Он умдаи авлиёъи он зубдаи асФёءи он мақбули бомонти он махсӯс ба каромати он шайхи пинҳонии Абӯалии Ҷузҷонии рҳмҳоллаҳи алайҳ аз кбори машойих ва аз ҷавонмардони тариқат буд ва дар муҷоҳида ба камол ва ӯро тасонифаст дар муомилоти муътабари вмшҳўру калимотии мақбулу мазкӯру мурӣди ҳакими трмдӣ буд ва сухан ӯст ки қароргоҳи халқи майдон ғифлатаст воътмоди эшон бар занну тӯҳмат ва ба наздики эшон чунонаст ки кирдори эшон бар ҳақиқатасту сухани шан бар асрору мукошифот .

آن عمده اولیاء آن زبدهٔ اصفیاء آن مقبول بامانت آن مخصوص به کرامت آن شیخ پنهانی ابوعلی جوزجانی رحمةالله علیه از کبار مشایخ و از جوانمردان طریقت بود و در مجاهده به کمال و او را تصانیف است در معاملات معتبر ومشهور و کلماتی مقبول و مذکور و مرید حکیم ترمدی بود و سخن اوست که قرارگاه خلق میدان غفلت است واعتماد ایشان بر ظن و تهمت و به نزدیک ایشان چنان است که کردار ایشان بر حقیقت است و سخن‌شان بر اسرار و مکاشفات.

Ва гуфт : се чиз аз ақд тавҳидаст хавфу раҷоу муҳаббати зёдтии хавф аз тарк гуноҳаст ба сабаби ваъид дидану зёдтии раҷо аз амали солеҳ буд ба сабаби ваъда дидани взёдтии муҳаббат аз бисёре зикр буд ба сабаби миннат дидан пас хоиФ ҳеҷ наёсоед аз ҳрби вроҷӣ ҳеҷ наёсоед аз талаби вмҳб ҳеҷ наёсоед аз тараби бзкри маҳбӯби пас хавфи норай мунавварасту рҷонўрии мунаввари вмҳбт нўролонўораст .

و گفت: سه چیز از عقد توحید است خوف و رجا و محبت زیادتی خوف از ترک گناه است به سبب وعید دیدن و زیادتی رجا از عمل صالح بود به سبب وعده دیدن وزیادتی محبت از بسیاری ذکر بود به سبب منت دیدن پس خایف هیچ نیاساید از هرب وراجی هیچ نیاساید از طلب ومحب هیچ نیاساید از طرب بذکر محبوب پس خوف ناری منور است و رجانوری منور ومحبت نورالانوار است.

Ва гуфт : аз аломати саодати он буд ки бар бандаи тоъати осон буд гузордану мувофиқат кардани суннат дар афъол бар аўдшўор набӯду муҳиби аҳли салоҳ буд ва бо бародарони никўхўӣ буд вдри роҳи халқи чизе бадал тавонад кард ва ба кори мусулмонон қиём тавонад карду мурооти авқот хеш тавонад кардан .

و گفت: از علامت سعادت آن بود که بر بنده طاعت آسان بود گزاردن و موافقت کردن سنت در افعال بر اودشوار نبود و محب اهل صلاح بود و با برادران نیکوخوی بود ودر راه خلق چیزی بدل تواند کرد و به کار مسلمانان قیام تواند کرد و مراعات اوقات خویش تواند کردن.

Ва гуфт : бадбахт касеаст ки маосӣ зоҳир гирданд ки биравӣ фаромӯш гардонидааст .

و گفت: بدبخت کسی است که معاصی ظاهر گرداند که بروی فراموش گردانیده است.

Ва гуфт : вале он буд ки аз ҳоли худ фонӣ буд ва ба мушоҳидаи ҳақи боқӣ буду ҳақи таъолии мутаваллии аъмол ӯ буд ва ӯро ба худ ҳеҷ ихтиёр набӯд ва бо ғайраш қарор набӯд .

و گفت: ولی آن بود که از حال خود فانی بود و به مشاهدهٔ حق باقی بود و حق تعالی متولی اعمال او بود و او را به خود هیچ اختیار نبود و با غیرش قرار نبود.

Ва гуфт : ориф онаст ки ҷумлаи дили хеш ба мавло дода бошаду тан ба халқ .

و گفت: عارف آنست که جمله دل خویش به مولی داده باشد و تن به خلق.

Ва гуфт : гумони некӯи бурдан ба худои ғояти маърифат буд ба ҳақи вгмони бади бурдан ба нФши асли маърифат буд ба нафас .

و گفت: گمان نیکو بردن به خدای غایت معرفت بود به حق وگمان بد بردن به نفش اصل معرفت بود به نفس.

Ва гуфт : ҳи рука мулозимат кунад бар даргоҳи мавлои баъд аз лузӯм чаҳ буд ба ҷуз аз дргшодну ҳарки сабр кунад бар худои баъд аз сабр чаҳ бўдҷзи вусӯли баҳақ .

و گفت: ه رکه ملازمت کند بر درگاه مولی بعد از لزوم چه بود به جز از درگشادن و هرکه صبر کند بر خدای بعد از صبر چه بودجز وصول بحق.

Ва гуфт : соҳиб истиқомат бош на соҳиби каромат ки нафаси ту каромат хоҳад вхдои истиқомат .

و گفت: صاحب استقامت باش نه صاحب کرامت که نفس تو کرامت خواهد وخدای استقامت.

Ва гуфт : ризои сарой убудийятасту сабри даравӣу тафвизи хонаи вайу марг бар дарасту фароғат дар саройу роҳат дар хона .

و گفت: رضا سرای عبودیت است و صبر دروی و تفویض خانهٔ وی و مرگ بر در است و فراغت در سرای و راحت در خانه.

Ва гуфт : бухли се ҳарфаст боء он балост вҳоءи он хусрони вломи он луамаст пас бахилӣ блоӣӣаст бар нафаси хеш вхосрӣаст дар нифоқи хеш ва млўмӣаст дар бухли хеш , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و گفت: بخل سه حرف است باء آن بلاست وحاء آن خسران ولام آن لوم است پس بخیلی بلائی است بر نفس خویش وخاسری است در نفاق خویش و ملومی است در بخل خویش، رحمةالله علیه.