Он содиқи кори дидаи он мухлиси боркшидаҳи он муваҳҳиди як рангии шайхи Абулҳасани бўшнҷии раҳмаи аллоҳи алайҳ аз ҷавонмардони хуросон буду муҳташамтарин аҳли замонау оламтарин дар илми тариқат ва дар таҷреди қадамӣ собит дошту ибни атоу бўъсмону ҷридӣу ибни Амри родидаҳ ва солҳо аз бўшнҷ бирафту бъроқ май буд чун бозомад бзндқаҳ мансӯб кардандаш аз онҷо бншобўр омаду умрро онҷо гузошт чунонкӣ машҳур шуд то ба ҳаддӣ ки рўстоӣиро дарози гӯшии гум шуда буд пурсед ки дар ншобўр порсотар кист гуфтанд Абулҳасан бўшнҷӣ биёмад ва дар доманаш овехт ки хирмани ту бардаи дармонд ва гуфт : эй ҷавонмард ғалат кардае ман туро акнӯн мебайнам гуфт : неи хирмани ту бардаи дармонду дасти бардошт ва гуфт : илоҳии маро аз ваии бози хар дар ҳоли яке овоз дод ки ӯро раҳо кун ки хар ёфтем баъд аз он рўстоӣӣ гуфт : эй шайх ман донистам ки ту надидаи локини ман худро ҳеҷ обрӯӣ надидам барин даргоҳ гуфтам тотў нафасӣ бизанӣ то мақсӯд ман барояд .

آن صادق کار دیده آن مخلص بارکشیده آن موحد یک رنگی شیخ ابوالحسن بوشنجی رحمة الله علیه از جوانمردان خراسان بود و محتشم‌ترین اهل زمانه و عالم‌ترین در علم طریقت و در تجرید قدمی ثابت داشت و ابن عطا و بوعثمان و جریدی و ابن عمرو رادیده و سالها از بوشنج برفت و بعراق می‌بود چون بازآمد بزندقه منسوب کردندش از آنجا بنشابور آمد و عمر را آنجا گذاشت چنانکه مشهور شد تا به حدی که روستائی را دراز گوشی گم شده بود پرسید که در نشابور پارساتر کیست گفتند ابوالحسن بوشنجی بیامد و در دامنش آویخت که خرمن تو بردهٔ درماند و گفت: ای جوانمرد غلط کرده‌ای من ترا اکنون می‌بینم گفت: نی خرمن تو بردهٔ درماند و دست برداشت و گفت: الهی مرا از وی باز خر در حال یکی آواز داد که او را رها کن که خر یافتیم بعد از آن روستائی گفت: ای شیخ من دانستم که تو ندیدهٔ لکن من خود را هیچ آبروی ندیدم برین درگاه گفتم تاتو نفسی بزنی تا مقصود من برآید.

Нақласт ки як рӯз дар роҳӣ мерафт ногоҳ туркӣ даромаду қФоӣӣ бар шайх зад ва бирафт мардумон гуфтанд чаро кардӣ ки ӯ шайх Абулҳасанаст мардии бузург пушаймон шуд ва бозомад ва аз шайхи узр май хост шайх гуфт : эй дӯст фориғ бош ки мо ин на аз ту дидем аз онҷо ки рафт ғалат наравад .

نقلست که یک روز در راهی می‌رفت ناگاه ترکی درآمد و قفائی بر شیخ زد و برفت مردمان گفتند چرا کردی که او شیخ ابوالحسن است مردی بزرگ پشیمان شد و بازآمد و از شیخ عذر می‌خواست شیخ گفت: ای دوست فارغ باش که ما این نه از تو دیدیم از آنجا که رفت غلط نرود.

Нақласт ки дар мтўзо буд дар хотираш омад ки ин перҳан ба фалони дарвеш мебояд дод ходимро овоз дод вагуфт : ин пероҳан аз сар ман баркаш ва ба фалони дарвеши даҳ ходим гуфт : эй хоҷаи чандон сабр кун ки берун оӣӣ гуфт : май тарсам ки шайтон роҳ бузанд ва ин андеша бар дилам сард гирданд .

نقلست که در متوضا بود در خاطرش آمد که این پیرهن به فلان درویش می‌باید داد خادم را آواز داد وگفت: این پیراهن از سر من برکش و به فلان درویش ده خادم گفت: ای خواجه چندان صبر کن که بیرون آئی گفت: می‌ترسم که شیطان راه بزند و این اندیشه بر دلم سرد گرداند.

Нақласт ки яке азу пурсед ки чигуна гуфт : дандонам фарсӯда шуд аз неъмати ҳақ хӯрдану забонам аз кор шуд аз баси шикоят кардан .

نقلست که یکی ازو پرسید که چگونهٔ گفت: دندانم فرسوده شد از نعمت حق خوردن و زبانم از کار شد از بس شکایت کردن.

Пурседанд ки мурувват чист гуфт : дасти доштан аз ончӣ бар ту ҳаромаст то мурувватӣ бошад ки бокиром алкотбин карда бошӣ ва пурседанд тасаввуф чист гуфт : тасаввуфи исмӣу ҳақиқати пдиднаҳ ва беш аз ин ҳақиқат буд беисм .

پرسیدند که مروت چیست گفت: دست داشتن از آنچه بر تو حرام است تا مروتی باشد که باکرام الکاتبین کرده باشی و پرسیدند تصوف چیست گفت: تصوف اسمی و حقیقت پدیدنه و بیش از این حقیقت بود بی‌اسم.

Пурседанд аз тасаввуф гуфт : кӯтоҳӣ амласту мудовимат бар амал .

پرسیدند از تصوف گفت: کوتاهی امل است و مداومت بر عمل.

Пурседанд аз футувват гуфт : мурооти некӯ кардан ва бар мувофиқати доим бӯдан ва аз нафаси хеш ба зоҳири чизе нодидан ки мухолифи он буд ботини ту .

پرسیدند از فتوت گفت: مراعات نیکو کردن و بر موافقت دایم بودن و از نفس خویش به ظاهر چیزی نادیدن که مخالف آن بود باطن تو.

Ва гуфт : тавҳиди он буд ки бадоне ӯ он монанди ҳеҷ зотӣ нест .

و گفت: توحید آن بود که بدانی او آن مانند هیچ ذاتی نیست.

Ва гуфт : ихлос онаст ки кироми алкотбин натавонад навишту шайтони онрои табоҳ натавонад карду одамӣ бар ваии матлаъ натавонад шуд .

و گفت: اخلاص آنست که کرام الکاتبین نتواند نوشت و شیطان آنرا تباه نتواند کرد و آدمی بر وی مطلع نتواند شد.

Ва гуфт : аввали имон ба охири он пайвастааст .

و گفت: اول ایمان به آخر آن پیوسته است.

Вагуфтанд имон ва таваккул чист гуфт : онкии нон аз пеши худ хурӣу луқмаи хиради хоӣӣ ба ороми дилу бадоне ки ончӣ турост аз ту фӯт нашавад .

وگفتند ایمان و توکل چیست گفت: آنکه نان از پیش خود خوری و لقمه خرد خائی به آرام دل و بدانی که آنچه تراست از تو فوت نشود.

Ва гуфт : ҳаркии худро хор дошт худои таъолӣ ӯро рафеъ алқдр гардонид ва ҳар ки худро азиз дошт худои таъолӣ ӯро хор гардонид .

و گفت: هرکه خود را خوار داشت خدای تعالی او را رفیع القدر گردانید و هر که خود را عزیز داشت خدای تعالی او را خوار گردانید.

Нақласт ки яке азуи дуо хост гуфт : ҳақи таъолии туро аз фитнаи ту нгоҳдорд .

نقلست که یکی ازو دعا خواست گفت: حق تعالی تو را از فتنه تو نگاهدارد.

Нақласт ки баъди азўФоти аўдрўишии басари хок ӯ мерафт ва аз ҳақи таъолии дунё май хости шабии Абулҳасанро бихоб дид ки гуфт : эй дарвеш чун басари хоки мо оӣии неъмат дунё махоҳ ва агар неъмати дунёи хоҳии басари хоки хоҷагони дунёи рӯ ва чун ӣнҷои оӣии ҳиммат аз ду куни бурӣда кардани хоҳи рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که بعد ازوفات اودرویشی بسر خاک او می‌رفت و از حق تعالی دنیا می‌خواست شبی ابوالحسن را بخواب دید که گفت: ای درویش چون بسر خاک ما آئی نعمت دنیا مخواه و اگر نعمت دنیا خواهی بسر خاک خواجگان دنیا رو و چون اینجا آئی همت از دو کون بریده کردن خواه رحمةالله علیه.