Он қиблаи атқёи он қадараи асФёи он дар доми мурғи собиқи он дар шоми субҳи содиқи он фонии худ боқии муттақеи иброҳӣми ибни Довӯди рқии рҳмҳоллаҳи алайҳ аз акобри уламоу машойих буд ва аз қдмоءи тавоифу муҳтараму соҳиби каромоту калимотӣ олӣ дошт ва ӯ бузургони шом буд ва аз ақрони ҷунайду ибни ҷилоу умрӣ дароз ёфт .

آن قبله اتقیا آن قدره اصفیا آن در دام مرغ سابق آن در شام صبح صادق آن فانی خود باقی متقی ابراهیم ابن داود رقی رحمةالله علیه از اکابر علما و مشایخ بود و از قدماء طوایف و محترم و صاحب کرامات و کلماتی عالی داشت و او بزرگان شام بود و از اقران جنید و ابن جلا و عمری دراز یافت.

Нақласт ки дарвешӣ дар водӣ мерафт ширии қасд ӯ кард чун дар дарвеш нагирист буғурред ва рӯй бар хоки ниҳод ва бирафт дарвеш дар ҷомаи худ нигоҳ карду пора аз ҷомаи шайхи рқӣ бар хирқаи худ дӯхта буд донист ки шери ҳурмат он дошт .

نقلست که درویشی در وادی می‌رفت شیری قصد او کرد چون در درویش نگریست بغرید و روی بر خاک نهاد و برفت درویش در جامه خود نگاه کرد و پاره از جامه شیخ رقی بر خرقه خود دوخته بود دانست که شیر حرمت آن داشت.

Ва гуфт : маърифати исбот ҳақаст берун аз ҳарчӣ ва ҳам бадв расад .

و گفت: معرفت اثبات حق است بیرون از هرچه وهم بدو رسد.

Ва гуфт : қудрат ошкораст ва чашмҳо кушодаи лекини дидор заъифаст .

و گفت: قدرت آشکار است و چشمها گشاده لیکن دیدار ضعیف است.

Ва гуфт : нишони дӯстии ҳақ баргузидан тоъат ӯсту мтобът расӯл ӯст алайҳи ассалом .

و گفت: نشان دوستی حق برگزیدن طاعت اوست و متابعت رسول اوست علیه السلام.

Ва гуфт : заъифтарин халқ онаст ки оҷиз буд аз дасти доштани шаҳавоту қавитарин он буд ки қодир буд бар тарки он ва гуфт : қимат ҳар одамӣ бар қадари ҳиммат ӯ буд агар ҳиммат ӯ дунё буд ӯро ҳеҷ қимат набӯд ва агар ризои худоӣ буд мумкин набӯд ки дртўон ёфт ғояти қимат ӯ ва ё вуқуф тавон ёфт бар он .

و گفت: ضعیفترین خلق آنست که عاجز بود از دست داشتن شهوات و قوی‌ترین آن بود که قادر بود بر ترک آن و گفت: قیمت هر آدمی بر قدر همت او بود اگر همت او دنیا بود او را هیچ قیمت نبود و اگر رضای خدای بود ممکن نبود که درتوان یافت غایت قیمت او و یا وقوف توان یافت بر آن.

Ва гуфт : розӣ онаст ки савол накунаду маболиғат кардан дар дуо аз шурӯти рзонист .

و گفت: راضی آنست که سؤال نکند و مبالغت کردن در دعا از شروط رضا نیست.

Ва гуфт : таваккули ором гирифтан буд бар ончии худои таъолӣ змон кардааст .

و گفت: توکل آرام گرفتن بود بر آنچه خدای تعالی ضمان کرده است.

Ва гуфт : ончӣ кифоятаст бтў мерасад беранҷ аммо машғӯлӣу ранҷи ту дар зиёдат талабидан буд .

و گفت: آنچه کفایت است بتو می‌رسد بی‌رنج اما مشغولی و رنج تو در زیادت طلبیدن بود.

Ва гуфт : кифояти даравишон таваккуласту кифояти тавонгарон эътимод бар амлоку асбоб .

و گفت: کفایت درویشان توکل است و کفایت توانگران اعتماد بر املاک و اسباب.

Ва гуфт : адаб кардани даравишони он буд ки азҳқиқт бълм оянд .

و گفت: ادب کردن درویشان آن بود که ازحقیقت بعلم آیند.

Ва гуфт : то модом ки дар дили ту хатарӣ буд эърози кунро яқини дон ки турои наздики худои таъолии ҳеҷ хатарӣ нест .

و گفت: تا مادام که در دل تو خطری بود اعراض کون را یقین دان که ترا نزدیک خدای تعالی هیچ خطری نیست.

Ва гуфт : ҳар ки азиз шавад ба чизеи ҷузи худои таъолӣ дуруст онаст ки дар ъзи хеш хораст .

و گفت: هر که عزیز شود به چیزی جز خدای تعالی درست آنست که در عز خویش خوار است.

Ва гуфт : басандаасттар аз дунёи ду чизи яке суҳбати фақири дувуми ҳурмат валеу аллоҳи аъламу аҳкм .

و گفت: بسنده است تر از دنیا دو چیز یکی صحبت فقیر دوم حرمت ولی و الله اعلم و احکم.