Он пеши рўсФи риҷол ва он бадарғаи роҳи камоли он пайки бодияи балои он марди мартабаи ризои он талиъаи фақрро матлаъи шайхи абўолхири ақтъи раҳмаи аллоҳи алайҳ аз кбори машойих буд ва аз ашрофи ақрону соҳиби фаросатӣ азим бӯда ва аз мағриб бӯдааст ва бо ибни ҷило суҳбат дошта буду сбоъу оҳӯ бо ӯ инс гирифта буванд ва бо шеру аждаҳои ҳам қаринӣ кардӣу ҳайвоноти пеш ӯ басӣ омадандӣ .

آن پیش روصف رجال و آن بدرقه راه کمال آن پیک بادیه بلا آن مرد مرتبه رضا آن طلیعهٔ فقر را مطلع شیخ ابوالخیر اقطع رحمة الله علیه از کبار مشایخ بود و از اشراف اقران و صاحب فراستی عظیم بوده و از مغرب بوده است و با ابن جلا صحبت داشته بود و سباع و آهو با او انس گرفته بوند و با شیر و اژدها هم قرینی کردی و حیوانات پیش او بسی آمدندی.

Ва гуфт : дар кӯҳ лком будам султон меомад ҳар кро медид динорӣ бар даст май ниҳоди яке ба ман дод пушти дасти онҷои доштами вдри канори рафиқии андохтами иттифоқи аФтодкаҳ бе вузӯи кросаҳ бар гирифтам як рӯз бидон бозор мерафтам бо асҳоби баҳам чун шӯридаи ҷамоатӣ дуздӣ карда буданд дар миёни бозор эшон бигурехтанду ҳамаи халқ баҳам баромаданд дар суфиён овехтанд шайх гуфт : меҳтари эшон манам эшонро халос диҳед ки раҳзани манам бомридон гуфт : ҳеҷ мгўӣиди охир ӯро ббрднд ва дасташ бибареданд гуфтанд ту чаҳ касе гуфт : ман фалонам амир гуфт : зиҳии оташӣ ки дарҷон мо задӣ гуфт : бок нест ки дастам хиёнат кардааст мустаҳаққ қатъ аст гуфт : чизеи бадастам расидааст ки дастам аз он покизатар буд ва он сими лашкарӣ буд вдст ба чизе расидааст ки он аздсти ман покизатар буд ва он мусҳафаст ки бевузӯ бар гирифтаам чун ба хона бозомад аёлаш фарёд барграфт шайх гуфт : чаҳ ҷой таъзиятаст ҷой таҳниятаст агар чунон будӣ ки дасти мо нбридндии дили мо ббридндӣу доғи бегонагӣ дар дили мо нҳодндии бадасти мо чаҳ будӣ .

و گفت: در کوه لکام بودم سلطان می‌آمد هر کرا می‌دید دیناری بر دست می‌نهاد یکی به من داد پشت دست آنجا داشتم ودر کنار رفیقی انداختم اتفاق افتادکه بی‌وضو کراسهٔ بر گرفتم یک روز بدان بازار می‌رفتم با اصحاب بهم چون شوریدهٔ جماعتی دزدی کرده بودند در میان بازار ایشان بگریختند و همه خلق بهم برآمدند در صوفیان آویختند شیخ گفت: مهتر ایشان منم ایشان را خلاص دهید که رهزن منم بامریدان گفت: هیچ مگوئید آخر او را ببردند و دستش ببریدند گفتند تو چه کسی گفت: من فلانم امیر گفت: زهی آتشی که درجان ما زدی گفت: باک نیست که دستم خیانت کرده است مستحق قطع است گفت: چیزی بدستم رسیده است که دستم از آن پاکیزه‌تر بود و آن سیم لشکری بود ودست به چیزی رسیده است که آن ازدست من پاکیزه‌تر بود و آن مصحف است که بی‌وضو بر گرفته‌ام چون به خانه بازآمد عیالش فریاد برگرفت شیخ گفت: چه جای تعزیت است جای تهنیت است اگر چنان بودی که دست ما نبریدندی دل ما ببریدندی و داغ بیگانگی در دل ما نهادندی بدست ما چه بودی.

Ва ҷамъии чунин нақл кунанд ки дар даст аўклӣ уфтад табибон гуфтанд дасташ бибояд бурид ӯ бидон ризои надод мурӣдон гуфтанд сабр кунед то дар намоз шавад ӯро дигар хабар набӯд чунон карданд чун ӯ намоз тамом кард дастро бурӣда ёфт .

و جمعی چنین نقل کنند که در دست اوکلی افتد طبیبان گفتند دستش بباید برید او بدان رضا نداد مریدان گفتند صبر کنید تا در نماز شود او را دگر خبر نبود چنان کردند چون او نماز تمام کرد دست را بریده یافت.

Нақласт ки гуфт : яке дар бодия мерафт беоб ва бе олати сафар бо худ андеша кардам ки ӯро ба ҷони ҳеҷ кор нест рӯй боз пас кард ва гуфт : алғибаҳи ҳаром аз ҳуш бишудам ва чун бҳўш бозомадам бо худтавба кардам рӯй бозпас кард ва гуфт : вҳўолзии иқбли алтўбаҳи ани ибода .

نقل است که گفت: یکی در بادیه می‌رفت بی‌آب و بی‌آلت سفر با خود اندیشه کردم که او را به جان هیچ کار نیست روی باز پس کرد و گفت: الغیبه حرام از هوش بشدم و چون بهوش بازآمدم با خودتوبه کردم روی بازپس کرد و گفت: وهوالذی یقبل التوبة عن عباده.

Ва гуфт : дил софӣ натавон кард ало ба тасҳеҳи нияти бохудоӣу танро сафо натавон дод ало ба хизмати авлиёъ .

و گفت: دل صافی نتوان کرد الا به تصحیح نیت باخدای و تن را صفا نتوان داد الا به خدمت اولیاء.

Ва гуфт : дилҳоро ҷойгоҳҳоаст дилӣаст ки ҷой имонаст шафиқаст бар ҳамаи мусулмонону ҷаҳд кардан дар корҳои эшону ёрӣ додан эшон дар ончии салоҳи эшон дарон буд ва дилӣаст ки ҷойгоҳ нифоқаст аломати он ҳақадасту ғулу ҳасад .

و گفت: دلها را جایگاهها است دلی است که جای ایمان است شفیق است بر همه مسلمانان و جهد کردن در کارهای ایشان و یاری دادن ایشان در آنچه صلاح ایشان درآن بود و دلی است که جایگاه نفاق است علامت آن حقد است و غل و حسد.

Ва гуфт : даъвӣ ръўнтӣаст ки кӯҳи ҳамли он натавонад кард .

و گفت: دعوی رعونتی است که کوه حمل آن نتواند کرد.

Вагуфт : ҳеҷ каси биҷой шариф нарасад магар ба мувофиқати қарор гирифтану адаб ба ҷой овардану Фризҳои биҷои доштан ва бо бегонагони суҳбат нокардан , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

وگفت: هیچ کس بجای شریف نرسد مگر به موافقت قرار گرفتن و ادب به جای آوردن و فریضها بجای داشتن و با بیگانگان صحبت ناکردن، رحمةالله علیه.