Он сутӯдаи риҷоли он рабӯдаи ҷалоли он соҳиби давлати замонаи он олии ҳиммати ягонаи он муҷаррад шуда аз кӣнаи варии шайхи вақти ммшоди динўрии пери аҳд буду ягонаи рӯзгору сутӯдаи баҳамаи камолӣу баргузӣда ба ҳамаи хисолӣ ва дар риёзату хизмату мшоҳдту ҳурмати оятӣ буду пайваста дар хонақоҳ баста доштӣ чун мусофири бадар хонақоҳ раседӣ ӯ дар пас даромадӣ ва гуфтӣ мусофирӣ ё муқӣм агар Муқӣмии дарой ва агар мусофирии ин хонақоҳи ҷой ту нест ки рӯзӣ чанд ббошӣ ва мо бо ту хуй кунем онгоҳ биравӣ ва моро дар фироқи ту тоқат набӯд .

آن ستوده رجال آن ربودهٔ جلال آن صاحب دولت زمانه آن عالی همت یگانه آن مجرد شده از کینه‌وری شیخ وقت ممشاد دینوری پیر عهد بود و یگانهٔ روزگار و ستوده بهمه کمالی و برگزیده به همه خصالی و در ریاضت و خدمت و مشاهدت و حرمت آیتی بود و پیوسته در خانقاه بسته داشتی چون مسافر بدر خانقاه رسیدی او در پس درآمدی و گفتی مسافری یا مقیم اگر مقیمی درآی و اگر مسافری این خانقاه جای تو نیست که روزی چند بباشی و ما با تو خوی کنیم آنگاه بروی و ما را در فراق تو طاقت نبود.

Вақте мардӣ ба наздик ӯ омад вагуфт : дъоӣӣ дар кор ман кун гуфт : бирав бкўии худои шӯ то бдъоءи ммшодт ҳоҷат набӯд мард гуфт : ё шайхи гӯии худо куҷо аст гуфт : онҷо ки ту набошӣ мард бирафт ва аз миёни халқ азлат гирифт вдўлт ӯро дарёфт ваҳм нишин саодати гашт ва бо ҳақ ором гирифт то чунон шуд ки вақте азим омад бдинўр расед халқи ҳама рӯй ба савмиъа ммшод ниҳоданд дар он миёни он ҷавонмардро дидандӣ омаду саҷҷода бар рӯй оби афкандау об ӯро мар оварад чун ммшод ӯро бидид гуфт : ин чаҳ ҳолатаст ҷавонмард гуфт : маро ин додӣ ва май пурсӣ инак ҳақи таъолии маро аз дъоءи ммшоду ғайр ӯ мустағнии гардонидау бдинҷои расонид ки май бинӣ .

وقتی مردی به نزدیک او آمد وگفت: دعائی در کار من کن گفت: برو بکوی خدا شو تا بدعاء ممشادت حاجت نبود مرد گفت: یا شیخ گوی خدا کجا است گفت: آنجا که تو نباشی مرد برفت و از میان خلق عزلت گرفت ودولت اورا دریافت وهم‌نشین سعادت گشت و با حق آرام گرفت تا چنان شد که وقتی عظیم آمد بدینور رسید خلق همه روی به صومعه ممشاد نهادند در آن میان آن جوانمرد را دیدندی آمد و سجاده بر روی آب افکنده و آب او را مر آورد چون ممشاد او را بدید گفت: این چه حالتست جوانمرد گفت: مرا این دادی و می‌پرسی اینک حق تعالی مرا از دعاء ممشاد و غیر او مستغنی گردانیده و بدینجا رسانید که می‌بینی.

Нақласт ки гуфт : чун донистам ки коргоҳи даравишони ҳама ҳақиқат бошад дигар бо ҳеҷ дарвешӣ мазоҳ накардам ки вақте дарвешии наздик мо омад ва гуфт : аиҳоолших мехоҳам ки маро ъсидаҳ кунӣ ногоҳ бар забонам бирафт ки иродату ъсидаҳ рӯй ба бодияи ниҳод ваҳмин мегуфт . То дар ҳамон бамурд .

نقلست که گفت: چون دانستم که کارگاه درویشان همه حقیقت باشد دیگر با هیچ درویشی مزاح نکردم که وقتی درویشی نزدیک ما آمد و گفت: ایهاالشیخ می‌خواهم که مرا عصیدهٔ کنی ناگاه بر زبانم برفت که ارادت و عصیده روی به بادیه نهاد وهمین می‌گفت. تا در همان بمرد.

Нақласт ки гуфт : марои вомӣ буд ва ман бидон машғӯл дил будам бихоб дидам ки касе мегуфт : ё бахили ин миқдор ки Фростдӣ бар мости ту хуши фарои гир ва матарс бар ту Фростдну ?бурма додани баъд аз он бо ҳеҷ қассобу баққоли шморнкрдм .

نقلست که گفت: مرا وامی بود و من بدان مشغول دل بودم بخواب دیدم که کسی می‌گفت: یا بخیل این مقدار که فراستدی بر ماست تو خوش فرا گیر و مترس بر تو فراستدن و برما دادن بعد از آن با هیچ قصاب و بقال شمارنکردم.

Ва ӯрои калимотӣ олӣаст ва сухан ӯст ки гуфт : асном мухталифанд баъзеро аз халқи бут нафас ӯст ва баъзеро фарзанд ӯу баъзро мол ӯу баъзро зан ӯу баъзро ҳурмат ӯ баъзро намозу рӯзау зкўаҳ ӯу ҳол ӯ ва бут бисёраст ҳар яке аз халқи баста бутӣ андоз ин батону фарози ин батон ҳеҷ касро нест магари онро ки набинад нафаси хешро ҳоли вмҳл ва ҳеҷ эътимодаш набӯд бар афъоли хеш шукр нагӯяд балки чунон бояд ки ҳарчӣ азу зоҳир шавад аз хайр ва шар бидон аз нафаси хеш розӣ набӯду маломаткунанда хеш буд .

و اورا کلماتی عالی است و سخن اوست که گفت: اصنام مختلف‌اند بعضی را از خلق بت نفس اوست و بعضی را فرزند او و بعض را مال او و بعض را زن او و بعض را حرمت او بعض را نماز و روزه و زکوة او و حال او و بت بسیارست هر یکی از خلق بستهٔ بتی انداز این بتان و فراز این بتان هیچ کس را نیست مگر آنرا که نبیند نفس خویش را حال ومحل و هیچ اعتمادش نبود بر افعال خویش شکر نگوید بلکه چنان باید که هرچه ازو ظاهر شود از خیر و شر بدان از نفس خویش راضی نبود و ملامت کنندهٔ خویش بود.

Ва гуфт : адаби баҷо овардани мурӣди ҳурмати перон буд ва нигоҳдоштан хизмати бародарон ва аз сабабҳо берун омадану одоби шаръ бар хештан нигоҳдоштан .

و گفت: ادب بجا آوردن مرید حرمت پیران بود و نگاهداشتن خدمت برادران و از سبب‌ها بیرون آمدن و آداب شرع بر خویشتن نگاهداشتن.

Ва гуфт : ҳаргиз дар наздикӣ перӣ нашудам алои азҳоли хеши холӣ шудау мунтазири баракот ӯ мебудам то чаҳ даройад .

و گفت: هرگز در نزدیکی پیری نشدم الا ازحال خویش خالی شده و منتظر برکات او می‌بودم تا چه درآید.

Ва гуфт : ҳар ки пеш перӣ шавад барои хатари хеш мунқатиъ монад аз каромати дрншст бо ӯ .

و گفت: هر که پیش پیری شود برای خطر خویش منقطع ماند از کرامت درنشست با او.

Ва сухан ӯст ки гуфт : дар суҳбати аҳли салоҳи салоҳи дил падед ояду дрсҳбти аҳли фасоди фасоди дил зоҳир шавад ва гуфт асбоб ълоӣқасту таъвиқи мавонеъи асбоби бмсбўқи қазои фароғат ва некӯтарин ҳол мардон онаст ки касе афтода буд аз нафас ӯ дид халқ ва эътимод карда буд дар ҷумлаи корҳо бар худои таъолӣ .

و سخن اوست که گفت: در صحبت اهل صلاح صلاح دل پدید آید و درصحبت اهل فساد فساد دل ظاهر شود و گفت اسباب علائق است و تعویق موانع اسباب بمسبوق قضا فراغت و نیکوترین حال مردان آنست که کسی افتاده بود از نفس او دید خلق و اعتماد کرده بود در جمله کارها بر خدای تعالی.

Ва гуфт : фароғати дил дар холӣ бӯданаст аз ончии аҳли дунёи даст дарав задаанд аз фузули дунё .

و گفت: فراغت دل در خالی بودنست از آنچه اهل دنیا دست درو زده‌اند از فضول دنیا.

Ва гуфт : агар ҳикмати аввалин ва охирин ҷамъ кунӣ ва даъвӣ кунӣ ба ҷумлаи аҳволи содоти авлиёи ҳаргизи бдрҷаҳ орифон нарисӣ то сртў сокин нашавад бхдоءтъолии востўорӣ дар ту падед наёяд бар ончии хдоءи таъолӣ змон кардааст туро .

و گفت: اگر حکمت اولین و آخرین جمع کنی و دعوی کنی به جمله احوال سادات اولیا هرگز بدرجه عارفان نرسی تا سرتو ساکن نشود بخداءتعالی واستواری در تو پدید نیاید بر آنچه خداء تعالی ضمان کرده است ترا.

Ва гуфт : ҷумлаи маърифати сидқи аФтқори бхдои таъолӣ .

و گفت: جمله معرفت صدق افتقار بخدای تعالی.

Ва гуфт : маърифати басаи ваҷҳ ҳосил шавад яке ба тафаккур дар умӯр ки чигуна онро тадбир кардаасту дигар дар мақодӣр ки чигуна онро тақдир кардааст ва дар халқ чигуна онро офарӣдааст агар касе шарҳи ин се калимоти боздиҳад муҷалладӣ барояд аммо ин китоби ҷоء он нест .

و گفت: معرفت بسه وجه حاصل شود یکی به تفکر در امور که چگونه آنرا تدبیر کرده است و دیگر در مقادیر که چگونه آنرا تقدیر کرده است و در خلق چگونه آنرا آفریده است اگر کسی شرح این سه کلمات بازدهد مجلدی برآید اما این کتاب جاء آن نیست.

Ва гуфт : ҷамъ онаст ки халқро ҷамъ гардонид дртўҳид ва тафриқа онаст ки дар шариъаташон мутафарриқ гардонид .

و گفت: جمع آنست که خلق را جمع گردانید درتوحید و تفرقه آنست که در شریعتشان متفرق گردانید.

Вагуфт : тариқи ҳақ баъӣдасту сабр бар он шадид .

وگفت: طریق حق بعید است و صبر بر آن شدید.

Ва гуфт : ҳукамо ки ҳикмат ёфтанд ба хомӯшӣ ёфтанду тафаккур .

و گفت: حکما که حکمت یافتند به خاموشی یافتند و تفکر.

Ва гуфт : арвоҳи анбиё дар ҳоли кашф ва мушоҳидаанду арвоҳи садиқон дар қурбату итилоъ .

و گفت: ارواح انبیا در حال کشف و مشاهده‌اند و ارواح صدیقان در قربت و اطلاع.

Ва гуфт : тасаввуфи сФоء асрорасту амал кардан бидонча рзоء ҷабборасту суҳбати доштан бо халқ беихтиёр .

و گفت: تصوف صفاء اسرار است و عمل کردن بدانچه رضاء جبار است و صحبت داشتن با خلق بی‌اختیار.

Ва гуфт : тасаввуф тавонгарӣ намӯданасту маҷҳӯлӣ гузидан ки халқ надонаду дасти бдоштни чизе ки бакор наёяд .

و گفت: تصوف توانگری نمودنست و مجهولی گزیدن که خلق نداند و دست بداشتن چیزی که بکار نیاید.

Ва гуфт : таваккули видоъ кардан тамаъаст аз ҳар чаҳ табъу дил внФс бидон майл кунад .

و گفت: توکل وداع کردن طمع است از هر چه طبع و دل ونفس بدان میل کند.

Аз ӯ пурседанд ки дарвеш гурусна шавад чаҳ кунад гуфт : намоз кунад гуфтанд агар қӯт надорад гуфт : бхсбд гуфтанд агар натавонад хуфт гуфт : ҳақи таъолии дарвешро аз ин се чиз холӣ надорад ё қӯт ё қазо ё аҷал .

از او پرسیدند که درویش گرسنه شود چه کند گفت: نماز کند گفتند اگر قوت ندارد گفت: بخسبد گفتند اگر نتواند خفت گفت: حق تعالی درویش را از این سه چیز خالی ندارد یا قوت یا قضا یا اجل.

Ва чун вФотш наздик расед гуфтанд охири иллати ту чигуна аст гуфт : иллатро аз ман пурсед гуфтанд бигӯ лои илоҳи алои аллоҳ рӯй ба девор кард ва гуфт : ҳамагии ман бтў фонӣ шуд ҷзоءон касе ки тродўст дорад ин буд яке гуфт : хдоءи таъолӣ бо ту чаҳ кард гуфт : сӣ соласт то биҳишт бар ман арза мекунад дар онҷо ннгрстаҳ ам гуфтанд дили хеш чигуна меёбӣ гуфт : сӣ соласт то дили хешро гум кардаам ва хостаам то бозёбам наёфтам чун дарин муддат боз наёфтаам дарин ҳол ки ҷумлаи садиқони дил гум кунанд ман чигуна бозхўоҳм ёфт ин бигуфт :у ҷон таслим кард , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و چون وفاتش نزدیک رسید گفتند آخر علت تو چگونه است گفت: علت را از من پرسید گفتند بگو لا اله الا الله روی به دیوار کرد و گفت: همگی من بتو فانی شد جزاءآن کسی که ترادوست دارد این بود یکی گفت: خداء تعالی با تو چه کرد گفت: سی سال است تا بهشت بر من عرضه می‌کند در آنجا ننگرسته‌ام گفتند دل خویش چگونه می‌یابی گفت: سی سالست تا دل خویش را گم کرده‌ام و خواسته‌ام تا بازیابم نیافتم چون درین مدت باز نیافته‌ام درین حال که جمله صدیقان دل گم کنند من چگونه بازخواهم یافت این بگفت: و جان تسلیم کرد، رحمةالله علیه.