Он муҷоҳиди мардони марди он муборизи майдони дарди он ху карда тақвои он парвардаи маънии он мухлиси муҳтоти Юсуфи асботи рҳмҳоллаҳи алайҳ аз зӯҳҳоду ибоди ин қавм буд ва дар тобеъин бзҳд ӯ кас набӯд ва дар муроқибау муҳосиба камолӣ дошту маърифати вҳолти худ пинҳон доштӣ ва риёзат кардӣу азднёи инқитоъ куллӣ дошт вклмотӣ шоФӣ дорад ва бисёр машойихи кбори дида буд .

آن مجاهد مردان مرد آن مبارز میدان درد آن خو کرده تقوی آن پرورده معنی آن مخلص محتاط یوسف اسباط رحمةالله علیه از زهاد و عباد این قوم بود و در تابعین بزهد او کس نبود و در مراقبه و محاسبه کمالی داشت و معرفت و حالت خود پنهان داشتی و ریاضت کردی و از دنیا انقطاع کلی داشت وکلماتی شافی دارد و بسیار مشایخ کبار دیده بود.

Нақласт ки ҳафтод ҳзордрм мирос ёфт ва ҳеҷ аз он нахурду барг хурмо меуфт ва аз музди он қӯт ме сохт .

نقلست که هفتاد هزار درم میراث یافت و هیچ از آن نخورد و برگ خرما میافت و از مزد آن قوت می‌ساخت.

Ва гуфт : чиҳил сол бар ман бигузашт ки марои пероҳанӣ нав набӯд магари хирқаи куҳна вақте бҳзиФаҳи Маръашӣ нома навишт ки шунидаам ки дайни худ бадв ҳуба фурӯхта ва он онаст ки дар бозори чизе май харидӣ ӯ донагӣ гуфт : втўбсаҳи тсўи хостӣ ӯ ба сабаб онгаҳ туро май шинохт мсомҳт кард барои салоҳияти туу аинҳкоит бар акси ин навиштаанду модари китоби муътамад чунин ёфтем ва ҳам бҳзиФаҳ навишт ки ҳркрои фазойили наздик ӯ дўстр аз гуноҳ буд ӯ фирефтааст ва ҳар ки қуръон хонд ва дунё баргузинад ӯ истеҳзо кардааст ва ман май тарсам ки ончӣ зоҳир мешавад аз аъмоли мо бар забони Картер буд азгноаҳи моу ҳркрои дираму динор дар дил ӯ бузургтар аз бузургии охират чигуна умед дорад ба худоӣ дар дайну днёءи хеш .

و گفت: چهل سال بر من بگذشت که مرا پیراهنی نو نبود مگر خرقه کهنه وقتی بحذیفه مرعشی نامه نوشت که شنیده‌ام که دین خود بدو حبه فروختهٔ و آن آنست که در بازار چیزی می‌خریدی او دانگی گفت: وتو بسه تسو خواستی او به سبب آنگه ترا می‌شناخت مسامحت کرد برای صلاحیت تو و این حکایت بر عکس این نوشته‌اند و مادر کتاب معتمد چنین یافتیم و هم بحذیفه نوشت که هر کرا فضایل نزدیک او دوستر از گناه بود او فریفته است و هر که قرآن خواند و دنیا برگزیند او استهزا کرده است و من می‌ترسم که آنچه ظاهر می‌شود از اعمال ما بر زبان کارتر بود ازگناه ما و هر کرا درم و دینار در دل او بزرگتر از بزرگی آخرت چگونه امید دارد به خدای در دین و دنیاء خویش.

Ва гуфт : агар шабӣ ба сидқи бохудоӣ кор кунам дўстр дорам аз онкӣ дар роҳи худои шамшери занами ваҳм бҳзиФаҳ навишт аммо баъд васият мекунам ба тақвои худоӣу амал кардан бидонча таълим додааст туроу муроқибати чунонкии ҳеҷ кас набинад турои онҷо ки муроқибат кунӣ алохдои таъолӣу сохтагӣ кардани чизе ки ҳеҷ касро дар дафъи он ҳилтӣ нест ва дар вақти Фрўомдни он пушаймонӣ сӯдманд нест вассалом .

و گفت: اگر شبی به صدق باخدای کار کنم دوستر دارم از آنکه در راه خدای شمشیر زنم وهم بحذیفه نوشت اما بعد وصیت می‌کنم به تقوی خدای و عمل کردن بدانچه تعلیم داده است ترا و مراقبت چنانکه هیچ کس نبیند ترا آنجا که مراقبت کنی الا خدای تعالی و ساختگی کردن چیزی که هیچ کس را در دفع آن حیلتی نیست و در وقت فروآمدن آن پشیمانی سودمند نیست والسلام.

Шблӣ гуфт : аз Юсуф асбот пурседанд ки ғоят тавозуъ чист гуфт : онкӣ аз хонаи беруни оӣӣ ҳар крои бинии чунон доне ки беҳтар аз тест .

شبلی گفت: از یوسف اسباط پرسیدند که غایت تواضع چیست گفت: آنکه از خانه بیرون آئی هر کرا بینی چنان دانی که بهتر از تست.

Ва гуфт : андакии вараъро ҷзоء бисёр амал диҳанду андакии тавозуъро ҷзоء бисёр иҷтиҳод диҳанд .

و گفت: اندکی ورع را جزاء بسیار عمل دهند و اندکی تواضع را جزاء بسیار اجتهاد دهند.

Ва гуфт : аломат тавозуъ онаст ки сухани ҳақ қабул кунӣ аз ҳар ки гуяд ва рФқ кунӣ бо касе ки фурӯтар буду бузурги дории онро ки болои ту буд дар ртбт ва агар злли бинӣ эҳтимол кунӣу хашми Фрўхўрӣ ва ҳарҷо ки бошӣ руҷӯъ ба худоӣ кунӣ ва бар тавонгарон такаббур кунӣ ва ҳарчӣ бтў расад шукр кунӣ .

و گفت: علامت تواضع آنست که سخن حق قبول کنی از هر که گوید و رفق کنی با کسی که فروتر بود و بزرگ داری آنرا که بالای تو بود در رتبت و اگر زلل بینی احتمال کنی و خشم فروخوری و هرجا که باشی رجوع به خدای کنی و بر توانگران تکبر کنی و هرچه بتو رسد شکر کنی.

Ва гуфт : тавбаро даҳ мақомаст давр бӯдани азҷоҳлону тарки гуфтани ботилони врўии гардонӣдан аз мункирон ва дар рафтан ба мҷбўбот ва шитофтан ба хайроти вдрст кардани тавбау лозим бӯдан бар тавбау иддао кардани мазолими втлби ғанимату тасфияи қӯт .

و گفت: توبه را ده مقام است دور بودن از جاهلان و ترک گفتن باطلان و روی گردانیدن از منکران و در رفتن به مجبوبات و شتافتن به خیرات ودرست کردن توبه و لازم بودن بر توبه و ادعا کردن مظالم وطلب غنیمت و تصفیه قوت.

Ва гуфт : аломати зуҳди даҳ чизаст тарки мавҷӯду тарки орзўءи мафқуду хизмати маъбуду эсори мавлоу сФоءи маънӣу мтъзз шудани бъзизу эҳтироми мушфиқу зуҳд дар мубоҳу талаби арбоҳи қиллати рўоҳ яъне осоиш .

و گفت: علامت زهد ده چیز است ترک موجود و ترک آرزوء مفقود و خدمت معبود و ایثار مولی و صفاء معنی و متعزز شدن بعزیز و احترام مشفق و زهد در مباح و طلب ارباح قلت رواح یعنی آسایش.

Ва гуфт : азъломти зуҳди яке онаст ки бидонад ки бандаи зуҳди натавонади варзеди алои боЯмании бхдои таъолӣ .

و گفت: ازعلامت زهد یکی آن است که بداند که بنده زهد نتواند ورزید الا بایمنی بخدای تعالی.

Ва гуфт : аломати вараъи даҳ чизаст диранг кардан дар муташобиҳоту берун омадан аз шубаҳоту тафтиш кардан дар ақўот ва аз ташвиши эҳтироз кардану гӯши доштани зиёдату нуқсону мудовимат кардани брзоءи рҳмни вози сари сафои таъаллуқи сохтани бомонот ва рӯй гардонид азмўозъи офтобу давр бӯдан аз тариқи ъоҳоту эъроз аз сари мубоҳот .

و گفت: علامت ورع ده چیز است درنگ کردن در متشابهات و بیرون آمدن از شبهات و تفتیش کردن در اقوات و از تشویش احتراز کردن و گوش داشتن زیادت و نقصان و مداومت کردن برضاء رحمن واز سر صفا تعلق ساختن بامانات و روی گردانیدن از مواضع آفتات و دور بودن از طریق عاهات و اعراض از سر مباهات.

Ва гуфт : аломати сабри даҳ чизаст ҳабси нафасу истеҳкоми дарсу мудовимат бар талаби инсу нафии ҷазаъу исқоти вараъу муҳофизат бар тоъоту астқсо дар сунани воҷиботу сидқ дар муомилоту тӯли қиёми шаб дар муҷоҳидоту ислоҳи ҷиноёт .

و گفت: علامت صبر ده چیز است حبس نفس و استحکام درس و مداومت بر طلب انس و نفی جزع و اسقاط ورع و محافظت بر طاعات و استقصا در سنن واجبات و صدق در معاملات و طول قیام شب در مجاهدات و اصلاح جنایات.

Ва гуфт : маҳв нигараданд шаҳавотро аз дили магари хавфӣ ки мардро барангезанд беихтиёр ва ё шавқӣ ки мардро беором кунад .

و گفت: محو نگرداند شهوات را از دل مگر خوفی که مرد را برانگیزاند بی‌اختیار و یا شوقی که مرد را بی‌آرام کند.

Ва гуфт муроқибатро ъломотаст бар гузидани ончии худоӣ баргузӣдаасту азми некӯ кардан ба худои таъолӣ ва шинохтани афзӯнӣу тақсири азҷҳти худоӣу ором гирифтани дили бхдоӣу мунқатиъ шудан аз ҷумлаи халқ ба худои таъолӣ .

و گفت مراقبت را علامات است بر گزیدن آنچه خدای برگزیده است و عزم نیکو کردن به خدای تعالی و شناختن افزونی و تقصیر ازجهت خدای و آرام گرفتن دل بخدای و منقطع شدن از جمله خلق به خدای تعالی.

Ва гуфт : сидқро ъломотаст дил бо забони рости доштану қавл бо феъли баробари доштану тарки талаби Муҳамадати ин ҷаҳони гуфтану раёсат ногирифтану охиратро бар дунё гузидану нафасро қаҳр кардан .

و گفت: صدق را علامات است دل با زبان راست داشتن و قول با فعل برابر داشتن و ترک طلب محمدت این جهان گفتن و ریاست ناگرفتن و آخرت را بر دنیا گزیدن و نفس را قهر کردن.

Ва гуфт : таваккули рода аломатаст ором гирифтан бидонча ҳақи таъолӣ змон кардаасту истодан бидонча бтў расад аз рафеъу дуну таслим кардани бмои икўну таъаллуқ гирифтани дил дар миёни коф ва навен яъне чунон донад ки ҳануз миёни коф внўнасту коф ба навен на пайвастааст толоҷрм ҳарчӣ турои бкоФи внўн буд таваккули дуруст буд вқдм дар убудийят ниҳодан ва аз рубубияти берун омадан яъне даъвии фиръавнӣ вмнӣ накунаду тарк ихтиёр гуяду қатъи алойиқи внўмидӣ аз хилоиқу духул дар ҳақоиқи вбдст овардани дақоиқ .

و گفت: توکل را ده علامت است آرام گرفتن بدانچه حق تعالی ضمان کرده است و ایستادن بدانچه بتو رسد از رفیع و دون و تسلیم کردن بما یکون و تعلق گرفتن دل در میان کاف و نون یعنی چنان داند که هنوز میان کاف ونون است و کاف به نون نه پیوسته است تا لاجرم هرچه ترا بکاف ونون بود توکل درست بود وقدم در عبودیت نهادن و از ربوبیت بیرون آمدن یعنی دعوی فرعونی و منی نکند و ترک اختیار گوید و قطع علایق و نومیدی از خلایق و دخول در حقایق وبدست آوردن دقایق.

Ва гуфт амал кун амали мардӣ ки ӯ муъоина мебинад ки ӯро наҷот нахоҳад дод ало бидон амал ва таваккул кун таваккули мардӣ ки ӯ муъоина мебинад ки бдўнхўоҳд расед алои онкии ҳақи таъолӣ дар азал барои аўнбштаҳ буд вҳкм карда .

و گفت عمل کن عمل مردی که او معاینه می‌بیند که او را نجات نخواهد داد الا بدان عمل و توکل کن توکل مردی که او معاینه می‌بیند که بدو نخواهد رسید الا آنکه حق تعالی در ازل برای او نبشته بود و حکم کرده.

Ва гуфт : инсро аломатаст доими нишастан дар хилвату тӯли ваҳшат аз мхолтот ва лиззат ёфтан бзкр ва роҳат ёфтан дар муҷоҳидау чанг дар задани бҳбли тоъат .

و گفت: انس را علامت است دایم نشستن در خلوت و طول وحشت از مخالطات و لذت یافتن بذکر و راحت یافتن در مجاهده و چنگ در زدن بحبل طاعت.

Ва гуфт : аломати ҳаёи инқибоз диласту азимати дидори парвардгору вазн гирифтани сухани пеш аз гуфтану давр бӯдан аз ончии хоҳӣ ки аз он узри хоҳӣу тарки хавз кардан дар чизе ки аз он шарм зада хоҳӣ шуду нигоҳи доштани забону чашму гӯшу ҳифзи шикаму фараҷу тарки ороиши ҳиўаҳи дунёу ёд кардани гӯристону мурдагон .

و گفت: علامت حیا انقباض دل است و عظمت دیدار پروردگار و وزن گرفتن سخن پیش از گفتن و دور بودن از آنچه خواهی که از آن عذر خواهی و ترک خوض کردن در چیزی که از آن شرم زده خواهی شد و نگاه داشتن زبان و چشم و گوش و حفظ شکم و فرج و ترک آرایش حیوة دنیا و یاد کردن گورستان و مردگان.

Ва гуфт : шавқро аломатаст дӯсти доштани марг дар вақти роҳат дар дунёу душмани доштани ҳиўаҳ дар вақти сиҳҳату рағбату инс гирифтан ба зикри ҳақ ва беқарор шудан дар вақти нашри олоءи ҳақ ва дар тараб омадани дрўқти тафаккури хосса дар соъатӣ ки ту бар ҳақ буд .

و گفت: شوق را علامت است دوست داشتن مرگ در وقت راحت در دنیا و دشمن داشتن حیوة در وقت صحت و رغبت و انس گرفتن به ذکر حق و بی‌قرار شدن در وقت نشر آلاء حق و در طرب آمدن دروقت تفکر خاصه در ساعتی که تو بر حق بود.

Нақласт ки яке пурсед аз ҷамъ ва тафриқа гуфт : ҷамъи ҷамъ кардан диласт дар маърифату тафарруқати мутафарриқи гардонӣдан дар аҳвол .

نقلست که یکی پرسید از جمع و تفرقه گفت: جمع جمع کردن دل است در معرفت و تفرقت متفرق گردانیدن در احوال.

Ва гуфт : намози ҷамоат бар ту фариза несту талаби ҳалол бар ту фаризааст рҳмҳоллаҳи алайҳу аллоҳи аълам .

و گفت: نماز جماعت بر تو فریضه نیست و طلب حلال بر تو فریضه است رحمةالله علیه و الله اعلم.