Он муқарраби аҳадяти он муқаддаси самадят он баркашида даргоҳи он баргузӣдаи аллоҳи он муҳаққиқи латифи қутби вақти Абуабдуллои мҳмдбни алхФиФи рҳмҳоллаҳи алайҳи шайхи алмшоихи аҳди хеш буд вигонаҳи олам буду дрълўми зоҳиру ботини муқтадо буд врҷўъи аҳли тариқат дар он вақт ба вай буд бенаӣ азим дошту хотирии бузургу эҳтиромӣ ба ғояту фазоъил ӯ чандонаст ки бар натавон шумурдану зикр ӯ натавон карду муҷтаҳид буд дар тариқату мазҳабӣ хос дошт дар тариқат ҷамоатӣанд аз мутасаввифа ки тавалло бадв кунанд вдри ҳрчҳли рӯзи таснифӣ аз ғўомзи ҳақоиқ ме сохту дръолми зоҳири басии тасниф нафис дорад ҳамаи мақбулу машҳӯд ва он муҷоҳидот ки ӯ кард дар вусъ башар нагунҷад ва он назар ки ӯро буд дар ҳақоиқу асрор дар аҳди аўксро набӯд вабаъди азуӣ дар порс халафӣ намонад чунонкии нисбати бадв дуруст кардӣ ва аз абноءи мулӯк буд ва бар таҷред сафарҳо карда рӯему ҷрирӣу ибни атои вмнсўри ҳаллоҷро дидаи бўдўи ҷунайдро ёфта ва дар ибтидо ки дарди дайни домндл ӯ бигирифт чунон шуд ки дар ракаатии намози даҳ ҳазор бори қул ҳўоллаҳи аҳади брхўондӣ ва бисёр будӣ ки аз бомдод то шаби ҳазор ракаат намоз кардӣ ва бист соли пилос пӯшида буд вҳри соли чҳорчҳлаҳи бдоштӣ ва он рӯз ки вафот кард чиҳил чиҳила паёпаии бдоштаҳ буд ки дар он чиҳила охир вафот кард ва пилос аз худ берун накардӣ .

آن مقرب احدیت آن مقدس صمدیت آن برکشیده درگاه آن برگزیدهٔ الله آن محقق لطیف قطب وقت ابوعبدالله محمدبن الخفیف رحمةالله علیه شیخ المشایخ عهد خویش بود ویگانه عالم بود و درعلوم ظاهر و باطن مقتدا بود ورجوع اهل طریقت در آن وقت به وی بود بینایی عظیم داشت و خاطری بزرگ و احترامی به غایت و فضائل او چندان است که بر نتوان شمردن و ذکر او نتوان کرد و مجتهد بود در طریقت و مذهبی خاص داشت در طریقت جماعتی‌اند از متصوفه که تولا بدو کنند ودر هرچهل روز تصنیفی از غوامض حقایق می‌ساخت و درعالم ظاهر بسی تصنیف نفیس دارد همه مقبول و مشهود و آن مجاهدات که او کرد در وسع بشر نگنجد و آن نظر که او را بود در حقایق و اسرار در عهد اوکس را نبود وبعد ازوی در پارس خلفی نماند چنانکه نسبت بدو درست کردی و از ابناء ملوک بود و بر تجرید سفرها کرده رویم و جریری و ابن عطا ومنصور حلاج را دیده بودو جنید را یافته و در ابتدا که درد دین دامندل او بگرفت چنان شد که در رکعتی نماز ده هزار بار قل هوالله احد برخواندی و بسیار بودی که از بامداد تا شب هزار رکعت نماز کردی و بیست سال پلاس پوشیده بود وهر سال چهارچهله بداشتی و آن روز که وفات کرد چهل چهله پیاپی بداشته بود که در آن چهلهٔ آخر وفات کرد و پلاس از خود بیرون نکردی.

Нақласт ки дар вақт ӯ перии муҳаққиқ буд аммо аз уламо тариқат набӯд ва дар порс мақом дошт номи аўмҳмди зкирӣу ҳаргизи мураққаъи нпўшидӣ аз Абдуллоҳ хафиф пурседанд ки шарт дар мураққаъ чист вдоштни он кро мусаллам аст гуфт : шарт мураққаъ онаст ки мҳмдзкирӣ дар пероҳани сифед ба ҷой меоварад вдоштн ӯро мусалламаст ва мо дар миён пилосӣ намедонем то ба ҷой тавонем оварад ё на ва ӯро хафиф аз он гуфтанд ки ҳар шаби ғизоӣ ӯ буқати ифтори ҳафт миўиз будӣ беш на сабк бор бӯдаасту сабки рӯҳу сабк ҳисоб бошад дар он ҷаҳони шабии ходими ҳашт миўиз бидод шайх надонист ва бихӯрад ҳаловати тоъат бар қоида ҳар шаб наёфт ходимро бихонад ва аз он ҳол суол кард гуфт : имшаби ҳашт миўиз туро додам шайх гуфт : чрогФт : туро заъиф дидаму дилам ба дард омад гуфтам то туро қӯтӣ бошад шайх гуфт : пас ту ёри ман набӯда балки хасм ман бӯда ки агар ёри ман бўдтии шаш додтӣ на ҳашт пас шайх ӯро азхдмт маҳҷӯр карду ходимӣ дигар насб кард .

نقلست که در وقت او پیری محقق بود اما از علماء طریقت نبود و در پارس مقام داشت نام اومحمد ذکیری و هرگز مرقع نپوشیدی از عبدالله خفیف پرسیدند که شرط در مرقع چیست وداشتن آن کرا مسلم است گفت: شرط مرقع آنست که محمدذکیری در پیراهن سفید به جای می‌آورد وداشتن او را مسلم است و ما در میان پلاسی نمی‌دانیم تا به جای توانیم آورد یا نه و او را خفیف از آن گفتند که هر شب غذای او بوقت افطار هفت میویز بودی بیش نه سبک بار بوده است و سبک روح و سبک حساب باشد در آن جهان شبی خادم هشت میویز بداد شیخ ندانست و بخورد حلاوت طاعت بر قاعدهٔ هر شب نیافت خادم را بخواند و از آن حال سئوال کرد گفت: امشب هشت میویز ترا دادم شیخ گفت: چراگفت: ترا ضعیف دیدم و دلم به درد آمد گفتم تا ترا قوتی باشد شیخ گفت: پس تو یار من نبودهٔ بلکه خصم من بودهٔ که اگر یار من بودتی شش دادتی نه هشت پس شیخ او را ازخدمت مهجور کرد و خادمی دگر نصب کرد.

Ва гуфт : чиҳил соласт то маро қабуласт миёни хосу ом ва чандон неъмати брморихтнд ки ӯро ҳад набӯд ва чунон зистам дар ин муддат ки зкўаҳи Фитр бар ман воҷиб нашуд .

و گفت: چهل سال است تا مرا قبول است میان خاص و عام و چندان نعمت برماریختند که او را حد نبود و چنان زیستم در این مدت که زکوة فطر بر من واجب نشد.

Ва гуфт : дар ибтидои хостам ки ба ҳаҷи рӯм чун ба Бағдоди расидами чандон пиндор дар сари ман буд ки бдидн ҷунайд нарафтам чун ба бодияи Фрўшдми расанӣу далвии доштам ташна шудам чоҳӣ дидам ки оҳўӣӣ аз вай об мехӯрд чун басар чоҳ рафтам оби бзир чоҳ рафт гуфтам худовандо Абдуллоҳро қадар аз ин оҳӯ камтараст овозӣ шунидам кҳоини оҳӯи далв ва расан надошту эътимод ӯ бар мо буд вақтам хуш омад далву расани биндохтм ва равона шудам овозӣ шунидам ё Абдуллоҳи мо туро тҷрбт мекардем то чун сабр мекунӣ бозгарду оби хури бозгаштами оби брлби чоҳи омада буд вузӯи сохтам воб хӯрдам ва бирафтам то ба Мадинаи ҳоҷатами ҳеҷ ба об набӯд ба сабаби таҳорат чун бозгаштам ба Бағдоди расидами рӯзи одина ба ҷомеъ шудам ҷунайдро чашм бар ман афтод гуфт : агар сабри гардии об аз зери қидмат бар омадӣ .

و گفت: در ابتدا خواستم که به حج روم چون به بغداد رسیدم چندان پندار در سر من بود که بدیدن جنید نرفتم چون به بادیه فروشدم رسنی و دلوی داشتم تشنه شدم چاهی دیدم که آهوئی از وی آب می‌خورد چون بسر چاه رفتم آب بزیر چاه رفت گفتم خداوندا عبدالله را قدر از این آهو کمتر است آوازی شنیدم کهاین آهو دلو و رسن نداشت و اعتماد او بر ما بود وقتم خوش آمد دلو و رسن بینداختم و روانه شدم آوازی شنیدم یا عبدالله ما ترا تجربت می‌کردیم تا چون صبر می‌کنی بازگرد و آب خور بازگشتم آب برلب چاه آمده بود وضو ساختم وآب خوردم و برفتم تا به مدینه حاجتم هیچ به آب نبود به سبب طهارت چون بازگشتم به بغداد رسیدم روز آدینه به جامع شدم جنید را چشم بر من افتاد گفت: اگر صبر گردی آب از زیر قدمت بر آمدی.

Нақласт ки гуфт : дар ҳоли ҷавонии дарвешии пеш ман омаду асари гуруснагӣ дар ман бидид маро ба хона хонду гӯштии пухтаи бўдбўии гирифтаи маро аз хӯрдан он кароҳат меомад ва ранҷ мерасед то дарвеши он тъзз дар ман бидид шарм зада шуд ва ман низ хаҷал гаштам бархестам ва бо ҷамоатии асҳоб нақл кардем чун бқодсиаҳ раседем роҳ гум кардем ва ҳеҷ гӯша надоштем то чанд рӯз сабр кардем то ба шараф ҳалок раседем то ҳол чунон шуд ки сегӣ ба қимати гарони бхридим ва бирён кардем луқма аз он ба ман доданд хостам то бихӯрам ҳоли он дарвешу таом ёд омад бо худ гуфтам ки ин уқубат онаст ки ин дарвеши он рӯз аз ман хаҷал шуд дарҳол тавба кардам то роҳ бмо намуданд чун бозомадам аз он дарвеши узри хостам .

نقلست که گفت: در حال جوانی درویشی پیش من آمد و اثر گرسنگی در من بدید مرا به خانه خواند و گوشتی پخته بودبوی گرفته مرا از خوردن آن کراهت می‌آمد و رنج می‌رسید تا درویش آن تعزز در من بدید شرم زده شد و من نیز خجل گشتم برخاستم و با جماعتی اصحاب نقل کردیم چون بقادسیهٔ رسیدیم راه گم کردیم و هیچ گوشه نداشتیم تا چند روز صبر کردیم تا به شرف هلاک رسیدیم تا حال چنان شد که سگی به قیمت گران بخریدیم و بریان کردیم لقمهٔ از آن به من دادند خواستم تا بخورم حال آن درویش و طعام یاد آمد با خود گفتم که این عقوبت آنست که این درویش آن روز از من خجل شد درحال توبه کردم تا راه بما نمودند چون بازآمدم از آن درویش عذر خواستم.

Ва гуфт : якбор шунидам ки дар Мисри перӣу ҷавонӣ ба муроқибат нишастаанд бар давом онҷо рафтам ду шахси родидми рӯ ба қибла карда се бор салом кардам ҷавоб надоданд гуфтам ба худоӣ бар шумо ки саломи маро ҷавоб диҳед он ҷавон сар баровард вагуфт : ё ибни хафифи дунё андакаст ва аз ин андаки андакӣ мондааст аз ин андаки насиб бисёр бустон ё ибни хафифи магари фориғӣ ки ба саломи мо май пардозӣ ин бигуфт :у сари фурӯи барад ва ман гурусна ва ташна будам гуруснагиро фаромӯш кардам ҳамагии ман эшон гирифтанд таваққуф кардам ва бо эшон намози пешини гзордму намози дигари гзордми вагуфтами марои пандӣ даҳ гуфт : ё ибни хафифи мо аҳл мусӣбатем моро забон панд набӯд касе бояд ки асҳоби мусӣбатро панд диҳад се рӯз онҷо будам ки на чизе хӯрдем вена хуфтем бо худ гуфтам чаҳ савганди даҳум то маро пандӣ диҳанд он ҷавон сар баровард вагуфт : суҳбат касе талаб кун ки дидан ӯ туро аз худоӣ ёд диҳаду ҳайбат ӯ бар дил ту уфтаду туро ба забони феъл панд диҳад на ба забони гуфтор .

و گفت: یکبار شنیدم که در مصر پیری و جوانی به مراقبت نشسته‌اند بر دوام آنجا رفتم دو شخص رادیدم رو به قبله کرده سه بار سلام کردم جواب ندادند گفتم به خدای بر شما که سلام مرا جواب دهید آن جوان سر برآورد وگفت: یا ابن خفیف دنیا اندک است و از این اندک اندکی مانده است از این اندک نصیب بسیار بستان یا ابن خفیف مگر فارغی که به سلام ما می‌پردازی این بگفت: و سر فرو برد و من گرسنه و تشنه بودم گرسنگی را فراموش کردم همگی من ایشان گرفتند توقف کردم و با ایشان نماز پیشین گزاردم و نماز دیگر گزاردم وگفتم مرا پندی ده گفت: یا ابن خفیف ما اهل مصیبتیم ما را زبان پند نبود کسی باید که اصحاب مصیبت را پند دهد سه روز آنجا بودم که نه چیزی خوردیم ونه خفتیم با خود گفتم چه سوگند دهم تا مرا پندی دهند آن جوان سر برآورد وگفت: صحبت کسی طلب کن که دیدن او ترا از خدای یاد دهد و هیبت او بر دل تو افتد و ترا به زبان فعل پند دهد نه به زبان گفتار.

Нақласт ки гуфт : яксол биравам будам рӯзӣ ба саҳро шудам рҳбониро биовараданд чун хаёлӣ ва бсухтанду хокистар ӯро чашм кӯрон кашиданд ба қудрати худои таъолӣ бино шуданд ва беморон мехӯрданд ва шифо меёфтанд аҷаби доштам ки эшон бар ботиланд ин чигуна буд он шаби Мустафоро слии аллоҳи алайҳу ?алау силам ба хоб дидам гуфтам ё расӯли аллоҳи ту онҷо чаҳ мекунӣ гуфт : омадаам барои ту гуфтам ё расӯли аллоҳи ин чаҳ ҳолат фармуд ки асари сидқ ва риёзатаст ки рад ботиласт агрдрҳқ буд чигуна буд .

نقلست که گفت: یکسال بروم بودم روزی به صحرا شدم رهبانی را بیاوردند چون خیالی و بسوختند و خاکستر او را چشم کوران کشیدند به قدرت خدای تعالی بینا شدند و بیماران می‌خوردند و شفا می‌یافتند عجب داشتم که ایشان بر باطل‌اند این چگونه بود آن شب مصطفی را صلی الله علیه و آله و سلم به خواب دیدم گفتم یا رسول الله تو آنجا چه می‌کنی گفت: آمده‌ام برای تو گفتم یا رسول الله این چه حالت فرمود که اثر صدق و ریاضت است که رد باطل است اگردرحق بود چگونه بود.

Ва гуфт : шабии пайғомбарро алайҳ ассалом бихоб дидам ки биёмадӣу марои басари пой бедор кардӣ ва ман дар вай нигоҳ кард мефармуд ки ҳар ки роҳӣ бишносад ва рафтан онро пеш гирад пас аз сулӯки бозоистди ҳақи таъолӣ ӯро азобӣ кунад ки ҳечкасро аз оламёни чунон азоб накунад .

و گفت: شبی پیغامبر را علیه السلام بخواب دیدم که بیامدی و مرا بسر پای بیدار کردی و من در وی نگاه کرد می‌فرمود که هر که راهی بشناسد و رفتن آن را پیش گیرد پس از سلوک بازایستد حق تعالی او را عذابی کند که هیچکس را از عالمیان چنان عذاب نکند.

Нақласт ки пайғомбари алайҳи ассалом бар сари ду ангушти пои намози гзордӣу Абдуллоҳи чунон буд ки ҳеҷ суннати пайғамбар аз вай фӯт нашуд хост ки ӯ низ ҳамчунон намоз кунад чун як ракаати намоз бар сари ангушт гзорддўм натавонист пайғамбари алайҳи ассаломро ба хоб дид ки азмҳроб даромад ва гуфт : ин намози хос мароаст ва ту ин макун .

نقلست که پیغامبر علیه السلام بر سر دو انگشت پای نماز گزاردی و عبدالله چنان بود که هیچ سنت پیغمبر از وی فوت نشد خواست که او نیز همچنان نماز کند چون یک رکعت نماز بر سر انگشت گزارددوم نتوانست پیغمبر علیه السلام را به خواب دید که ازمحراب درآمد و گفت: این نماز خاص مرا است و تو این مکن.

Нақласт ки нимаи шаби ходимро гуфт : ки зании ҳосил ки то бихоҳам ходим гуфт : дар ин нимаи шаби куҷои рӯм аммо маро духтарӣ ҳаст шайх агар иҷозат диҳад биоварам гуфт : биор пас ходим духтар биовараду шайх дар ҳол никоҳ кард чун ҳафт моҳи баромади тифлии бўҷўдомд вафот кард шайхи ходимро гуфт : духтарро бигӯ то талоқ бастанд ва агар мехоҳад ҳам чунон мебошад ходим гуфт : ё шайх дар ин чаҳ сар аст гуфт : он шаб ки никоҳ кардам қиёматро ба хоб дидаму халқ бисёр дармондау ҳамаи дрърқи ғарқ шуда ки ногоҳ тифлӣ биёмаду дасти падар ва модар гирифт ва чун бод аз сирот бигузаронед ман низ хостам то маро тифлӣ бошад чун он Тифл биёмад ва бирафт мақсӯд ҳосил шуд баъд аз он нақл кунад ки чаҳорсад ақд ва никоҳ кардааст аз онкӣ ӯ аз абноءи мулӯк буд чун тавба кард вҳосл ӯ ба камол расед бадв тақарруб мекарданд дугон ва се гон дръқд меоварад ва яке чиҳил сол дар ақд ӯ буд ва ӯ духтари вазир буд нақласт ки аз занон ӯ пурседанд ки шайх бо шумо чун бошад дар хилват ҳама гуфтанд мо аз суҳбат ӯ ҳеҷ хабар надорем агар касеро хабар бошад духтари вазирро бошад азуӣ пурседанд гуфт : чун хабар шудӣ ки шайхи имшаб ба хона ман меояд тъомҳоءи лазизи пхтмӣ ва худро зинат кардамӣ чун биёмадӣ он бидидӣ марои бхўондӣу соъатӣ дар ман нагиристӣу замонии дарони таом нигаҳ кардӣ то шабӣ ҳамчунин даст ман бигирифт ва дар остин кашид ва бар шикам худ молида аз сина то нофи понздаҳ ақд дидам гуфт : ки эй духтар бипурс ки ин ақд чист пурсидам гуфт : ин ҳамаи лҳбу шиддат сабраст ки гиреҳ бар гиреҳ бастаам аз чунин рӯй ва чунин таом ки дар пеши ман ниҳода ин бигуфт : ва бархесту маро беш аз ин боваии густохӣ набӯдааст ки ӯ бғоит дар риёзат бӯдааст .

نقلست که نیمه شب خادم را گفت: که زنی حاصل که تا بخواهم خادم گفت: در این نیمه شب کجا روم اما مرا دختری هست شیخ اگر اجازت دهد بیاورم گفت: بیار پس خادم دختر بیاورد و شیخ در حال نکاح کرد چون هفت ماه برآمد طفلی بوجودآمد وفات کرد شیخ خادم را گفت: دختر را بگو تا طلاق بستاند و اگر می‌خواهد هم چنان می‌باشد خادم گفت: یا شیخ در این چه سر است گفت: آن شب که نکاح کردم قیامت را به خواب دیدم و خلق بسیار درمانده و همه درعرق غرق شده که ناگاه طفلی بیامد و دست پدر و مادر گرفت و چون باد از صراط بگذرانید من نیز خواستم تا مرا طفلی باشد چون آن طفل بیامد و برفت مقصود حاصل شد بعد از آن نقل کند که چهارصد عقد و نکاح کرده است از آنکه او از ابناء ملوک بود چون توبه کرد وحاصل او به کمال رسید بدو تقرب می‌کردند دوگان و سه گان درعقد می‌آورد و یکی چهل سال در عقد او بود و او دختر وزیر بود نقلست که از زنان او پرسیدند که شیخ با شما چون باشد در خلوت همه گفتند ما از صحبت او هیچ خبر نداریم اگر کسی را خبر باشد دختر وزیر را باشد ازوی پرسیدند گفت: چون خبر شدی که شیخ امشب به خانه من می‌آید طعامهاء لذیذ پختمی و خود را زینت کردمی چون بیامدی آن بدیدی مرا بخواندی و ساعتی در من نگریستی و زمانی درآن طعام نگه کردی تا شبی همچنین دست من بگرفت و در آستین کشید و بر شکم خود مالید از سینه تا ناف پانزده عقد دیدم گفت: که ای دختر بپرس که این عقد چیست پرسیدم گفت: این همه لهب و شدت صبر است که گره بر گره بسته‌ام از چنین روی و چنین طعام که در پیش من نهاده این بگفت: و برخاست و مرا بیش از این باوی گستاخی نبوده است که او بغایت در ریاضت بوده است.

Нақласт ки ӯро ду мурӣд буд яке аҳмдмаҳи викии аҳмдкаҳу шайх бо Аҳмад ки ба будӣ асҳобро аз он ғайрат омад яъне аҳмдмаҳ корҳо кардааст ва риёзат кашида шайхро аз он маълум шуд хост ки бо эшон намояд ки аҳмдкаҳ беҳтараст шутурӣ бар дар хонақоҳи хуфта буд шайх гуфт : ё аҳмдмаҳ гуфт : лаббайк гуфт : он шутурро бар боми хонақоҳ бар Аҳмад гуфт : ё шайхи шутурро чун бар боми тавон барад шайх гуфт : акнӯн раҳо кун пас гуфт : ё аҳмдкаҳ гуфт : лаббайк гуфт : он шутур бар боми хонақоҳ бар дар ҳоли миёни дарбасти востин боз карду беруни давид ва ҳар ду даст дар зер шутур кард ва қӯт кард натавонист гирифт шайх гуфт : ки тамом шуд ё Аҳмаду маълуми гашти пас асҳобро гуфт : ки аҳмдкаҳ аз он худбиҷой оварад ва ба фармон қиём намӯду боътроз пеш наомад ва ба фармон мо нагирист на бакор ки тавонад кард ё нау аҳмдмаҳи бҳҷт машғӯл шуд ва дар мунозира омад аз зоҳири ҳоли мутолиаи ботин метавон кард .

نقلست که او را دو مرید بود یکی احمدمه ویکی احمدکه و شیخ با احمد که به بودی اصحاب را از آن غیرت آمد یعنی احمدمه کارها کرده است و ریاضت کشیده شیخ را از آن معلوم شد خواست که با ایشان نماید که احمدکه بهتر است شتری بر در خانقاه خفته بود شیخ گفت: یا احمدمه گفت: لبیک گفت: آن شتر را بر بام خانقاه بر احمد گفت: یا شیخ شتر را چون بر بام توان برد شیخ گفت: اکنون رها کن پس گفت: یا احمدکه گفت: لبیک گفت: آن شتر بر بام خانقاه بر در حال میان دربست وآستین باز کرد و بیرون دوید و هر دو دست در زیر شتر کرد و قوت کرد نتوانست گرفت شیخ گفت: که تمام شد یا احمد و معلوم گشت پس اصحاب را گفت: که احمدکه از آن خودبجای آورد و به فرمان قیام نمود و باعتراض پیش نیامد و به فرمان ما نگریست نه بکار که تواند کرد یا نه و احمدمه بحجت مشغول شد و در مناظره آمد از ظاهر حال مطالعهٔ باطن می‌توان کرد.

Нақласт ки шайхро мусофирӣ расед хирқаи сиёҳи пӯшидау шмлаҳи сиёҳи бркрдаҳу эзории сиёҳу пероҳании сиёҳи шайхро дар ботин ғайрат омад чун мусофири ду ракаатии бгзорд ва салом кард шайх гуфт : ё ахӣ чаро ҷомаи сиёҳ дорӣ гуфт : аз онкӣ хдоёнм бамурдаанд яъне нафас ва ҳаво гуфт : аФрأити ман атхзолҳаҳи ҳавоа шайх гуфт : ӯро берун кунед берун кунед берун карданд бхўорӣ пас бифармуд ки бозорид боз овараданд баъд ҳамчунин чиҳил бор фармуд ки ӯро бхўорӣ берун мекарданд ва боз меовараданд аз он шайх бархесту қибла бар сари аўдоди възри хост ва гуфт : туро мусалламаст сиёҳи пӯшидан ки дар ин чиҳил борхўорӣ ки ба ту карданд мутағаййир нашудӣ .

نقلست که شیخ را مسافری رسید خرقهٔ سیاه پوشیده و شملهٔ سیاه برکرده و ایزاری سیاه و پیراهنی سیاه شیخ را در باطن غیرت آمد چون مسافر دو رکعتی بگزارد و سلام کرد شیخ گفت: یا اخی چرا جامهٔ سیاه‌داری گفت: از آنکه خدایانم بمرده‌اند یعنی نفس و هوا گفت: افرأیت من اتخذالهه هواه شیخ گفت: او را بیرون کنید بیرون کنید بیرون کردند بخواری پس بفرمود که بازآرید باز آوردند بعد همچنین چهل بار فرمود که او را بخواری بیرون می‌کردند و باز می‌آوردند از آن شیخ برخاست و قبله بر سر اوداد وعذر خواست و گفت: ترا مسلم است سیاه پوشیدن که در این چهل بارخواری که به تو کردند متغیر نشدی.

Нақласт ки ду сӯфӣ аз ҷое давр ба зиёрат шайх омаданд шайхро дар хонақоҳ наёфтанд пурседанд ки куҷост гуфтанд бсроӣ ъздолдўлаҳ гуфтанд шайхро бо сарои салотин чаҳ кор дариғо он занни мо бад-ӣни шайх пас гуфтанд ки дар шаҳр тўФӣ кунем дар бозор шуданд дар дукони хайётии рафтанд то ҷайб хирқа бидӯзанд хайётро миқроз зойеъ шуд эшонро гуфтанд ки шумо гирифтаед пас бадаст сарҳангӣ доданд ба сарои ъздолдўлаҳи бурданд ъздолдўлаҳ фармуд ки дасти эшон бозкниди шайхи Абдуллоҳи хафифи ҳозир буд гуфт : сбркнид ки ин кор эшон нест эшонро халос доданд пас бо суфиён гуфт : эй ҷавонмардони он занни шумо рост буд аммо омадан мо бсрои салотин ба ҷиҳати чунин корҳост ҳар ду сӯфии мурӣди оншднд то бадоне ки ҳар ки даст дар доман мардон занад ӯро зойеъ нагузоранду даст ӯ бар бод барандаанд .

نقلست که دو صوفی از جایی دور به زیارت شیخ آمدند شیخ را در خانقاه نیافتند پرسیدند که کجاست گفتند بسرای عضدالدوله گفتند شیخ را با سرای سلاطین چه کار دریغا آن ظن ما بدین شیخ پس گفتند که در شهر طوفی کنیم در بازار شدند در دکان خیاطی رفتند تا جیب خرقه بدوزند خیاط را مقراض ضایع شد ایشان را گفتند که شما گرفته‌اید پس بدست سرهنگی دادند به سرای عضدالدوله بردند عضدالدوله فرمود که دست ایشان بازکنید شیخ عبدالله خفیف حاضر بود گفت: صبرکنید که این کار ایشان نیست ایشان را خلاص دادند پس با صوفیان گفت: ای جوانمردان آن ظن شما راست بود اما آمدن ما بسرای سلاطین به جهت چنین کارهاست هر دو صوفی مرید آنشدند تا بدانی که هر که دست در دامن مردان زند او را ضایع نگذارند و دست او بر باد برندهند.

Нақласт ки шайхро мусофирӣ расед ки исҳолаш меомад бадасти худ он шаби тос ӯ бардошт ва як соъат нахуфт то наздики субҳи шайхи як нафаси чашм бар ҳам ниҳоди он мусофир овоз дод ва гуфт : кҷоӣӣ ки лаънат бар ту боди шайх дар ҳол бурҷаст тарсони влрзону тоси онҷобрди бомдоди мурӣдон бо шайх гуфтанд охири ин чаҳ мусофираст ки лафзии чунин ва чунин гуфт : вморо тоқати таҳаммули нмондўи ту тооини ғоят сабр мекунӣ шайх гуфт : ман чунин шунидам ки раҳмат бар тўбод .

نقلست که شیخ را مسافری رسید که اسهالش می‌آمد بدست خود آن شب طاس او برداشت و یک ساعت نخفت تا نزدیک صبح شیخ یک نفس چشم بر هم نهاد آن مسافر آواز داد و گفت: کجائی که لعنت بر تو باد شیخ در حال برجست ترسان ولرزان و طاس آنجابرد بامداد مریدان با شیخ گفتند آخر این چه مسافر است که لفظی چنین و چنین گفت: وما را طاقت تحمل نماندو تو تااین غایت صبر می‌کنی شیخ گفت: من چنین شنیدم که رحمت بر توباد.

Ва сухан ӯст ки ҳақи таъолии млоикаҳро бёФриду ҷину инсроу исмату ҳиялату кифояти бёФриди пас млоикаҳро гуфтанд ихтиёр кунед аз инҳо эшон исмат ихтиёр карданд пас ҷинро гуфтанд шумо низ ихтиёр кунед исмат ихтиёр мекарданд гуфтанд млоикаҳ сабқат намӯдаанд кифоят ихтиёр карданд гуфтанд ҷини сабқат гирифтаанд пас ҳиялат ихтиёр карданд ва ба ҷаҳди хеш ҳилтӣ мекунанд .

و سخن اوست که حق تعالی ملایکه را بیافرید و جن و انس را و عصمت و حیلت و کفایت بیافرید پس ملایکه را گفتند اختیار کنید از اینها ایشان عصمت اختیار کردند پس جن را گفتند شما نیز اختیار کنید عصمت اختیار می‌کردند گفتند ملایکه سبقت نموده‌اند کفایت اختیار کردند گفتند جن سبقت گرفته‌اند پس حیلت اختیار کردند و به جهد خویش حیلتی می‌کنند.

АбуАҳмади сағири шайхро гуфт : марои васваса ранҷа медорад шайх гуфт : суфиён ки ман дидаам бар дев схрит кардандӣ акнӯн дев бар сӯфӣ схрит мекунад .

ابواحمد صغیر شیخ را گفت: مرا وسوسه رنجه می‌دارد شیخ گفت: صوفیان که من دیده‌ام بر دیو سخریت کردندی اکنون دیو بر صوفی سخریت می‌کند.

Ва гуфт : сӯфӣ онаст ки суфи пӯшад бар сафоу ҳаворо бичишанд таъми ҷафоу дунёро биндозад аз пас қафо .

و گفت: صوفی آنست که صوف پوشد بر صفا و هوا را بچشاند طعم جفا و دنیا را بیندازد از پس قفا.

Ва гуфт : муназзаҳ бӯдан аз дунёи айн роҳатаст дар вақти берун шудани азднё .

و گفت: منزه بودن از دنیا عین راحت است در وقت بیرون شدن ازدنیا.

Ва гуфт : тасаввуф сабраст дар таҳти маҷории иқтидору ФрогрФтн аз дасти малики ҷаббору қтҳ кардани биёбону кӯҳсор .

و گفت: تصوف صبر است در تحت مجاری اقتدار و فراگرفتن از دست ملک جبار و قطح کردن بیابان و کوهسار.

Ва гуфт : ризо бар ду қисм буд ризои бадву ризо аз ӯ ризои бадв дар тадбир буду ризои азу дар ончӣ қазо кунад .

و گفت: رضا بر دو قسم بود رضا بدو و رضا از او رضا بدو در تدبیر بود و رضا ازو در آنچه قضا کند.

Ва гуфт : имони тасдиқ диласт бидонча аз ғайб брўкшФ уфтад .

و گفت: ایمان تصدیق دل است بدانچه از غیب بروکشف افتد.

Ва гуфт : иродати ранҷ доимасту тарки роҳат .

و گفت: ارادت رنج دایم است و ترک راحت.

Ва гуфт : васлат онаст ки ба маҳбӯби иттисол падед ояд аз ҷумлаи чизҳо ва ғайбат уфтад аз ҷумлаи чизҳо ҷузи ҳақи таъолӣ .

و گفت: وصلت آنست که به محبوب اتصال پدید آید از جمله چیزها و غیبت افتد از جمله چیزها جز حق تعالی.

Ва гуфт : инбисоти бархестан эҳтишомаст дар вақти суол .

و گفت: انبساط برخاستن احتشام است در وقت سوال.

Ва гуфт : тақвои давр бӯданаст аз ҳарчӣ туро аз худоӣ давр кунад .

و گفت: تقوی دور بودن است از هرچه ترا از خدای دور کند.

Ва гуфт : риёзат шикастан нафасаст ба хизмату манъ кардани нафас аз фатрат дар хизмат .

و گفت: ریاضت شکستن نفس است به خدمت و منع کردن نفس از فترت در خدمت.

Ва гуфт : қаноати талаб нокарданаст онро ки дар даст ту нест ва бениёз шудан аз ончӣ дар даст туаст .

و گفت: قناعت طلب ناکردن است آنرا که در دست تو نیست و بی‌نیاز شدن از آنچه در دست توست.

Вагуфт : зуҳд роҳат ёфтанаст аз берун омадан аз малик .

وگفت: زهد راحت یافتن است از بیرون آمدن از ملک.

Ва гуфт : андӯҳи танро боздорад аз тараб .

و گفت: اندوه تن را بازدارد از طرب.

Ва гуфт : раҷои шод шудан буд бавуҷуди висол ӯ .

و گفت: رجا شاد شدن بود بوجود وصال او.

Ва гуфт : фақри нестии малик буду берун омадан аз сифоти худ .

و گفت: فقر نیستی ملک بود و بیرون آمدن از صفات خود.

Ва гуфт : яқини ҳақиқати асрор буд бҳкмтҳоءи ғайб .

و گفت: یقین حقیقت اسرار بود بحکمتهاء غیب.

Пурседанд ки убудийят кӣ дуруст ояд гуфт : чун ҳамаи корҳоءи худ ба худои бозгзорд ва дар балоҳо сабр кунад .

پرسیدند که عبودیت کی درست آید گفت: چون همه کارهاء خود به خدای بازگذارد و در بلاها صبر کند.

Пурседанд ки дарвешӣ ки се рӯзи гурусна буд баъд аз он берун ояд ва суол кунад бидон қадар ки ӯро кифоят буд ӯро чаҳ гӯйанд гуфт : ӯро каззоб гӯйанд .

پرسیدند که درویشی که سه روز گرسنه بود بعد از آن بیرون آید و سئوال کند بدان قدر که او را کفایت بود او را چه گویند گفت: او را کذاب گویند.

Ва гуфт : чизе мехуред ва хомӯш мебошед ки агар дарвешӣ аз ин дар даройади ҳамаро Фзиҳт кунад .

و گفت: چیزی می‌خورید و خاموش می‌باشید که اگر درویشی از این در درآید همه را فضیحت کند.

Нақласт ки чун вФотш наздик омад ходимро гуфт : ки ман бандаи осии гуреза пой будам ғулӣ бар гардани ман нау бандӣ бар пои ман на ва ҳамчунон рӯ ба қибла кун ва маро бинишон бошад ки дар пазиради баъди азмрги ходими ин насиҳати шайх оғоз кард ҳотифӣ овоз дод ки ҳон эй бехабар макун май хоҳӣ ки ъзизкрдҳморо хўоркнӣ , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که چون وفاتش نزدیک آمد خادم را گفت: که من بندهٔ عاصی گریزه پای بودم غلی بر گردن من نه و بندی بر پای من نه و همچنان رو به قبله کن و مرا بنشان باشد که در پذیرد بعد ازمرگ خادم این نصیحت شیخ آغاز کرد هاتفی آواز داد که هان ای بی‌خبر مکن می‌خواهی که عزیزکردهٔما را خوارکنی، رحمةالله علیه.