Он вале қуббаи вилояти он сафии каъбаи ҳидояти он мутамаккини ошиқи он мутадаййини содиқи он дрмшоҳдаҳи басирии шайхи вақти АбуМуҳамади ҷририи рҳмҳоллаҳи алайҳи ягонаи вақт буду баргузӣдаи замона дар миёни ақрони воқиф буд бар дақоиқи тариқату писандида буд баҳамаи навъу комил буд дар адаб ва дар анвоъи улӯми ҳаззӣ вофир дошт ва дар фиқҳи муфтӣу эмоми аср буд вдри илми усӯли бғоит буд ва дар тариқати устод буд то ҳаддӣ ки ҷунайди мурӣдонро гуфт : ки вале аҳд ман ӯст суҳбати Абдуллоҳ тстрӣ ёфта буду одоб ӯ чунон буд ки гуфт : бист соласт то пой дар хилват дароз накардам вҳсни адаб бо худои аввалитар .

آن ولی قبه ولایت آن صفی کعبه هدایت آن متمکن عاشق آن متدین صادق آن درمشاهدهٔ بصیری شیخ وقت ابومحمد جریری رحمةالله علیه یگانه وقت بود و برگزیده زمانه در میان اقران واقف بود بر دقایق طریقت و پسندیده بود بهمه نوع و کامل بود در ادب و در انواع علوم حظی وافر داشت و در فقه مفتی و امام عصر بود ودر علم اصول بغایت بود و در طریقت استاد بود تا حدی که جنید مریدان را گفت: که ولی عهد من اوست صحبت عبدالله تستری یافته بود و آداب او چنان بود که گفت: بیست سال است تا پای در خلوت دراز نکردم وحسن ادب با خدای اولی‌تر.

Нақласт ки як сол ба Макка мақом кард ки нахуфт ва сухан нагуфт :у пушти бозннҳоду пой дароз накард Абубакр китобӣ гуфт : инчунин бача тавонистӣ кард гуфт : сидқи ботин маро бидон дошт то зоҳири маро қӯт кард чун ҷунайд вафот кард ӯро ба ҷои аўбншонднд .

نقلست که یک سال به مکه مقام کرد که نخفت و سخن نگفت: و پشت بازننهاد و پای دراز نکرد ابوبکر کتابی گفت: اینچنین بچه توانستی کرد گفت: صدق باطن مرا بدان داشت تا ظاهر مرا قوت کرد چون جنید وفات کرد او را به جای اوبنشاندند.

Ва гуфт : рӯзии бозӣ сифед дидам чиҳил сол бсёдӣ бархестам бозаш наёфтам гуфтанд чигуна буд гуфт : рӯзии намози пасини дарвешии пои бараҳнаи вмўии полидаҳ аз дар хонақоҳ даромад ва таҳорат карду дўркъти бгзорду сар ба гиребони фурӯи барад ва он шаби Халифаи асҳобонро бдъўти хонда буд ман пеш ӯ рафтам вагуфтами мувофиқат даравишон мекунӣ ба даъвати срброўрд ва гуфт : марои имшаби сар Халифа нест марои ъсидаҳ май бояд агар май Фрмоӣии неки волои ту доне ин бигуфт :у сар ба гиребони фурӯи барад ман гуфтам магари ин нўмслмонӣаст ки мувофиқат даравишон намекунад ва низ орзўӣӣ май талабад илтифот накардам ва ба даъват рафтем всмоъ кардем чун бозомадем он дарвеш ҳамчунон сари фурӯи барда буд бирафтам ва бихуфтам расӯлро алайҳи ассалом ба хоб дидам ки меомад боду пайрави халқ бисёр бар асар ӯ пурсидам ки он ду пер кистанд гуфтанд иброҳӣми халил ва Мӯсо кулем всдўонди ҳазор набии ман пеш рафтам ва салом кардам ва рӯй аз ман бгрдонид гуфтам ё расӯли аллоҳ чаҳ кардам ки рӯй мубораки азмн мегирдоне гуфт : дӯстӣ аз дӯстони мо ъсидаҳ аз ту дархост кард ту бахилӣ кардӣу буии надодӣ дар ҳол аз хоб даромадам ва гирён шудам овоз дар хонақоҳ ба гӯш ман омад нигоҳ кардам дарвеш буд ки берун мерафт дар ақаб ӯ бирафтам ва гуфтам эй азиз таваққуф кун ки он орзӯӣ ту биоварам рӯй бозпас кард ва бихандед ва гуфт : ҳар ки азтўи орзўӣии талабади сад ва бист ва чаҳор ҳазор пайғамбарро ба шафоат бояд оварад то ту он орзӯӣ вай барисоне ин бигуфт : ва бирафт ва нопадид шуд беш ӯро надидам .

و گفت: روزی بازی سفید دیدم چهل سال بصیادی برخاستم بازش نیافتم گفتند چگونه بود گفت: روزی نماز پسین درویشی پای برهنه وموی پالیده از در خانقاه درآمد و طهارت کرد و دورکعت بگزارد و سر به گریبان فرو برد و آن شب خلیفه اصحابان را بدعوت خوانده بود من پیش او رفتم وگفتم موافقت درویشان می‌کنی به دعوت سربرآورد و گفت: مرا امشب سر خلیفه نیست مرا عصیدهٔ می‌باید اگر می‌فرمائی نیک والا تو دانی این بگفت: و سر به گریبان فرو برد من گفتم مگر این نومسلمانی است که موافقت درویشان نمی‌کند و نیز آرزوئی می‌طلبد التفات نکردم و به دعوت رفتیم وسماع کردیم چون بازآمدیم آن درویش همچنان سر فرو برده بود برفتم و بخفتم رسول را علیه السلام به خواب دیدم که می‌آمد بادو پیرو خلق بسیار بر اثر او پرسیدم که آن دو پیر کیستند گفتند ابراهیم خلیل و موسی کلیم وصدواند هزار نبی من پیش رفتم و سلام کردم و روی از من بگردانید گفتم یا رسول الله چه کردم که روی مبارک ازمن می‌گردانی گفت: دوستی از دوستان ما عصیدهٔ از تو درخواست کرد تو بخیلی کردی و بوی ندادی در حال از خواب درآمدم و گریان شدم آواز در خانقاه به گوش من آمد نگاه کردم درویش بود که بیرون می‌رفت در عقب او برفتم و گفتم ای عزیز توقف کن که آن آرزوی تو بیاورم روی بازپس کرد و بخندید و گفت: هر که ازتو آرزوئی طلبد صد و بیست و چهار هزار پیغمبر را به شفاعت باید آورد تا تو آن آرزوی وی برسانی این بگفت: و برفت و ناپدید شد بیش او را ندیدم.

Нақласт ки дар ҷомеъи Бағдоди дарвешӣ буд ки дар зимистону тобистон ӯ ҷуз пероҳанӣ набӯд азу пурседанд ки ин чаҳ ҳоласт гуфт : ман мўлъ будам ба ҷомаи некӯи пӯшидани шабӣ ба хоб дидам ки дар биҳишт мерафтам ҷамоатии родидм аз фуқаро бар моидаҳ нишаста хостам ки бо эшон биншинам фириштаи даст ман бигирифт ва гуфт : ту аз эшон нае ин қавм дар як пероҳан бӯдаанд бедор шудам ва назр кардам ки ба ҷузи як пероҳани напушам .

نقلست که در جامع بغداد درویشی بود که در زمستان و تابستان او جز پیراهنی نبود ازو پرسیدند که این چه حالست گفت: من مولع بودم به جامهٔ نیکو پوشیدن شبی به خواب دیدم که در بهشت می‌رفتم جماعتی رادیدم از فقرا بر مایدهٔ نشسته خواستم که با ایشان بنشینم فرشتهٔ دست من بگرفت و گفت: تو از ایشان نه‌ای این قوم در یک پیراهن بوده‌اند بیدار شدم و نذر کردم که به جز یک پیراهن نپوشم.

Нақласт ки ҷрирӣ маҷлис медошт ҷавонӣ бархест вагуфт : дилами гум шудааст дуо кун то боздиҳад ҷрирӣ гуфт : мо ҳамаи дарин мусӣбатем .

نقلست که جریری مجلس می‌داشت جوانی برخاست وگفت: دلم گم شده است دعا کن تا بازدهد جریری گفت: ما همه درین مصیبت‌ایم.

Ва гуфт : дар қарни аввали мъомлт бад-ӣн карданд чун бирафтанд дайн фарсӯда шуд қарни дувуми мъомлт бўФо карданд чун бирафтанд он ҳам бирафт қарни сеюм мъомлт бмрўт карданд чун бирафтанд мурувват намонад қарни дигари мъомлти эшон ба ҳаё буд чун бирафтанд он ҳаё намонад акнӯн мардумони чунон шудаанд ки мъомлти худ брҳбт мекунанд .

و گفت: در قرن اول معاملت بدین کردند چون برفتند دین فرسوده شد قرن دوم معاملت بوفا کردند چون برفتند آن هم برفت قرن سوم معاملت بمروت کردند چون برفتند مروت نماند قرن دیگر معاملت ایشان به حیا بود چون برفتند آن حیا نماند اکنون مردمان چنان شده‌اند که معاملت خود برهبت می‌کنند.

Ва гуфт : ҳар ки гӯш ба ҳадис нафас кунад дар ҳукми шаҳавот асир гардаду боздоштаи андари зиндони ҳавоу худои таъолии ҳамаи Фоидҳо бар дили вай ҳаром кунад ва ҳар ки аз сухани ҳақи мазаи наёбади вайро низ иҷобат набошад ва ҳар ки бидӯни андозаи хеш ризо диҳад худои таъолӣ ӯро бар кашад зиёдат аз ғоят ӯ .

و گفت: هر که گوش به حدیث نفس کند در حکم شهوات اسیر گردد و بازداشته اندر زندان هوا و خدای تعالی همه فایدها بر دل وی حرام کند و هر که از سخن حق مزه نیابد وی را نیز اجابت نباشد و هر که بدون اندازهٔ خویش رضا دهد خدای تعالی او را بر کشد زیادت از غایت او.

Ва яке гуфт : асли кор дил чист гуфт : асл кормқорбтӣаст ки худоиро мебинаду мушоҳидаи сунъ ӯ мекунад .

و یکی گفت: اصل کار دل چیست گفت: اصل کارمقاربتی است که خدای را می‌بیند و مشاهدهٔ صنع او می‌کند.

Гуфтанд таваккул чист гуфт : ба муъоина шудани изтирор .

گفتند توکل چیست گفت: به معاینه شدن اضطرار.

Ва гуфт : сабр онаст ки фарқ накунад миёни ҳоли неъмату меҳнат ба ороми нафас дар ҳар ду ҳолу сабри сукӯн нафасаст дар банд .

و گفت: صبر آن است که فرق نکند میان حال نعمت و محنت به آرام نفس در هر دو حال و صبر سکون نفس است در بند.

Вагуфт : ихлоси самара яқинасту риёи самараи шак .

وگفت: اخلاص ثمرهٔ یقین است و ریا ثمرهٔ شک .

Ва гуфт : камоли шукр дар мушоҳида аҷзаст аз шукр .

و گفت: کمال شکر در مشاهدهٔ عجز است از شکر.

Пурседанд аз азлат гуфт : берун шуданаст аз миёни заҳматҳоу сари нигоҳи доштан агар бртў раҳмат накунад .

پرسیدند از عزلت گفت: بیرون شدن است از میان زحمت‌ها و سر نگاه داشتن اگر برتو رحمت نکند.

Вагуфт : муҳорибаи омён бо хатаротасту муҳорибаи абдол бо фикрату муҳорибаи зӯҳҳод бо шаҳавоту муҳорибаи тоибон бо зулоту муҳорибаи мурӣдони боманӣ влзот .

وگفت: محاربهٔ عامیان با خطرات است و محاربهٔ ابدال با فکرت و محاربهٔ زهاد با شهوات و محاربهٔ تایبان با زلات و محاربهٔ مریدان بامنی ولذات.

Ва гуфт : давоми имону подоши дайну салоҳи тан дар се чизаст яке басанда кардану дувуми парҳез кардан ва сеюм ғизоро нигоҳи доштан .

و گفت: دوام ایمان و پاداش دین و صلاح تن در سه چیز است یکی بسنده کردن و دوم پرهیز کردن و سوم غذا را نگاه داشتن.

Ва гуфт : ҳар ки ба худоӣ басанда кунад сараш ба салоҳ бошад ва гуфт : ҳар ки аз муноҳӣ ӯ парҳез кунад сараши некӯ буд вҳркаҳи ғзоءи худ нгоҳдорди нафасаш риёзат ёбад пас подоши иктифои сФўти маърифат буду оқибати тақвои ҳасани хилқати бўдўи оқибати аҳтмои тандурустӣ буду эътидоли табиат буд .

و گفت: هر که به خدای بسنده کند سرش به صلاح باشد و گفت: هر که از مناهی او پرهیز کند سرش نیکو بود وهرکه غذاء خود نگاهدارد نفسش ریاضت یابد پس پاداش اکتفا صفوت معرفت بود و عاقبت تقوی حسن خلقت بودو عاقبت احتما تندرستی بود و اعتدال طبیعت بود.

Ва гуфт : дидани усӯли шунидани фурӯъ буду дуруст кардани фурӯъи бързаҳ додан буд бар усӯл ва роҳ нест ба мақоми мушоҳидаи усӯли магар ба таъзими ончии худои таъолии онро таъзим кардааст азўсоилу Васоиту фурӯъ .

و گفت: دیدن اصول شنودن فروع بود و درست کردن فروع بعرضه دادن بود بر اصول و راه نیست به مقام مشاهدهٔ اصول مگر به تعظیم آنچه خدای تعالی آنرا تعظیم کرده است ازوسایل و وسایط و فروع.

Вагуфт : чун ҳақи таъолӣ зинда гирданд бандаро бо навори хеш ҳаргиз намирад то абади вчўни бимиради бхзлони хеши ҳаргиз ӯро зиндаи нгрдондтои абад .

وگفت: چون حق تعالی زنده گرداند بنده را با نوار خویش هرگز نمیرد تا ابد وچون بمیرد بخذلان خویش هرگز او را زنده نگرداندتا ابد.

Ва гуфт : марҷаъи орифон ба худоӣ дар бдоит буду марҷаъи авом ба худои баъд аз навмидӣ .

و گفت: مرجع عارفان به خدای در بدایت بود و مرجع عوام به خدای بعد از نومیدی.

Ва гуфт : чун Мустафои алайҳи ассалом назар кард баҳақи ҳақро бидид боқӣ монад бо ҳақи баҳақ бе воситаи замони вмкони азҷҳти онкӣ ҳосил шуд ӯро ҳузури онкӣ ӯ рона ҳузураст венаи макони азоўсоФ ӯ муҷарради гашти боўсоФи ҳақи ҷлу ълои рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و گفت: چون مصطفی علیه السلام نظر کرد بحق حق را بدید باقی ماند با حق بحق بی‌واسطهٔ زمان ومکان ازجهت آنکه حاصل شد او را حضور آنکه او رانه حضور است ونه مکان ازاوصاف او مجرد گشت باوصاف حق جل و علا رحمةالله علیه.