Он поки бози вилояти он шоҳи бози ҳидояти он солики бодияи таҷреди он собиқи роҳи тФрид он барканда бехи худии шайхи Абдуллоҳи трўғбдии рҳмҳоллаҳи алайҳи ягонаи аҳд буду нишонаи вақт буд ва аз ҷумлаи машойихи Тӯс ва аз кбори асҳоб ва дар вараъу таҷреди комил буд ва ӯро каромоту риёзот шигарфаст суҳбати бўъсмон ҳирӣ ёфта буду басии машойихи дидау абтдоءи ҳол ӯ чунон буд ки дар Тӯси қаҳтии аФтодкаҳ одамӣ мехӯрданд ва як рӯз бахона даромад магари дўмн гандум ёфт ди рхмраҳи оташ дарав афтод ва гуфт : ин шафқат буд бар мусулмонон ки эшон аз гуруснагӣ мемеринд ва ту гандум дар хумраи ниҳодаи шурии бадви даромадӣ рӯй ба саҳрои ниҳоду риёзату муҷоҳида пеш гирифт .

آن پاک باز ولایت آن شاه باز هدایت آن سالک بادیه تجرید آن سابق راه تفرید آن برکندهٔ بیخ خودی شیخ عبدالله تروغبدی رحمةالله علیه یگانه عهد بود و نشانهٔ وقت بود و از جمله مشایخ طوس و از کبار اصحاب و در ورع و تجرید کامل بود و او را کرامات و ریاضات شگرف است صحبت بوعثمان حیری یافته بود و بسی مشایخ دیده و ابتداء حال او چنان بود که در طوس قحطی افتادکه آدمی می‌خوردند و یک روز بخانه درآمد مگر دومن گندم یافت د رخمره آتش درو افتاد و گفت: این شفقت بود بر مسلمانان که ایشان از گرسنگی می‌میرند و تو گندم در خمره نهادهٔ شوری بدو درآمدی روی به صحرا نهاد و ریاضت و مجاهده پیش گرفت.

Як бори босҳоби хеш ба суфра нишаста буд бенон хӯрдани Мансури ҳаллоҷ аз Кашмӣр меомад қбоӣии сиёҳи пӯшида ва ду саги сиёҳ дар дасти шайхи асҳобро гуфт : ҷавонии бадан сифат меояду бостқбол мебояд рафт ки кор ӯ азимаст асҳоб бирафтанд ва ӯро дидандӣ меомад ва ду саги сиёҳ бар дасти ҳам чунон рӯй ба шайхи ниҳоди шайх чун ӯро бидид ҷои хеши бдўдод то даромад ва сегонро бо худдари суфраи нишонд чун асҳоби диданд ки истиқбол ӯ фармуду ҷои хеш бадв дод ҳеҷ натавонистанд гуфтани шайхи назора ӯ мекард то ӯнон мехӯрд ва ба сго Н медоду асҳоб инкор мекарданд пас чун нон бихӯрад ва бирафт шайхи бўдоъ ӯ бархест чун боз гардид асҳоб гуфтанд шихои ин чаҳ ҳолат буд ки сагро бар ҷои бншонидӣ ва моро бостқболи чунин касе фиристодӣ ки ҷумлаи суфра аз намози бабрад шайх гуфт : ин саги нафас ӯ буд аз пай ӯ май давид аз беруни мондау саги модари дарун мондааст ва мо аз пай ӯ май дуюми пас фарқ буд аз касе ки мтобъи саг буд то касе ки саги мтобъи вай буд саг ӯ зоҳир метавонист дидан ва бар шумо пӯшидааст ин бтар аз он ҳазор бор пас гуфт : ин соъат дар офариниши подшоҳ ӯ хоҳад буд агар саг дорад ва агар надорад кор рӯй бдўхўоҳд дошт .

یک بار باصحاب خویش به سفره نشسته بود بنان خوردن منصور حلاج از کشمیر می‌آمد قبائی سیاه پوشیده و دو سگ سیاه در دست شیخ اصحاب را گفت: جوانی بدن صفت می‌آید و باستقبال می‌باید رفت که کار او عظیم است اصحاب برفتند و او را دیدندی می‌آمد و دو سگ سیاه بر دست هم چنان روی به شیخ نهاد شیخ چون او را بدید جای خویش بدوداد تا درآمد و سگان را با خوددر سفره نشاند چون اصحاب دیدند که استقبال او فرمود و جای خویش بدو داد هیچ نتوانستند گفتن شیخ نظارهٔ او می‌کرد تا اونان می‌خورد و به سگا ن می‌داد و اصحاب انکار می‌کردند پس چون نان بخورد و برفت شیخ بوداع او برخاست چون باز گردید اصحاب گفتند شیخا این چه حالت بود که سگ را بر جای بنشانیدی و ما را باستقبال چنین کسی فرستادی که جمله سفره از نماز ببرد شیخ گفت: این سگ نفس او بود از پی او می‌دوید از بیرون مانده و سگ مادر درون مانده است و ما از پی او می‌دویم پس فرق بود از کسی که متابع سگ بود تا کسی که سگ متابع وی بود سگ او ظاهر می‌توانست دیدن و بر شما پوشیده است این بتر از آن هزار بار پس گفت: این ساعت در آفرینش پادشاه او خواهد بود اگر سگ دارد و اگر ندارد کار روی بدوخواهد داشت.

Нақласт ки азу пурседанд ки сифат мурӣд чист гуфт : мурӣд дар ранҷаст влкни он сарвар талабаст на ънои втъб .

نقلست که ازو پرسیدند که صفت مرید چیست گفت: مرید در رنج است ولکن آن سرور طلب است نه عنا وتعب.

Ва азу пурседанд аз сӯфӣ ва зоҳид гуфт : сӯфӣ ба худованду зоҳид ба нафас .

و ازو پرسیدند از صوفی و زاهد گفت: صوفی به خداوند و زاهد به نفس.

Ва гуфт : ҳақи таъолӣ ҳар бандаро аз маърифати хеш ба қадари корӣ бахшидааст то маърифат ӯ ёридиҳанда ӯ буд бар бало .

و گفت: حق تعالی هر بنده را از معرفت خویش به قدر کاری بخشیده است تا معرفت او یاری دهندهٔ او بود بر بلا.

Ва гуфт : олот макшуфаст вмъонии мастур .

و گفت: آلات مکشوف است ومعانی مستور.

Ва гуфт : ҳарки хизмат кунад дар ҷумлаи умри хеши як рӯзи ҷавонмардиро баракати як рӯзаи хизмат бова расад пас ҳол касе чигуна буд ки ҷумлаи умр дар хизмати эшон сарф кунад .

و گفت: هرکه خدمت کند در جمله عمر خویش یک روز جوانمردی را برکت یک روزه خدمت باو رسد پس حال کسی چگونه بود که جملهٔ عمر در خدمت ایشان صرف کند.

Ва гуфт : ҳеҷ инс нест дар иҷтимои бародарон ба сабаби ваҳшати фироқ ва ҳеҷ касро всилтӣ набӯд ба худои ҷузи худоӣ всилт нест .

و گفت: هیچ انس نیست در اجتماع برادران به سبب وحشت فراق و هیچ کس را وسیلتی نبود به خدای جز خدای وسیلت نیست.

Ва гуфт : ҳар ки дунёро тарк кунад аз барои дунё аз ғояти ҳуби дунё буд , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و گفت: هر که دنیا را ترک کند از برای دنیا از غایت حب دنیا بود، رحمةالله علیه.