Он сафинаи баҳри диёнати он сакинаи аҳли метанати он бадарғаи мақомоти он оинаи каромоти он офтоби фалаки ризои Абуабдуллои бен алҷлои раҳмаи аллоҳи алайҳ аз машойихи кбори шом буду Маҳмӯду мақбули ин тайифа буду махсӯс ба калимоти рафеъу ашороти бадеъи вдри ҳақоиқу маорифу дақоиқу латоиф беназир буд Абӯтуробу зўолнўни мисриро дида буд ва бо ҷунайду нурӣ суҳбат дошта буд Абуумр ва димишқӣ гуфт : азу шунидам ки гуфт : дар ибтидои модару падарро гуфтам маро дар кор худоӣ кунед гуфтанд кардем пас аз пеш эшон бирафтам муддатӣ чун бозомадам бдрхонаҳ рафтам ва дар бздм падарам гуфт : кистӣ гуфтам фарзанд ту гуфт : марои фарзандӣ буд ба худоӣ бахшедаму ончии бахшидаи бознстонм дар ба ман накушод .

آن سفینه بحر دیانت آن سکینه اهل متانت آن بدرقه مقامات آن آینهٔ کرامات آن آفتاب فلک رضا ابوعبدالله بن الجلا رحمة الله علیه از مشایخ کبار شام بود و محمود و مقبول این طایفه بود و مخصوص به کلمات رفیع و اشارات بدیع ودر حقایق و معارف و دقایق و لطایف بی‌نظیر بود ابوتراب و ذوالنون مصری را دیده بود و با جنید و نوری صحبت داشته بود ابوعمر و دمشقی گفت: ازو شنیدم که گفت: در ابتدا مادر و پدر را گفتم مرا در کار خدای کنید گفتند کردیم پس از پیش ایشان برفتم مدتی چون بازآمدم بدرخانه رفتم و در بزدم پدرم گفت: کیستی گفتم فرزند تو گفت: مرا فرزندی بود به خدای بخشیدم و آنچه بخشیده بازنستانم در به من نگشاد.

Ва гуфт : рӯзӣ ҷавонӣ дидам тарсои соҳиби ҷамол дар мушоҳида ӯ мутаҳайир шудам ва дар муқобила ӯ боистодми ҷунайд мегузашт гуфтам ё устоди ин чунин рўӣӣ ба оташ дӯзах бихоҳанд сӯхт гуфт : ин бозорча нафасаст вдоми шайтон ки туро барин медорад на назораи ибрат ки агар назари ибрат будӣ дар ҳаждаҳи ҳазор олами ӯъҷуба мавҷӯдаст аммо зуд бошад ки ту бад-ӣн беҳурматӣу назари даравии муаззаб шӯй гуфт : чун ҷунайд бирафт марои қуръон фаромӯш шуд то солҳо астғоӣти хостам аз ҳақи таъолии взорӣ ва тавба кардам то ҳақи таъолӣ ба фазли хеши қуръони боз ато кард акнӯн чандгоҳаст ки Зуҳра надорам ки бҳичи чиз аз мавҷӯдот илтифот кунам то вақти худро ба назар кардан дар ашёъи зойеъи гардонам .

و گفت: روزی جوانی دیدم ترسا صاحب جمال در مشاهده او متحیر شدم و در مقابله او بایستادم جنید می‌گذشت گفتم یا استاد این چنین روئی به آتش دوزخ بخواهند سوخت گفت: این بازارچه نفس است ودام شیطان که ترا برین می‌دارد نه نظاره عبرت که اگر نظر عبرت بودی در هژده هزار عالم اعجوبه موجود است اما زود باشد که تو بدین بی‌حرمتی و نظر دروی معذب شوی گفت: چون جنید برفت مرا قرآن فراموش شد تا سالها استغائت خواستم از حق تعالی وزاری و توبه کردم تا حق تعالی به فضل خویش قرآن باز عطا کرد اکنون چندگاه است که زهره ندارم که بهیچ چیز از موجودات التفات کنم تا وقت خود را به نظر کردن در اشیاء ضایع گردانم.

Нақласт ки суол карданд аз фақр хомӯш шуд пас берун рафт ва бозомад гуфтанд чаҳ ҳол буд гуфт : чаҳор донги сими доштам шармам омад ки дар фақр сухан гӯям онро садақа кардам .

نقلست که سئوال کردند از فقر خاموش شد پس بیرون رفت و بازآمد گفتند چه حال بود گفت: چهار دانگ سیم داشتم شرمم آمد که در فقر سخن گویم آن را صدقه کردم.

Ва гуфт : ба Мадинаи расидами рнҷдидаҳ ва фоқа кашида то ба наздики турбати Мустафои слии аллоҳи алайҳу алии ?алау силам расидам гуфтам ё расӯли аллоҳ ба меҳмони ту омадами пас дар хоб шудам пайғамбарро дидам алайҳи ассалом ки гарда ба ман дод нима бихӯрадам чун бедор шудам нимаи дигар дар дасти ман буд .

و گفت: به مدینه رسیدم رنجدیده و فاقه کشیده تا به نزدیک تربت مصطفی صلی الله علیه و علی آله و سلم رسیدم گفتم یا رسول الله به مهمان تو آمدم پس در خواب شدم پیغمبر را دیدم علیه السلام که گردهٔ به من داد نیمه بخوردم چون بیدار شدم نیمه دیگر در دست من بود.

Пурседанд ки мардакии мустаҳаққи исм фақр гардад гуфт : онгоҳ ки аз ӯ ҳеҷ боқӣ намонад .

پرسیدند که مردکی مستحق اسم فقر گردد گفت: آنگاه که از او هیچ باقی نماند.

Гуфтанд чигуна тоӣб гардад гуфт : онгоҳ ки Фриштаҳи дасти чапи бист рӯз бар вай ҳеҷ нанависад .

گفتند چگونه تائب گردد گفت: آنگاه که فریشته دست چپ بیست روز بر وی هیچ ننویسد.

Ва гуфт : ҳар ки мадҳи взми пеш ӯ яксон бошад ӯ зоҳид буд ва ҳар ки бар фароизи қиёми намояди бовели вақти обид буд ва ҳар ки афъоли ҳама аз худоӣ бинад муваҳҳид буд .

و گفت: هر که مدح وذم پیش او یکسان باشد او زاهد بود و هر که بر فرایض قیام نماید باول وقت عابد بود و هر که افعال همه از خدای بیند موحد بود.

Ва гуфт : ҳиммати ориф ҳақ бошаду азҳқи бҳич чиз бознагардад .

و گفت: همت عارف حق باشد و ازحق بهیچ چیز بازنگردد.

Ва гуфт : зоҳиди он буд ки ба дунё бичишам завол нигарад то дар чашм ӯ ҳақир шавад то дил ба осонии азуӣ бар тавонад дошт .

و گفت: زاهد آن بود که به دنیا بچشم زوال نگرد تا در چشم او حقیر شود تا دل به آسانی ازوی بر تواند داشت.

Ва гуфт : ҳар ки тақвои бовай суҳбат накунад дар дарвешии ҳаром маҳз хӯрд .

و گفت: هر که تقوی باوی صحبت نکند در درویشی حرام محض خورد.

Ва гуфт : сӯфӣ фақирӣаст муҷаррад аз асбоб .

و گفت: صوفی فقیری است مجرد از اسباب.

Ва гуфт : агар на шараф тавозуъастӣ ҳукми фақири онстӣ ки базӯдии милнҷидӣ .

و گفت: اگر نه شرف تواضع استی حکم فقیر آنستی که بزودی میلنجیدی.

Ва гуфт : тақвои шукр маърифатасту тавозуъи шукри ъзўи сабри шукр ҳар ки мусӣбат .

و گفت: تقوی شکر معرفت است و تواضع شکر عزو صبر شکر هر که مصیبت.

Ва гуфт : хоиФи он буд ки аз ғамҳо ӯро эмин кунанд .

و گفت: خایف آن بود که از غمها او را ایمن کنند.

Ва гуфт : ҳар ки ба нафас ба мартаба расад зуд аз онҷо биафтад ва ҳар киро бирасонанд ба мартаба бар он мақом собит тавонад буд .

و گفت: هر که به نفس به مرتبه رسد زود از آنجا بیفتد و هر که را برسانند به مرتبه بر آن مقام ثابت تواند بود.

Ва гуфт : ҳар ҳақ ки бо ӯ ботилӣ шарик тавонад буд аз қисми ҳақ ба қисм ботил омад ба ҷиҳати онкии ҳақ ғаюраст .

و گفت: هر حق که با او باطلی شریک تواند بود از قسم حق به قسم باطل آمد به جهت آنکه حق غیور است.

Ва гуфт : қасд кардан ту брзқи туро аз ҳақ давр кунаду муҳтоҷ халқ гирданд .

و گفت: قصد کردن تو برزق تو را از حق دور کند و محتاج خلق گرداند.

Ва нақласт ки чун вФотш наздик омад механдид ва чун бамурд ҳамчунон механдид гуфтанд магар зиндааст чун нигоҳ карданд мурда буд рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و نقلست که چون وفاتش نزدیک آمد می‌خندید و چون بمرد همچنان می‌خندید گفتند مگر زنده است چون نگاه کردند مرده بود رحمةالله علیه.