Он шарифи ақрони он латифи ихвони он мутамаккини тариқати он мутаваккили ҳақиқати он каъбаи мусулмонии АбуҲамзаи хуросонии рҳмҳоллаҳи алайҳ аз ҷумлаи машойих буд ва аз акобри тариқату рафеъи алқдру олии ҳиммат буд ва дар фаросат ҳамто надошт ва дар таваккул бе ниҳояти расида буд ва дар таҷред ба ғоят кашидау риёзоту каромот ӯ бисёрасту маноқиб ӯ бе шумори хлўот шоиста дошт Бутуроб ва ҷунайд ёфта буд .

آن شریف اقران آن لطیف اخوان آن متمکن طریقت آن متوکل حقیقت آن کعبه مسلمانی ابوحمزهٔ خراسانی رحمةالله علیه از جملهٔ مشایخ بود و از اکابر طریقت و رفیع القدر و عالی همت بود و در فراست همتا نداشت و در توکل بی‌نهایت رسیده بود و در تجرید به غایت کشیده و ریاضات و کرامات او بسیار است و مناقب او بی شمار خلوات شایسته داشت بوتراب و جنید یافته بود.

Нақласт ки якбор ки ба таваккул дар бодия шуд ва назр кард ки аз ҳеҷ каси ҳеҷ чиз нахоҳад ба касе илтифот накунад ва барин назри басари барад бедалву расани мутаваккили вор муҷаррад бирафт пораи сим дар ҷайб дошт ки хоҳараши бдўдодаҳи бўдногоаҳ таваккул дод худ талабед гуфт : ки шарми надории онкии сақфи осмон бе сутуни нгоҳдорди меъдаи туро бе сими пӯшида нигоҳ надорад пас он сими бёндохт вмӣ рафт ногоҳ дар чоҳӣ афтод соъатии баромади нафас фарёд баровард бўҳмзаҳ хомӯш бинишаст яке май гузашти сари чоҳи боздиди хошокӣ чанд биоварад ки сар чоҳ бигирад нафаси бўҳмзаҳи зорӣ оғоз кард ва гуфт : ҳақ таъолӣ мефармоед влотлқўои боидикми илои алтҳлкаҳ бўҳмзаҳ гуфт : таваккул аз он қавӣтараст ки бъҷзи всолўси нафас ботил шавад тан зад то онкаси сари чоҳ устувор кард гуфт : онкас ки бар боло нигоҳ медорад ӣнҷои ҳам нгоҳдорд рӯй ба қибла таваккул оварад сари фурӯи бараду изтирор ба камол раседу таваккул бар қарор буд ногоҳ ширӣ биёмаду сари чоҳ боз карду даст бар лаб чоҳ зад ва ҳар ду пой фурӯ гузошт бўҳмзаҳ гуфт : ман ҳамроҳӣ гурба накунам илҳомаш доданд ки хилоф одатаст даст дар зани даст дар пой ӯ заду баромад ширӣ дид бар сӯратӣ ки ҳаргиз аз он саъбтар надида буд овозӣ шунид ки ё АбуҲамзаи алиси ҳозои аҳсани нҷиноки ман алтлФи болтлФ чун таваккул бар мо кардӣ мо туро барадаст касе ки ҳалокати ҷони азу буд наҷоти додеми пас шер рӯй дар замин молида ва бирафт .

نقل است که یکبار که به توکل در بادیه شد و نذر کرد که از هیچ کس هیچ چیز نخواهد به کسی التفات نکند و برین نذر بسر برد بی‌دلو و رسن متوکل وار مجرد برفت پاره سیم در جیب داشت که خواهرش بدوداده بودناگاه توکل داد خود طلبید گفت: که شرم نداری آنکه سقف آسمان بی‌ستون نگاهدارد معدهٔ ترا بی‌سیم پوشیده نگاه ندارد پس آن سیم بیانداخت ومی‌رفت ناگاه در چاهی افتاد ساعتی برآمد نفس فریاد برآورد بوحمزه خاموش بنشست یکی می‌گذشت سر چاه بازدید خاشاکی چند بیاورد که سر چاه بگیرد نفس بوحمزه زاری آغاز کرد و گفت: حق تعالی می‌فرماید ولاتلقوا بایدیکم الی التهلکه بوحمزه گفت: توکل از آن قویتر است که بعجز وسالوس نفس باطل شود تن زد تا آنکس سر چاه استوار کرد گفت: آنکس که بر بالا نگاه می‌دارد اینجا هم نگاهدارد روی به قبله توکل آورد سر فرو برد و اضطرار به کمال رسید و توکل بر قرار بود ناگاه شیری بیامد و سر چاه باز کرد و دست بر لب چاه زد و هر دو پای فرو گذاشت بوحمزه گفت: من همراهی گربه نکنم الهامش دادند که خلاف عادت است دست در زن دست در پای او زد و برآمد شیری دید بر صورتی که هرگز از آن صعب‌تر ندیده بود آوازی شنید که یا ابوحمزه الیس هذا احسن نجیناک من التلف بالتلف چون توکل بر ما کردی ما ترا بردست کسی که هلاکت جان ازو بود نجات دادیم پس شیر روی در زمین مالید و برفت.

Нақласт ки рӯзӣ ҷунайд мерафт Иблис родед бараҳна ки бар гардани мардум меҷуст гуфт : эй малъуни шарми надории азин мардумон гуфт : кадоми мардумони инҳо на мардумонанд мардумон онҳоанд ки дар шўнизиаҳанд ки ҷигарамро сӯхтанд ҷунайд гуфт : бархестам ва ба масҷид шўнизиаҳ рафтам бўҳмзаҳи родидми сари фурӯи барда сар баровард ва гуфт : дурӯғ гуфт : он малъун ки аўлёءхдоӣ аз он ъзизтрнд ки Иблисро бар эшон итилоъ бошад .

نقل است که روزی جنید می‌رفت ابلیس رادید برهنه که بر گردن مردم می‌جست گفت: ای ملعون شرم نداری ازین مردمان گفت: کدام مردمان اینها نه مردمان‌اند مردمان آنهااند که در شونیزیه‌اند که جگرم را سوختند جنید گفت: برخاستم و به مسجد شونیزیه رفتم بوحمزه رادیدم سر فرو برده سر برآورد و گفت: دروغ گفت: آن ملعون که اولیاءخدای از آن عزیزترند که ابلیس را بر ایشان اطلاع باشد.

Нақласт ки аўмҳрм будӣ ба миёни гилӣмӣ дар солии якбор берун омадӣ аз эҳром .

نقل است که اومحرم بودی به میان گلیمی در سالی یکبار بیرون آمدی از احرام.

Пурседанд аз инс гуфт : инс онаст ки дилтангии падеди орад аз нишастан бо халқ .

پرسیدند از انس گفت: انس آنست که دلتنگی پدید آرد از نشستن با خلق.

Ва гуфт : ғариб онаст ки ӯро аз ақрабоу пайвастагони хеши ваҳшат буд бо эшон бегона бошад .

و گفت: غریب آنست که او را از اقربا و پیوستگان خویش وحشت بود با ایشان بیگانه باشد.

Ва гуфт : ҳар крои ваҳшат буд аз нафаси хеши инс гирифтааст дил ӯ дар мувофиқати худованди хеши субҳонау таъолӣ .

و گفت: هر کرا وحشت بود از نفس خویش انس گرفته است دل او در موافقت خداوند خویش سبحانه و تعالی.

Ва гуфт : ҳар ки дӯстии марг дар дил ӯ ҷой гирад ҳар чаҳ боқӣ аст биравӣ дӯст кунанд ва ҳарчӣ фонӣаст бар вай душман гардонанд .

و گفت: هر که دوستی مرگ در دل او جای گیرد هر چه باقی است بروی دوست کنند و هرچه فانی است بر وی دشمن گردانند.

Ва гуфт : таваккул онаст ки бомдод бархезад аз шабаш ёд наёяд ва чун шаби даройад аз бомдод ёдаш наёяд .

و گفت: توکل آنست که بامداد برخیزد از شبش یاد نیاید و چون شب درآید از بامداد یادش نیاید.

Яке васият хост гуфт : тӯша бисёр сози ин сафарро ки дар пеши дорӣ .

یکی وصیت خواست گفت: توشه بسیار ساز این سفر را که در پیش داری.

ВФотш дар Найшобӯр буд ва дар ҷавори абўҳФси ҳаддод дафн карданд , рҳмҳмои аллоҳи таъолӣу тақаддус .

وفاتش در نیشابور بود و در جوار ابوحفص حداد دفن کردند، رحمهما الله تعالی و تقدس.