр ӯ рамида на малик буданд ва на мамлук .

و گفت: صوفیان آن قوم‌اند که جان ایشان از کدورت بشریت آزاد گشته است و از آفت نفس صافی شده و از هوا خلاص یافته تا در صف اول و درجه اعلی با حق بیارامیده‌اند و از غیر او رمیده نه ملک بودند و نه مملوک.

Ва гуфт : сӯфии он буд ки ҳеҷ чиз дар банд ӯ набӯд ва ӯ дар банди ҳеҷ чиз нашавад .

و گفت: صوفی آن بود که هیچ چیز در بند او نبود و او در بند هیچ چیز نشود.

Ва гуфт : тасаввуф на русумаст венаи улӯми лекин ахлоқӣаст яъне агар расм будӣ ба муҷоҳида бадаст омадӣ ва агар илм будӣ ба тааллум ҳосил шудӣ балки ахлоқӣаст ки тҳлқўои бохаллоқи аллоҳи бхлқи худои берун омадан на брсўм даст диҳад ва на бълўм .

و گفت: تصوف نه رسوم است ونه علوم لیکن اخلاقی است یعنی اگر رسم بودی به مجاهده بدست آمدی و اگر علم بودی به تعلم حاصل شدی بلکه اخلاقی است که تحلقوا باخلاق الله بخلق خدای بیرون آمدن نه برسوم دست دهد و نه بعلوم.

Ва гуфт : тасаввуф озодӣасту ҷавонмардӣу тарки такаллуфу саховат .

و گفت: تصوف آزادی است و جوانمردی و ترک تکلف و سخاوت.

Ва гуфт : тасаввуфи тарки ҷумлаи нсибҳоء нафасаст барои насиби ҳақ .

و گفت: تصوف ترک جمله نصیبهاء نفس است برای نصیب حق.

Ва гуфт : тасаввуфи душманӣ дунёасту дӯстии мавло .

و گفت: تصوف دشمنی دنیا است و دوستی مولی.

Нақласт ки рӯзии нобиноӣии аллоҳ аллоҳ мегуфт . Нурии пеш ӯ рафт ва гуфт : ту ӯро чаҳ доне ва агар бидон зиндаи Монӣ ин бигуфт : ва биҳуш шуд ва аз он шавқ ба саҳро афтод ва дар нестоне нави дуруда ва он не дар пойу паҳлавӣ ӯ мерафту хӯн равон мешуд ва аз ҳар қатраи хӯни аллоҳи аллоҳ падед меомад бўнср Сироҷ гуяд чун ӯро аз онҷо бо хона овараданд гуфтанд бигӯӣ лоолаҳи ало аллоҳ гуфт : охрҳми онҷо май рӯм ва дар он вафот мекард ҷунайд гуфт : то нурӣ вафот кард ҳеҷ кас дар ҳақиқати сидқ сухан нагуфт : ки садиқи замона ӯ буд рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که روزی نابینائی الله الله می‌گفت. نوری پیش او رفت و گفت: تو او را چه دانی و اگر بدان زنده مانی این بگفت: و بیهوش شد و از آن شوق به صحرا افتاد و در نیستانی نو دروده و آن نی در پای و پهلوی او می‌رفت و خون روان می‌شد و از هر قطره خون الله الله پدید می‌آمد بونصر سراج گوید چون او را از آنجا با خانه آوردند گفتند بگوی لااله الا الله گفت: آخرهم آنجا می‌روم و در آن وفات می‌کرد جنید گفت: تا نوری وفات کرد هیچ کس در حقیقت صدق سخن نگفت: که صدیق زمانه او بود رحمةالله علیه.