Он мушаррафи рақами фазилати он муқарраби ҳарами всилти он мунаввари ҷамоли он муаттари висоли он шоҳиди мақомоти машҳурии Абуёқӯби исҳоқи алнҳри ҷӯрии рҳмҳоллаҳи алайҳ аз кбори машойих буду Лутфӣ азим дошт ва ба хизмату адаби махсӯс буду мақбули асҳобу сӯзӣ бғоит дошту муҷоҳидаи сахту муроқибатӣ бар камолу калимотии писандида вагуфтаанд ки ҳеҷ пер аз машойихи азуи нӯронӣ тар набӯду суҳбати умри бен Усмони ?маккей ва ҷунайд ёфтау муҷовири ҳарам буд ва онҷоўФот ёфт .

آن مشرف رقم فضیلت آن مقرب حرم وسیلت آن منور جمال آن معطر وصال آن شاهد مقامات مشهوری ابویعقوب اسحاق النهرجوری رحمةالله علیه از کبار مشایخ بود و لطفی عظیم داشت و به خدمت و ادب مخصوص بود و مقبول اصحاب و سوزی بغایت داشت و مجاهده سخت و مراقبتی بر کمال و کلماتی پسندیده و گفته‌اند که هیچ پیر از مشایخ ازو نورانی تر نبود و صحبت عمر بن عثمان مکی و جنید یافته و مجاور حرم بود و آنجا وفات یافت.

Нақласт ки як соъат аз ибодату муҷоҳида фориғ набӯдӣу икдми хуш дил набӯдӣ пас дрмноҷот биноледӣ бо ҳақи таъолии басараш Нидо карданд ки ё бо ёқӯби ту бандау бандаро бо роҳат чаҳ кор .

نقلست که یک ساعت از عبادت و مجاهده فارغ نبودی و یکدم خوش دل نبودی پس درمناجات بنالیدی با حق تعالی بسرش ندا کردند که یا با یعقوب تو بندهٔ و بنده را با راحت چه کار.

Нақласт ки яке ӯро гуфт : дар дили худ сахтӣ меёбаму бофалони кас машварат кардам маро рӯза фармуд чунон кардам зоӣл нашуд ва бо фалон гуфтам сафар фармуд кардам зоӣл нашуд ӯ гуфт : эшон хато карданд тариқ ту онаст ки дар он соъат ки халқи бхсбнд ба мултазам рӯйу тазаррӯъ ва зорӣ кунӣу бгўӣии худованд дар кори худ мтҳрими марои дасти ҳирон мард гуфт : чунон кардам зоӣл шуд .

نقلست که یکی او را گفت: در دل خود سختی می‌یابم و با فلان کس مشورت کردم مرا روزه فرمود چنان کردم زائل نشد و با فلان گفتم سفر فرمود کردم زائل نشد او گفت: ایشان خطا کردند طریق تو آنست که در آن ساعت که خلق بخسبند به ملتزم روی و تضرع و زاری کنی و بگوئی خداوند در کار خود متحریم مرا دست حیرآن مرد گفت: چنان کردم زائل شد.

Нақласт ки яке ӯро гуфт : намоз мекунаму ҳаловати он дар дил намеёбам гуфт : чун талаби дил дар намоз кунӣ ҳаловат намоз наёбӣ чунонкӣ дар мисл гуфтаанд ки агар харро дар пои ақабаи ҷўдҳии ақабаро қатъ натавонад кард .

نقلست که یکی او را گفت: نماز می‌کنم و حلاوت آن در دل نمی‌یابم گفت: چون طلب دل در نماز کنی حلاوت نماز نیابی چنانکه در مثل گفته‌اند که اگر خر را در پای عقبه جودهی عقبه را قطع نتواند کرد.

Вагуфт : мардии як чашми родидм дар тавоф ки мегуфт : аъўзбки мнк паноҳ меҷӯям аз ту бтў гуфтанд ин чаҳ дуо аст гуфт : рӯзӣ назарӣ кардам ба яке ки дар назарам хуш омад тпончаҳ аз ҳўодромд ва барин як чашм ман зад ки бадв нагириста будам овозӣ шунидам ки нгрстнии тпончаҳ агар зиёдат дидӣ зиёдат кардемӣ ва агарнигарӣ хурӣ .

وگفت: مردی یک چشم رادیدم در طواف که می‌گفت: اعوذبک منک پناه می‌جویم از تو بتو گفتند این چه دعا است گفت: روزی نظری کردم به یکی که در نظرم خوش آمد طپانچه از هوادرآمد و برین یک چشم من زد که بدو نگریسته بودم آوازی شنیدم که نگرستنی طپانچهٔ اگر زیادت دیدی زیادت کردیمی و اگر نگری خوری.

Ва гуфт : дунё дарёаст канора ӯ охиратасту киштӣ ӯ тақвоу мардумони ҳамаи мусофир .

و گفت: دنیا دریا است کنارهٔ او آخرت است و کشتی او تقوی و مردمان همه مسافر.

Ва гуфт : ҳар крои сипарӣ ба таом буд ҳамеша гурусна буд ва ҳар крои тавонгарӣ ба мол буд ҳамеша дарвеш буд ва ҳар ки дар ҳоҷати худ қасд халқ кунад ҳамеша маҳрӯм буд ва ҳар ки дар кори худ ёрӣ аз худоӣ нахоҳад ҳамеша мхзўл буд .

و گفت: هر کرا سپری به طعام بود همیشه گرسنه بود و هر کرا توانگری به مال بود همیشه درویش بود و هر که در حاجت خود قصد خلق کند همیشه محروم بود و هر که در کار خود یاری از خدای نخواهد همیشه مخذول بود.

Ва гуфт : завол нест неъматиро ки шукр кунӣ ва пойдорӣ нест онро чун куфрони оре дар неъмат .

و گفت: زوال نیست نعمتی را که شکر کنی و پایداری نیست آن را چون کفران آری در نعمت.

Ва гуфт : чун банда ба камол расад аз ҳақиқати яқини бало ба наздик ӯ неъмат гардаду раҷои мусӣбат .

و گفت: چون بندهٔ به کمال رسد از حقیقت یقین بلا به نزدیک او نعمت گردد و رجا مصیبت.

Ва гуфт : асли сиёсат кам хӯрданаст ва кам хуфтан ва кам гуфтану тарки шаҳавот .

و گفت: اصل سیاست کم خوردن است و کم خفتن و کم گفتن و ترک شهوات.

Ва гуфт : чун банда аз худ фонӣ шавад баҳақ боқӣ шавад чунонкии пайғамбари слии аллоҳи алайҳу ?алау силами дарин мақом аз худ фонӣ ба ҳақи боқии гашти лоҷарами бҳич номаш нахонд алои бъбди Фоўҳии илои абдаи мо аўҳӣ .

و گفت: چون بنده از خود فانی شود بحق باقی شود چنانکه پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم درین مقام از خود فانی به حق باقی گشت لاجرم بهیچ نامش نخواند الا بعبد فاوحی الی عبده ما اوحی.

Ва гуфт : ҳар ки дар убудийяти истеъмоли илм ризо накунад въбўдит дар фаноу бқоء ӯ суҳбат накунад ӯ муддаӣ ва каззобаст .

و گفت: هر که در عبودیت استعمال علم رضا نکند وعبودیت در فنا و بقاء او صحبت نکند او مدعی و کذابست.

Ва гуфт : шодӣ дар се хислатаст яке шодӣ ба тоъати доштани худоиро вдигр шодӣаст наздик бӯдан ба худоӣу давр бӯдан аз халқ ва сеюм шодӣаст ёд кардани худоироу ёд кардани халқро Фроўш кардану нишони онкӣ шодӣаст ба худои се чизаст яке онкӣ ҳамеша дар тоъати доштан буд дувум давр бошад аз дунёу аҳли дунё сеюм боист халқ азу биафтад ҳеҷ чиз ёд накунад бо худои магари ончии худоиро бошад .

و گفت: شادی در سه خصلت است یکی شادی به طاعت داشتن خدای را ودیگر شادی است نزدیک بودن به خدای و دور بودن از خلق و سوم شادی است یاد کردن خدای را و یاد کردن خلق را فراوش کردن و نشان آنکه شادی است به خدای سه چیز است یکی آنکه همیشه در طاعت داشتن بود دوم دور باشد از دنیا و اهل دنیا سوم بایست خلق ازو بیفتد هیچ چیز یاد نکند با خدای مگر آنچه خدای را باشد.

Ва гуфт : фозилтарин корҳо он бошад ки ба илм пайваста бошад .

و گفت: فاضلترین کارها آن باشد که به علم پیوسته باشد.

Ва гуфт : орифтарин ба худои он буд ки мутаҳайиртар буд дар худои таъолӣ .

و گفت: عارفترین به خدای آن بود که متحیرتر بود در خدای تعالی.

Ва гуфт : ориф ба ҳақ нарасад мгрдл бурӣда гирданд аз се чизи илму амалу хилват яъне дарин ҳар се аз ҳар се бурӣда бошад .

و گفت: عارف به حق نرسد مگردل بریده گرداند از سه چیز علم و عمل و خلوت یعنی درین هر سه از هر سه بریده باشد.

Яке аз ӯ пурсед ки орифи бҳичи чиз таъассуф нахурд ҷуз ба худоӣ гуфт : орифи худ чиз на бинад ҷузи худои тобрўӣ таассуф хӯрд гуфт : ба кадом чашм нигарад гуфт : бичишам фаноу завол .

یکی از او پرسید که عارف بهیچ چیز تأسف نخورد جز به خدای گفت: عارف خود چیز نه‌بیند جز خدای تابروی تاسف خورد گفت: به کدام چشم نگرد گفت: بچشم فنا و زوال.

Ва гуфт : мушоҳидаи арвоҳ таҳқиқасту мушоҳидаи қулӯби таҳқиқ .

و گفت: مشاهدهٔ ارواح تحقیق است و مشاهدهٔ قلوب تحقیق.

Ва гуфт : ҷамъи айн ҳақаст онкии ҷумлаи ашёъи бадви қоим буду тафриқаи сифат ҳақаст аз ботил яъне ҳарчӣ дун ҳақаст ботиласт ба нисбат бо ҳақ ва ҳар сифат ки ботил кунад ҳақро он тафриқа буд .

و گفت: جمع عین حق است آنکه جمله اشیاء بدو قائم بود و تفرقه صفت حق است از باطل یعنی هرچه دون حق است باطل است به نسبت با حق و هر صفت که باطل کند حق را آن تفرقه بود.

Ва гуфт : ҷамъ онаст ки таълим дод одамро алайҳи ассалом аз асмоء ва тафриқа онаст ки аз он илм пароканда шуду мунташири гашт дар боб ӯ .

و گفت: جمع آنست که تعلیم داد آدم را علیه السلام از اسماء و تفرقه آنست که از آن علم پراکنده شد و منتشر گشت در باب او.

Ва гуфт : арзоқи мутаваккилон бар худованд аст мерасад ба илми худои барояшон ва барояшон меравад бешуғлӣу ранҷӣу ғайри эшон ҳамаи рӯз дар талаби он машғӯлу ранҷи каш .

و گفت: ارزاق متوکلان بر خداوند است می‌رسد به علم خدای برایشان و برایشان می‌رود بی‌شغلی و رنجی و غیر ایشان همه روز در طلب آن مشغول و رنج کش.

Ва гуфт мутаваккил бҳқиқт онаст ки рни ҷӯи мؤнти худ аз халқ баргирифтааст на касеро шикоят кунад ва аз ончӣ бадв расад ва на зм кунад касеро ки манъ кунандаш аз ҷиҳати онкӣ на бинад манъу атои ҷуз аз худои таъолӣ .

و گفت متوکل بحقیقت آنست که رن جو مؤنت خود از خلق برگرفته است نه کسی را شکایت کند و از آنچه بدو رسد و نه ذم کند کسی را که منع کنندش از جهت آنکه نه‌بیند منع و عطا جز از خدای تعالی.

Ва гуфт : ҳақяти таваккули иброҳӣми халилро буд ки Ҷабраил ълиҳмоолслом гуфт : ҳеҷ ҳоҷат ҳаст гуфт : бтўнаҳ зеро ки аз нафаси ғоиб буд бхдои таъолӣ то бо худои ҳеҷ чиз дигар надид .

و گفت: حقیت توکل ابراهیم خلیل را بود که جبرئیل علیهماالسلام گفت: هیچ حاجت هست گفت: بتونه زیرا که از نفس غایب بود بخدای تعالی تا با خدای هیچ چیز دیگر ندید.

Ва гуфт : аҳли таваккули родри ҳақоиқи таваккул авқотӣаст дар ғлбот ки агрдри он авқот бар оташ бираванд хайр надоранд аз он ва агар эшонро дар он ҳолат дар оташ андозанд ҳеҷ музират бар эшон нарасад ва агар тирҳо бадишон андозанд ва эшонро маҷрӯҳ гардонанд ?илам наёбанд аз он рӯи вақт буд ки агар пашшаи эшонро багазад битарсанду бондки ҳаракатӣ аз ҷой бираванд .

و گفت: اهل توکل رادر حقایق توکل اوقاتی است در غلبات که اگردر آن اوقات بر آتش بروند خیر ندارند از آن و اگر ایشان را در آن حالت در آتش اندازند هیچ مضرت بر ایشان نرسد و اگر تیرها بدیشان اندازند و ایشان را مجروح گردانند الم نیابند از آن رو وقت بود که اگر پشهٔ ایشان را بگزد بترسند و باندک حرکتی از جای بروند.

Ва гуфтанд тариқи бхдоӣ чигуна аст гуфт : давр бӯдан аз ҷҳолу суҳбати доштан бо уламоу истеъмол кардани илми вдоим бар зикр бӯдан .

و گفتند طریق بخدای چگونه است گفت: دور بودن از جهال و صحبت داشتن با علما و استعمال کردن علم ودایم بر ذکر بودن.

Пурседанд аз тасаввуф гуфт : аввали тлки ИМАи қдхлти лҳои мо касбати пас ба охир зФрот қулӯбаст бўдоиъи ҳузури онҷо ки ҳамаро хитоб кардааст ҳақ ва он ҳама дар сӯрат заррот бӯдааст то хабар додааст комаи қоли ъзўи ҷли аласти брбкми қолўои балии рҳмҳоллаҳи алайҳ .

پرسیدند از تصوف گفت: اول تلک امه قدخلت لها ما کسبت پس به آخر زفرات قلوبست بودایع حضور آنجا که همه را خطاب کرده است حق و آن همه در صورت ذرات بوده است تا خبر داده است کما قال عزو جل الست بربکم قالوا بلی رحمةالله علیه.