Он хоҷаи дарвеши он ҳозир бехеш он донанд ғиўби он бинандаи уюби он хазонаи ҳақоиқу маъонии шайхи алии саҳли исфаҳонии рҳмҳоллаҳи алайҳи пас бузурги вмътбр буду азкбори машойих буд вҷнидро буии мукотибот латифасту соҳиби Бутуроб буду сухан ӯ дар ҳақоиқи азими баланд буду муомилоту риёзот ӯ комил ва беонешоФӣ дошт дар тариқати Амри бен Усмони ?маккей ба зиёрат ӯ босФҳон шуд ва сӣ ҳазор дирам вом дошту алии саҳли ҳамаи вом ӯ бгзорд ва сухан ӯст ки гуфт : шитофтан ба хизмату тоъат аз ъломоти тавфиқ буду азмхолФоти боздоштан аз ъломоти риоят буду мурооти асрор аз ъломоти бедорӣу бдъўии берун омадан аз раъноеи башарият буд ва ҳар ки дар бдоити иродат дуруст накардааст дар ниҳояти офияту саломати наёбад .

آن خواجهٔ درویش، آن حاضر بی‌خویش، آن دانندهٔ غیوب، آن بینندهٔ عیوب، آن خزانهٔ حقایق و معانی ،شیخ علی سهل اصفهانی رحمةالله علیه، پس بزرگ و معتبر بود و از کبار مشایخ بود و جنید را بِوِی مکاتبات لطیف است و صاحب بوتراب بود و سخن او در حقایق عظیم بلند بود و معاملات و ریاضات او کامل و بیانی شافی داشت در طریقت عمرو بن عثمان مکی به زیارت او باصفهان شد و سی هزار دِرَم وام داشت و علی سهل همه وام او بگزارد و سخن اوست که گفت: شتافتن به خدمت و طاعت از علامات توفیق بود و از مخالفات بازداشتن از علامات رعایت بود و مراعات اسرار از علامات بیداری و بدعوی بیرون آمدن از رعنایی بشریت بود و هر که در بدایت ارادت درست نکرده است در نهایت عافیت و سلامت نیابد.

Гуфтанд дар маънӣ ёфт сухан бигӯӣ гуфт : ҳар ки пиндорад ки наздиктараст ӯ бҳқиқт баъӣдтараст чунонкии офтоб брўзнӣ меуфтад кӯдакон хоҳанд ки тоони зарра ҳо бигиранд даст бркннд пиндоранд ки дар қабза эшон ояд чўндст боз кунанд ҳеҷ набенанд .

گفتند در معنی یافت سخن بگوی گفت: هر که پندارد که نزدیکتر است او بحقیقت بعیدتر است چنانکه آفتاب بروزنی می‌افتد کودکان خواهند که تا آن ذره‌ها بگیرند دست برکنند پندارند که در قبضهٔ ایشان آید چون دست باز کنند هیچ نبینند.

Ва гуфт : ҳузури баҳақи фозилтар аз яқини баҳақ аз онкии ҳузур дар дил буду ғифлат бар он раво набошаду яқини ҳозирӣ буд ки гоҳ бияёд ва гоҳ бараваду ҳозирон дар пешгоҳ бошанду мўқнон бар даргоҳ .

و گفت: حضور بحق فاضل‌تر از یقین بحق، از آنکه حضور در دل بود و غفلت بر آن روا نباشد و یقین حاضری بود که گاه بیاید و گاه برود و حاضران در پیشگاه باشند و موقنان بر درگاه.

Ва гуфт : ғофилон дар ҳукми худоӣ зиндагонӣ мекунанд взокрон дар раҳмати худоӣу орифон дар қурби худоӣ .

و گفت: غافلان در حکم خدای زندگانی می‌کنند و ذاکران در رحمت خدای و عارفان در قرب خدای.

Ва гуфт : ҳаромаст касеро ки ӯро мехонд ва медонад ва бо чизеи дигар ором гирад .

و گفت: حرام است کسی را که او را می‌خواند و می‌داند و با چیزی دیگر آرام گیرد.

Ва гуфт : бар шумо бод ки парҳез кунед аз ғурур ба ҳасани аъмол бо фасоди ботини асрор яъне Иблиси чунин буд .

و گفت: بر شما باد که پرهیز کنید از غرور به حسن اعمال با فساد باطن اسرار یعنی ابلیس چنین بود.

Ва гуфт : тавонгарӣ илтимос кардам дар илм ёфтаму фахр илтимос кардам дар хомӯшӣ ёфтаму роҳат илтимос кардам дар ноумедӣ ёфтам .

و گفت: توانگری التماس کردم در علم یافتم و فخر التماس کردم در خاموشی یافتم و راحت التماس کردم در ناامیدی یافتم.

Ва гуфт : аз вақти одами алайҳи ассалом то қиёми соъати одамиён аздл гуфтанд ва мегӯйанд ва ман кас мехоҳам ки маро васият кунад ки дил чист ё чигунааст ва намеёбам .

و گفت: از وقت آدم علیه السلام تا قیام ساعت آدمیان از دل گفتند و می‌گویند و من کس می‌خواهم که مرا وصیت کند که دل چیست یا چگونه است و نمی‌یابم.

Пурседанд аз ҳақиқат тавҳид гуфт : наздикаст аз онҷо ки гмонҳост аммо давраст аз ҳақоиқ .

پرسیدند از حقیقت توحید گفت: نزدیک است از آنجا که گمان‌هاست اما دور است از حقایق.

Нақласт ки ӯ гуфт : ки шумо мепиндоред ки марги ман чун марги шумо хўоҳдбўд ки бемор шаведу мардумон бъёдт оянд маро бихонанд иҷобат кунам рӯзӣ мерафт гуфт : лаббайк ва сар биниҳод шайх музайян гуфт : ман гуфтам ӯро ки бигӯӣ лои илоҳи алои аллоҳи табассумии бикрад ва маро гирифт бо ман май гўӣӣ ки калима бигӯӣ бъзт ӯ ки дар миёни ман ва ӯ нест алои ҳиҷоби иззат вҷон бидод Абулҳасани музайяни баъд аз он маҳосин худ бигирифтӣ ва гуфтӣ чун ман ҳҷомии авлиёъи худоиро шаҳодат талқин мекунаду ахҷлно ва бигиристӣ раҳмаи аллоҳи алайҳ .

نقلست که او گفت: که شما می‌پندارید که مرگ من چون مرگ شما خواهد بود که بیمار شوید و مردمان بعیادت آیند مرا بخوانند اجابت کنم، روزی می‌رفت گفت: لبیک و سر بنهاد، شیخ مزین گفت: من گفتم او را که بگوی لا اله الا الله تبسمی بکرد و مرا گرفت با من می‌گوئی که کلمه بگوی بعزت او که در میان من و او نیست الا حجاب عزت و جان بداد ابوالحسن مزین بعد از آن محاسن خود بگرفتی و گفتی چون من حجامی اولیاء خدای را شهادت تلقین می‌کند و اخجلنا و بگریستی رحمة الله علیه.