Он вале қуббаи ғайрат , он сафии пардаи ваҳдат , он соҳиби яқин бегумон , он хилват нишин бенишон , он фақири адамӣ , ҳабиби аҷамии раҳмаи аллоҳи алайҳ , соҳиби сидқу соҳиби ҳиммат буд ,у каромоту риёзот комил дошт , ва дар ибтидои моли дор буд ва рибо додӣ ва ба Басра нишастӣ ва ҳар рӯз ба тақозои мъомлон худ шудӣ . Агар симӣ наёфтӣ поимзд талаб кардӣу нафақаи худ ҳар рӯз аз он сохтӣ . Рӯзӣ ба талаби воми дории рафта буд , он вомдор дар хона набӯд , чун ӯро надид поимзд талаб кард . Зан вомдор гуфт : шавҳарам ҳозир нест ва ман чизе надорам ки туро даҳум . Гӯсфанди кушта будем , ҷузи гардан ӯ намондааст . Агар хоҳии туро даҳум .

آن ولی قبه غیرت، آن صفی پرده وحدت، آن صاحب یقین بی گمان، آن خلوت نشین بی نشان، آن فقیر عدمی، حبیب عجمی رحمة الله علیه، صاحب صدق و صاحب همت بود، و کرامات و ریاضات کامل داشت، و در ابتدا مال دار بود و ربا دادی و به بصره نشستی و هر روز به تقاضای معاملان خود شدی. اگر سیمی نیافتی پایمزد طلب کردی و نفقه خود هر روز از آن ساختی. روزی به طلب وام‌داری رفته بود، آن وامدار در خانه نبود، چون او را ندید پایمزد طلب کرد. زن وامدار گفت: شوهرم حاضر نیست و من چیزی ندارم که تو را دهم. گوسفند کشته بودیم، جز گردن او نمانده است. اگر خواهی تو را دهم.

Гуфт : шояд он гардани гӯсфанд аз ваии бастад ва ба хонаи барад . Занро гуфт : ин судаст . Диягӣ бар на .

گفت: شاید آن گردن گوسفند از وی بستد و به خانه برد. زن را گفت: این سودست. دیگی بر نه.

Зан гуфт : нон нест ва ҳизум нест .

زن گفت: نان نیست و هیزم نیست.

ӯро гуфт : неки ворФтм то аз ҷиҳати поимзди ҳизуми венони бустонам .

او را گفت: نیک وارفتم تا از جهت پایمزد هیزم ونان بستانم.

Бирафту ҳамаи бастад ва биоварад ,у зан дег барниҳод , ва чун дег пухта шуд зани хост ки дар коса кунад . Соилӣ фаро даромаду чизеи хост . Ҳабиб бонг биравӣ зад ки : ончӣ мо дорем агар шуморо диҳем тавонгар нашавед вмо дарвеш шавем .

برفت و همه بستد و بیاورد، و زن دیگ برنهاد، و چون دیگ پخته شد زن خواست که در کاسه کند. سایلی فرا درآمد و چیزی خواست. حبیب بانگ بروی زد که: آنچه ما داریم اگر شما را دهیم توانگر نشوید وما درویش شویم.

Соил навмед шуд . Зани хост ки дар коса кунад . Сар дег бигирифт . Ҳамаи хӯн сиёҳ гашта буд . Зани бозгашт . Зрдрўӣ шуда , даст ҳабиб гирифту сӯй дег оварад ва гуфт : нигоҳ кун ки аз шавамӣ рубои ту ва аз бонг ки бар дарвеш задӣ ба мо чаҳ расед . Бад-ӣни ҷаҳони худ чаҳ бошад , бидон ҷаҳон то чаҳ хоҳад буд .

سائل نومید شد. زن خواست که در کاسه کند. سر دیگ بگرفت. همه خون سیاه گشته بود. زن بازگشت. زردروی شده، دست حبیب گرفت و سوی دیگ آورد و گفت: نگاه کن که از شومی ربای تو و از بانگ که بر درویش زدی به ما چه رسید. بدین جهان خود چه باشد، بدان جهان تا چه خواهد بود.

Ҳабиб он бидид . Оташ ба дилаши Фрўомд ки ҳаргизи дигари он оташи бнншст . Гуфт : эй зан ! ҳар чаҳ буд тавба кардам .

حبیب آن بدید. آتش به دلش فروآمد که هرگز دیگر آن آتش بننشست. گفت: ای زن! هر چه بود توبه کردم.

Рӯзи дигар берун омад , ба талаби мъомлон . Рӯзи одина буд . Кӯдакон бозӣ мекарданд . Чун ҳабибро бидиданд бонг даргирифтанд ки : ҳабиб рбохўор омад . Давр шавед то гирд ӯ бар мо нанишинад ки чун ӯ бадбахт шавем .

روز دیگر بیرون آمد، به طلب معاملان. روز آدینه بود. کودکان بازی می‌کردند. چون حبیب را بدیدند بانگ درگرفتند که: حبیب رباخوار آمد. دور شوید تا گرد او بر ما ننشیند که چون او بدبخت شویم.

Ин сухан бар ҳабиб сахт омад . Рӯй ба маҷлиси ниҳод ва бар забони ҳасани басарӣ чизе бирафт ки ба якборагии дили ҳабибро ғорат кард . Ҳуш аз ӯ зоил шуд . Пас тавба карду ҳасан басарӣ дарёфту даст дар фитрок ӯ зад . Чун аз он маҷлиси бозгашти воми дорӣ ӯро бидид . Хост ки аз ҳабиб бигурезад . Ҳабиб гуфт : магрез ! то кунун туро аз ман мебоист гурехт , акнӯн маро аз ту мебояд гурехт .

این سخن بر حبیب سخت آمد. روی به مجلس نهاد و بر زبان حسن بصری چیزی برفت که به یکبارگی دل حبیب را غارت کرد. هوش از او زایل شد. پس توبه کرد و حسن بصری دریافت و دست در فتراک او زد. چون از آن مجلس بازگشت وام داری او را بدید. خواست که از حبیب بگریزد. حبیب گفت: مگریز! تا کنون تو را از من می‌بایست گریخت، اکنون مرا از تو می‌باید گریخت.

Ва аз онҷои бозгашт . Кӯдакон бозӣ мекарданд . Чун ҳабиб бидиданд гуфтанд : давр бошед то ҳабиб тоӣб бугзарад тогрди мо бар ӯ нанишинад ки дар худоӣ осӣ шавем .

و از آنجا بازگشت. کودکان بازی می‌کردند. چون حبیب بدیدند گفتند: دور باشید تا حبیب تائب بگذرد تاگرد ما بر او ننشیند که در خدای عاصی شویم.

Ҳабиб гуфт : илоҳӣу Сайид ӣ ! бад-ӣни як рӯз ки бо ту оштӣ кардам ин табли дилҳо бар ман задӣу номи ман ба некуӣ берун дод ӣ . Пас мунодӣ кард ки : ҳар киро аз ҳабиб чизе мебоист ситади биёед ва бустонед . Халқ гирд омаданд ва он моли хеш ҷумла бидод то муфлис шуд . Касе дигар биёмад ва даъвӣ кард . Чодар зан бидод ;у дайгарӣ даъвӣ кард . Пероҳани худ бадв дод . Бараҳна бимонаду брлби Фурот дар савмиъа Эй шуду онҷобаҳи ибодати худои машғӯл шуда . Ҳамаи шаби врўз аз ҳасани илм май омухт ва қуръон наметавонист омухт . Аҷамӣ аз ин сабабаш гуфтанд . Чун брўзгории баромад бебарг ва наво шуд . Зан аз ваии нФқоту дрбоист талаб мекард . Ҳабиби бадар берун омаду қасд савмиъа кард то ибодат пеш гирад ва чун шаб даромад бар зан бозомад . Зан ӯро пурсед ки : куҷо кор кардӣ ки чизе наёвардӣ ?

حبیب گفت: الهی و سید ی!بدین یک روز که با تو آشتی کردم این طبل دلها بر من زدی و نام من به نیکویی بیرون داد ی. پس منادی کرد که: هر که را از حبیب چیزی می‌بایست ستد بیایید و بستانید. خلق گرد آمدند و آن مال خویش جمله بداد تا مفلس شد. کسی دیگر بیامد و دعوی کرد. چادر زن بداد؛ و دیگری دعوی کرد. پیراهن خود بدو داد. برهنه بماند و برلب فرات در صومعه ای شد و آنجابه عبادت خدای مشغول شده. همه شب وروز از حسن علم می‌آموخت و قرآن نمی‌توانست آموخت. عجمی از این سببش گفتند. چون بروزگاری برآمد بی برگ و نوا شد. زن از وی نفقات و دربایست طلب می‌کرد. حبیب بدر بیرون آمد و قصد صومعه کرد تا عبادت پیش گیرد و چون شب درآمد بر زن بازآمد. زن او را پرسید که: کجا کار کردی که چیزی نیاوردی؟

Ҳабиб гуфт : онкас ки ман аз ҷиҳат ӯ кор мекардам пас Каримаст ва аз карам ӯ шарм дорам ки аз вай чизе бихоҳам . ӯ худ чун вақт ояд бидиҳад ки мегуяд ҳар даҳ рӯзи музд май даҳум . Пас ҳар рӯз бидон савмиъа мерафт ва ибодат мекард то даҳ рӯз . Рӯзи даҳум чун намоз пешин расед андеша кард ки имшаб ба хона чаҳ барам ва бо зан чаҳ гӯям ва бидон тафаккури фурушад . Дар ҳоли худованди таъолии ҳмолиро ба дрхонаҳ вай фиристод бо як харвори орад ва як ҳмоли дигар бо як мслўх , ва як ҳмоли дигар бо равғану ангабину тўоблу ҳўиҷи ҳмолон он бардошта буданд ,у ҷавонмардии моҳрӯӣ бо эшон андари сраҳ эй сесад дирами сим ба дар хона ҳабиб омад ва дар бузад . Зан даромад . Гуфт : чаҳ кори тест ?

حبیب گفت: آنکس که من از جهت او کار می‌کردم پس کریم است و از کرم او شرم دارم که از وی چیزی بخواهم. او خود چون وقت آید بدهد که می‌گوید هر ده روز مزد می‌دهم. پس هر روز بدان صومعه می‌رفت و عبادت می‌کرد تا ده روز. روز دهم چون نماز پیشین رسید اندیشه کرد که امشب به خانه چه برم و با زن چه گویم و بدان تفکر فروشد. در حال خداوند تعالی حمالی را به درخانة وی فرستاد با یک خروار آرد و یک حمال دیگر با یک مسلوخ، و یک حمال دیگر با روغن و انگبین و توابل و حویج حمالان آن برداشته بودند، و جوانمردی ماهروی با ایشان اندر صره ای سیصد درم سیم به در خانه حبیب آمد و در بزد. زن درآمد. گفت: چه کار تست؟

Он ҷавонмард никўрўӣ гуфт : ин ҷумларо худовандгор фиристодааст . Ҳабибро бигӯӣ ки ту дар кори афзой то мо дар музд беафзойем .

آن جوانمرد نیکوروی گفت: این جمله را خداوندگار فرستاده است. حبیب را بگوی که تو در کار افزای تا ما در مزد بیفزاییم.

Ин бигуфт ва бирафт . Чун шаб дар омад ҳабиб хаҷал задау ғамгин рӯй ба хонаи ниҳод . Чун ба дар хона расед , буии нон ва дег меомад . Зани ҳабиби пеш ӯ бозрФту рӯйиш пок кард ва лутф кард . Чунонкӣ ҳаргиз накарда буд . Гуфт : эй мард ! ин кор аз баҳр онкӣ мекунӣ онкаси пас никўмҳтрӣаст бо каромату шафқат . Инак чунин ва чунин фиристода ба дасти ҷавонмардии никўрўӣ ва гуфт : ҳабиб чун бияёд ӯро бигӯӣ ки ту дар кори афзой то мо дар музд беафзойем .

این بگفت و برفت. چون شب در آمد حبیب خجل زده و غمگین روی به خانه نهاد. چون به در خانه رسید، بوی نان و دیگ می‌آمد. زن حبیب پیش او بازرفت و رویش پاک کرد و لطف کرد. چنانکه هرگز نکرده بود. گفت: ای مرد! این کار از بهر آنکه می‌کنی آنکس پس نیکومهتری است با کرامت و شفقت. اینک چنین و چنین فرستاده به دست جوانمردی نیکوروی و گفت: حبیب چون بیاید او را بگوی که تو در کار افزای تا ما در مزد بیفزاییم.

Ҳабиб мутаҳайир шуд ва гуфт : эй аҷаб ! даҳ рӯз кор кардам , бо ман ин некуӣ кард . Агар бештар кунам доне ки чаҳ кунад .

حبیب متحیر شد و گفت: ای عجب! ده روز کار کردم، با من این نیکویی کرد. اگر بیشتر کنم دانی که چه کند.

Ба куллият рӯй аз дунёи бгрдонид ва ибодат мекард то аз бузургони мустаҷоби алдъўаҳи гашт . Чунонкии дуоӣ ӯ муҷарраб ҳамгинон шуд . Балки рӯзӣ перзанӣ биёмад ва дар дасту пой ӯ фитод ва басӣ бигирист ки писарӣ дорам ки аз ман ғоибаст . Диргоҳсту марои тоқат фироқ намонад . Аз баҳри худоӣ дуое бигӯӣ то буд ки ҳақи таъолӣ ба баракати дуои ту ӯро ба ман бозрасанд .

به کلیت روی از دنیا بگردانید و عبادت می‌کرد تا از بزرگان مستجاب الدعوة گشت. چنانکه دعای او مجرب همگنان شد. بلکه روزی پیرزنی بیامد و در دست و پای او فتاد و بسی بگریست که پسری دارم که از من غایب است. دیرگاهست و مرا طاقت فراق نماند. از بهر خدای دعایی بگوی تا بود که حق تعالی به برکت دعای تو او را به من بازرساند.

Гуфт : ҳеҷ сими дорӣ ?

گفت: هیچ سیم داری؟

Гуфт : ду дирам дорам .

گفت: دو درم دارم.

Гуфт : биор ба даравишони даҳ .

گفت: بیار به درویشان ده .

Ва дуое бигуфт ; ва гуфт : бирав ки ба ту расед .

و دعایی بگفت؛ و گفت: برو که به تو رسید.

Зан ҳануз ба дар сарой нарасида буд ки писарро дид . Фарёд баровард . Гуфт : инак писари ман ва ӯро бабр .

زن هنوز به در سرای نرسیده بود که پسر را دید. فریاد برآورد. گفت: اینک پسر من و او را ببر.

Ҳабиб оварад . Гуфт : ҳол чигуна буд ?

حبیب آورد. گفت: حال چگونه بود؟

Гуфт : ба Кирмон будам . Устоди маро ба талаби гӯшти фиристода буд . Гӯшти бстдм ва ба хона боз мерафтам , бодам дар рабӯд . Овозӣ шунидам ки эй бод ӯро ба хонаи худ бози расон . Ба баракати дуои ҳабиб ва ба баракати ду дирами садақа агар касе гуяд бод чигуна оварад гӯям чунонкии як моҳаи роҳ ба як рӯзи шодравони сулаймони алайҳ ассалом меоварад ,у арши билқис дар ҳаво меоварад .

گفت: به کرمان بودم. استاد مرا به طلب گوشت فرستاده بود. گوشت بستدم و به خانه باز می‌رفتم، بادم در ربود. آوازی شنیدم که ای باد او را به خانه خود باز رسان. به برکت دعای حبیب و به برکت دو درم صدقه اگر کسی گوید باد چگونه آورد گویم چنانکه یک ماهه راه به یک روز شادروان سلیمان علیه السلام می‌آورد، و عرش بلقیس در هوا می‌آورد.

Нақласт ки ҳабибро рӯзи трўиаҳ ба Басраи диданду рӯзи арафа ба Арафот . Вақте дар Басраи қаҳтӣ падед омад ҳабиби таом бисёр ба нася бихаред ва ба садақа доду кӣсае брдўхт ва дар зер болин кард . Чун ба тақозо омадандӣ , кӣса берун кардӣ . Пар аз дирам будӣ . Вомҳо бидодӣ . Ва дар Басраи хона Эй дошт бар сари чорсўии роҳ , ва пўстинӣ дошт ки тобистону зимистони он пӯшедӣ . Вақте ба таҳорат ҳоҷаташ омад бархест ва пӯстин бгзошт . Хоҷаи ҳасани басарӣ фароз расед . Пӯстин дид дар роҳ андохта . Гуфт : ин аҷамии ин қадари надод ки ин пӯстин ӣнҷо раҳо набояд кард ки зойеъ шавад .

نقل است که حبیب را روز ترویه به بصره دیدند و روز عرفه به عرفات. وقتی در بصره قحطی پدید آمد حبیب طعام بسیار به نسیه بخرید و به صدقه داد و کیسه ای بردوخت و در زیر بالین کرد. چون به تقاضا آمدندی، کیسه بیرون کردی. پر از درم بودی. وامها بدادی. و در بصره خانه ای داشت بر سر چارسوی راه، و پوستینی داشت که تابستان و زمستان آن پوشیدی. وقتی به طهارت حاجتش آمد برخاست و پوستین بگذاشت. خواجه حسن بصری فراز رسید. پوستین دید در راه انداخته. گفت: این عجمی این قدر نداد که این پوستین اینجا رها نباید کرد که ضایع شود.

Боистод ва нигоҳ медошт то ҳабиб бозрасед . Салом гуфт : пас гуфт : эй эмоми мусулмонон ! чаро истодае ?

بایستاد و نگاه می‌داشت تا حبیب بازرسید. سلام گفت: پس گفت: ای امام مسلمانان! چرا ایستاده ای؟

Гуфт : эй ҳабиб ! ндонӣ ки ин пӯстин ӣнҷо раҳо набояд кард ки зойеъ шавад . Ва бигӯ то ба эътимод ки бгзоштаҳ эй ?

گفت: ای حبیب! ندانی که این پوستین اینجا رها نباید کرد که ضایع شود. و بگو تا به اعتماد که بگذاشته ای؟

Гуфт : ба эътимоди онкии туро бргмошти тонгоҳи дорӣ .

گفت: به اعتماد آنکه تو را برگماشت تانگاه داری.

Нақласт ки рӯзии ҳасан брҳбиб омад ба зиёрат . Ҳабиби ду қурси ҷӯину порае намаки пеши ҳасани ниҳод . Ҳасан хӯрдан гирифт . Соилӣ ба даромад . Ҳабиби он ду қурсу намак бадв дод . Ҳасан ҳамчунон бимонад . Гуфт : эй ҳабиб ! ту мардии шоистае . Агар порае илм доштӣ ба будӣ ки нон аз пеш меҳмон барграфтӣу ҳама ба соил додӣ . Порае ба соил боист доду порае ба меҳмон .

نقل است که روزی حسن برحبیب آمد به زیارت. حبیب دو قرص جوین و پاره ای نمک پیش حسن نهاد. حسن خوردن گرفت. سائلی به درآمد. حبیب آن دو قرص و نمک بدو داد. حسن همچنان بماند. گفت: ای حبیب! تو مردی شایسته ای. اگر پاره ای علم داشتی به بودی که نان از پیش مهمان برگرفتی و همه به سائل دادی. پاره ای به سائل بایست داد و پاره ای به مهمان.

Ҳабиб ҳеҷ нагуфт . Соъатӣ буд ғуломӣ меомаду хуоне бар срнҳодаҳ буду баррае бирёну ҳалвоу нони покиза ва панҷсад дирами сим дар пеши ҳабиби ниҳоду ҳабиби сим ба даравишон дод ва хон пеши ҳасани ниҳод . Чун ҳасани порае бирён бихӯрад , ҳабиб гуфт : эй устод ! ту неки мардӣ . Агар ту порае яқин доштӣ ба будӣ бо илми яқин бояд .

حبیب هیچ نگفت . ساعتی بود غلامی می‌آمد و خوانی بر سرنهاده بود و بره ای بریان و حلوا و نان پاکیزه و پانصد درم سیم در پیش حبیب نهاد و حبیب سیم به درویشان داد و خوان پیش حسن نهاد. چون حسن پاره ای بریان بخورد، حبیب گفت: ای استاد! تو نیک مردی. اگر تو پاره ای یقین داشتی به بودی با علم یقین باید.

Ва дар вақте намози шоми ҳасан ба дар савмиъа ӯ бигузашту қомати намоз шом гуфта буд ва дар намози истода . Ҳасан даромад . Ҳабиби алҳмдро алҳмд мехонд . Гуфт : намоз дар пай ӯ дуруст нест .

و در وقتی نماز شام حسن به در صومعة او بگذشت و قامت نماز شام گفته بود و در نماز ایستاده. حسن درآمد. حبیب الحمد را الهمد می‌خواند. گفت: نماز در پی او درست نیست.

Бадв иқтидо накард ва худ бонги намози бгзорд . Чун шаб даромад бихуфт . Ҳақро таборак ва таъолӣ бихоб дид . Гуфт : эй борхдоӣ . Ризои ту дар чаҳ чизаст .

بدو اقتدا نکرد و خود بانگ نماز بگزارد. چون شب درآمد بخفت. حق را تبارک و تعالی بخواب دید. گفت: ای بارخدای. رضای تو در چه چیز است.

Гуфт : ё ҳасан ! ризои ман дарёфта будӣ қадараш надонистӣ .

گفت: یا حسن! رضای من دریافته بودی قدرش ندانستی.

Гуфт : борхдоё ! он чаҳ буд ?

گفت: بارخدایا! آن چه بود؟

Гуфт : агар ту намоз кардӣ аз пас ҳабиби ризои мо дарёфта будӣ ва ин намози бҳтрози ҷумлаи намози ъмртўи хост буд . Аммо туро суқми иборат аз сиҳҳати нияти боздошт . Басӣ тафовутаст аз забони рост кардан то дил .

گفت: اگر تو نماز کردی از پس حبیب رضای ما دریافته بودی و این نماز بهتراز جمله نماز عمرتو خواست بود. اما تو را سقم عبارت از صحت نیت بازداشت. بسی تفاوت است از زبان راست کردن تا دل.

Як рӯзи касони ҳуҷҷоҷи ҳасанро талаб мекарданд , дар савмиъае . Ҳабиб пинҳон шуд . Ҳабибро гуфт : имрӯзи ҳасанро дидӣ ?

یک روز کسان حجاج حسن را طلب می‌کردند، در صومعه ای. حبیب پنهان شد. حبیب را گفت: امروز حسن را دیدی؟

Гуфт : дидам .

گفت: دیدم.

Гуфтанд : куҷо шуд ?

گفتند: کجا شد؟

Гуфт : дар ин савмиъа .

گفت: در این صومعه.

Дар савмиъаи рафтанд . Ҳарчанд талаб карданд ҳасанро наёфтанд . Чунон ки ҳасан гуфт : ҳафт бори даст бар ман ниҳоданд ва маро надиданд .

در صومعه رفتند. هرچند طلب کردند حسن را نیافتند. چنان که حسن گفت: هفت بار دست بر من نهادند و مرا ندیدند.

Ҳасан аз савмиъа берун омад ва гуфт : эй ҳабиб ! ҳақи устод нигоҳ надоштӣу маро нишон додӣ .

حسن از صومعه بیرون آمد و گفت: ای حبیب! حق استاد نگاه نداشتی و مرا نشان دادی.

Ҳабиб гуфт : эй устод ! ба сабаби рости гуфтани ман халос ёфтӣ ки агар дурӯғ гуфтамӣ , ҳардуи гирифтори шудемӣ .

حبیب گفت: ای استاد! به سبب راست گفتن من خلاص یافتی که اگر دروغ گفتمی، هردو گرفتار شدیمی.

Ҳасан гуфт : чаҳ хондӣ ки маро надиданд .

حسن گفت: چه خواندی که مرا ندیدند.

Гуфт даҳ бори ояти алкрсии брхўондм ва даҳ бори омн алрасул ва даҳ бори қул ҳўи аллоҳи аҳад ва боз гуфтам илоҳӣ ! ҳасанро ба ту супурдам . Нигоҳаши дор .

گفت ده بار آیت الکرسی برخواندم و ده بار آمن الرسول و ده بار قل هو الله احد و باز گفتم الهی! حسن را به تو سپردم. نگاهش دار.

Нақласт ки ҳасан ба ҷое хост рафт . Бар лаб диҷла омад вабои худ чизе меандешед ки ҳабиб дар расед . Гуфт : ё эмом ! ба чаҳ

نقل است که حسن به جایی خواست رفت. بر لب دجله آمد وبا خود چیزی می‌اندیشید که حبیب در رسید. گفت: یا امام! به چه

Истодае ?

ایستاده ای؟

Гуфт : ба ҷое хоҳам рафт . Киштӣ дайр меояд .

گفت: به جایی خواهم رفت. کشتی دیر می‌آید.

Ҳабиб гуфт : ё устод ! туро чаҳ буд . Ман илм аз ту омухтам . Ҳасади мардумон аз дил берун куну дунёро бар дил сард куну балоро ғанимати дон ва корҳои аз худои байн , онгоҳи пой бар об на ва бирав .

حبیب گفت: یا استاد! تو را چه بود. من علم از تو آموختم. حسد مردمان از دل بیرون کن و دنیا را بر دل سرد کن و بلا را غنیمت دان و کارهای از خدای بین، آنگاه پای بر آب نه و برو.

Ҳабиби пой бар оби ниҳоди вбрФт . Ҳасан биҳуш шуд . Чун бо худ омад гуфтанд : эй эмоми мусулмонон ! туро чаҳ буд ?

حبیب پای بر آب نهاد وبرفت. حسن بیهوش شد. چون با خود آمد گفتند: ای امام مسلمانان! تو را چه بود؟

Гуфт : ҳабиби шогирди ман ин соъати маро маломат карду пой бар об нҳодў бирафт ва ман бимонадаам . Агар фардо овоз ояд ки бар сирот оташин бигузаред , агар ман ҳамчунин Фрўмонм , чаҳ тавонам кард ?

گفت: حبیب شاگرد من این ساعت مرا ملامت کرد و پای بر آب نهادو برفت و من بمانده ام. اگر فردا آواز آید که بر صراط آتشین بگذرید، اگر من همچنین فرومانم، چه توانم کرد؟

Пас ҳасан гуфт : эй ҳабиб ! ин ба чаҳ ёфтӣ ?

پس حسن گفت: ای حبیب!این به چه یافتی؟

Гуфт : бидон ки ман дил сифед мекунам ва ту коғази сиёҳ .

گفت: بدان که من دل سفید می‌کنم و تو کاغذ سیاه.

Ҳасан гуфт : илмии нафъ ғайриӣу лами инФънӣ . Илми ман дигаронро манфиатаст ва маро нест ва буд ки аз ӣнҷо касеро гумон уфтад ки дараҷаи ҳабиби болои мақоми ҳасан буд , на чунонаст ки ҳеҷ мақом дар роҳи худои болой илм нест ва аз баҳри ин буд ки фармон ба зиёдат хостан ҳеҷ сифат наомад алои илм . Чунонкӣ дар сухан машойихаст ки каромоти дараҷаи чаҳордаҳум тариқатасту асрору илм дар дараҷаи ҳаштодам . Аз ҷиҳати онкии каромот аз ибодат бисёр хезаду асрор аз тафаккур бисёр , ва мисли ин ҳол сулаймонаст ки ин кор ки ӯ дошт дар олам кас надошт . Деву парӣ , вуҳушу туюри мусаххари боду обу оташ , мутӣъ . Бисотии чиҳил фарсанг дар ҳавои равон бо он ҳамаи азимати забони мурғону луғати мӯрони мафҳум . Бози ин ҳамаи китоб ки аз олам асрораст Мӯсоро буд алайҳи ассалом . Лоҷарам ӯ бози он ҳамаи кори мтобъ ӯ буд .

حسن گفت: علمی نفع غیری و لم ینفعنی. علم من دیگران را منفعت است و مرا نیست و بود که از اینجا کسی را گمان افتد که درجه حبیب بالای مقام حسن بود، نه چنان است که هیچ مقام در راه خدای بالای علم نیست و از بهر این بود که فرمان به زیادت خواستن هیچ صفت نیامد الا علم. چنانکه در سخن مشایخ است که کرامات درجه چهاردهم طریقت است و اسرار و علم در درجه هشتادم. از جهت آنکه کرامات از عبادت بسیار خیزد و اسرار از تفکر بسیار، و مثل این حال سلیمان است که این کار که او داشت در عالم کس نداشت. دیو و پری، وحوش و طیور مسخر باد و آب و آتش، مطیع. بساطی چهل فرسنگ در هوا روان با آن همه عظمت زبان مرغان و لغت موران مفهوم. باز این همه کتاب که از عالم اسرار است موسی را بود علیه السلام. لاجرم او باز آن همه کار متابع او بود.

Нақласт ки Аҳмади ҳанбалу шофиии разии аллоҳи ънҳмо , нишаста буданд . Ҳабиб аз гӯша Эй даромад . Аҳмад гуфт : ман ӯро суолӣ хоҳам кард .

نقل است که احمد حنبل و شافعی رضی الله عنهما، نشسته بودند. حبیب از گوشه ای درآمد. احمد گفت: من او را سوالی خواهم کرد.

Шофиӣ гуфт : эшонро савол нишоед кард ки эшон қавмӣ аҷаб бошанд Аҳмад гуфт : чора нест .

شافعی گفت: ایشان را سؤال نشاید کرد که ایشان قومی عجب باشند احمد گفت: چاره نیست.

Чун ҳабиб фароз расед Аҳмад гуфт : чаҳ гӯйӣ дар ҳақ касе ки аз ин панҷ намози яке аз вай фӯт шавад , намедонад кадомаст , чаҳ бояд кард ?

چون حبیب فراز رسید احمد گفت: چه گویی در حق کسی که از این پنج نماز یکی از وی فوت شود، نمی‌داند کدامست، چه باید کرد؟

Ҳабиб гуфт : ҳозои қалби ақли ани аллоҳи Флиўдб . Ин дил касе буд ки аз худованд ғофил бошад . ӯро адаб бояд кард ва ҳар панҷ намозро қазо бояд кард .

حبیب گفت: هذا قلب عقل عن الله فلیودب. این دل کسی بود که از خداوند غافل باشد. او را ادب باید کرد و هر پنج نماز را قضا باید کرد.

Аҳмад дар ҷавоб ӯ мутаҳайир бимонад . Шофиӣ гуфт : нагуфтам : аишонро суол натавон кард . Нақласт ҳабибро хонае торик буд . Сӯзанӣ дар даст дошт , биФтод ва гум шуд . Дар ҳоли хонаи равшани гашт . Ҳабиби даст бар чашми ниҳод . Гуфт : не , не ! ҷуз ба чароғ боз надонам ҷуст .

احمد در جواب او متحیر بماند. شافعی گفت: نگفتم: ایشانرا سوال نتوان کرد. نقل است حبیب را خانه ای تاریک بود. سوزنی در دست داشت، بیفتاد و گم شد. در حال خانه روشن گشت. حبیب دست بر چشم نهاد. گفت: نی، نی! جز به چراغ باز ندانم جست.

Нақласт ки сӣ сол буд ки ҳабиби аҷамӣ канизакӣ дошт . Рӯй ӯ тамоми надида буд . Рӯзии канизаки худро гуфт : эй мастура ! канизаки моро овози даҳ . Гуфт : на ! ман канизаки туам .

نقل است که سی سال بود که حبیب عجمی کنیزکی داشت. روی او تمام ندیده بود. روزی کنیزک خود را گفت: ای مستوره! کنیزک ما را آواز ده. گفت: نه! من کنیزک توام.

Гуфт : моро дар ин сӣ соли Зуҳра набӯдааст ки ба ғайри вай ба ҳеҷ чиз нигоҳ кунем . Туро чигуна тўонстмӣ дид ?

گفت: ما را در این سی سال زهره نبوده است که به غیر وی به هیچ چیز نگاه کنیم. تو را چگونه توانستمی دید؟

Нақласт ки дар гӯшае холӣ нишастӣ гуфтӣ : ҳаргизаши чашм равшан мабод ки ҷуз ту бинад ;у ҳаркии туро ба ту инс нест ба ҳеҷ кас инсаш мабод .

نقل است که در گوشه ای خالی نشستی گفتی: هرگزش چشم روشن مباد که جز تو بیند؛ و هرکه تو را به تو انس نیست به هیچ کس انسش مباد.

Ва дар гӯша Эй нишастӣу даст аз тиҷорати бдоштӣ . Гуфтӣ : поиндон сқаҳаст . Яке пурсед ки : ризо дар чист ?

و در گوشه ای نشستی و دست از تجارت بداشتی. گفتی: پایندان ثقة است. یکی پرسید که: رضا در چیست؟

Гуфт : дар дилӣ ки ғубори нифоқ дарав набӯд .

گفت: در دلی که غبار نفاق درو نبود.

Нақласт ки ҳаргоҳ ки дар пеш ӯ қуръони хондандӣ сахт бигиристӣ ва ба зорӣ . Бадв гуфтанд : ту аҷамӣу қуръони арабӣ . Наме доне ки чаҳ мегуяд . Ин гиря аз чист ?

نقل است که هرگاه که در پیش او قرآن خواندندی سخت بگریستی و به زاری. بدو گفتند: تو عجمی و قرآن عربی. نمی‌دانی که چه می‌گوید. این گریه از چیست؟

Гуфт : забонам аҷамӣаст аммо дилам арабӣаст .

گفت: زبانم عجمی است اما دلم عربی است.

Дарвешӣ гуфт : ҳабибро дидам дар мартабае азим . Гуфтам : охир ӯ аҷамӣаст ин ҳама мартаба чист ?

درویشی گفت: حبیب را دیدم در مرتبه ای عظیم. گفتم: آخر او عجمی است این همه مرتبه چیست؟

Овозӣ шунидам ки агар чаҳ аҷамӣаст аммо ҳабибаст .

آوازی شنیدم که اگر چه عجمی است اما حبیب است.

Нақласт ки хӯнӣ ӣиро бурдор карданд , ҳам дар он шаб ӯро ба хоби диданд , дар марғзори биҳишт тавоф мекард бо ҳалаи сабзи пӯшида . Гуфтанд : ё фалон ! ту марди қаттоли ин аз куҷо ёфтӣ ?

نقل است که خونی یی را بردار کردند، هم در آن شب او را به خواب دیدند، در مرغزار بهشت طواف می‌کرد با حله سبز پوشیده. گفتند: یا فلان! تو مرد قتال این از کجا یافتی؟

Гуфт : дар он соъат ки маро бурдор карданд , ҳабиби аҷамии бргзшт . Ба гӯшае чашм ба ман бознгрст . Ин ҳама аз баракоти он назараст , раҳмаи аллоҳи алайҳ .

گفت: در آن ساعت که مرا بردار کردند، حبیب عجمی برگذشت. به گوشه ای چشم به من بازنگرست. این همه از برکات آن نظر است، رحمة الله علیه.