Он шайхи миллати он қутби давлати он зини асҳоби он рукни арбоби он субҳи машриқи Ясрибии Абдуллоҳи мағрибии рҳмҳоллаҳи алайҳи устоди машойих буд ва аз қдмоءи кбору устоди авлиёу эътимоди асФё буду хуб вилоятӣ дошт вдри тарбият кардани мурӣди оятӣ буду ҳурмати аўдри дилҳо бисёраст вхтри бишмор дар таваккулу таҷреди зоҳиру ботин касеро қадам ӯ набӯд ва ин дар иброҳӣм ки азу хостаҳанд худ шарҳдиҳанда камол ӯ басанд яке иброҳӣми шебони вдўми иброҳӣми хавоси рҳмҳмои аллоҳ ва ӯ пери ин ҳарду бӯдааст ваовро калимотӣ рафеъасту умр ӯ сад ва бист сол буду корҳоء ӯ аҷиб буд ҳеҷ чизе ки даст одамӣ бидон расида будӣ нахурдӣ магари бехи гиёҳ ки он хӯрдӣу мурӣдон ӯ ҳарҷо ки бех гиёҳ ёфтандӣ пеш ӯ бурдандӣ то бақадр ҳоҷати бакори барадӣ ва азин ҷинс одат карда буду пайваста сафар кардӣу ёрон бовай будандӣ вдоим эҳром доштӣ ва чун аз эҳром берун омадӣ боз эҳром гирифтӣу ҳаргизи ҷома ӯ шўхгн нашудӣу мӯии аўнболидӣ .

آن شیخ ملت آن قطب دولت آن زین اصحاب آن رکن ارباب آن صبح مشرق یثربی عبدالله مغربی رحمةالله علیه استاد مشایخ بود و از قدماء کبار و استاد اولیا و اعتماد اصفیا بود و خوب ولایتی داشت ودر تربیت کردن مرید آیتی بود و حرمت اودر دلها بسیار است وخطر بیشمار در توکل و تجرید ظاهر و باطن کسی را قدم او نبود و این در ابراهیم که ازو خاسته‌اند خود شرح دهندهٔ کمال او بس‌اند یکی ابراهیم شیبان ودوم ابراهیم خواص رحمهما الله و او پیر این هردو بوده است واو را کلماتی رفیع است و عمر او صد و بیست سال بود و کارهاء او عجیب بود هیچ چیزی که دست آدمی بدان رسیده بودی نخوردی مگر بیخ گیاه که آن خوردی و مریدان او هرجا که بیخ گیاه یافتندی پیش او بردندی تا بقدر حاجت بکار بردی و ازین جنس عادت کرده بود و پیوسته سفر کردی و یاران باوی بودندی ودایم احرام داشتی و چون از احرام بیرون آمدی باز احرام گرفتی و هرگز جامهٔ او شوخگن نشدی و موی اونبالیدی.

Нақласт ки гуфт : сроӣӣ аз модар мирос ёфтам ба панҷоҳ динори бФрўхтм ва бар миёни бастам ва рӯй ба бодияи ниҳодами арабӣ ба ман расед гуфт : чаҳ дорӣ гуфтам панҷоҳ динор гуфт : биор буи додам бикшод ва бидид ва ба ман боз дод пас шутури бхўобонид ва маро гуфт : брншин гуфтам туро чаҳ расида аст гуфт : маро аз ростии тўдли пар аз меҳр шуд бо ман ба ҳаҷ омаду муддатӣ дар суҳбати ман буд аз авлиёъ ҳақ шуд .

نقلست که گفت: سرائی از مادر میراث یافتم به پنجاه دینار بفروختم و بر میان بستم و روی به بادیه نهادم عربی به من رسید گفت: چه داری گفتم پنجاه دینار گفت: بیار بوی دادم بگشاد و بدید و به من باز داد پس شتر بخوابانید و مرا گفت: برنشین گفتم ترا چه رسیده است گفت: مرا از راستی تودل پر از مهر شد با من به حج آمد و مدتی در صحبت من بود از اولیاء حق شد.

Нақласт ки гуфт : якбор дар бодия мерафтам ғуломӣ дидамтару тоза безод ва роҳила гуфтам эй озодамард безоду роҳилаи куҷо мерӯй гуфт : чапу рост нигаҳ кун то ҷузи худои ҳеҷ май бинӣ .

نقلست که گفت: یکبار در بادیه می‌رفتم غلامی دیدم تر و تازه بی‌زاد و راحله گفتم ای آزادمرد بی‌زاد و راحله کجا می‌روی گفت: چپ و راست نگه کن تا جز خدای هیچ می‌بینی.

Нақласт ки ӯ чаҳор писар дошт ҳар якеро пеша омухт гуфтанд ин чаҳ лоиқи ҳол эшон аст гуфт : касбии дромўзм то баъд аз вафоти ман ба сабаби онкии ман писари фалонами ҷигар садиқон нахуранд ва дар вақти ҳоҷат касбӣ кунанд .

نقلست که او چهار پسر داشت هر یکی را پیشهٔ آموخت گفتند این چه لایق حال ایشان است گفت: کسبی درآموزم تا بعد از وفات من به سبب آنکه من پسر فلانم جگر صدیقان نخورند و در وقت حاجت کسبی کنند.

Ва гуфт : фозилтарин аъмоли иморат авқотаст ба муроқибот .

و گفت: فاضلترین اعمال عمارت اوقات است به مراقبات.

Ва гуфт : ҳар ки даъвӣ бандагӣ кунад ва ӯро ҳануз Муродӣ монда бошад дурӯғ занаст ки даъвии бандагӣ аз касе дуруст ояд ки аз муродоти хеш фонӣ гардад ва ба муроди худованд боқӣ шавад вном ӯ он буд ки худовандаши ниҳода буду неъмат ӯ он буд ки бҳрчаҳ ӯро бихонанд ӯ аз бандагӣ ҷавоб диҳад ва ӯро на исми бўдўнаҳи расми венаи ҷавоб .

و گفت: هر که دعوی بندگی کند و او را هنوز مرادی مانده باشد دروغ زن است که دعوی بندگی از کسی درست آید که از مرادات خویش فانی گردد و به مراد خداوند باقی شود ونام او آن بود که خداوندش نهاده بود و نعمت او آن بود که بهرچه او را بخوانند او از بندگی جواب دهد و او را نه اسم بودونه رسم ونه جواب.

Ва гуфт : хортарин мардумони дарвешӣ буд ки бо тавонгарон мдоҳнт кунаду азимтарин халқро тавозуъ кунад ва гуфт : даравишони розии аминон худоӣанд дар замини вҳҷти хдоинд бар бандагон ва ба баракати эшон бало аз халқ мунқатиъ гардад .

و گفت: خوارترین مردمان درویشی بود که با توانگران مداهنت کند و عظیم‌ترین خلق را تواضع کند و گفت: درویشان راضی امینان خدای‌اند در زمین وحجت خدایند بر بندگان و به برکت ایشان بلا از خلق منقطع گردد.

Ва гуфт : дарвешӣ ки аз дунё эҳтироз карда бошад агарчӣ ҳеҷ амал аз аъмол фазоъил намекунад як зарра аз ӯ фозилтар аз мутааббидони муҷтаҳид .

و گفت: درویشی که از دنیا احتراز کرده باشد اگرچه هیچ عمل از اعمال فضائل نمی‌کند یک ذره از او فاضلتر از متعبدان مجتهد.

Ва гуфт : ҳаргизи мунсифтар аз дунё надидам ки то ӯро хизмат кунӣ туро хизмат кунад ва чун таркгирӣ ӯ низ тарк ту гирад .

و گفت: هرگز منصف‌تر از دنیا ندیدم که تا او را خدمت کنی ترا خدمت کند و چون ترک گیری او نیز ترک تو گیرد.

Ва гуфт : зирак нест касе алооини тайифа ки ҳама сӯхтаанд ба сабаби зиндагии хеш ва ба сабаб онкӣ ёфтаанд вафот ӯ батавр сино буд ва ҳам онҷо дафн карданд рҳмҳоллаҳи алайҳи рҳмҳўосъаҳ .

و گفت: زیرک نیست کسی الااین طایفه که همه سوخته‌اند به سبب زندگی خویش و به سبب آنکه یافته‌‌اند وفات او بطور سینا بود و هم آنجا دفن کردند رحمةالله علیه رحمةواسعه.