Он сафии пардаи шинохти он вале қубба навохт он зинда бе злли он бозл бе бадали он офтоб бе ғими эмоми аҳд АбуМуҳамад рӯем рҳмҳоллаҳи алайҳ азҷумла машойихи кбор буду мамдуҳи ҳамау бомонту бузургӣ ӯ ҳама муттафиқ буданд ва аз соҳиби сарони ҷунайд буд ва дар мазҳаби Довӯди фақиҳи алФқҳо ва дар илми тафсири насибӣ тамом дошт ва дар фунуни илми ҳаззӣ ба камолу мушорунилайҳи қавм буду соҳиби ҳиммату соҳиби фаросат буд вдри таҷреди қадамӣ росих дошту риёзат балиғ кашида буд ва сафарҳо бар таваккул кардау тасониф бисёр дорад дар тариқат .

آن صفی پرده شناخت آن ولی قبهٔ نواخت آن زنده بی‌زلل آن باذل بی‌بدل آن آفتاب بی‌غیم امام عهد ابومحمد رویم رحمةالله علیه ازجمله مشایخ کبار بود و ممدوح همه و بامانت و بزرگی او همه متفق بودند و از صاحب سران جنید بود و در مذهب داود فقیه الفقها و در علم تفسیر نصیبی تمام داشت و در فنون علم حظی به کمال و مشارالیه قوم بود و صاحب همت و صاحب فراست بود ودر تجرید قدمی راسخ داشت و ریاضت بلیغ کشیده بود و سفرها بر توکل کرده و تصانیف بسیار دارد در طریقت.

Нақласт ки гуфт : бист соласт то бар дили ман зикри ҳеҷ таом гузар накардааст ки на дар ҳоли ҳозир шудааст .

نقلست که گفت: بیست سال است تا بر دل من ذکر هیچ طعام گذر نکرده است که نه در حال حاضر شده است.

Ва гуфт : рӯзӣ дар Бағдоди гарм гоҳе ба кўӣӣ фурӯ шудам тишнагӣ бар ман ғолиб шуд аз хонаи оби хостами кӯдакии кӯзаи об берун оварад чун маро дид гуфт : сӯфии буруза об хӯрд баъд аз он ҳаргизи рӯзаи нгшодм .

و گفت: روزی در بغداد گرم گاهی به کوئی فرو شدم تشنگی بر من غالب شد از خانهٔ آب خواستم کودکی کوزهٔ آب بیرون آورد چون مرا دید گفت: صوفی بروزه آب خورد بعد از آن هرگز روزه نگشادم.

Нақласт ки яке пеш ӯ омад гуфт : ҳоли ту чун аст гуфт : чигуна бошад ҳоли онкас ки дайн ӯ ҳўоء ӯ бошдўи ҳиммат ӯ дунё на некӯкорӣ аз халқи рамидаи венаи орифӣ аз халқи гузида на тақии венаи нақӣ .

نقلست که یکی پیش او آمد گفت: حال تو چون است گفت: چگونه باشد حال آنکس که دین او هواء او باشدو همت او دنیا نه نیکوکاری از خلق رمیده ونه عارفی از خلق گزیده نه تقی ونه نقی.

Ва пурседанд ки аввали чизе ки худоӣ таъолӣ барбанда фариза карда аст чист гуфт : маърифат ва мо хилқати алҷну алонси алолиъбдўн .

و پرسیدند که اول چیزی که خدای تعالی بربنده فریضه کرده است چیست گفت: معرفت و ما خلقت الجن و الانس الالیعبدون.

Ва гуфт : ҳақи таъолии пинҳон гардонидааст чизҳо дар чизҳо рзоءи хеш дар тоъатҳоу ғазаби хеш дар маъсиятҳоу макри хеш дар илми хешу хдоъи хеш дар лутфи хешу ъқўботи хеш дар каромоти хеш .

و گفت: حق تعالی پنهان گردانیده است چیزها در چیزها رضاء خویش در طاعتها و غضب خویش در معصیتها و مکر خویش در علم خویش و خداع خویش در لطف خویش و عقوبات خویش در کرامات خویش.

Ва гуфт : ҳозирон бар се ваҷҳанд ҳозирӣаст шоҳиду иди лоҷарами доим дар ҳайбат буду ҳозристи шоҳиди ваъдаи лоҷарами доим дар рағбат буд вҳозрӣаст шоҳиди ҳақи лоҷарами доим дар тараб буд .

و گفت: حاضران بر سه وجه‌اند حاضری است شاهد و عید لاجرم دایم در هیبت بود و حاضریست شاهد وعده لاجرم دایم در رغبت بود وحاضری است شاهد حق لاجرم دایم در طرب بود.

Ва гуфт : хдё чун турои гуфтору кирдор рӯзӣ кунаду онгоҳи гуфторати бозстонду кирдор бар ту бигузоради неъматӣ буд ва чун кирдори бозстонди вгФтори бигузоради мусӣбатӣ буд вчўн ҳар ду боз сетанд офатӣ буд ва гуфт : гаштани ту бо ҳар гуруҳе ки буд аз мардумон ба саломаттар буд ки бо суфиён ки ҳамаи халқро матолибат аз зоҳири шаръ буд магари ин тайифаро ки матолибати эшон ба ҳақиқати вараъ буду давоми сидқ ва ҳар ки бо эшон нишинад ва эшонро бар ончии эшон муҳиқанд хилофӣ кунад худои таъолии нури имон аз дил ӯ боз гираду ҳукм ҳаким инаст ки ҳукамо бар бародарон фарох кунад ва бар худ танг гирад ки бар эшон фарох кардани имону илм буд ва бар худ танг гирифтан аз ҳукми вараъ буд .

و گفت: خدیا چون ترا گفتار و کردار روزی کند و آنگاه گفتارت بازستاند و کردار بر تو بگذارد نعمتی بود و چون کردار بازستاند وگفتار بگذارد مصیبتی بود وچون هر دو باز ستاند آفتی بود و گفت: گشتن تو با هر گروهی که بود از مردمان به سلامت تر بود که با صوفیان که همه خلق را مطالبت از ظاهر شرع بود مگر این طایفه را که مطالبت ایشان به حقیقت ورع بود و دوام صدق و هر که با ایشان نشیند و ایشان را بر آنچه ایشان محق‌اند خلافی کند خدای تعالی نور ایمان از دل او باز گیرد و حکم حکیم اینست که حکما بر برادران فراخ کند و بر خود تنگ گیرد که بر ایشان فراخ کردن ایمان و علم بود و بر خود تنگ گرفتن از حکم ورع بود.

Гуфтанд одоби сафар чигуна бояд гуфт : онкии мусофирро андеша аз қадами дрнгзрду онҷо ки дилаш ором гирифт манзилаш буд .

گفتند آداب سفر چگونه باید گفت: آنکه مسافر را اندیشه از قدم درنگذرد و آنجا که دلش آرام گرفت منزلش بود.

Вагуфт : ороми гир бар бисот ва парҳез кун аз инбисот ва сабр кун брбрби сёт то вақте ки бигузарӣ аз сирот .

وگفت: آرام گیر بر بساط و پرهیز کن از انبساط و صبر کن بربرب سیاط تا وقتی که بگذری از صراط.

Ва гуфт : тасаввуф мабнӣаст бар се хислати таъаллуқи сохтани бФқру аФтқору муҳаққиқ шудан ба базлу эсор кардану тарк кардани эътирозу ихтиёр .

و گفت: تصوف مبنی است بر سه خصلت تعلق ساختن بفقر و افتقار و محقق شدن به بذل و ایثار کردن و ترک کردن اعتراض و اختیار.

Ва гуфт : тасаввуф истоданаст бар афъоли ҳасан .

و گفت: تصوف ایستادن است بر افعال حسن.

Ва гуфт : тавҳид ҳақиқӣ онаст ки фонии шӯй дар влоء ӯ аз ҳўоءи худ ва дар вФоء ӯ аз ҷФоءи худ то фонии шӯии кул ба кул .

و گفت: توحید حقیقی آنست که فانی شوی در ولاء او از هواء خود و در وفاء او از جفاء خود تا فانی شوی کل به کل.

Ва гуфт : тавҳиди маҳви осор башариятаст втҷриди илоҳят .

و گفت: توحید محو آثار بشریت است وتجرید الهیت.

Ва гуфт : орифро оинааст ки чун дар он бингарад мўлоء ӯ бдўмтҷлӣ шавад .

و گفت: عارف را آینهٔ است که چون در آن بنگرد مولاء او بدومتجلی شود.

Вагуфт : тамомии ҳақоиқи он буд ки муқорини илм буд .

وگفت: تمامی حقایق آن بود که مقارن علم بود.

Ва гуфт : қурби зоил шудани ҷумла мутаарризотаст .

و گفت: قرب زایل شدن جمله متعرضات است.

Ва гуфт : инс онаст ки ваҳшатӣ дар ту падед ояд аз мосўии аллоҳ ва аз нафаси худ низ .

و گفت: انس آنست که وحشتی در تو پدید آید از ماسوی الله و از نفس خود نیز.

Ва гуфт : инси сарвар диласт ба ҳаловати хитоб .

و گفت: انس سرور دل است به حلاوت خطاب.

Ва гуфт : инси хилват гирифтанаст аи зғири худоӣ .

و گفت: انس خلوت گرفتن است ا زغیر خدای.

Ва гуфт : ҳиммат сокин нашавад магар ба муҳаббату иродат сокин нашавад магар ба даврӣ аз манят ва манят касеро буд ки гоми фарох наад .

و گفت: همت ساکن نشود مگر به محبت و ارادت ساکن نشود مگر به دوری از منیت و منیت کسی را بود که گام فراخ نهد.

Ва гуфт : муҳаббат вафоаст бо висол ва ҳурматаст бо талаби висол .

و گفت: محبت وفا است با وصال و حرمت است با طلب وصال.

Ва гуфт : яқин мушоҳидааст ва пурседанд азнъмт фақр гуфт : фақир онаст ки нигоҳ дорад сари худро ва гӯш дорад нафаси худроу бгзорди фароизи худо .

و گفت: یقین مشاهده است و پرسیدند ازنعمت فقر گفت: فقیر آنست که نگاه دارد سر خود را و گوش دارد نفس خود را و بگزارد فرایض خدا.

Вагуфт : сабри тарк шикоятасту шукри он буд ки ончӣ туоне бикунӣ .

وگفت: صبر ترک شکایت است و شکر آن بود که آنچه توانی بکنی.

Ва гуфт : тавбаи он буд ки тавба кунӣ аз тавба .

و گفت: توبه آن بود که توبه کنی از توبه.

Ва гуфт : тавозуъи залилӣ қулӯбаст дар ҷалилии ъломи алғиўб .

و گفت: تواضع ذلیلی قلوب است در جلیلی علام الغیوب.

Ва гуфт : шаҳват хФӣаст ки зоҳир нашавад магар дар вақти амал .

و گفت: شهوت خفی است که ظاهر نشود مگر در وقت عمل.

Ва гуфт : лҳзт роҳатасту хатароти аморату ишорат ва гуфт нафас задан дар ашорот ҳаромаст ва дар хатароти вмкошФоту муоиноти ҳалол .

و گفت: لحظت راحت است و خطرات امارت و اشارت و گفت نفس زدن در اشارات حرام است و در خطرات ومکاشفات و معاینات حلال.

Ва гуфт : зуҳди ҳақири доштан дунёаст восор ӯ аз дил ситурдан .

و گفت: زهد حقیر داشتن دنیا است وآثار او از دل ستردن.

Ва гуфт : хоиФ онаст ки аз ғайр худоӣ натарсад .

و گفت: خایف آنست که از غیر خدای نترسد.

Ва гуфт : ризои он буд ки агрдўзхро бар даст росташ бидоранд нагӯяд ки аз чап май бояд .

و گفت: رضا آن بود که اگردوزخ را بر دست راستش بدارند نگوید که از چپ می‌باید.

Ва гуфт : ризои истиқбол кардан аҳкомаст ба дилхушӣ .

و گفت: رضا استقبال کردن احکام است به دلخوشی.

Ва гуфт : ихлос дар амали он буд ки дарҳари ду сарои иваз чашм надорад .

و گفت: اخلاص در عمل آن بود که درهر دو سرای عوض چشم ندارد.

Нақласт ки Абуабдуллои хафифи васияти хост аз вай гуфт : камтарини корӣ дар ин роҳи базл рӯҳаст агар ин нахоҳӣ кард бтрҳоти суфиён машғӯл машав .

نقلست که ابوعبدالله خفیف وصیت خواست از وی گفت: کمترین کاری در این راه بذل روح است اگر این نخواهی کرد بترهات صوفیان مشغول مشو.

Нақласт ки дар охири умри худро дар миёни днёдорон пинҳон карду муътамад Халифа шуд ба қазоу мақсӯд ӯ он буд ки то худ рострӣ созад ва маҳҷӯб гардад то ҷунайд гуфт : мо орифон фориғ машғӯлем ва рӯем машғӯли фориғ буд рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که در آخر عمر خود را در میان دنیاداران پنهان کرد و معتمد خلیفه شد به قضا و مقصود او آن بود که تا خود راستری سازد و محجوب گردد تا جنید گفت: ما عارفان فارغ مشغولیم و رویم مشغول فارغ بود رحمةالله علیه.