Он ба ҷони собиқи маънии он бетони лоиқи тақвои он солики бисоти виҷдони парвариши шайхи АбуМуҳамади муртаиши рҳмҳоллаҳи алайҳ аз бузургони машойиху муътабарони аҳли тасаввуф буду мақбули акобр ва сафарҳо бтҷрид кардау бхдмтҳоءи шоистаи маърӯфу машҳури тавоиф буду брёзоту муҷоҳидоти махсӯс ва аз ҳираҳи Найшобӯр буд абўҳФсро дида буд ва бо АбуУсмону ҷунайд суҳбат доштау мақоми аўдри шўнизиаҳ буд ва дар Бағдод вафот кард .

آن به جان سابق معنی آن بتن لایق تقوی آن سالک بساط وجدان پرورش شیخ ابومحمد مرتعش رحمةالله علیه از بزرگان مشایخ و معتبران اهل تصوف بود و مقبول اکابر و سفرها بتجرید کرده و بخدمتهاء شایسته معروف و مشهور طوایف بود و بریاضات و مجاهدات مخصوص و از حیرهٔ نیشابور بود ابوحفص را دیده بود و با ابوعثمان و جنید صحبت داشته و مقام اودر شونیزیه بود و در بغداد وفات کرد.

Нақласт ки гуфт : сездаҳ ҳаҷ кардам бтўкл чун нигаҳ кардам ҳама бар ҳавои нафас буд гуфтанд чун донистӣ гуфт : аз онкӣ модарам гуфт : сбўӣии оби ор бар ман гарон омад донистам ки он ҳаҷ бар шараи шаҳват буду ҳўоءи нафас .

نقلست که گفت: سیزده حج کردم بتوکل چون نگه کردم همه بر هوای نفس بود گفتند چون دانستی گفت: از آنکه مادرم گفت: سبوئی آب آر بر من گران آمد دانستم که آن حج بر شره شهوت بود و هواء نفس.

Дарвешӣ гуфт : дар Бағдод будаму хотири ҳаҷи доштам дар дилам омад ки муртаиш меояду понздаҳи дирам май орад то ркўаҳу расани внълини хуррам ва дар бодияи рӯм дар ҳоли яке дар бздбоз кардам муртаиш буд ркўаҳ дар даст гуфт : бустон гуфтам нагирем гуфт : бигиру марои ранҷаи мадор чанд дирам хостӣ гуфтам понздаҳ дирам гуфт : бигир ки понздаҳ дирамаст .

درویشی گفت: در بغداد بودم و خاطر حج داشتم در دلم آمد که مرتعش می‌آید و پانزده درم می‌آرد تا رکوه و رسن ونعلین خرم و در بادیه روم در حال یکی در بزدباز کردم مرتعش بود رکوه در دست گفت: بستان گفتم نگیریم گفت: بگیر و مرا رنجه مدار چند درم خواستی گفتم پانزده درم گفت: بگیر که پانزده درم است.

Нақласт ки рӯзӣ дар мҳлтӣ аз Бағдод мерафт ташна шуд аз хонаи оби хости духтарии соҳиби ҷамоли кӯза об оварад дилаши сайди ҷамол ӯ шуд ҳамонҷо бинишаст то худованд хона биёмад гуфт : эй хоҷаи дилии бшрбтӣ об гаронаст маро аз хонаи ту шарбатӣ об доданду дилами бурданди он мард гуфт : он духтар манаст бизанӣ бтў додам ва ӯро ба хонаи баради въқд никоҳ карду хдоўндхонаҳи азмнъмони Бағдод буду муртаишро ба гармоба фиристоду хирқа берун карду ҷомаи покиза дар ваии пӯшед чун шаб даромад духтар буи доданд муртаиш бархест ва ба намоз машғӯл шуд ногоҳ дар миёни намоз фарёд баровард ки мураққаъ ман биёред гуфтанд чаҳ афтод гуфт : басарам Нидо карданд ки ба яке назар ки бғир мо кардӣ ҷомаи аҳли салоҳ аз зоҳир ту баркашидем агар назарӣ дигар кунӣ либоси ошноӣӣ аз ботинат баркашем мураққаъ дар пӯшеду занро талоқ дод .

نقلست که روزی در محلتی از بغداد می‌رفت تشنه شد از خانه آب خواست دختری صاحب جمال کوزهٔ آب آورد دلش صید جمال او شد همانجا بنشست تا خداوند خانه بیامد گفت: ای خواجه دلی بشربتی آب گرانست مرا از خانه تو شربتی آب دادند و دلم بردند آن مرد گفت: آن دختر منست بزنی بتو دادم و او را به خانه برد وعقد نکاح کرد و خداوندخانه ازمنعمان بغداد بود و مرتعش را به گرمابه فرستاد و خرقه بیرون کرد و جامه پاکیزه در وی پوشید چون شب درآمد دختر بوی دادند مرتعش برخاست و به نماز مشغول شد ناگاه در میان نماز فریاد برآورد که مرقع من بیارید گفتند چه افتاد گفت: بسرم ندا کردند که به یکی نظر که بغیر ما کردی جامهٔ اهل صلاح از ظاهر تو برکشیدیم اگر نظری دیگر کنی لباس آشنائی از باطنت برکشیم مرقع در پوشید و زن را طلاق داد.

Нақласт ки аўри агФтнд ки фалони кас бар сар об меравад гуфт : онро ки худоӣ тавфиқ диҳад ки мухолифати ҳўоءи худкунади бузургтар аз он буд ки дар ҳавои пурд ва бар об равад .

نقلست که اور اگفتند که فلان کس بر سر آب می‌رود گفت: آنرا که خدای توفیق دهد که مخالفت هواء خودکند بزرگتر از آن بود که در هوا پرد و بر آب رود.

Нақласт ки дар эътикоф нишаста буд охири моҳи рамазон дар ҷомеъи баъд аз ду рӯз берун омад гуфтанд чаро эътикофро ботил кардӣ гуфт : ҷамоатии қроءро натавонистам дид ва Андед тоъати эшон бар ман гарон омад .

نقلست که در اعتکاف نشسته بود آخر ماه رمضان در جامع بعد از دو روز بیرون آمد گفتند چرا اعتکاف را باطل کردی گفت: جماعتی قراء را نتوانستم دید و آندید طاعت ایشان بر من گران آمد.

Ва сухан ӯст ки раҳ ки гумони барад ки феъл ӯро аз оташ наҷот диҳад ё ба биҳишти расонад ба яқини худ родр хатар андохтааст ва ҳар ки эътимод бар фазли худоӣ таъолӣ дорад ҳақи таъолӣ ӯро ба биҳишти расонади комаи қоли аллоҳи таъолии қул иФзли аллоҳу брҳмтаҳи Фбзлки ФлиФрҳўо .

و سخن اوست که ره که گمان برد که فعل او را از آتش نجات دهد یا به بهشت رساند به یقین خود رادر خطر انداخته است و هر که اعتماد بر فضل خدای تعالی دارد حق تعالی او را به بهشت رساند کما قال الله تعالی قل یفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا.

Ва гуфт : ором гирифтани асбоб дар дил мунқатиъ гирданд аз эътимод кардан бар мусаббиби алосбоб .

و گفت: آرام گرفتن اسباب در دل منقطع گرداند از اعتماد کردن بر مسبب الاسباب.

Пурседанд ки бачаи чизи бандаи дӯстии худоӣ ҳосил тавонад кард гуфт : ба душмании ончии худои душман гирифтааст ва он дунёасту нафас .

پرسیدند که بچه چیز بنده دوستی خدای حاصل تواند کرد گفت: به دشمنی آنچه خدای دشمن گرفته است و آن دنیا است و نفس.

Ва гуфт : асли тавҳид сеаст шинохтани худоиро брбўбиту иқрор кардани худоиро бўҳдониту нафй кардани ҷумлаи андод .

و گفت: اصل توحید سه است شناختن خدای را بربوبیت و اقرار کردن خدای را بوحدانیت و نفی کردن جملهٔ انداد.

Ва гуфт : орифи сайд маърӯфаст ки маърӯф ӯро сайд кардааст то мкрмш гирданд ва дар ҳзираҳ алқудс бинишонад .

و گفت: عارف صید معروف است که معروف او را صید کرده است تا مکرمش گرداند و در حظیرة القدس بنشاند.

Ва гуфт : дуруст кардани муомилоти бадв чизаст сабру ихлос сабр биравӣу ихлоси даравӣ .

و گفت: درست کردن معاملات بدو چیز است صبر و اخلاص صبر بروی و اخلاص دروی.

Ва гуфт : мухлис чун дил баҳақ диҳад селоат бошад ва чун ба халқ диҳад фикрат бошад .

و گفت: مخلص چون دل بحق دهد سلوت باشد و چون به خلق دهد فکرت باشد.

Ва гуфт : тасаввуфи ҳасан халқаст .

و گفت: تصوف حسن خلق است.

Ва гуфт : тасаввуф ҳолеаст ки гирданд соҳиби онро аз гуфт :у гӯй ва май барад то ба худои зўолмнн ва аз онҷо берун гаранд то худоӣ бимонад ва ӯ нест шавад .

و گفت: تصوف حالی است که گرداند صاحب آنرا از گفت: و گوی و می‌برد تا به خدای ذوالمنن و از آنجا بیرون گراند تا خدای بماند و او نیست شود.

Ва гуфт : ин мазҳабӣаст ҳамаи ҷади бҳзл омехта магардонед .

و گفت: این مذهبی است همه جد بهزل آمیخته مگردانید.

Ва гуфт : азизтарини нишастани фуқарои он буд ки бо фуқаро нишинанд пас чун бинӣ ки фақир ҷудо гардад аз фақир ба яқини дон ки аз иллатӣ холӣ нест .

و گفت: عزیزترین نشستن فقرا آن بود که با فقرا نشینند پس چون بینی که فقیر جدا گردد از فقیر به یقین دان که از علتی خالی نیست.

Нақласт ки баъзе аз асҳоби азу васият хостанд гуфт : пеш касе равед ки шуморо ба аз ман буду маро ба касе бигзоред ки ба аз шумо бошад рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که بعضی از اصحاب ازو وصیت خواستند گفت: پیش کسی روید که شما را به از من بود و مرا به کسی بگذارید که به از شما باشد رحمةالله علیه.