Он ҳадафи тири маломати он садаф дар каромати он муҷарради риҷоли он мушаррафи камоли он хазонаи фазоъили Абдуллоҳи манозили раҳмаи аллоҳи алайҳи ягонаи рӯзгор буду шайхи маломатён буду мтўръи вмтўклу маърази ҳам аз дунё ва ҳам аз халқи мурӣди ҳмдўни қасор буду олам ба улӯми зоҳиру ботин ва бисёр ҳадиси навишта буд ва самоъ карда ва дар вақт ӯ муҷаррадтар аз ӯу покизатар азу касе набӯдааст чунонкӣ нақласт ки Абӯалии сақафӣ сухан мегуфт . Дар миёни сухани Абдуллоҳ ӯро гуфт : маргро сохта бош ки азу чора нест алӣ гуфт : ту сохта бош Абдуллоҳи дастро болин карду сар бар ӯ ниҳод ва гуфт : ман мардум дар ҳол бамурд буъалӣ мунқатиъ шуд зеро ки ӯро алойиқ буд Абдуллоҳи муфрад ва сухан ӯст ки гуфт : Абӯалии сақафӣ вақте ки сухан гуфтӣ аз барои худ гуфтӣ на аз барои халқ ва аз ҷҳаҳи ин буд ки баракоти сухан ӯ бадви рсидў дар ин маънӣ гуфт : офати мост ки аз сухани худ интифоъ наметавонем гирифт чигуна дайгарӣ аз сухани мо манфиат гирад .

آن هدف تیر ملامت آن صدف در کرامت آن مجرد رجال آن مشرف کمال آن خزانهٔ فضائل عبدالله منازل رحمة الله علیه یگانه روزگار بود و شیخ ملامتیان بود و متورع ومتوکل و معرض هم از دنیا و هم از خلق مرید حمدون قصار بود و عالم به علوم ظاهر و باطن و بسیار حدیث نوشته بود و سماع کرده و در وقت او مجردتر از او و پاکیزه‌تر ازو کسی نبوده است چنانکه نقل است که ابوعلی ثقفی سخن می‌گفت. در میان سخن عبدالله او را گفت: مرگ را ساخته باش که ازو چاره نیست علی گفت: تو ساخته باش عبدالله دست را بالین کرد و سر بر او نهاد و گفت: من مردم در حال بمرد بوعلی منقطع شد زیرا که او را علایق بود عبدالله مفرد و سخن اوست که گفت: ابوعلی ثقفی وقتی که سخن گفتی از برای خود گفتی نه از برای خلق و از جهة این بود که برکات سخن او بدو رسیدو در این معنی گفت: آفت ماست که از سخن خود انتفاع نمی‌توانیم گرفت چگونه دیگری از سخن ما منفعت گیرد.

Ва гуфт : ҳарчӣ иборат кунӣ ба зиёни хеш бояд ки аз ҳоли худиборат кунанда бошӣ ва набошӣ ба сухани хеши ибораткунандау гӯяндаи ҳикоят аз ғайриӣ .

و گفت: هرچه عبارت کنی به زیان خویش باید که از حال خودعبارت کننده باشی و نباشی به سخن خویش عبارت کننده و گوینده حکایت از غیری.

Нақласт ки касе аз ваии рӯзӣ масаъла пурсед ҷавоб дод он мард гуфт : хоҷаи якбори дигар бозгуӣ гуфт : ман дар пушаймонии онам ки аввал чаро гуфтам .

نقلست که کسی از وی روزی مسئلهٔ پرسید جواب داد آن مرد گفت: خواجه یکبار دیگر بازگوی گفت: من در پشیمانی آنم که اول چرا گفتم.

Ва гуфт : ҳеҷ каси фариза зойеъ накунад аз Фризҳо аломбтлӣ гардад ба зойеъ кардани суннатҳо ва ҳар ки ба тарки суннатӣ мубтало гардад зуд буд ки дар бидъат уфтад .

و گفت: هیچ کس فریضهٔ ضایع نکند از فریضها الامبتلی گردد به ضایع کردن سنت‌ها و هر که به ترک سنتی مبتلا گردد زود بود که در بدعت افتد.

Ва гуфт : фозилтарин вақти ҳоء ту онаст ки аз хавотиру всоўси нафас руста бошӣу мардумон аз занни бади ту руста бошанд .

و گفت: فاضلترین وقت‌هاء تو آنست که از خواطر و وساوس نفس رسته باشی و مردمان از ظن بد تو رسته باشند.

Ва гуфт : ҳар ки нафас ӯ мулозимат чизе кунад ки бидон эҳтиёҷ надорад ва зойеъ кунад аз аҳволи хеши ҳам чандон ки азксрти вилояти бадв эҳтиёҷаст .

و گفت: هر که نفس او ملازمت چیزی کند که بدان احتیاج ندارد و ضایع کند از احوال خویش هم چندان که ازکثرت ولایت بدو احتیاج است.

Ва гуфт : одамӣ ошиқаст бар шақовати хеш яъне ҳама он хоҳад ки сабаби бадбахтӣ ӯ буд .

و گفت: آدمی عاشق است بر شقاوت خویش یعنی همه آن خواهد که سبب بدبختی او بود.

Ва як рӯзи асҳоби худро гуфт : шумо ошиқ шудаед бар касе ки бар шумо ошиқ шудааст .

و یک روز اصحاب خود را گفت: شما عاشق شده‌اید بر کسی که بر شما عاشق شده است.

Ва гуфт : аҷаб дорам аз касе ки дар ҳаё сухан гуяд ва аз худо шарм надорад яъне ки чун худоиро мутакаллим мебинад чигуна шарм намедорад ки дар калом ояд .

و گفت: عجب دارم از کسی که در حیا سخن گوید و از خدا شرم ندارد یعنی که چون خدای را متکلم می‌بیند چگونه شرم نمی‌دارد که در کلام آید.

Ва гуфт : ҳар кро муҳаббат доданду фуқарогар ӯро хашят ндиҳанд ӯ фирефтааст .

و گفت: هر کرا محبت دادند و فقراگر او را خشیت ندهند او فریفته است.

Ва гуфт : хизмат адабаст на мудовимат бар адаб ки адаби хизмат азизтараст аз хизмат беадаб .

و گفت: خدمت ادب است نه مداومت بر ادب که ادب خدمت عزیزتر است از خدمت بی‌ادب.

Ва гуфт : мо бо адаб муҳтоҷ тарем аз бисёре илм .

و گفت: ما با ادب محتاج‌تریم از بسیاری علم.

Ва гуфт : ҳар ки қадари хеш бар чашми халқ бузург донад бар ӯ воҷиб чунон кунад ки нафас ӯ бар чашм ӯ хор шавад надидӣ ки иброҳӣми алайҳи ассаломи халил хеш хонд ҳақи таъолӣ ва ӯ гуфт :у аҷнбнӣ ва банӣ ан наабд алосном .

و گفت: هر که قدر خویش بر چشم خلق بزرگ داند بر او واجب چنان کند که نفس او بر چشم او خوار شود ندیدی که ابراهیم علیه السلام خلیل خویش خواند حق تعالی و او گفت: و اجنبنی و بنی ان نعبد الاصنام.

Ва гуфт : аҳкоми ғайб дар дунё бар касе зоҳир нагардад влкни Фзиҳти даъвии зоҳргрдд ва гуфт : ҳаргизи даъвӣу таслим дар як ҳол ҷамъ нашаванд .

و گفت: احکام غیب در دنیا بر کسی ظاهر نگردد ولکن فضیحت دعوی ظاهرگردد و گفت: هرگز دعوی و تسلیم در یک حال جمع نشوند.

Ва гуфт : ҳар ки маҳҷӯб гардад ба чизе аз улӯми худ ҳаргиз ӯ айб худ набинад .

و گفت: هر که محجوب گردد به چیزی از علوم خود هرگز او عیب خود نبیند.

Вагуфт : ҳақиқати фақр инқитоъаст азднёу охирату мустағнӣ шудан ба худованди дунёу охират .

وگفت: حقیقت فقر انقطاع است ازدنیا و آخرت و مستغنی شدن به خداوند دنیا و آخرت.

Вагуфт : ҳар ки машғӯл шавад боўқоти гузашта бе фоидаи нақди вақт аз даст бидод .

وگفت: هر که مشغول شود باوقات گذشته بی‌فایده نقد وقت از دست بداد.

Ва гуфт : одамӣ чигуна аз пасу пеш нигоҳ тавонад кард ва ӯ ғоибаст дар ҳол аз мақому вақти худ .

و گفت: آدمی چگونه از پس و پیش نگاه تواند کرد و او غایب است در حال از مقام و وقت خود.

Ва гуфт : ту зоҳиран даъвӣ убудийят мекунӣ аммо ботнои сари боўсоФи рубубияти бароварда .

و گفت: تو ظاهرا دعوی عبودیت می‌کنی اما باطنا سر باوصاف ربوبیت برآورده.

Ва гуфт : убудийят изтирорӣаст на ихтиёрӣаст .

و گفت: عبودیت اضطراری است نه اختیاری است.

Ва гуфт ҳар ки таъм убудийят начишед ӯро айшӣ нест .

و گفت هر که طعم عبودیت نچشید اورا عیشی نیست.

Вагуфт : убудийяти руҷӯъ карданаст дар ҷумлаи чизҳо ба худоӣ ба ҷузи изтирор .

وگفت: عبودیت رجوع کردن است در جمله چیزها به خدای به جز اضطرار.

Ва гуфт : бандаи банда ӯ буд то худро ходимӣ намеҷӯяд чун худро ходимии ҷуст аз ҳад бандагӣ афтоду адаб аз даст дод .

و گفت: بنده بندهٔ او بود تا خود را خادمی نمی‌جوید چون خود را خادمی جست از حد بندگی افتاد و ادب از دست داد.

Ва гуфт : ҳеҷ чиз нест дар касе ки хории бандагӣу хории саволу хории радро нчшидаҳаст .

و گفت: هیچ چیز نیست در کسی که خواری بندگی و خواری سؤال و خواری رد را نچشیده است.

Ва гуфт : ҳақи таъолӣ ёд кардааст анвоъи ибодатро ки алсобрину алсодқину алФонтин ва аламтқину алмстғФрини болосҳори хатми ҷумлаи мақомот бар истиғфор кардааст то банда бино гардад бар тақсири хеш бар ҳамаи аФъои лу аҳволи пас аз ҳама истиғфор кунад .

و گفت: حق تعالی یاد کرده است انواع عبادت را که الصابرین و الصادقین و الفانتین و المتقین و المستغفرین بالاسحار ختم جمله مقامات بر استغفار کرده است تا بنده بینا گردد بر تقصیر خویش بر همه افعا ل و احوال پس از همه استغفار کند.

Ва гуфт : ҳаркии сояи нафас аз нафас хеш баргирад айши хилоиқ дар соя ӯ буд ва гуфт : тафвиз бо касб беҳтар бошад аз хилват бекасб .

و گفت: هرکه سایه نفس از نفس خویش برگیرد عیش خلایق در سایه او بود و گفت: تفویض با کسب بهتر باشد از خلوت بی‌کسب.

Ва гуфт : ҳар ки дар ин ҳадис ояд аз сари сифат қавӣ гардад ва Фзиҳт нашавад ва ҳар ки аз сари қӯти даройад заъиф гардад ва Фзиҳт шавад .

و گفت: هر که در این حدیث آید از سر صفت قوی گردد و فضیحت نشود و هر که از سر قوت درآید ضعیف گردد و فضیحت شود.

Ва гуфт : агар дуруст шавад бандаро як нафас дар ҷумлаи умр бериё ва бе шарики баракоти он нафас то охири умр бо ӯ бимонад .

و گفت: اگر درست شود بنده را یک نفس در جمله عمر بی‌ریا و بی‌شریک برکات آن نفس تا آخر عمر با او بماند.

Ва гуфт : ориф онаст ки аз ҳеҷ чизаш аҷаб наёяд .

و گفت: عارف آنست که از هیچ چیزش عجب نیاید.

Нақласт ки яке ӯро дъокрд ки ончии амиддории худоӣ бдҳод гуфт : умеди баъд аз маърифат буду кӯи маърифати вафот ӯ бншобўр буду хок ӯ дар Машҳад анбораст .

نقلست که یکی او را دعاکرد که آنچه امیدداری خدای بدهاد گفت: امید بعد از معرفت بود و کو معرفت وفات او بنشابور بود و خاک او در مشهد انبار است.

Аҳмдосўд гуфт : бихоб дидам ки ҳотифӣ овоз дод ва маро гуфт : Абдуллоҳро бигӯӣ ки сохта бош ки яксоли дигари вафот хоҳӣ кард бомдод бирафтам ва бовай бигуфтам гуфт : ин ваъда мадидаст вмдтии баъӣд ки то солии дигари тоқат интизор тавонад кард рҳмҳоллаҳи алайҳ .

احمداسود گفت: بخواب دیدم که هاتفی آواز داد و مرا گفت: عبدالله را بگوی که ساخته باش که یکسال دیگر وفات خواهی کرد بامداد برفتم و باوی بگفتم گفت: این وعده مدید است ومدتی بعید که تا سالی دیگر طاقت انتظار تواند کرد رحمةالله علیه.