Он мутамаккин ба каромоти вҳқоиқ ва он мтъини бошороту дақоиқи он мақбули тавоифи он махсӯси латоифи он дар марғзори ишқу ақли Абуабдуллои мҳмдбни фазли раҳмаи аллоҳи алайҳ аз кбори машойихи хуросон буду сутӯдаи ҳама буд вдри риёзоту ранҷ беназир буду дрФтўту мурувват беҳамто буду мурӣди хзрўиаҳ буду трмдиро дида буду бўъсмони ҳириро бадви майлии азим буд чунонкии якбор бдўномаҳ навишт ки аломат шақоват чист гуфт : се чизи яке онкии ҳақи таъолӣ ӯро илм рӯзӣ кунад ва аз амал маҳрӯм гирданд дувуми онкӣ амал диҳад ва аз ихлос маҳрӯм кунад сеюм онкии суҳбати солеҳон рӯзӣ кунад ва аз ҳурмат дошт эшон маҳрӯм кунад .

آن متمکن به کرامات وحقایق و آن متعین باشارات و دقایق آن مقبول طوایف آن مخصوص لطایف آن در مرغزار عشق و عقل ابوعبدالله محمدبن فضل رحمة الله علیه از کبار مشایخ خراسان بود و ستودهٔ همه بود ودر ریاضات و رنج بی‌نظیر بود و درفتوت و مروت بی‌همتا بود و مرید خضرویه بود و ترمدی را دیده بود و بوعثمان حیری را بدو میلی عظیم بود چنانکه یکبار بدونامه نوشت که علامت شقاوت چیست گفت: سه چیز یکی آنکه حق تعالی او را علم روزی کند و از عمل محروم گرداند دوم آنکه عمل دهد و از اخلاص محروم کند سوم آنکه صحبت صالحان روزی کند و از حرمت داشت ایشان محروم کند.

Ва бўъсмон ҳирӣ гуфт : мҳмдФзли симсор мардонаст .

و بوعثمان حیری گفت: محمدفضل سمسار مردان است.

Ва бўъсмон бо ҳамаи ҷалолат худ гуфтӣ агар қӯт дорамӣ дар паноҳи Муҳамади фазли рӯмӣ то сари ман софӣ шудӣ бадӣдор ӯ .

و بوعثمان با همه جلالت خود گفتی اگر قوت دارمی در پناه محمد فضل رومی تا سر من صافی شدی بدیدار او.

Ва аз аҳли Балхи ҷФоء бисёр кашид ва аз Балх берун карданд ва ӯ эшонро гуфт : ё раби сидқ аз эшон бозгир .

و از اهل بلخ جفاء بسیار کشید و از بلخ بیرون کردند و او ایشان را گفت: یا رب صدق از ایشان بازگیر.

Нақласт ки аз аўсؤол карданд ки саломати садри бача ҳосил ояд гуфт : боистодни баҳақи алиқин ва он ҳиўтӣ буд то баъд аз он илм алиқин диҳанд то бълми алиқини мутолиаи айн алиқин кунад то ӣнҷо саломат ёбад нахусти айн алиқин набӯд ки касеро ки каъба надид ҳаргиз ӯро илми алиқин ба каъба набӯд пас маълум шуд ки илми алиқини баъд аз айн алиқин тавонад буд ки он илмӣ ки пеш аз айни алиқин буд он ба ҳиммат буду иҷтиҳод аз ин ҷой буд ки гоҳ савоб уфтаду гоҳи хато чун илми алиқин пайдо омад бълми алиқини мутолиаи асрору ҳақоиқи айни алиқин тавон кард мисолаши чунин буд ки касе дар чоҳӣ афтода бошаду бузург шуда ногоҳ ӯро азчоаҳ бароранд дар офтоб мутаҳайир гардаду муддатӣ бар он сабот кунад то ба офтоб дидан хуй кунад то чунонкӣ ба офтоби илмаш ҳосил шавад ки бидон илми мутолиаи асрор офтоб тавонад кард .

نقلست که از اوسؤال کردند که سلامت صدر بچه حاصل آید گفت: بایستادن بحق الیقین و آن حیوتی بود تا بعد از آن علم الیقین دهند تا بعلم الیقین مطالعهٔ عین الیقین کند تا اینجا سلامت یابد نخست عین الیقین نبود که کسی را که کعبه ندید هرگز او را علم الیقین به کعبه نبود پس معلوم شد که علم الیقین بعد از عین الیقین تواند بود که آن علمی که پیش از عین الیقین بود آن به همت بود و اجتهاد از این جای بود که گاه صواب افتد و گاه خطا چون علم الیقین پیدا آمد بعلم الیقین مطالعهٔ اسرار و حقایق عین الیقین توان کرد مثالش چنین بود که کسی در چاهی افتاده باشد و بزرگ شده ناگاه او را ازچاه برآرند در آفتاب متحیر گردد و مدتی بر آن ثبات کند تا به آفتاب دیدن خوی کند تا چنانکه به آفتاب علمش حاصل شود که بدان علم مطالعهٔ اسرار آفتاب تواند کرد.

Гуфт : аҷаб дорам аз онкии бҳўоءи худ ба хона ӯ равад ва зиёрат кунад чаро қадам бар ҳўоء худ наниҳад то бадв расад ва бова дидор кунад .

گفت: عجب دارم از آنکه بهواء خود به خانه او رود و زیارت کند چرا قدم بر هواء خود ننهد تا بدو رسد و باو دیدار کند.

Ва гуфт : сӯфӣ онаст ки софӣ шавад аз ҷумлаи балоҳо ва ғоӣб гардад аз ҷумлаи атоҳо .

و گفت: صوفی آنست که صافی شود از جملهٔ بلاها و غائب گردد از جملهٔ عطاها.

Ва гуфт : роҳат дар ихлосаст аз орзўҳоءи нафас .

و گفت: راحت در اخلاص است از آرزوهاء نفس.

Ва гуфт : чун мурӣд ба гӯшаи хотир ба дунё нигарад ту беш дар ваии мангар ки ӯ мудаббир тариқат шуд .

و گفت: چون مرید به گوشهٔ خاطر به دنیا نگرد تو بیش در وی منگر که او مدبر طریقت شد.

Ва гуфт : ислом ба чҳорчиз аз шахс мФорқт кунад яке онкӣ амал накунад бидонча донад дувуми онкӣ амал кунад бидонча надонад сеюм онкӣ наҷуед ончӣ надонад чаҳоруми он ки мардумонро манъ кунад аз омухтан .

و گفت: اسلام به چهارچیز از شخص مفارقت کند یکی آنکه عمل نکند بدانچه داند دوم آنکه عمل کند بدانچه نداند سوم آنکه نجوید آنچه نداند چهارم آن که مردمان را منع کند از آموختن.

Ва гуфт : илм се ҳарфаст айну лоами вмими айн илмасту лоами амал ва мем мухлис ҳақаст дар амалу илм .

و گفت: علم سه حرفست عین و لام ومیم عین علم است و لام عمل و میم مخلص حق است در عمل و علم.

Ва гуфт : бузургтарин аҳли маърифати муҷтаҳидтарин эшон бошанд дар адоءи шариъат ва бо рағбаттарин дар ҳифзи суннату мтобът .

و گفت: بزرگترین اهل معرفت مجتهدترین ایشان باشند در اداء شریعت و با رغبت ترین در حفظ سنت و متابعت.

Ва гуфт : муҳаббат эсораст ва он чаҳор маънӣаст яке давоми зикри бадалу шод бӯдан бидон дувуми инсии азим гирифтан ба зикри ҳақи сеюм қатъи ишғол кардан ва аз ҳар қатъ ки ҳаст боз баридани чаҳорум ӯро бар худ гузидан ва бар ҳар чаҳ ғайриӯст чунонкии ҳақ таъолӣ гуфтааст қул ани кони обоؤкму абноؤкму ахўонкму азўоҷкми илои қавлаи аҳби аликми ман аллоҳу расӯлаи алоиаҳу сифати муҳибон ҳақ инаст ки муҳаббати эшон бар маънии эсори бўдсъд аз ин мъомлти эшон бар чаҳор манзил равад яке муҳаббати дувуми ҳайбати сеюм ҳаёи чаҳоруми таъзим .

و گفت: محبت ایثار است و آن چهار معنی است یکی دوام ذکر بدل و شاد بودن بدان دوم انسی عظیم گرفتن به ذکر حق سوم قطع اشغال کردن و از هر قطع که هست باز بریدن چهارم او را بر خود گزیدن و بر هر چه غیراوست چنانکه حق تعالی گفته است قل ان کان آباؤکم و ابناؤکم و اخوانکم و ازواجکم الی قوله احب الیکم من الله و رسوله الایة و صفت محبان حق اینست که محبت ایشان بر معنی ایثار بودسعد از این معاملت ایشان بر چهار منزل رود یکی محبت دوم هیبت سوم حیا چهارم تعظیم.

Ва гуфт : эсори зоҳидии буқат бениёзӣ буду эсори ҷавонмардони буқати ҳоҷат .

و گفت: ایثار زاهدان بوقت بی‌نیازی بود و ایثار جوانمردان بوقت حاجت.

Ва гуфт : зуҳд дар дунё таркаст ва агар натавонӣ эсор кунӣ ва агар натавонӣ хори дорӣ .

و گفت: زهد در دنیا ترک است و اگر نتوانی ایثار کنی و اگر نتوانی خوار داری.