Он ғарқи баҳри давлати он барқи абри иззати он гардани шикани муддаӣони он сарафрози мнқёни он партав аз олами ҳиссӣу ақлии шайхи вақти Абубакри шблии рҳмҳоллаҳи алайҳи азкбору аҷалаи машойих буду азмътброну муҳташамони тариқату Сайиди қавму эмоми аҳли тасаввуфу ваҳиди асру баҳолу илм б ӣ ҳамтоу нкту ашороту румузу ибороту риёзоту каромот ӯ беш аз онаст ки дар ҳади ҳаср ва аҳсоء ояд ҷумлаи машойихи асрро дида буд вдри улӯми тариқати ягонау аҳодӣси басии навишта буду шунӯдау фақиҳ ба мазҳаби молику моликии мазҳабу ҳуҷҷатӣ буд бар халқи хдоء ки ончӣ ӯ кард баҳама навъе бсФти дрнёиду ончӣ ӯ кашид дар иборат нагунҷад аз аввал то охири мардона буду ҳаргизи Фтўрӣу заъфӣ ба ҳол ӯ роҳ наёфту шиддати лҳби шавқ ӯ бҳич ором нагирифт чиҳил қўсраҳ аз аҳодӣси брхўондаҳ буд ва гуфт : сӣ соли фиқҳ ва ҳадис хондам то офтобам аз синаи баромади пас бадаргоҳи он устодон шудам ки ҳотўоФқаҳи аллоҳи биёед ва аз илми аллоҳи чизеи бозгўииди кас чизе надонист гуфт : ки нишони чизе аз чизе буд аз ғайби ҳеҷ нишон набӯд аҷаби ҳадисии бдонстм ки шумо дар шаби мдлҳми аидўмо дар субҳи зоҳири шукри бкрдиму вилоят бдзд супурдем то кард бо мо ончӣ кард .

آن غرق بحر دولت آن برق ابر عزت آن گردن شکن مدعیان آن سرافراز منقیان آن پرتو از عالم حسی و عقلی شیخ وقت ابوبکر شبلی رحمةالله علیه ازکبار و اجله مشایخ بود و ازمعتبران و محتشمان طریقت و سید قوم و امام اهل تصوف و وحید عصر و بحال و علم ب ی همتا و نکت و اشارات و رموز و عبارات و ریاضات و کرامات او بیش از آنست که در حد حصر و احصاء آید جمله مشایخ عصر را دیده بود ودر علوم طریقت یگانه و احادیث بسی نوشته بود و شنوده و فقیه به مذهب مالک و مالکی مذهب و حجتی بود بر خلق خداء که آنچه او کرد بهمه نوعی بصفت درنیاید و آنچه او کشید در عبارت نگنجد از اول تا آخر مردانه بود و هرگز فتوری و ضعفی به حال او راه نیافت و شدت لهب شوق او بهیچ آرام نگرفت چهل قوصره از احادیث برخوانده بود و گفت: سی سال فقه و حدیث خواندم تا آفتابم از سینه برآمد پس بدرگاه آن استادان شدم که هاتوافقه الله بیایید و از علم الله چیزی بازگویید کس چیزی ندانست گفت: که نشان چیزی از چیزی بود از غیب هیچ نشان نبود عجب حدیثی بدانستم که شما در شب مدلهم ایدوما در صبح ظاهر شکر بکردیم و ولایت بدزد سپردیم تا کرد با ما آنچه کرد.

Ва аз ҷҳоли замона бисёр ранҷ кашид ва дар раду қабулу ғавғоӣ халқ бимонада буду пайвастаи қасди аўкрдндӣ то ӯро ҳалок кунанд чунонкии ҳусайни Мансурро ки баъзе аз суханон ӯ тарафӣ бо ҳусайн дошт .

و از جهال زمانه بسیار رنج کشید و در رد و قبول و غوغای خلق بمانده بود و پیوسته قصد اوکردندی تا او را هلاک کنند چنانکه حسین منصور را که بعضی از سخنان او طرفی با حسین داشت.

Ва абтдоءи воқеа ӯ дар он буд ки амири дамованд буд аз Бағдод ӯро нома расед бо амиррӣ ӯ бо ҷамъӣ ба ҳазрати Халифаи Бағдоди рафтанду халъати Халифаи бстднд чун боз май гаштанди магари амир атса омад ба остини ҷомаи халъати даҳану бинӣ пок кард ин сухан ба Халифа гуфтанд ки чунин кард Халифа бифармуд то хлътш баркашиданду қафояши бзднду азъмли амораташ маъзул карданд шблӣ аз он мутанаббеҳ шуд андеша кард ки касе халъати махлуқиро дастмол мекунад мустаҳаққи азл ва истихфоф мегардаду халъати вилоят бар ӯ завол меояд пас онкас ки халъати подшоҳи оламро дастмол кунад то бо ӯ чаҳ кунанд дар ҳол ба хизмат Халифа омад гуфт : чаҳ буд гуфт : аиҳооломири ту ки махлуқӣ менапасандӣ ки бо халъати ту беадабӣ кунанд ва маълумаст ки қадари халъати ту чанд буд подшоҳи олам мрохлътӣ додааст аз дӯстӣу маърифати хеш ки ҳаргиз кӣ писандад ки ман онро ба хизмати махлуқӣ дастмол кунам пас бурун омад ва ба маҷлис хирнсоҷ шуду воқеаи бадв фурӯ омад хайр ӯро наздик ҷунайд фиристод пас шблии пеш ҷунайд омад ва гуфт : гавҳари ошноӣӣ бар ту нишон медиҳанд ё бубахш ё бифурӯш ҷунайд гуфт : агар бифурӯшам турои бҳоء он набӯд ва агар бахшами осон бадаст оварда бошӣ қадараш ндонӣ ҳамчун ман қадам аз фарқи сози вхўди родри ин дарёа дарандоз то бсбри внзорти гавҳарат бадаст ояд пас шблӣ гуфт : акнӯн чаҳ кунам гуфт : бирав яксоли кибрят фурӯшӣ кун чунон кард чун як сол баромад гуфт : дарин кори шӯҳратӣу тиҷоратӣ дуруст бирав яксол дарюза кун чунонкӣ ба чизеи дигар машғӯл нагардӣ чунон кард то сари солро ки дар ҳамаи Бағдоди бгшту кас ӯро чизеи надод боз омад ва бо ҷунайд бигуфт : ӯ гуфт : акнӯн қимат худ бидон ки ту мари халқро бҳич наярзӣ дил дароишон мабанд ва эшонро бҳичи брмгир онгоҳ гуфт : ту рӯзӣ чанд ҳоҷиб бӯдау рӯзӣ чанд амӣрӣ карда бидон вилояти рӯ ва аз эшон бҳлӣ бихоҳ биёмаду бики хона дар рафт то ҳама бигардед як мзлмаҳ монадаш худованд ӯ ронёФти тогФт : бенят он садҳазори дирами боздодм ҳануз дилам қарор намегирифт чаҳор соли дарин рӯзгор шуд пас ба ҷунайд бозомад ва гуфт : ҳануз дар ту чизе аз ҷомонда аст бирав виксоли дигар гдоӣӣ кун гуфт : ҳар рӯз гдоӣӣ мекардаму бадв май барадами аўонҳмаҳ бдрўишон медоду шаби марои гурусна ҳаме дошт чун солӣ баромад гуфт : акнӯн туро ба суҳбати роҳи даҳуми лекини бики шарт ки ходими асҳоб ту бошӣ пас яксоли асҳобро хизмат кардам то маро гуфт : ё абобкр акнӯн ҳоли нафаси ту ба наздик ту чист гуфтам ман камтарини халқи худоӣ май байнами худро ҷунайд гуфт : акнӯн имонат дуруст шуд то ҳолат бидонҷо расед то остини пар шукр мекард ва ҳар куҷо ки кӯдакӣ медид дар даҳонаш май ниҳод ки бигӯ аллоҳи пас остини пари дирам ва динор кард ва гуфт : ҳаркии якбор аллоҳ мегуяд даҳонаш пар зар мекунам баъд аз он ғайрат дарав биҷунбед теғӣ бар кашид ки ҳар ки номи аллоҳи баради бад-ӣни теғи сарашро бияндозем гуфтанд пеш аз ин шукр ва зар медодӣ акнӯн сар меандозӣ гуфт : май пиндоштам ки эшон ӯро аз сари ҳақиқӣу маърифатӣ ёд мекунанд акнӯн маълум шуд ки аз сари ғифлат въодт мегӯйанд ва ман раво надорам ки бар забони олӯда ӯро ёд кунанд пас мерафтӣ ва ҳар куҷо ки медидӣ номи аллоҳ бар онҷои нақш ҳаме кардӣ то ногоҳ овозии шунӯд ки то кӣ гирди исми гардӣ агар марди толибии қадам дар талаби мсмии зани ин сухан бар ҷон ӯ кор кард чунонкии якборагии қарори вором аз ӯ бирафт чандон ишқ қӯт гирифту шӯри ғолиби гашт ки бирафт вхўиштни родри диҷлаи андохти диҷла мавҷӣ баровард ва ӯро бар канори афканди баъд аз он хештанро дар оташи афканди оташ дар ӯ амал накарду ҷоӣӣ ки шерон гурусна буданд хештанро дар пеши эшон андохти ҳама аз ӯ брмиднди хештан аз сари кӯҳӣ фурӯ гардонид бод ӯро барграфт ва бар замини нишонди шблиро бе қарории яке ба ҳазор шуд фарёд баровард ?вили лмни лоиқблаҳи алмоءи влои алнору лоолсбоъи влоолҷболи ҳотифӣ овоз дод ки ман кони мақбул алҳақ лоиқблаҳи ғайра чунон шуд дар силсила ва бандаш кашиданду бемористонаши бурданди қавмӣ дар пеш ӯ омаданд ва гуфтанд ин девонааст ӯ гуфт : ман ба наздики шумо девонаам ва шумо ҳушёри ҳақи таъолии девонагии ману ҳушёрии шумо зиёдат кунод то ба сабаби он девонагии марои қурбат бар қурбати биафзояд ва ба сабаби он ҳушёрии баъдатон бар баъди биафзояди пас Халифа касе фиристод ки таъаҳҳуд ӯ бикунад биёмаданду бастами доруи бглўш фурӯ мекарданд шблӣ ҳаме гуфт : шумо худро ранҷа мадоред ки ин на аз он дар даст ки бидору дармони пазирад .

و ابتداء واقعه او در آن بود که امیر دماوند بود از بغداد او را نامهٔ رسید با امیرری او با جمعی به حضرت خلیفه بغداد رفتند و خلعت خلیفه بستدند چون باز می‌گشتند مگر امیر عطسهٔ آمد به آستین جامه خلعت دهن و بینی پاک کرد این سخن به خلیفه گفتند که چنین کرد خلیفه بفرمود تا خلعتش برکشیدند و قفایش بزدند و ازعمل امارتش معزول کردند شبلی از آن متنبه شد اندیشه کرد که کسی خلعت مخلوقی را دستمال می‌کند مستحق عزل و استخفاف می‌گردد و خلعت ولایت بر او زوال می‌آید پس آنکس که خلعت پادشاه عالم را دستمال کند تا با او چه کنند در حال به خدمت خلیفه آمد گفت: چه بود گفت: ایهاالامیر تو که مخلوقی می‌نپسندی که با خلعت تو بی‌ادبی کنند و معلومست که قدر خلعت تو چند بود پادشاه عالم مراخلعتی داده است از دوستی و معرفت خویش که هرگز کی پسندد که من آنرا به خدمت مخلوقی دستمال کنم پس برون آمد و به مجلس خیرنساج شد و واقعه بدو فرو آمد خیر او را نزدیک جنید فرستاد پس شبلی پیش جنید آمد و گفت: گوهر آشنائی بر تو نشان می‌دهند یا ببخش یا بفروش جنید گفت: اگر بفروشم ترا بهاء آن نبود و اگر بخشم آسان بدست آورده باشی قدرش ندانی همچون من قدم از فرق ساز وخود رادر این دریاه درانداز تا بصبر ونظارت گوهرت بدست آید پس شبلی گفت: اکنون چه کنم گفت: برو یکسال کبریت فروشی کن چنان کرد چون یک سال برآمد گفت: درین کار شهرتی و تجارتی درست برو یکسال دریوزه کن چنانکه به چیزی دیگر مشغول نگردی چنان کرد تا سر سال را که در همه بغداد بگشت و کس او را چیزی نداد باز آمد و با جنید بگفت: او گفت: اکنون قیمت خود بدان که تو مر خلق را بهیچ نیرزی دل درایشان مبند و ایشان را بهیچ برمگیر آنگاه گفت: تو روزی چند حاجب بودهٔ و روزی چند امیری کردهٔ بدان ولایت رو و از ایشان بحلی بخواه بیامد و بیک خانه در رفت تا همه بگردید یک مظلمه ماندش خداوند او رانیافت تاگفت: بنیت آن صدهزار درم بازدادم هنوز دلم قرار نمی‌گرفت چهار سال درین روزگار شد پس به جنید بازآمد و گفت: هنوز در تو چیزی از جامانده است برو ویکسال دیگر گدائی کن گفت: هر روز گدائی می‌کردم و بدو می‌بردم اوآنهمه بدرویشان می‌داد و شب مرا گرسنه همی‌داشت چون سالی برآمد گفت: اکنون ترا به صحبت راه دهم لیکن بیک شرط که خادم اصحاب تو باشی پس یکسال اصحاب را خدمت کردم تا مرا گفت: یا ابابکر اکنون حال نفس تو به نزدیک تو چیست گفتم من کمترین خلق خدای می‌بینم خود را جنید گفت: اکنون ایمانت درست شد تا حالت بدانجا رسید تا آستین پر شکر می‌کرد و هر کجا که کودکی می‌دید در دهانش می‌نهاد که بگو الله پس آستین پر درم و دینار کرد و گفت: هرکه یکبار الله می‌گوید دهانش پر زر می‌کنم بعد از آن غیرت درو بجنبید تیغی بر کشید که هر که نام الله برد بدین تیغ سرش را بیندازیم گفتند پیش از این شکر و زر می‌دادی اکنون سر می‌اندازی گفت: می‌پنداشتم که ایشان او را از سر حقیقی و معرفتی یاد می‌کنند اکنون معلوم شد که از سر غفلت وعادت می‌گویند و من روا ندارم که بر زبان آلوده او را یاد کنند پس می‌رفتی و هر کجا که می‌دیدی نام الله بر آنجا نقش همی کردی تا ناگاه آوازی شنود که تا کی گرد اسم گردی اگر مرد طالبی قدم در طلب مسمی زن این سخن بر جان او کار کرد چنانکه یکبارگی قرار وآرام از او برفت چندان عشق قوت گرفت و شور غالب گشت که برفت وخویشتن رادر دجله انداخت دجله موجی برآورد و او را بر کنار افکند بعد از آن خویشتن را در آتش افکند آتش در او عمل نکرد و جائی که شیران گرسنه بودند خویشتن را در پیش ایشان انداخت همه از او برمیدند خویشتن از سر کوهی فرو گردانید باد او را برگرفت و بر زمین نشاند شبلی را بی‌قراری یکی به هزار شد فریاد برآورد ویل لمن لایقبله الماء ولا النار و لاالسباع ولاالجبال هاتفی آواز داد که من کان مقبول الحق لایقبله غیره چنان شد در سلسله و بندش کشیدند و بیمارستانش بردند قومی در پیش او آمدند و گفتند این دیوانه است او گفت: من به نزدیک شما دیوانه‌ام و شما هشیار حق تعالی دیوانگی من و هشیاری شما زیادت کناد تا به سبب آن دیوانگی مرا قربت بر قربت بیفزاید و به سبب آن هشیاری بعدتان بر بعد بیفزاید پس خلیفه کسی فرستاد که تعهد او بکند بیامدند و بستم دارو بگلوش فرو می‌کردند شبلی همی گفت: شما خود را رنجه مدارید که این نه از آن در دست که بدار و درمان پذیرد.

Рӯзии ҷамъии пеши рафтанд ва ӯ дар бндбўд гуфт : шумо кистед гуфтанд дӯстони ту санг дар эшон андохтан гирифт ҳама бигурехтанд ӯ гуфт : эй дурӯғи занони дӯстон ба сангӣ чанд аз дӯст худ мегурезанд маълум шуд ки дӯст худед на дӯсти ман .

روزی جمعی پیش رفتند و او در بندبود گفت: شما کیستید گفتند دوستان تو سنگ در ایشان انداختن گرفت همه بگریختند او گفت: ای دروغ زنان دوستان به سنگی چند از دوست خود می‌گریزند معلوم شد که دوست خودید نه دوست من.

Нақласт ки вақте ӯро диданди пораи оташ бар кафи ниҳода медавид гуфтанд токҷо гуфт : май дувум то оташ дар каъбаи занам то халқ бо худоӣ каъба пардозанд .

نقلست که وقتی او را دیدند پارهٔ آتش بر کف نهاده می‌دوید گفتند تاکجا گفت: می‌دوم تا آتش در کعبه زنم تا خلق با خدای کعبه پردازند.

Ва як рӯзи чӯбӣ дар даст дошт ва ҳар ду сари оташ дар гирифта гуфтанд чаҳ хоҳӣ кард гуфт : май рӯм то бики сари ин дӯзахро бисӯзаму бики сари биҳишти ротои халқро прўоءи худо падед ояд .

و یک روز چوبی در دست داشت و هر دو سر آتش در گرفته گفتند چه خواهی کرد گفت: می‌روم تا بیک سر این دوزخ را بسوزم و بیک سر بهشت راتا خلق را پرواء خدا پدید آید.

Нақласт ки як бор чанд шбонрўз дар зирдрхтӣ рақс мекард вмӣ гуфт : ҳўҳў гуфтанд ин чаҳ ҳолатаст гуфт : ин фохта бар аиндрхт мегуяд кукуи ман низ мувофиқат ӯро мегӯям ҳўҳў вчнин гӯйанд то шблӣ хомӯш нашуд фохта хомӯш нашуд .

نقلست که یک بار چند شبانروز در زیردرختی رقص می‌کرد ومی‌گفت: هوهو گفتند این چه حالتست گفت: این فاخته بر ایندرخت می‌گوید کوکو من نیز موافقت او را می‌گویم هوهو وچنین گویند تا شبلی خاموش نشد فاخته خاموش نشد.

Нақласт ки якбор ба санги пой ӯ бишикастанд ҳар қатраи хӯн ки аз вай бар замин мечакид нақш аллоҳ мешуд .

نقلست که یکبار به سنگ پای او بشکستند هر قطره خون که از وی بر زمین می‌چکید نقش الله می‌شد.

Нақласт ки якбори баъӣди се рӯзи монда буд шблии ҷуволӣ сурх карду басари фурӯи афканду пораи нони даҳони ниҳоду пораи кутуб бар миёни баст ва май гашт ва мегуфт : ҳар кро ҷома ноёфта буд баъӣд ин кунад .

نقلست که یکبار بعید سه روز مانده بود شبلی جوالی سرخ کرد و بسر فرو افکند و پارهٔ نان دهان نهاد و پارهٔ کتب بر میان بست و می‌گشت و می‌گفت: هر کرا جامه نایافته بود بعید این کند.

Ва гуфт : фараҷи знонро агар ба на моҳи нзоинд ба солии бзоинду фараҷи дукони доронро ки ҳар якеро ба чизе машғӯл кардаанд фараҷи суфиён бар сари саҷҷодау мураққаъу астнҷоу астбророу шблӣ аз ҳамаи чунин дасти тиҳӣ .

و گفت: فرج زنانرا اگر به نه ماه نزایند به سالی بزایند و فرج دکان داران را که هر یکی را به چیزی مشغول کرده‌اند فرج صوفیان بر سر سجاده و مرقع و استنجا و استبرا را و شبلی از همه چنین دست تهی.

Якбор дар иди ҷомаи сиёҳи пӯшида буд ва навҳа мекард гуфтанд имрӯз идаст турои ҷома чаро сиёҳаст гуфт : аз ғифлати халқ аз худо ва ӯ худ дар ибтидои қбоءи сёҳдошт то онгоҳ ки партави ҷамоли ин ҳадис бар вай афтод ҷомаи сиёҳ берун кард ва мураққаъ дарушед гуфтанд турои бдинҷо чаҳ расонид гуфт : сиёҳӣ бар сиёҳии томо дар миёни Фрўшдим .

یکبار در عید جامهٔ سیاه پوشیده بود و نوحه می‌کرد گفتند امروز عید است ترا جامه چرا سیاهست گفت: از غفلت خلق از خدا و او خود در ابتدا قباء سیاهداشت تا آنگاه که پرتو جمال این حدیث بر وی افتاد جامهٔ سیاه بیرون کرد و مرقع درپوشید گفتند ترا بدینجا چه رسانید گفت: سیاهی بر سیاهی تاما در میان فروشدیم.

Нақласт ки бовел ки муҷоҳида бар даст гирифт солҳои дарози шаби намак дар чашм кашидӣ то дар хоб нашавад вгўинд ки ҳафт ман намак дар чашм карда буд ва мегуфт : ки ҳақи таъолӣ бар ман итилоъ кард ва гуфт : ҳар ки бхсбди ғофил буд ғофили маҳҷӯб буд .

نقلست که باول که مجاهده بر دست گرفت سالهای دراز شب نمک در چشم کشیدی تا در خواب نشود وگویند که هفت من نمک در چشم کرده بود و می‌گفت: که حق تعالی بر من اطلاع کرد و گفت: هر که بخسبد غافل بود غافل محجوب بود.

Як рӯзи шайхи ҷунайд ба наздик ӯ омад ӯро дид ки бмнқоши гӯшти абрӯии хеш боз мекунад гуфт : ин чаро мекунӣ гуфт : ҳақиқати зоҳир шудааст тоқат намедорам мегӯям буд ки лаҳза бо хешам диҳанд .

یک روز شیخ جنید به نزدیک او آمد او را دید که بمنقاش گوشت ابروی خویش باز می‌کند گفت: این چرا می‌کنی گفت: حقیقت ظاهر شده است طاقت نمی‌دارم می‌گویم بود که لحظهٔ با خویشم دهند.

Нақласт ки вақте шблӣ ҳаме гирист ва мегуфт : оҳи оҳ ҷунайд гуфт : шблии хост то дар амонатӣ ки ҳазрати илоҳяти бўдиът бадв додааст хиёнатӣ кунад ӯро ба сёҳи оҳ мубтало карданд ҷунайд чун ин сухан бигуфт : чизе дар хотир мустамеъон афтод ба нури имон хабар ёфт гуфт : зинҳори хотирҳо аз шблӣ нигоҳ доред ки айн аллоҳаст дар миёни халқи чунонкии як рӯзи асҳоби шблиро мадҳ мегуфтанд ки ин соъати бсдқу шавқ аўксӣ несту олии ҳиммату поки рӯтар азу касе нест аз рўндгон ногоҳ шблӣ даромад вончаҳ мегуфтанд башнавад ҷунайд гуфт : шумо ӯро намедонед ӯ мардӯду мхзўлу злмонист ӯро аз ӣнҷо берун кунед асҳоб берунаш карданд шблӣ бар он устон нишасту асҳоб дар бибастанд вагуфт : аиҳо ашшайхи ту май доне ки мо ҳарчӣ дар ҳақи шблии гуфтеми рости гуфтеми ин чаҳ буд ки фармудӣ гуфт : ончӣ ӯро меситудед ҳазор чандонаст аммо шумо ӯро ба теғи тез пай мекардед мо сипарӣ дар он пеш ниҳодему пай гум кардем .

نقلست که وقتی شبلی همی گریست و می‌گفت: آه آه جنید گفت: شبلی خواست تا در امانتی که حضرت الهیت بودیعت بدو داده است خیانتی کند او را به صیاح آه مبتلا کردند جنید چون این سخن بگفت: چیزی در خاطر مستمعان افتاد به نور ایمان خبر یافت گفت: زنهار خاطرها از شبلی نگاه دارید که عین الله است در میان خلق چنانکه یک روز اصحاب شبلی را مدح می‌گفتند که این ساعت بصدق و شوق اوکسی نیست و عالی همت و پاک رو تر ازو کسی نیست از روندگان ناگاه شبلی درآمد وآنچه می‌گفتند بشنود جنید گفت: شما او را نمی‌دانید او مردود و مخذول و ظلمانیست او را از اینجا بیرون کنید اصحاب بیرونش کردند شبلی بر آن استان نشست و اصحاب در ببستند وگفت: ایها الشیخ تو می‌دانی که ما هرچه در حق شبلی گفتیم راست گفتیم این چه بود که فرمودی گفت: آنچه او را می‌ستودید هزار چندانست اما شما او را به تیغ تیز پی می‌کردید ما سپری در آن پیش نهادیم و پی گم کردیم.

Нақласт ки шблӣ сардоба доштӣ дар онҷо ҳаме шудӣу оғӯшии чӯб бо худ барадӣу ҳаргоҳ ки ғифлатии бадал ӯ даромадӣ хештан бидон чӯб ҳаме задӣу гоҳ будӣ ки ҳамаи чӯбҳо ки бишикастӣ дасту пои худ бар девор ҳаме задӣ .

نقلست که شبلی سردابهٔ داشتی در آنجا همی شدی و آغوشی چوب با خود بردی و هرگاه که غفلتی بدل او درآمدی خویشتن بدان چوب همی زدی و گاه بودی که همه چوبها که بشکستی دست و پای خود بر دیوار همی زدی.

Нақласт ки якбори дрхлўт буд касе дар бузад гуфт : дарой эй касе ки агар ҳамаи Абубакри сиддиқӣу дрнёӣӣ дўстр дорам .

نقلست که یکبار درخلوت بود کسی در بزد گفت: درآی ای کسی که اگر همه ابوبکر صدیقی و درنیائی دوستر دارم.

Ва гуфт : умрӣаст то мехоҳам ки бо худованди хеш хилватӣ дорам ки шблӣ дар он хилват дар миёна набӯд .

و گفت: عمری است تا می‌خواهم که با خداوند خویش خلوتی دارم که شبلی در آن خلوت در میانه نبود.

Ва гуфт : ҳафтод соласт то дарбанди онам ки нафасии худоиро бидонам .

و گفت: هفتاد سالست تا دربند آنم که نفسی خدای را بدانم.

Ва гуфт : такяи гоҳи ман аҷзаст .

و گفت: تکیه‌گاه من عجز است.

Ва гуфт : ъсокши ман ниёзаст .

و گفت: عصاکش من نیاز است.

Ва гуфт : кошкӣ гулхан тобӣ будамӣ то марои ншнохтндӣ .

و گفت: کاشکی گلخن تابی بودمی تا مرا نشناختندی.

Ва гуфт : хештанро чунон донам ва чунон байнам ки ҷуҳудонро .

و گفت: خویشتن را چنان دانم و چنان بینم که جهودان را.

Ва гуфт : агар дркоркони пои пайчи ва дарёфта бошанд он ҷурми шблӣ буд .

و گفت: اگر درکارکان پای پیچی و دریافته باشند آن جرم شبلی بود.

Ва гуфт : ман ба чаҳор балои мубтало шудаам ва он чаҳор душманаст нафасу дунёу шайтону ҳаво .

و گفت: من به چهار بلا مبتلا شده‌ام و آن چهار دشمنست نفس و دنیا و شیطان و هوا.

Ва гуфт : марои се мусӣбат афтодааст ҳар як аз дигари саъб тар гуфтанд кадомаст гуфт : онкии ҳақ аздлм бирафт гуфтанд азин сахттар чаҳ буд гуфт : онкии ботили биҷой ҳақ бинишаст гуфтанд сим чаҳ буд гуфт : онкии марои дард ин нагирифтааст ки алоҷу дармон он кунам ва чунин фориғ набошам .

و گفت: مرا سه مصیبت افتاده است هر یک از دیگر صعب‌تر گفتند کدامست گفت: آنکه حق ازدلم برفت گفتند ازین سخت‌تر چه بود گفت: آنکه باطل بجای حق بنشست گفتند سیم چه بود گفت: آنکه مرا درد این نگرفته است که علاج و درمان آن کنم و چنین فارغ نباشم.

Нақласт ки як рӯз дар муноҷот мегуфт : бори худоёи дунёу охират дар кор ман кун то аз дунёи луқмаи созам ва дар даҳони сегӣ нуҳум ва аз охирати луқмаи созам ва дар даҳони ҷуҳудии нуҳум ҳар ду ҳиҷобанд аз мақсӯд .

نقلست که یک روز در مناجات می‌گفت: بار خدایا دنیا و آخرت در کار من کن تا از دنیا لقمهٔ سازم و در دهان سگی نهم و از آخرت لقمهٔ سازم و در دهان جهودی نهم هر دو حجابند از مقصود.

Ва гуфт : рӯзи қиёмати дӯзах Нидо кунад бо онҳамаи зФир ки эй шблӣ ва ман брФтн сирот бошам бархезаму мурғ вор биппарам дӯзах гуяд қӯти ту кӯи маро аз ту насибӣ бояд ман бози гирдам ва гӯям инак ҳарчӣ мехоҳӣ бигир гуяд дастат хоҳам гӯям бигир гуяд поят хоҳам гӯям бигир гуяд ҳар ду ҳадақа ?ут хоҳам гӯям бигир гуяд дилат хоҳам гӯям бигир дар он миёни ғайрати иззат дар расад ки ё абобкри ҷавонмардӣ аз кӣса хеш кун дили хоси мости туро бо дил чаҳ кораст ки бубахшӣ пас гуфт : дили ман беҳтар аз ҳазор дунё ва охиратаст зеро ки дунёи сарои меҳнати вохрти сарои неъмату дили сарои маърифат .

و گفت: روز قیامت دوزخ ندا کند با آنهمه زفیر که ای شبلی و من برفتن صراط باشم برخیزم و مرغ وار بپرم دوزخ گوید قوت تو کو مرا از تو نصیبی باید من باز گردم و گویم اینک هرچه می‌خواهی بگیر گوید دستت خواهم گویم بگیر گوید پایت خواهم گویم بگیر گوید هر دو حدقه‌ات خواهم گویم بگیر گوید دلت خواهم گویم بگیر در آن میان غیرت عزت در رسد که یا ابابکر جوانمردی از کیسهٔ خویش کن دل خاص ماست ترا با دل چه کارست که ببخشی پس گفت: دل من بهتر از هزار دنیا و آخرت است زیرا که دنیا سرای محنت وآخرت سرای نعمت و دل سرای معرفت.

Нақласт ки гуфт : агар малики аламут ҷон бихоҳад ҳаргиз бадв надаҳум гӯям агар чунонаст ки ҷонам ки дода бавосита касе дигрдодаҳ тоҷон бидон каси даҳум аммо чун ҷони ман бевосита дода бе воситаи бустон .

نقلست که گفت: اگر ملک الموت جان بخواهد هرگز بدو ندهم گویم اگر چنانست که جانم که دادهٔ بواسطه کسی دیگردادهٔ تاجان بدان کس دهم اما چون جان من بی‌واسطه دادهٔ بی واسطه بستان.

Гуфт : агар ман хизмат султон накарда будамӣ хизмати машойих нтўонстмӣ кард ва агар хизмат машойих накарда будамӣ хизмати худоӣ нтўонстмӣ кард .

گفت: اگر من خدمت سلطان نکرده بودمی خدمت مشایخ نتوانستمی کرد و اگر خدمت مشایخ نکرده بودمی خدمت خدای نتوانستمی کرد.

Нақласт ки чунон гарм шуд ки пероҳани худро бар оташи ниҳод ва месӯхт гуфтанд бории ин аз илм нест ки мол зойеъ кунӣ гуфт : на фатво қуръонаст анкм ва мо тъбдўни ман дуни аллоҳи ҳсби ҷаҳаннам худованд мефармоед ҳарчӣ дил бидон накард он чизро бо ту ба оташ бисӯзанд дили ман бад-ӣн нагирист ғайритӣ дар мо биҷунбед дареғам омад ки дил бидӯни ӯ чизе машғӯл кунам .

نقلست که چنان گرم شد که پیراهن خود را بر آتش نهاد و می‌سوخت گفتند باری این از علم نیست که مال ضایع کنی گفت: نه فتوی قرآنست انکم و ما تعبدون من دون الله حصب جهنم خداوند می‌فرماید هرچه دل بدان نکرد آن چیز را با تو به آتش بسوزند دل من بدین نگریست غیرتی در ما بجنبید دریغم آمد که دل بدون او چیزی مشغول کنم.

Нақласт ки рӯзии вақташи хуш шуда буд ба бозори баромад ва мураққаъӣ бихаред бдонгӣ ва ниму кулоҳӣ ба нимдонг ва дар бозор наъра мезад ки ман иштрии сўФё бдонқин кист ки сӯфии бихарад ба ду донг чун ҳолат ӯ қӯт гирифт маҷлисӣ биниҳод ва он сар бар сари омма ошкоро карду ҷунайд ӯро маломат кард гуфт : мо ин сухан дар сардобҳо май гуфтем ту омадӣ ва бар сари бозорҳо май гўӣӣ шблӣ гуфт : ман мегӯям ва ман май шинавам дар ҳар дўҷҳон ба ҷуз аз ман кист балки худ суханӣаст ки аз ҳақ ба ҳақ май рўдўи шблӣ дар миён на ҷунайд гуфт : туро мусалламаст агар чунинаст .

نقلست که روزی وقتش خوش شده بود به بازار برآمد و مرقعی بخرید بدانگی و نیم و کلاهی به نیمدانگ و در بازار نعره می‌زد که من یشتری صوفیاً بدانقین کیست که صوفی بخرد به دو دانگ چون حالت او قوت گرفت مجلسی بنهاد و آن سر بر سر عامه آشکارا کرد و جنید او را ملامت کرد گفت: ما این سخن در سردابها می‌گفتیم تو آمدی و بر سر بازارها می‌گوئی شبلی گفت: من می‌گویم و من می‌شنوم در هر دوجهان به جز از من کیست بلکه خود سخنی است که از حق به حق می‌رودو شبلی در میان نه جنید گفت: ترا مسلم است اگر چنین است.

Вагуфт : ҳар ки дар дили андешаи дунё ва охират дорад ҳаромаст ӯро маҷлиси мо .

وگفت: هر که در دل اندیشهٔ دنیا و آخرت دارد حرامست او را مجلس ما.

Як рӯзӣ мегуфт : аллоҳи аллоҳи басӣ бар забон меронад ҷавонии сӯхта дил гуфт , чаро лооллаҳи лооллаҳи нгўӣии шблии оҳии бузад ва гуфт : аз он май тарсам ки чун гӯям лоў биллоҳ нарасида нафасам гирифта шаваду дрўҳшт фурӯ шавам ин сухан дар онҷўон кор кард билразед ва ҷон бидоду авлиёъ ҷавон биёмаданду шблиро бдоролхлоФаҳи бурданду шблӣ дар ғлботи ваҷди хеш чун мастӣ ҳаме рафт бас бхўн бирав даъвӣ карданд Халифа гуфт : эй шблии ту чаҳ мегўӣӣ гуфт : ё амӣралмуъминӣни ҷон буд аз шуълаи оташи ишқ дар интизори лқоءи ҷалоли ҳақи поки сӯхта ва аз ҳамаи ълоӣқи бурӣда аз сифоту офоти нафас фонӣ гашта тоқаташи тоқи омадаи сабраш кам шудаи мутақозӣони ҳазрат дар синау ботинаши мутавотир шудаи барқии азҷмоли мушоҳидаи ин ҳадис бар нуқтаи ҷон ӯ ҷусти ҷон ӯ мурғи вор аз қафаси ғолиб берун парид шблиро аз ин чаҳ ҷурм ва чаҳ гуноҳ Халифа гуфт : шблиро зӯдтар ба хонаи худ бозФрстид ки сифатӣу ҳолатӣ аз гуфт : ӯ бар дилами зоҳири гашт ки бим онаст ки аз ин боргоҳи дроФтм .

یک روزی می‌گفت: الله الله بسی بر زبان می‌راند جوانی سوخته دل گفت، چرا لاالله لاالله نگوئی شبلی آهی بزد و گفت: از آن می‌ترسم که چون گویم لاو بالله نرسیده نفسم گرفته شود و دروحشت فرو شوم این سخن در آنجوان کار کرد بلرزید و جان بداد و اولیاء جوان بیامدند و شبلی را بدارالخلافه بردند و شبلی در غلبات وجد خویش چون مستی همی رفت بس بخون برو دعوی کردند خلیفه گفت: ای شبلی تو چه می‌گوئی گفت: یا امیرالمؤمنین جان بود از شعلهٔ آتش عشق در انتظار لقاء جلال حق پاک سوخته و از همه علائق بریده از صفات و آفات نفس فانی گشته طاقتش طاق آمده صبرش کم شده متقاضیان حضرت در سینه و باطنش متواتر شده برقی ازجمال مشاهده این حدیث بر نقطهٔ جان او جست جان او مرغ وار از قفس غالب بیرون پرید شبلی را از این چه جرم و چه گناه خلیفه گفت: شبلی را زودتر به خانهٔ خود بازفرستید که صفتی و حالتی از گفت: او بر دلم ظاهر گشت که بیم آنست که از این بارگاه درافتم.

Нақласт ки ҳар ки пеш ӯ тавба кардӣ ӯро фармудӣ ки бирав бар таҷред ҳаҷ бикуну бозоӣ то бо мо суҳбат туоне дошт пас онкасро бо ёрони хеш ба бодияи фурӯи Фррстодӣ безоду роҳила то ӯро гуфтанд ки халқро ҳалок мекунӣ гуфт : на чунинаст балки мақсӯди эшон омадан ба наздики ман на манам ки агар муроди эшон ман бошам бут пурсидан бошад балки ҳамон фисқи эшонро ба ки фосиқи муваҳҳиди беҳтар аз рҳбони зоҳиди лекини муроди эшон ҳақаст агар дар роҳ ҳалок шаванд ба муроди расиданд ва агар бозоинди эшонро ранҷи сафари чунон рост карда бозоўрд ки ман бидиҳ сол рост натавонам кард .

نقلست که هر که پیش او توبه کردی او را فرمودی که برو بر تجرید حج بکن و بازآی تا با ما صحبت توانی داشت پس آنکس را با یاران خویش به بادیه فرو فررستادی بی‌زاد و راحله تا او را گفتند که خلق را هلاک می‌کنی گفت: نه چنین است بلکه مقصود ایشان آمدن به نزدیک من نه منم که اگر مراد ایشان من باشم بت پرسیدن باشد بلکه همان فسق ایشان را به که فاسق موحد بهتر از رهبان زاهد لیکن مراد ایشان حق است اگر در راه هلاک شوند به مراد رسیدند و اگر بازآیند ایشان را رنج سفر چنان راست کرده بازآورد که من بده سال راست نتوانم کرد.

Нақласт ки гуфт : чун ба бозор бигузарам бар пешонии халқи Саиду шқии набиштаи байнаму якбор дар бозор фарёд мекард ва мегуфт : оҳ аз ифлоси оҳ аз ифлос гуфтанд ифлос чист гуфт : маҷолисаи анносу мҷодлтҳму алмхолтаҳи мъҳм ҳар ки муфлис буд нишонаш он бошад ки бо халқ нишинад ва бо эшон сухан гуяд ва омезиш кунад .

نقلست که گفت: چون به بازار بگذرم بر پیشانی خلق سعید و شقی نبشته بینم و یکبار در بازار فریاد می‌کرد و می‌گفت: آه از افلاس آه از افلاس گفتند افلاس چیست گفت: مجالسة الناس و مجادلتهم و المخالطه معهم هر که مفلس بود نشانش آن باشد که با خلق نشیند و با ایشان سخن گوید و آمیزش کند.

Ва як рӯз май гузашту ҷамоатии азмтнъмони дунё ба иморату тмошоءи дунёи машғӯл шуда буданд шблии наъраи бузади вагуфт : длҳоӣист ки ғофил мондааст аз зикри ҳақи толоҷрми эшонро мубтало кардаанд ба мурдору палидии дунё .

و یک روز می‌گذشت و جماعتی ازمتنعمان دنیا به عمارت و تماشاء دنیا مشغول شده بودند شبلی نعرهٔ بزد وگفت: دلهائیست که غافل مانده است از ذکر حق تالاجرم ایشان را مبتلا کرده‌اند به مردار و پلیدی دنیا.

Нақласт ки ҷиноза май бурданди яке аз пас мерафт ва мегуфт : оҳи ман фироқи алўлди шблии тпончаҳ бар сар задан гирифт ва мегуфт : оҳи ман фироқи алоҳд .

نقلست که جنازهٔ می‌بردند یکی از پس می‌رفت و می‌گفت: آه من فراق الولد شبلی طپانچه بر سر زدن گرفت و می‌گفت: آه من فراق الاحد.

Ва гуфт : Иблис ба ман расед ва гуфт : знҳормғрўри мгрдоноди турои сФоءи авқот аз баҳри онкӣ дар зер онаст ғўомзи офот .

و گفت: ابلیس به من رسید و گفت: زنهارمغرور مگرداناد ترا صفاء اوقات از بهر آنکه در زیر آنست غوامض آفات.

Нақласт ки вақте лухтии ҳизум тар дид ки оташ дар зада буданду об аз дигари сӯй вай мечакид асҳобро гуфт : эй муддаӣон агар рост май гўӣид ки дар дил оташ дорем аз дидаи тони ашк пайдо нест .

نقلست که وقتی لختی هیزم تر دید که آتش در زده بودند و آب از دیگر سوی وی می‌چکید اصحاب را گفت: ای مدعیان اگر راست می‌گوئید که در دل آتش داریم از دیده‌تان اشک پیدا نیست.

Нақласт ки вақте ба наздик ҷунайд омад масти шавқ дар ғлботи ваҷд .

نقلست که وقتی به نزدیک جنید آمد مست شوق در غلبات وجد.

Даст дар заду ҷомаи ҷунайд бшўлидаҳ кард гуфтанд ин чаро кардӣ гуфт : некӯам омад бшўлидм то некӯем наомад .

دست در زد و جامهٔ جنید بشولیده کرد گفتند این چرا کردی گفت: نیکوم آمد بشولیدم تا نیکویم نیامد.

Як рӯз дар он мастӣ дар омад зани ҷунайди сар бшонаҳ мекард чун шблиро дид хост ки баравад ҷунайд гуфт : срмпўшу Марв ки мисатони ин тайифаро аз дӯзах хабар набӯд пас шблӣ сухан мегуфт ва мегиристу ҷунайди занро гуфт : акнӯн бархез ва бирав ки ӯро бо ӯ доданд ки гиристан бо дид омад .

یک روز در آن مستی در آمد زن جنید سر بشانه می‌کرد چون شبلی را دید خواست که برود جنید گفت: سرمپوش و مرو که مستان این طایفه را از دوزخ خبر نبود پس شبلی سخن می‌گفت و می‌گریست و جنید زن را گفت: اکنون برخیز و برو که او را با او دادند که گریستن با دید آمد.

Нақласт ки вақте дигар бар ҷунайд шуд андӯҳгин буд гуфт : чаҳ бӯдааст ҷунайд гуфт : ман талаби ваҷд шблӣ гуфт : лобли ваҷди талаб ӯ гуфт : ҳар ки талаб кунад ёбад шблӣ гуфт : на ҳар ки ёбад талаб кунад .

نقلست که وقتی دیگر بر جنید شد اندوهگین بود گفت: چه بوده است جنید گفت: من طلب وجد شبلی گفت: لابل وجد طلب او گفت: هر که طلب کند یابد شبلی گفت: نه هر که یابد طلب کند.

Нақласт ки як рӯзи ҷунайд бо асҳоб нишаста буд пайғомбарро алайҳи ассаломи диданд ки ар дрдромду бӯса бар пешонӣ шблӣ дод ва бирафт ҷунайд пурсед ки ё абобкри ту чаҳ амал мекунӣ ки бидон сабаби ин ташриф ёфтӣ гуфт : ман ҳеҷ надонам беруни онкӣ ҳар шаб ки суннати намози ду ракаати бҷоءи орми баъд аз фотиҳаи ин оят бихонам лақади ҷоӣкми расӯли ман анФскми азиз то охир ҷунайд гуфт : ин аз он ёфтӣ .

نقلست که یک روز جنید با اصحاب نشسته بود پیغامبر را علیه السلام دیدند که ار دردرآمد و بوسه بر پیشانی شبلی داد و برفت جنید پرسید که یا ابابکر تو چه عمل می‌کنی که بدان سبب این تشریف یافتی گفت: من هیچ ندانم بیرون آنکه هر شب که سنت نماز دو رکعت بجاء آرم بعد از فاتحه این آیت بخوانم لقد جائکم رسول من انفسکم عزیز تا آخر جنید گفت: این از آن یافتی.

Нақласт ки як рӯз таҳорат карда азм масҷид кард басараш Нидо карданд ки таҳорати он дорӣ ки бад-ӣни густохӣ дар хонаи мо хоҳӣ омад шблӣ ин башнаваду бозгашт Нидо омад ки аз даргоҳи мо бозмеи гардии куҷо хоҳӣ шуд наъра ҳо даргирифт Нидо омад ки бар мо тшниъ май зании брҷоءи боситоди хомӯш Нидо омад ки даъвӣ таҳаммул мекунӣ гуфт : алммстғоси бки мнк .

نقلست که یک روز طهارت کرده عزم مسجد کرد بسرش ندا کردند که طهارت آن داری که بدین گستاخی در خانهٔ ما خواهی آمد شبلی این بشنود و بازگشت ندا آمد که از درگاه ما بازمی‌گردی کجا خواهی شد نعره‌ها درگرفت ندا آمد که بر ما تشنیع می‌زنی برجاء باستاد خاموش ندا آمد که دعوی تحمل می‌کنی گفت: الممستغاث بک منک.

Чунонкӣ вақте дарвешии дармондаи пеш шблӣ омад гуфт : эй шайх ба ҳақи вФоءи дайн ки Аннани корами танг дркшидаҳ аст бигӯ то чгнм навмед шавам ва аз роҳ баргардам гуфт : эй дарвеши ҳалқа дар кофарӣ мезанӣ менашнавӣ ки фармӯдааст лотқнтўои ман рҳмҳоллаҳ гуфт : эмин гирдам гуфт : ҳазрати ҷалолро меозмоӣӣ менашнавӣ Флои иأмни макри аллоҳи алои алқўм алхосрўн гуфт : аз баҳри худоӣ ки эмин нашавам ва навмед набошам ки чаҳ тадбир кунам гуфт : србри остона дар ман май зан нола мекун то ҷонат барояд то онгоҳ ки аз пешгоҳи карт Нидо кунад ки ман алии албоб .

چنانکه وقتی درویشی درمانده پیش شبلی آمد گفت: ای شیخ به حق وفاء دین که عنان کارم تنگ درکشیده است بگو تا چگنم نومید شوم و از راه برگردم گفت: ای درویش حلقه در کافری می‌زنی می‌نشنوی که فرموده است لاتقنطوا من رحمةالله گفت: ایمن گردم گفت: حضرت جلال را می‌آزمائی می‌نشنوی فلا یأمن مکر الله الا القوم الخاسرون گفت: از بهر خدای که ایمن نشوم و نومید نباشم که چه تدبیر کنم گفت: سربر آستانهٔ در من می‌زن ناله می‌کن تا جانت برآید تا آنگاه که از پیشگاه کارت ندا کند که من علی الباب.

Нақласт ки аз одина то одинаи ҳасриро бордодии як ҷумъа бадв гуфт : ки агрчнонст ки аз ин ҷумъа то бидон ҷумъа бар ман май оӣии берун аз худои чизе дар хотири ту гузар кунад ҳаромаст туро бо мо суҳбати доштан .

نقلست که از آدینه تا آدینه حصری را باردادی یک جمعه بدو گفت: که اگرچنانست که از این جمعه تا بدان جمعه بر من می‌آئی بیرون از خدای چیزی در خاطر تو گذر کند حرامست ترا با ما صحبت داشتن.

Нақласт ки вақте дар Бағдод буд гуфт : ҳазор дирам май бояд то даравишонро пой афзор харанд ва ба ҳаҷ баранд трсоӣӣ бар поء хост ва гуфт ман бидиҳам лекин бидон шарт ки маро бо худ бабрӣ шблӣ гуфт : ҷўонмрдои ту аҳли ҳаҷи нестӣ ҷавоб гуфт : дар корвони шумо ҳеҷ сутур нест маро аз он сутурӣ гиред даравишон бирафтанд трсомён дар баст то ҳама равона шуданд шблӣ гуфт : эй ҷавони кори ту чигуна аст гуфт : эй шайхи маро аз шодӣ хоб намеояд ки ман бо шумо ҳамроҳ хоҳам буд чун дар роҳ омаданд ҷавон ҷоруб барграфту баҳри манзили гоҳи ҷоء эшон мерафту хор барме кунад ба мавзеи эҳроми расиданд дар эшон менагирист ва ҳамчунон мекард чун ба хонаи расиданди шблии ҷавонро гуфт : бози нози туро дар хона раҳо накунам ҷавони сар бар остона ниҳод гуфт : илоҳӣ шблӣ мегуяд дар хона ?ут нагузорам ҳотифӣ овоз дод ки ё шблӣ ӯро аз Бағдод мо овардаем оташи ишқ дар ҷон ӯ мо задаем ба силсилаи лутф ба хонаи хеш мокшидаҳем ту заҳмати хеши даври дории дӯсти ту дарои ҷавон дар хона шуд ва зиёрат кард дигарон дарун май рафтанд ва берун меомаданд ва он ҷавон берун намеомад шблӣ гуфт : эй ҷавони беруни ой ҷавон гуфт : эй шайх берун намегузорад ҳар чанд дар хона талаб мекунам боз намеёбам то худ кор куҷо хоҳад расад .

نقلست که وقتی در بغداد بود گفت: هزار درم می‌باید تا درویشان را پای افزار خرند و به حج برند ترسائی بر پاء خاست و گفت من بدهم لیکن بدان شرط که مرا با خود ببری شبلی گفت: جوانمردا تو اهل حج نیستی جواب گفت: در کاروان شما هیچ ستور نیست مرا از آن ستوری گیرید درویشان برفتند ترسامیان در بست تا همه روانه شدند شبلی گفت: ای جوان کار تو چگونه است گفت: ای شیخ مرا از شادی خواب نمی‌آید که من با شما همراه خواهم بود چون در راه آمدند جوان جاروب برگرفت و بهر منزل گاه جاء ایشان می‌رفت و خار برمی‌کند به موضع احرام رسیدند در ایشان می‌نگریست و همچنان می‌کرد چون به خانه رسیدند شبلی جوان را گفت: باز ناز ترا در خانه رها نکنم جوان سر بر آستانه نهاد گفت: الهی شبلی می‌گوید در خانه‌ات نگذارم هاتفی آواز داد که یا شبلی او را از بغداد ما آورده‌ایم آتش عشق در جان او ما زده‌ایم به سلسلهٔ لطف به خانه خویش ماکشیده‌ایم تو زحمت خویش دور داری دوست تو درآی جوان در خانه شد و زیارت کرد دیگران درون می‌رفتند و بیرون می‌آمدند و آن جوان بیرون نمی‌آمد شبلی گفت: ای جوان بیرون آی جوان گفت: ای شیخ بیرون نمی‌گذارد هر چند در خانه طلب می‌کنم باز نمی‌یابم تا خود کار کجا خواهد رسد.

Нақласт ки як рӯз бо асҳоб дар бодия ҳаме рафт калла сиррӣ дид ки брўнбштаҳи хсролднёу алохраҳи шблӣ дар шӯр шуд ва гуфт : бъзаҳи аллоҳ ки ин срўлӣ ё срнбӣ аст гуфтанд чаро мегӯйӣ гуфт : то дарин роҳи дунёу охират зиён накунӣ бадв нарисӣ .

نقلست که یک روز با اصحاب در بادیه همی رفت. کله سری دید که بَرو نبشته: خَسِرَ الدُّنیا وَ الآخرة. شبلی در شور شد و گفت: بعزة الله که این، سر ولی یا سر نبی است. گفتند چرا می‌گویی؟ گفت: تا درین راه دنیا و آخرت زیان نکنی بدو نرسی.

Нақласт ки вақте ба Басра шуд аҳли Басраи бадв тақаррубӣ карданду эҳсон бешумор карданд чун боз май гашти ҳама ба ташйиъ ӯ берун омаданд ӯ ҳеҷ касро узр нахост мурӣдон гуфтанд ин хоҷагони чандин эҳсон карданд ҳеҷ узрӣ нахостӣ гуфт : ончӣ бо эшон карданд аз ду берун нест ё аз баҳр ҳақ карданд ё баҳри ман агар аз баҳр ҳақ карданд ӯ басандааст ба мукофот кардан эшонро ва агар аз баҳр ман кардаанд ман бандаам ва касе дар ҳақи банда эҳсон кунад мукофоти он бар худованди банда буд .

نقلست که وقتی به بصره شد اهل بصره بدو تقربی کردند و احسان بی‌شمار کردند چون باز می‌گشت همه به تشییع او بیرون آمدند او هیچ کس را عذر نخواست مریدان گفتند این خواجگان چندین احسان کردند هیچ عذری نخواستی گفت: آنچه با ایشان کردند از دو بیرون نیست یا از بهر حق کردند یا بهر من اگر از بهر حق کردند او بسنده است به مکافات کردن ایشان را و اگر از بهر من کرده‌اند من بنده‌ام و کسی در حق بنده احسان کند مکافات آن بر خداوند بنده بود.

Нақласт ки гуфт : ният кардам ки ҳеҷ нахӯрам магар аз ҳалол дар биёбон мерафтам дарахт анҷӣр дидам даст дароз кардам то як анҷӣри бозкнми анҷӣр бо ман ба сухан омад гуфт : ё шблии вақти хеши нигоҳи дор ки малики ҷҳўдонм .

نقلست که گفت: نیت کردم که هیچ نخورم مگر از حلال در بیابان می‌رفتم درخت انجیر دیدم دست دراز کردم تا یک انجیر بازکنم انجیر با من به سخن آمد گفت: یا شبلی وقت خویش نگاه دار که ملک جهودانم.

Нақласт ки нобиноӣӣ буд дар шаҳр ки аз бас ки ном шблӣ шунида буд ошиқ ӯ шуда ӯро нодидаи рӯзии ботФоқи шблӣ бова афтоду гурусна буд гарда бар гирифт марди нобӣно аз даст ӯ бозстдў ӯро ҷафо гуфт : касе нобӣноро гуфт : ки ӯ шблӣ буд оташ дар нобӣно афтод аз пас ӯ бирафт ва дар даст ва пой афтод вагуфт : мехоҳам ғаромати онро даъватӣ бидиҳам шблӣ гуфт : чунон кун марди даъватии сохту қурби сад динор дар он харҷ карду басии бузургонро бихонад ки шблии имрӯзи меҳмони мост чун ба суфра бинишастанд касе аз шблӣ пурсед ки шайхонишони биҳиштӣ ва дӯзахӣ чист гуфт : дӯзахии он буд ки гарда барои худои таъолӣ ба дарвешӣ натавонад дод ва барои ҳавои нафаси сад динор дар даъватӣ харҷ кунад чунин ки ин нобӣно карду бози нишони биҳиштии бархилофи ин буд .

نقلست که نابینائی بود در شهر که از بس که نام شبلی شنیده بود عاشق او شده او را نادیده روزی باتفاق شبلی باو افتاد و گرسنه بود گرده بر گرفت مرد نابینا از دست او بازستدو او را جفا گفت: کسی نابینا را گفت: که او شبلی بود آتش در نابینا افتاد از پس او برفت و در دست و پای افتاد وگفت: می‌خواهم غرامت آنرا دعوتی بدهم شبلی گفت: چنان کن مرد دعوتی ساخت و قرب صد دینار در آن خرج کرد و بسی بزرگان را بخواند که شبلی امروز مهمان ماست چون به سفره بنشستند کسی از شبلی پرسید که شیخانشان بهشتی و دوزخی چیست گفت: دوزخی آن بود که گرده برای خدای تعالی به درویشی نتواند داد و برای هوای نفس صد دینار در دعوتی خرج کند چنین که این نابینا کرد و باز نشان بهشتی برخلاف این بود.

Нақласт ки якбор маҷлис мегуфт . Дарвешии наъраи бузаду хештанро дар диҷлаи андохт шблӣ гуфт : агар содиқаст худо нҷотш диҳад чунонкии Мӯсоро алайҳ ассалом дод ва агар козибаст ғарқаи гирдонаши чунонкии фиръавнро .

نقلست که یکبار مجلس می‌گفت. درویشی نعرهٔ بزد و خویشتن را در دجله انداخت شبلی گفت: اگر صادق است خدا نجاتش دهد چنانکه موسی را علیه السلام داد و اگر کاذبست غرقه گردانش چنانکه فرعون را.

Як рӯз маҷлис мегуфт . Пери зании наъраи бузади шблиро хуш наомад гуфт : мўтӣ ё моўроءи алстри бмироӣ зер бӯда гуфт : ҷӣт ҳатто амўти омадам то бимирами ваяки қадам бар гирифту ҷон таслим карда фарёд азмҷлсён бархест шблӣ бирафт то яксол аз хона берун наомад ва мегуфт : ъаҷузаи побркрдни мо ниҳод .

یک روز مجلس می‌گفت. پیر زنی نعره بزد شبلی را خوش نیامد گفت: موتی یا ماوراء الستر بمیرای زیر بوده گفت: جئت حتی اموت آمدم تا بمیرم ویک قدم بر گرفت و جان تسلیم کرده فریاد ازمجلسیان برخاست شبلی برفت تا یکسال از خانه بیرون نیامد و می‌گفت: عجوزهٔ پابرکردن ما نهاد.

Нақласт ки гуфт : як рӯз поем ба пули шикастаи фурӯи рафтау об бисёр буд дастӣ дидам номаҳрам ки маро бо канор оварад нигоҳ кардам он рондаи ҳазрати бўдгФтм эй малъуни тариқи ту даст заданаст на даст гирифтан ин аз куҷо оварадӣ гуфт : он мардонро дасти занам ки эшон сзоء онанд ман дар ғавғои одами захм хӯрдаам дар ғўғоء дайгарӣ науфтам то дўнбўд .

نقلست که گفت: یک روز پایم به پل شکسته فرو رفته و آب بسیار بود دستی دیدم نامحرم که مرا با کنار آورد نگاه کردم آن راندهٔ حضرت بودگفتم ای ملعون طریق تو دست زدن است نه دست گرفتن این از کجا آوردی گفت: آن مردان را دست زنم که ایشان سزاء آنند من در غوغای آدم زخم خورده‌ام در غوغاء دیگری نیفتم تا دونبود .

Нақласт ки ббоб алтоқ шуд овози мғниаҳи шунӯд ки мегуфт : вақфати ббоби алтоқ аз ҳуш бишуд вҷомаҳ пора карду биФтоди бргрФтндш ба ҳазрати Халифа бурданд гуфт : эй девонаи ин самоъи ту бар чаҳ буд гуфт : ореи шумо боб алтоқ шунӯдед аммо мо боб албоқ шунӯдем миёни мо ва шумо тоӣ дарме ояд .

نقلست که بباب الطاق شد آواز مغنیهٔ شنود که می‌گفت: وقفت بباب الطاق از هوش بشد وجامه پاره کرد و بیفتاد برگرفتندش به حضرت خلیفه بردند گفت: ای دیوانه این سماع تو بر چه بود گفت: آری شما باب الطاق شنودید اما ما باب الباق شنودیم میان ما و شما طای درمی‌آید.

Ва якбор бемор шуд табиб гуфт : парҳез кун гуфт : аз чаҳ парҳез кунам аз онкӣ рӯзӣ манаст ё аз он ки рӯзӣ ман нест агар аз рӯзии парҳез бояд кард натавонам ва агар ҷуз аз рӯзии парҳез май бояд кардан худ он бмни бидиҳанд .

و یکبار بیمار شد طبیب گفت: پرهیز کن گفت: از چه پرهیز کنم از آنکه روزی منست یا از آن که روزی من نیست اگر از روزی پرهیز باید کرد نتوانم و اگر جز از روزی پرهیز می‌باید کردن خود آن بمن بدهند.

Нақласт ки вақте ҷунайду шблӣ бо ҳам бемор шуданд табиби тарсо бар шблӣ рафт гуфт : туро чаҳ ранҷ афтода аст гуфт : ҳеҷ гуфт : охир гуфт : ҳеҷ ранҷ нест табиби наздик ҷунайд омад гуфт : туро чаҳ ранҷаст ҷунайд аз сар даргирифт ва як як ранҷи хеши бргФт : тарсо муолиҷа фармуд ва бирафт охир баҳам омаданд шблии ҷунайдро гуфт : чаро ҳамаи ранҷи хешро бо трсодр миён наҳодӣ гуфт : аз баҳри он то бидонад ки чун бодӯст ин мекунанд бо трсоءи душман чаҳ хоҳанд кард пас ҷунайд гуфт : ту чаро шарҳи ранҷи худ надодӣ гуфт : ман шарми доштам бо душман аз дӯст шикоят кунам .

نقلست که وقتی جنید و شبلی با هم بیمار شدند طبیب ترسا بر شبلی رفت گفت: ترا چه رنج افتاده است گفت: هیچ گفت: آخر گفت: هیچ رنج نیست طبیب نزدیک جنید آمد گفت: ترا چه رنجست جنید از سر درگرفت و یک یک رنج خویش برگفت: ترسا معالجه فرمود و برفت آخر بهم آمدند شبلی جنید را گفت: چرا همه رنج خویش را با ترسادر میان نهادی گفت: از بهر آن تا بداند که چون بادوست این می‌کنند با ترساء دشمن چه خواهند کرد پس جنید گفت: تو چرا شرح رنج خود ندادی گفت: من شرم داشتم با دشمن از دوست شکایت کنم.

Нақласт ки якбор ба девонаи ситон дар шуд ҷавонӣ родед дар силсила кашида чун моҳ ҳаме тофт шблиро гуфт : турои мардии равшан май байнам аз баҳри худои саҳаргоҳии сухани ман бо ӯ бигӯӣ ки аз хон ва монам баровардӣ ва дар ҷаҳонам овора кардӣ ва аз хешу пайвандами ҷудои афкандӣ ва дар ғурбатами андохтӣу гуруснау бараҳнаи бгзоштӣу ақлами ббрдӣ ва дар занҷиру банд гаронам кашидӣу расвоӣ халқам кардӣ ҷузи дӯстии ту чаҳ гуноҳ дорам агар вақт омад дастӣ бар на чун шблӣ бар дар расед ҷавон овоз дод ки эй шайхи зинҳор ки ҳеҷ нгўӣӣ ки бадтар кунад .

نقلست که یکبار به دیوانه‌ستان در شد جوانی رادید در سلسله کشیده چون ماه همی تافت شبلی را گفت: ترا مردی روشن می‌بینم از بهر خدا سحرگاهی سخن من با او بگوی که از خان و مانم برآوردی و در جهانم آواره کردی و از خویش و پیوندم جدا افکندی و در غربتم انداختی و گرسنه و برهنه بگذاشتی و عقلم ببردی و در زنجیر و بند گرانم کشیدی و رسوای خلقم کردی جز دوستی تو چه گناه دارم اگر وقت آمد دستی بر نه چون شبلی بر در رسید جوان آواز داد که ای شیخ زنهار که هیچ نگوئی که بدتر کند.

Нақласт ки як рӯз дар Бағдод рафт Фқоъӣ овоз медод лами ибқи алоўоҳди ҷузи яке боқӣ намонад шблии наъраи бузад вмӣ гуфт : ҳилли ибқии алои воҳиду ассалом .

نقلست که یک روز در بغداد رفت فقاعی آواز می‌داد لم یبق الاواحد جز یکی باقی نماند شبلی نعره بزد ومی‌گفت: هل یبقی الا واحد و السلام.

Нақласт ки дарвешӣ овозӣ медод ки марои ду гарда медиҳанд корам рост мешавад шблӣ гуфт : хунаки ту ки бадви гардаи карт рост мешавад ки маро ҳар шабонгоҳ ҳар ду кун дар канор мениҳанду корам барнаме ояд .

نقلست که درویشی آوازی می‌داد که مرا دو گرده می‌دهند کارم راست می‌شود شبلی گفت: خنک تو که بدو گرده کارت راست می‌شود که مرا هر شبانگاه هر دو کون در کنار می‌نهند و کارم برنمی‌آید.

Нақласт ки як рӯзи якеро дид зор мегирист гуфт : чаро мегаре гуфт : дӯстӣ доштам бамурд гуфт : эй нодон чаро дӯстигирӣ ки бимирад .

نقلست که یک روز یکی را دید زار می‌گریست گفت: چرا می‌گریی گفت: دوستی داشتم بمرد گفت: ای نادان چرا دوستی گیری که بمیرد.

Нақласт ки вақте ҷинозаи пеш шблӣ ниҳоданд панҷ такбир бигуфт : гуфтанд мазҳабӣ дигар гирифтӣ гуфт : на аммо чаҳор такбири брмрдаҳ буд ва як бар оламу оламён .

نقلست که وقتی جنازهٔ پیش شبلی نهادند پنج تکبیر بگفت: گفتند مذهبی دیگر گرفتی گفت: نه اما چهار تکبیر برمرده بود و یک بر عالم و عالمیان.

Нақласт ки якбори чандгоҳи гум шуда буд вбоз намеёфтанд то охир дар мхнс хона бозёфтанд гуфтанд ин чаҳ ҷоء тест гуфт : худ ҷоء ман инаст ки чунон ки эшон на марданд ва на зан дар дунёи ман низ на мардум ва на зан дар дайни пас ҷой ман ӣнҷост .

نقلست که یکبار چندگاه گم شده بود وباز نمی‌یافتند تا آخر در مخنث خانهٔ بازیافتند گفتند این چه جاء تست گفت: خود جاء من اینست که چنان که ایشان نه مردند و نه زن در دنیا من نیز نه مردم و نه زن در دین پس جای من اینجاست.

Нақласт ки рӯзӣ мерафт ду кӯдак хусумат мекарданд барои як ҷўз ки ёфта буданд шблии он ҷўзро аз эшон бастад ва гуфт : сабр кунед то ман ин бар шумо қисмат кунам пас чун бишикаст тиҳӣ омад овозӣ омад ва гуфт : ҳлоқсмт кун агар қисоми тўӣии шблии хаҷал шдў гуфт : онҳамаи хусумат бар ҷўзи тиҳӣ ва ин ҳамаи даъвии қисомӣ бар ҳеҷ .

نقلست که روزی می‌رفت دو کودک خصومت می‌کردند برای یک جوز که یافته بودند شبلی آن جوز را از ایشان بستد و گفت: صبر کنید تا من این بر شما قسمت کنم پس چون بشکست تهی آمد آوازی آمد و گفت: هلاقسمت کن اگر قسام توئی شبلی خجل شدو گفت: آنهمه خصومت بر جوز تهی و این همهٔ دعوی قسامی بر هیچ.

Нақласт ки гуфт дар Басраи хурмои харидам ва гуфтам кист ки донагӣ бастанд ва ин хурмо бо мо бхонқоаҳ оварад ҳеҷ кас қабул накард дар пушт гирифтаму барадам то бхонқоаҳ ва биниҳодам чун аз хонақоҳи бадари омадами онро касе бабрад гуфт : эй аҷаб донагӣ медодам то бо ман бадар хонақоҳ оваранд наёварданд акнӯн касе омад ки броигон бо ман то блби сирот май барад .

نقلست که گفت در بصره خرما خریدم و گفتم کیست که دانگی بستاند و این خرما با ما بخانقاه آورد هیچ کس قبول نکرد در پشت گرفتم و بردم تا بخانقاه و بنهادم چون از خانقاه بدر آمدم آن را کسی ببرد گفت: ای عجب دانگی می‌دادم تا با من بدر خانقاه آورند نیاوردند اکنون کسی آمد که برایگان با من تا بلب صراط می‌برد.

Нақласт ки рӯзии канизакии соҳиб ҷамол родед бо худовандаш гуфт : ки ин канизакро бадви дирам мефурӯшӣ гуфт : эй аблаҳ дар дунёи канизакии бадви дирам ки май фурушад шблӣ гуфт : аблаҳи тўӣӣ ки дар биҳишти ҳурии бадв хурмо мефурушанд .

نقلست که روزی کنیزکی صاحب جمال رادید با خداوندش گفت: که این کنیزک را بدو درم می‌فروشی گفت: ای ابله در دنیا کنیزکی بدو درم که می‌فروشد شبلی گفت: ابله توئی که در بهشت حوری بدو خرما می‌فروشند.

Нақласт ки гуфт : аз ҷумлаи фарқи олам ки хилоф кардаанд ҳечкас ?данитар аз рофизӣ ва хориҷӣ наомад зеро ки дигарон ки хилоф кардаанд дар ҳақ карданду сухан азу гуфтанд ва ин ду гуруҳи рӯз дар халқ ббод доданд .

نقلست که گفت: از جمله فرق عالم که خلاف کرده‌اند هیچکس دنی‌تر از رافضی و خارجی نیامد زیرا که دیگران که خلاف کرده‌اند در حق کردند و سخن ازو گفتند و این دو گروه روز در خلق بباد دادند.

Вақте шблиро бо алавӣ сухан мерафт гуфт : ман бо ту кӣ баробарӣ тавонам кард ки падарати се қурс ба дарвешӣ дод то қиёмат ҳаме хонанду итъмўни алтъоми алии ҳуба ва мо чандини ҳазор дирам динор бидодем ва касе азин ёд намекунад .

وقتی شبلی را با علوی سخن می‌رفت گفت: من با تو کی برابری توانم کرد که پدرت سه قرص به درویشی داد تا قیامت همی خوانند و یطعمون الطعام علی حبه و ما چندین هزار درم دینار بدادیم و کسی ازین یاد نمی‌کند.

Рӯзии шблии дрмсҷд буд мақарии ин оят барме хонду лӣни шӣнолнзҳбн агар хоҳем эй Муҳамад ҳар давлат ки бтўи додем боз бабрем чандон хештанро бар замин зад ки хӯни азуии равони гашт ва мегуфт : худовандон бо дӯстони худ хитоб чунин кунанд .

روزی شبلی درمسجد بود مقری این آیت برمی‌خواند و لئن شئنالنذهبن اگر خواهیم ای محمد هر دولت که بتو دادیم باز ببریم چندان خویشتن را بر زمین زد که خون ازوی روان گشت و می‌گفت: خداوندان با دوستان خود خطاب چنین کنند.

Нақласт ки гуфт : умрӣаст ки мехоҳам ки гӯям ҳасбии аллоҳ чун медонам ки аз ман ин дурӯғаст наметавонам гуфт .

نقلست که گفت: عمری است که می‌خواهم که گویم حسبی الله چون می‌دانم که از من این دروغ است نمی‌توانم گفت.

Нақласт ки яке аз бузургон гуфт : хостам ки шблиро биёзмоем дастии ҷома аз ҳаром ба хона ӯ барадам ки инро фардо чун бҷмъаҳ рӯй дарушӣ чун ба хона бозомад гуфт : ин чаҳ торикӣаст дар хона гуфтанд инчунин аст гуфт : он ҷомаро берун андозед ки моро нишоед .

نقلست که یکی از بزرگان گفت: خواستم که شبلی را بیازمایم دستی جامه از حرام به خانهٔ او بردم که این را فردا چون بجمعه روی درپوشی چون به خانه بازآمد گفت: این چه تاریکیست در خانه گفتند اینچنین است گفت: آن جامه را بیرون اندازید که ما را نشاید.

Нақласт ки ӯро духтарӣ омад дар ҳамаи хона ҳеҷ набӯд бадв гуфтанд чаро аз касе чизе нахоҳӣ то кор меҳмон бисозӣ гуфт надониста ки суоли бахилонро кунанду хабари ғоибонро диҳанд акнӯн дар он вақт ки ин меҳмон дар ин пардаи зулмати модар буд лутфи ҳақи таъолиро тӣаи меъда ӯ ҳамеи сохт акнӯн ки ба сҳроء ҷаҳон омад рӯзӣ ки бозгирд чун донист ки шаб даромаду дили занон заъиф бошад ним шабӣ бгўшаҳ шуд ва рӯй бхоки ниҳод ва гуфт : илоҳӣ чун меҳмон фиристодӣ бе воситаи дасти бахилони кори ин меҳмон бисоз ҳануз ин муноҷот тамом накарда бӯда аз сақфи хонаи дрстҳоءи зари сурх боридан гирифт ҳотифӣ овоз дод ва гуфт : хзблоҳсобу кули блоътоби бустон беҳисоб ва бихӯр бе итоби сар аз саҷда бароварду зар ба бозори барад то барг хона созад мардумон гуфтанд эй садиқи аҳди ин бад-ӣни никўӣӣ аз куҷост гуфт : дар дори алзрби малик Акбар задаанду дасти тасарруфи қуллобон бадв нарасидааст .

نقلست که او را دختری آمد در همه خانه هیچ نبود بدو گفتند چرا از کسی چیزی نخواهی تا کار مهمان بسازی گفت ندانستهٔ که سوال بخیلان را کنند و خبر غایبان را دهند اکنون در آن وقت که این مهمان در این پردهٔ ظلمت مادر بود لطف حق تعالی را تیهٔ معده او همی ساخت اکنون که به صحراء جهان آمد روزی که بازگیرد چون دانست که شب درآمد و دل زنان ضعیف باشد نیم شبی بگوشهٔ شد و روی بخاک نهاد و گفت: الهی چون مهمان فرستادی بی‌واسطه دست بخیلان کار این مهمان بساز هنوز این مناجات تمام نکرده بوده از سقف خانه درستهاء زر سرخ باریدن گرفت هاتفی آواز داد و گفت: خذبلاحساب و کل بلاعتاب بستان بی‌حساب و بخور بی‌عتاب سر از سجده برآورد و زر به بازار برد تا برگ خانه سازد مردمان گفتند ای صدیق عهد این بدین نیکوئی از کجاست گفت: در دار الضرب ملک اکبر زده‌اند و دست تصرف قلابان بدو نرسیده است.

Нақласт ки ӯ баси намак дар чашм мекард ӯро гуфтанд охири турои дида ба кор нест гуфт : ончии дили моро афтодааст аз дида ниҳонаст .

نقلست که او بس نمک در چشم می‌کرد او را گفتند آخر ترا دیده به کار نیست گفت: آنچه دل ما را افتاده است از دیده نهان است.

Ва касе гуфт : ки чунаст ки туро беором мебайнем ӯ боту нест ва ту бо ӯ гуфт : гар будамӣ бо ӯ будамӣ валикини ман маҳвами андар ончӣ ӯст .

و کسی گفت: که چونست که ترا بی‌آرام می‌بینیم او باتو نیست و تو با او گفت: گر بودمی با او بودمی ولیکن من محوم اندر آنچه اوست.

Ва гуфт : чандини гоҳ май пиндоштам ки тараб дар муҳаббат ҳақ мекунаму инс бо мушоҳидаи вай май гирам акнӯн донистам ки инси ҷуз бо ҷинс набошад .

و گفت: چندین گاه می‌پنداشتم که طرب در محبت حق می‌کنم و انس با مشاهده وی‌ می‌گیرم اکنون دانستم که انس جز با جنس نباشد.

Гуфтанд аз чизҳо чаҳ аҷабтар гуфт : дил ки худоро бишносад пас бёзордш гуфтанд мурӣд кӣ тамом шавад гуфт : ҳол ӯ дар сФрў ҳзрик шаваду шоҳиду ғоиби як ранг гардад .

گفتند از چیزها چه عجبتر گفت: دل که خدا را بشناسد پس بیازاردش گفتند مرید کی تمام شود گفت: حال او در سفرو حضریک شود و شاهد و غایب یک رنگ گردد.

Гуфтанд Бутуробро гуруснагӣ падед омад борон афтод ҷумлаи бодияи таом буд гуфт : ин рФқӣ бӯдааст агар ба маҳали таҳқиқи расида будӣ чунон будӣ ки гуфт : анӣ азл ъанд рабии Фҳўи итъмнӣу бсқинӣ .

گفتند بوتراب را گرسنگی پدید آمد باران افتاد جمله بادیه طعام بود گفت: این رفقی بوده است اگر به محل تحقیق رسیده بودی چنان بودی که گفت: انی اظل عند ربی فهو یطعمنی و بسقینی.

Ва Абдуллоҳ зоҳид гуфт : вақте дар наздик шблӣ даромадам гуфтам азуи пурсами азмърФт чун бинишастам гуфт : ба хуросон чаҳ хабараст аз худоӣ то онҷо кист ки худоиро медонад ман гуфтам ба Ироқи панҷоҳ сол талаб кардам наёфтам якеро ки аз худоӣ хабар додӣ гуфт : буъалӣ сақафӣ чунаст гуфтам вафот кард гуфт : ӯ фақиҳ буд аммо тавҳид надониста буд .

و عبدالله زاهد گفت: وقتی در نزدیک شبلی درآمدم گفتم ازو پرسم ازمعرفت چون بنشستم گفت: به خراسان چه خبر است از خدای تا آنجا کیست که خدای را می‌داند من گفتم به عراق پنجاه سال طلب کردم نیافتم یکی را که از خدای خبر دادی گفت: بوعلی ثقفی چونست گفتم وفات کرد گفت: او فقیه بود اما توحید ندانسته بود.

Абўолъбос домғонӣ гуфт : марои шблӣ васият кард ки лозим тнҳоӣӣ бошу номи хеш аз девони он қавм берун кун ва рӯй дар девор кун то вақте ки бимирӣ .

ابوالعباس دامغانی گفت: مرا شبلی وصیت کرد که لازم تنهائی باش و نام خویش از دیوان آن قوم بیرون کن و روی در دیوار کن تا وقتی که بمیری.

Ва гуфт : ҷунайд аз шблӣ пурсед ки худоиро чигуна ёд кунӣ ки сидқи ёд кардан ӯ надорӣ гуфт : бмҷозши чандон ёд кунам ки якборӣ ӯ маро ёд кунад ҷунайд аз он сухан аз худ бишуд шблӣ гуфт : бигзоред ки барин даргоҳи гоҳи тозӣонау гоҳ халъатаст .

و گفت: جنید از شبلی پرسید که خدای را چگونه یاد کنی که صدق یاد کردن او نداری گفت: بمجازش چندان یاد کنم که یکباری او مرا یاد کند جنید از آن سخن از خود بشد شبلی گفت: بگذارید که برین درگاه گاه تازیانه و گاه خلعت است.

Шблиро гуфтанд дунё барои ишғоласту охират барои аҳўоли пас роҳат кӣ хоҳад буд гуфт : даст аз ишғол ин бидор то наҷоти ёбӣ аз аҳўоли он .

شبلی را گفتند دنیا برای اشغال است و آخرت برای اهوال پس راحت کی خواهد بود گفت: دست از اشغال این بدار تا نجات یابی از اهوال آن.

Гуфтанд моро хабари гўӣӣ аз тавҳиди муҷаррад бар забони ҳақ муфрад гуфт : виҳк ҳар ки азтўҳид хабар диҳад ба иборати мулҳид буду ҳаракат ишорат кунад бадви снўӣ ва ҳар ки азуи хомӯш буд ҷоҳил буд ва ҳар ки пиндорад ки бадв расед беҳосил буд ва ҳар ки ишорат кунад ки наздикаст даври бўдў ҳар ки аз хештани ваҷди намояд ӯ гум кардааст ва ҳар чаҳ тамиз кунад бўҳму онро идрок кунад бъқли андари тамомтар маънӣҳо ки он ҳама бшмо додааст ва бар шумо задааст муҳаддис ва маснӯъаст чун шумо .

گفتند ما را خبر گوئی از توحید مجرد بر زبان حق مفرد گفت: ویحک هر که ازتوحید خبر دهد به عبارت ملحد بود و حرکت اشارت کند بدو ثنوی و هر که ازو خاموش بود جاهل بود و هر که پندارد که بدو رسید بی‌حاصل بود و هر که اشارت کند که نزدیک است دور بودو هر که از خویشتن وجد نماید او گم کرده است و هر چه تمیز کند بوهم و آنرا ادراک کند بعقل اندر تمامتر معنیها که آن همه بشما داده است و بر شما زده است محدث و مصنوعست چون شما.

Гуфтанд ки тасаввуф чист гуфт : онкӣ чунон бошӣ ки дар он рӯз ки набӯдӣ .

گفتند که تصوف چیست گفت: آنکه چنان باشی که در آن روز که نبودی.

Ва гуфт : тасаввуф ширкаст аз ҳар онкии тасаввуфи сиёнат диласт аз ғайриӣу ғайрине .

و گفت: تصوف شرکست از هر آنکه تصوف صیانت دل است از غیری و غیرنی.

Ва гуфт : Фноносўтӣасту зуҳӯри Лоҳутӣ .

و گفت: فناناسوتی است و ظهور لاهوتی.

Ва гуфт : тасаввуфи забти ҳавос ва муроот анфосаст .

و گفت: تصوف ضبط حواس و مراعات انفاسست.

Ва гуфт : сӯфӣ набӯд то вақте ки ҷумлаи халқро аёл худ бинад .

و گفت: صوفی نبود تا وقتی که جمله خلق را عیال خود بیند.

Ва гуфт : сӯфӣ онаст ки мунқатиъ буд аз халқу муттасил буд ба ҳақи чунонкии Мӯсои алайҳи ассалом ки аз халқаши мунқатиъи гардонида ки востнътки лнФсӣу бахудаш пайванд дод ки лнтароне ва ин маҳал таҳайюраст .

و گفت: صوفی آنست که منقطع بود از خلق و متصل بود به حق چنانکه موسی علیه السلام که از خلقش منقطع گردانیده که واصطنعتک لنفسی و بخودش پیوند داد که لن ترانی و این محل تحیر است.

Ва гуфт : суфиён атфоланд дар канори лутфи ҳақи таъолӣ .

و گفت: صوفیان اطفالند در کنار لطف حق تعالی.

Ва гуфт : тасаввуф исматаст аз дидани кун .

و گفت: تصوف عصمت است از دیدن کون.

Ва гуфт : тасаввуф барқӣ сӯзандаасту тасаввуф нишастанаст дрҳзрти аллоҳи таъолӣ беғам .

و گفت: تصوف برقی سوزنده است و تصوف نشستن است درحضرت الله تعالی بی‌غم.

Ва гуфт : ҳақи таъолӣ ваҳй кард бдоўди алайҳи ассалом ки зикри зокиронроу биҳишти мари мутӣъонроу зиёрати мари мусофиронро ва ман хоси муҳибонро .

و گفت: حق تعالی وحی کرد بداود علیه السلام که ذکر ذاکران را و بهشت مر مطیعان را و زیارت مر مسافران را و من خاص محبان را.

Ва гуфт : ҳуб даҳшатӣаст дар лиззатӣу ҳайратӣ дар неъмати вмҳбти рашк бурданаст бар маҳбӯб ки монндтў ӯро дӯст дорад .

و گفت: حب دهشتی است در لذتی و حیرتی در نعمت ومحبت رشک بردن است بر محبوب که مانندتو او را دوست دارد.

Ва гуфт : муҳаббати эсор хайраст ки дӯстдорӣ барои онкии дӯсти дорӣ .

و گفت: محبت ایثار خیر است که دوستداری برای آنکه دوست داری.

Ва гуфт : ҳар ки муҳаббат даъвӣ кунад ва ба ғайри маҳбӯб ва ба чизеи дигар машғӯл шавад ва ба ҷузи ҳабиби чизеи талабад дуруст онаст ки истеҳзо мекунад бар худои таъолӣ .

و گفت: هر که محبت دعوی کند و به غیر محبوب و به چیزی دیگر مشغول شود و به جز حبیب چیزی طلبد درست آنست که استهزا می‌کند بر خدای تعالی.

Ва гуфт : ҳайбати гдозндаҳи длҳосту муҳаббати гдозндаҳи ҷонҳоу шавқи гдозндаҳи нафасҳо .

و گفت: هیبت گدازنده دلهاست و محبت گدازنده جانها و شوق گدازندهٔ نفسها.

Ва гуфт : ҳар ки тавҳид ба наздик ӯ сӯрати бандади ҳаргизи буии тавҳид ншнўдаҳаст .

و گفت: هر که توحید به نزدیک او صورت بندد هرگز بوی توحید نشنوده است.

Ва гуфт : тавҳиди ҳиҷоб муваҳҳидаст аз ҷамоли аҳадят .

و گفت: توحید حجاب موحد است از جمال احدیت.

Ва як рӯз касеро гуфт : доне ки чаро тавҳид аз ту дуруст намеояд гуфт : не гуфт : зеро ки ӯро ба худ талаб мекунӣ .

و یک روز کسی را گفت: دانی که چرا توحید از تو درست نمی‌آید گفت: نی گفت: زیرا که او را به خود طلب می‌کنی.

Ва гуфт : маърифат сеаст маърифати худоу маърифати нафаси вмърФти ватани маърифати худоиро муҳтоҷ бошӣ бқзоءи фароизу маърифати нафасро муҳтоҷ бошӣ брёзту маърифати ватанро муҳтоҷ бошӣ брзо додани бқзоу аҳком ӯ .

و گفت: معرفت سه است معرفت خدا و معرفت نفس ومعرفت وطن معرفت خدای را محتاج باشی بقضاء فرایض و معرفت نفس را محتاج باشی بریاضت و معرفت وطن را محتاج باشی برضا دادن بقضا و احکام او.

Ва гуфт : чун ҳақ хоҳад ки балоро азоб кунад дар дил орифаш андозад .

و گفت: چون حق خواهد که بلا را عذاب کند در دل عارفش اندازد.

Аз ӯ савол карданд ки ориф кист гуфт : он ки тоб пашша наёрад вақте дигари ҳамон савол карданд гуфт : ориф онаст ки ҳафт осмону заминро бики мӯӣ мижа бардорад гуфтанд ё шайх вақте чунин гуфтӣ ва акнӯн чунин мегўӣӣ гуфт : онгоҳи мо мо будем акнӯн мо ӯст .

از او سؤال کردند که عارف کیست گفت: آن که تاب پشه نیارد وقتی دیگر همان سؤال کردند گفت: عارف آنست که هفت آسمان و زمین را بیک موی مژه بردارد گفتند یا شیخ وقتی چنین گفتی و اکنون چنین می‌گوئی گفت: آنگاه ما ما بودیم اکنون ما اوست.

Ва гуфт : орифро нишон набӯду муҳаббатро гила набӯду бандаро даъвӣ набӯду тарсндаро қарор набӯду кас аз худоӣ натавон гурехт ва азмърФт пурседанд гуфт : аввалаши худо буду охирашро ниҳоят набӯд .

و گفت: عارف را نشان نبود و محبت را گله نبود و بنده را دعوی نبود و ترسنده را قرار نبود و کس از خدای نتوان گریخت و ازمعرفت پرسیدند گفت: اولش خدا بود و آخرش را نهایت نبود.

Гуфт : ҳеҷ каси худоиро нашинохта аст гуфтанд чигуна буд ин бигуфт : агар шнохтндии бғир ӯ машғӯли набудандӣ .

گفت: هیچ کس خدای را نشناخته است گفتند چگونه بود این بگفت: اگر شناختندی بغیر او مشغول نبودندی.

Ва гуфт : ориф онаст ки азднё азорӣ дорад ва аз охирати радое ва аз ҳар ду муҷаррад гардад аз баҳри онкӣ ҳар ки аз акуон муҷаррад гардад ба ҳақ мунфарид шавад .

و گفت: عارف آنست که ازدنیا ازاری دارد و از آخرت ردایی و از هر دو مجرد گردد از بهر آنکه هر که از اکوان مجرد گردد به حق منفرد شود.

Ва гуфт : ориф бидӯни ҳақи бино ва гуё набӯду нафаси худро бидӯни ӯ ҳофиз набинаду сухан аз ғайри аўншнўд .

و گفت: عارف بدون حق بینا و گویا نبود و نفس خود را بدون او حافظ نبیند و سخن از غیر اونشنود.

Ва гуфт : вақти ориф чун рӯзгор баҳораст раъди мнФрдўи абр май бораду барқ май сӯзаду бод май вазаду шукуфа май шкФду мурғон бонг мекунанд ҳоли ориф ҳамчунинаст ба чашм мегиряд ва ба лаб механдаду бадал май сӯзад ва басар мебозаду ном дӯст мегуяду брдр ӯ мегардад вагуфт : даъват сеаст даъвати илму даъвати маърифату даъвати муъоина .

و گفت: وقت عارف چون روزگار بهارست رعد منفردو ابر می‌بارد و برق می‌سوزد و باد می‌وزد و شکوفه می‌شکفد و مرغان بانگ می‌کنند حال عارف همچنین است به چشم می‌گرید و به لب می‌خندد و بدل می‌سوزد و بسر می‌بازد و نام دوست می‌گوید و بردر او می‌گردد وگفت: دعوت سه است دعوت علم و دعوت معرفت و دعوت معاینه.

Ва гуфт : даъват илм якеаст бзоти ту худ илм ндонӣ .

و گفت: دعوت علم یکیست بذات تو خود علم ندانی.

Ва гуфт : иборати забон илмасту ишорати забони маърифат .

و گفت: عبارت زبان علم است و اشارت زبان معرفت.

Ва гуфт : илм алиқин онаст ки бмо расед бзбони пайғамбарони алайҳими ассалому айн алиқин онаст ки худои бмои расонида аз нури ҳидояти босрори қулӯб бевоситау ҳақ алиқин онаст ки бидон роҳ нест .

و گفت: علم الیقین آنست که بما رسید بزبان پیغمبران علیهم السلام و عین الیقین آنست که خدا بما رسانیده از نور هدایت باسرار قلوب بی‌واسطه و حق الیقین آنست که بدان راه نیست.

Ва гуфт : ҳиммати талаб худовандасту ончӣ дун онаст ҳиммат нест .

و گفت: همت طلب خداوند است و آنچه دون آنست همت نیست.

Ва гуфт : соҳиби ҳиммати бҳич машғӯл нашаваду соҳиби иродат машғӯл шавад .

و گفت: صاحب همت بهیچ مشغول نشود و صاحب ارادت مشغول شود.

Ва гуфт : фақир онаст ки бҳич мустағнӣ нашавад ҷузи бхдо .

و گفت: فقیر آنست که بهیچ مستغنی نشود جز بخدا.

Ва пурседанд аз фақр гуфт : даравишонро чаҳорсад дараҷааст камтарин онаст ки агар ҳамаи дунё ӯро бошад ва он нафақа кунад ва пас дар дил ӯ даройад кошкӣ қӯти икрўзаҳи бозгрФтмии фақр ӯ ба ҳақиқат набӯд .

و پرسیدند از فقر گفت: درویشان را چهارصد درجه است کمترین آنست که اگر همه دنیا او را باشد و آن نفقه کند و پس در دل او درآید کاشکی قوت یکروزه بازگرفتمی فقر او به حقیقت نبود.

Ва гуфт : ҷамъият куласт ба яке ба сифати Фрдонит .

و گفت: جمعیت کل است به یکی به صفت فردانیت.

Ва гуфт : шариъат онаст ки ӯро парастӣ ва тариқат онаст ки ӯро талабӣ вҳқиқт онаст ки ӯро бинӣ .

و گفت: شریعت آنست که او را پرستی و طریقت آنست که او را طلبی وحقیقت آنست که او را بینی.

Ва гуфт : фозилтарин зикрии нисён зокираст дар мушоҳидаи мазкӯр .

و گفت: فاضلترین ذکری نسیان ذاکر است در مشاهدهٔ مذکور.

Ва гуфт : нишастан бо худоӣ бевосита сахтаст .

و گفت: نشستن با خدای بی‌واسطه سخت است.

Ва гуфт : ин ҳадис мурғӣаст дар қафаси бҳрсўд ки србрзнди берун натавонад шуд .

و گفت: این حدیث مرغیست در قفس بهرسود که سربرزند بیرون نتواند شد.

Ва гуфт : зуҳд ғифлатаст зеро ки дунё ночизасту зуҳд дар ночизи ғифлат буд .

و گفت: زهد غفلتست زیرا که دنیا ناچیز است و زهد در ناچیز غفلت بود.

Ва пурседанд аз зуҳд гуфт : зуҳди он буд ки дунёро фаромӯш кунӣу охират бо ёд наёрӣ дайгарӣ аз зуҳд пурсед гуфт : бҳич зеро ки ончӣ туро хоҳад буд ночор бтў расед ва агарчӣ аз он май гурезӣу отчаҳ туро нахоҳад буд ҳаргиз бтў нарасад агарчӣ басии талаби ваҷди ваҷҳади нмоӣии пас ту дар чизе зуҳд мекунӣ дар ончии трохўоҳд буд ё дар ончӣ нахоҳад буд .

و پرسیدند از زهد گفت: زهد آن بود که دنیا را فراموش کنی و آخرت با یاد نیاری دیگری از زهد پرسید گفت: بهیچ زیرا که آنچه ترا خواهد بود ناچار بتو رسید و اگرچه از آن می‌گریزی و آتچه ترا نخواهد بود هرگز بتو نرسد اگرچه بسی طلب وجد وجهد نمائی پس تو در چیزی زهد می‌کنی در آنچه تراخواهد بود یا در آنچه نخواهد بود.

Ҳамчунин аз зуҳд пурседанд гуфт : дил бгрдониднаст ба холиқи ашёъ .

همچنین از زهد پرسیدند گفت: دل بگردانیدن است به خالق اشیاء.

Гуфтанд истиқомат чист гуфт : дар дунёи қиёмат дидан .

گفتند استقامت چیست گفت: در دنیا قیامت دیدن.

Ва гуфт : истиқомати он буд ки ҳар чаҳ фармоед бидон қиём кунӣ .

و گفت: استقامت آن بود که هر چه فرماید بدان قیام کنی.

Ва гуфт : аломати содиқи берун афкандан ҳаромаст азгўшҳоу даҳон .

و گفت: علامت صادق بیرون افکندن حرامست ازگوشها و دهان.

Гуфтанд инс чист гуфт : он ки туро аз хештани ваҳшат буд .

گفتند انس چیست گفت: آن که ترا از خویشتن وحشت بود.

Ва гуфт : касе ки инс гирад ба зикр кӣ буд чун касе ки инс ӯ ба мазкӯр буд .

و گفت: کسی که انس گیرد به ذکر کی بود چون کسی که انس او به مذکور بود.

Гуфтанд таҳқиқ тавонад кард ориф бидонча ӯ мерасад ва зоҳир мешавад гуфт : чигуна чизеро таҳқиқ кунад ки собит набӯд ва чигуна ором гирад ба чизе ки зоҳир набӯд ва чигуна навмед гардад аз чизе ки пинҳон набӯд ки ин ҳадиси ботинӣ зоҳираст .

گفتند تحقیق تواند کرد عارف بدانچه او می‌رسد و ظاهر می‌شود گفت: چگونه چیزی را تحقیق کند که ثابت نبود و چگونه آرام گیرد به چیزی که ظاهر نبود و چگونه نومید گردد از چیزی که پنهان نبود که این حدیث باطنی ظاهر است.

Ва гуфт : ҳар ишорат ки мекунад халқи баҳақи ҳамаи броишоӣ рад кардааст то онгоҳ ки ишорат кунанд аз ҳақи баҳақ ва эшонро бидон ишорат роҳ нест .

و گفت: هر اشارت که می‌کند خلق بحق همه برایشای رد کرده است تا آنگاه که اشارت کنند از حق بحق و ایشان را بدان اشارت راه نیست.

Ва гуфт : чун банда зоҳир шавад дар чашми бандаи он убудийят буд ва чун сифот бирав зоҳир гардад он мушоҳида буд .

و گفت: چون بنده ظاهر شود در چشم بنده آن عبودیت بود و چون صفات برو ظاهر گردد آن مشاهده بود.

Ва гуфт : лаҳзаи ҳрмонсту хатараи хизлону ишорати ҳиҷрону каромати узру худои монеъ аз хдоء дар наздики худоӣ ва ин ҷумла макрасту лоиأмни мкроллаҳи алоолқўми алхосрўн .

و گفت: لحظهٔ حرمانست و خطرهٔ خذلان و اشارت هجران و کرامت عذر و خدای مانع از خداء در نزدیک خدای و این جمله مکر است و لایأمن مکرالله الاالقوم الخاسرون.

Ва гуфт : дар зер ҳар неъматии се макраст ва дар зер ҳар тоъатии шаш макр .

و گفت: در زیر هر نعمتی سه مکر است و در زیر هر طاعتی شش مکر.

Вагуфт : убудийяти бархестани иродати тест дар иродат ӯу фасхи иродату ахтёртст дар ихтиёр ӯу тарки орзӯҳои тест дар рзоء ӯ ва гуфт : инбисоти бқўли бохдотрк адабаст .

وگفت: عبودیت برخاستن ارادت تست در ارادت او و فسخ ارادت و اختیارتست در اختیار او و ترک آرزوهای تست در رضاء او و گفت: انبساط بقول باخداترک ادب است.

Ва гуфт : инс гирифтан ба мардум аз ифлосасту ҳаракати забон бе зикри худои васвос .

و گفت: انس گرفتن به مردم از افلاسست و حرکت زبان بی‌ذکر خدای وسواس.

Ва гуфт : аломати қурбат инқитоъаст аз ҳамаи чизеи ҷузи ҳақ .

و گفت: علامت قربت انقطاع است از همه چیزی جز حق.

Ва гуфт : ҷавонмардӣ онаст ки халқро чун хештани хоҳӣ балки беҳтар .

و گفت: جوانمردی آنست که خلق را چون خویشتن خواهی بلکه بهتر.

Ва гуфт : хизмати ҳуррият диласт .

و گفت: خدمت حریت دل است.

Ва гуфт : баландтарӣни манозили рҷоҳёст .

و گفت: بلندترین منازل رجاحیاست.

Ва гуфт : ғайрати башарияти ашхоси росту ғайрати илоҳяти барвақт ки зойеъ карданд аз мосўии аллоҳ .

و گفت: غیرت بشریت اشخاص راست و غیرت الهیت بروقت که ضایع کردند از ماسوی الله.

Ва гуфт : хавф дар васли схтр аз хавф дар макр .

و گفت: خوف در وصل سختر از خوف در مکر.

Ва гуфт : ҳеҷ рӯз набӯд ки хавф бар ман ғолиб шуд ки на дар он рӯзи дарӣ аз ҳикмату ибрат бар дилам кушода шуд .

و گفت: هیچ روز نبود که خوف بر من غالب شد که نه در آن روز دری از حکمت و عبرت بر دلم گشاده شد.

Ва гуфт : шукри он буд ки неъмат набинӣ манъамро бинӣ .

و گفت: شکر آن بود که نعمت نبینی منعم را بینی.

Ва гуфт : нафасӣ ки банда дар мувофиқати мавлои براردи фозилтару беҳтар аз ибодоти ҷумлаи ибод дар рӯзгори одам то ба қиёмат .

و گفت: نفسی که بنده در موافقت مولی برآرد فاضلتر و بهتر از عبادات جمله عباد در روزگار آدم تا به قیامت.

Ва гуфт : ҳазор соли гузашта дар ҳазор соли ноомада туро нақдаст дарин вақт ки ҳастӣ бакӯш то туро мағрур нигараданд ашбоҳ яъне дар арвоҳ замон несту мозӣ ва мстқбл якеаст .

و گفت: هزار سال گذشته در هزار سال ناآمده ترا نقدست درین وقت که هستی بکوش تا ترا مغرور نگرداند اشباح یعنی در ارواح زمان نیست و ماضی و مستقبل یکیست.

Ва гуфт : ҳар ки як соъат дар шаб ба ғифлати бхсбди ҳазор солаи роҳи охират вопас уфтад .

و گفت: هر که یک ساعت در شب به غفلت بخسبد هزار ساله راه آخرت واپس افتد.

Вагуфт : саҳви як трФҳолъин аз худои аҳли маърифатро ширк буд .

وگفت: سهو یک طرفةالعین از خدای اهل معرفت را شرک بود.

Ва гуфт : онкӣ маҳҷӯб шавад ба халқ аз ҳақ набӯд чунонкӣ маҳбӯб шавад ба ҳақи таъолӣ аз халқу онкӣ ӯро анвори қудс андар бӯда буд набӯд чун касе ки анвори раҳмату мағфират ӯ дар рабӯда буд .

و گفت: آنکه محجوب شود به خلق از حق نبود چنانکه محبوب شود به حق تعالی از خلق و آنکه او را انوار قدس اندر بوده بود نبود چون کسی که انوار رحمت و مغفرت او در ربوده بود.

Ва гуфт : ҳар ки фонӣ шавад аз ҳақ ба ҳақ ба сабаби қиёми ҳақи баҳақ фонӣ шавад аз рубубият то убудийят чаҳ расад ҳар ки баҳақи талаф буд ҳақ ӯро халаф буд .

و گفت: هر که فانی شود از حق به حق به سبب قیام حق بحق فانی شود از ربوبیت تا عبودیت چه رسد هر که بحق تلف بود حق او را خلف بود.

Ва гуфт : ҷамъии падед омадаанд ки ҳозир меоянд бъодт ва мешаванд барисам ва аз ин нишастану шунидани ҳеҷ зиёдат намешавад магари бало .

و گفت: جمعی پدید آمده‌اند که حاضر می‌آیند بعادت و می‌شوند برسم و از این نشستن و شنودن هیچ زیادت نمی‌شود مگر بلا.

Ҳасан домғонӣ гуяд ки шблӣ гуфт : эй писар бар ту боди биллоҳ доим мебош биллоҳ ва аз мосўии аллоҳ даст бидор қул аллоҳи сами зарраами фии хўзҳми илъбўн .

حسن دامغانی گوید که شبلی گفت: ای پسر بر تو باد بالله دایم می‌باش بالله و از ماسوی الله دست بدار قل الله ثم ذرهم فی خوضهم یلعبون.

Гуфтанд осӯда туркӣ бошем гуфт : он вақт ки ӯро ҳеҷ зокрнбинм ба ҷузи худ яъне ҳама ман бошам .

گفتند آسوده ترکی باشیم گفت: آن وقت که او را هیچ ذاکرنبینم به جز خود یعنی همه من باشم.

Ва гуфт : агар донстмии қадари худои ҳеҷ нтрсидмӣ аз ғайри худоӣ .

و گفت: اگر دانستمی قدر خدای هیچ نترسیدمی از غیر خدای.

Ва гуфт : дар хоби ду тани родидм ки маро гуфтанд эй шблӣ ҳар ки чунин ва чунин кунад ӯ аз ғоФлонст .

و گفت: در خواب دو تن رادیدم که مرا گفتند ای شبلی هر که چنین و چنین کند او از غافلانست.

Ва гуфт : умрӣаст то интизор мекунам ки нафасӣ барорам пинҳон буд аздлми вдлм он надонад наме тавонам .

و گفت: عمریست تا انتظار می‌کنم که نفسی برآرم پنهان بود ازدلم ودلم آن نداند نمی‌توانم.

Ва гуфт : агар ҳама луқма гардад ва дар даҳон ширхора ниҳанд маро биравӣ раҳм ояд ки ҳануз гурусна мондааст .

و گفت: اگر همه لقمهٔ گردد و در دهان شیرخوارهٔ نهند مرا بروی رحم آید که هنوز گرسنه مانده است.

Ва гуфт : агар ҳамаи дунё маро бошад бҷҳўдии даҳуми бузург миннатӣ донам ӯро бар худ ки аз ман пазирад .

و گفت: اگر همه دنیا مرا باشد بجهودی دهم بزرگ منتی دانم او را بر خود که از من پذیرد.

Ва гуфт : кунро он қадар нест ки бар дил ман битавонад гузашт ва чигуна кун бар дил касе бугзарад ки мкўнро донад .

و گفت: کون را آن قدر نیست که بر دل من بتواند گذشت و چگونه کون بر دل کسی بگذرد که مکونرا داند.

Нақласт ки рӯзӣ дар ғлботи ваҷд буд музтарибу мутаҳайири ҷунайдро гуфт : эй шблӣ агар кори хеш бо хдогзории роҳати ёбӣ шблӣ гуфт : эй устод агар худои кори ман бо ман гузорад онгаҳ роҳат ёбам ҷунайд гуфт : аз шмширҳоءи шблии хӯн фурӯ мечакад .

نقلست که روزی در غلبات وجد بود مضطرب و متحیر جنید را گفت: ای شبلی اگر کار خویش با خداگذاری راحت یابی شبلی گفت: ای استاد اگر خدای کار من با من گذارد آنگه راحت یابم جنید گفت: از شمشیرهاء شبلی خون فرو می‌چکد.

Нақласт ки рӯзӣ касе мегуфт : ёрб гуфт : то кӣ гўӣӣ ё раб ӯ мегуяд абдӣ он бишинав ки ӯ мегуяд гуфт : он май шинавам аз он ин мегӯям гуфт акнӯн май гӯй ки маъзӯрӣ .

نقلست که روزی کسی می‌گفت: یارب گفت: تا کی گوئی یا رب او می گوید عبدی آن بشنو که او می‌گوید گفت: آن می‌شنوم از آن این می‌گویم گفت اکنون می‌گوی که معذوری.

Ва мегуфт : илоҳӣ агар осмонро тавқ май гирдонеу заминро побанд мекунӣу ҷумлаи оламро бхўни ман ташнаи гирдонеи ман аз ту барнагардам .

و می‌گفت: الهی اگر آسمان را طوق می‌گردانی و زمین را پابند می‌کنی و جمله عالم را بخون من تشنه گردانی من از تو برنگردم.

Нақласт ки чун вФотш наздик расед чашмаши тирагии гирифта буд хокистари хост ва бар сар кард ва чандон беқарорӣ дар вай падед омад ки сифат натавон кард гуфтанд ин ҳама изтироб чист гуфт : аз Иблисам рашк меомаду оташи ғайрати ҷонам май сӯзад ки ман ӣнҷо нишаста ӯ чизе аз он худ ба кас дигар диҳаду ани алейк лаънатии илои явми аддӣни он азоФти лаънати боилис наметавонам дид мехоҳам ки маро буд ки агар лаънатаст на охир ки аз он ӯст ва на дар изофат ӯст он малъуни худ қадари он чаҳ донад чаро азизони умматро арзонӣ надошт то қадам бар торак арш ниҳоданд ҷавҳарӣ донад қадари ҷавҳар агар подшоҳи обгина ё булӯрӣ бар даст наад гавҳарии намояд ва агар тараи фурӯшии ҷавҳарӣ хотам созад ва дар ангушт кунад обгинаи намояд ва замонӣ биёсуд боз дар изтироб омад гуфтанд чаҳ буд гуфт : дўбод май вазади яке боди лутфи викии боди қаҳр бар ҳар ки боди лутфи вазад ба мақсӯд расад ва бар ҳар ки боди қаҳри вазад дар ҳиҷоб гирифтор ояд то он бор кро дарёбад агар марои бод лутф дархоҳад ёфт ин ҳамаи нокомӣу сахтии бромид он битавонам кашид ва агар бодқҳр хоҳад дарёфт ончӣ ба ман хоҳад расед ин сахтӣ дар ҷанби он ҳеҷ нахоҳад буд пас гуфт : бар дилами ҳеҷ гаронтар аз он нест ки як дирам мзлмаҳ дорам ва ҳазор дирами бҷоء он бидодам дилам қарор намегирад онгоҳ гуфт : маро таҳорат диҳед таҳорати доднднши тхлили маҳосин фаромӯш карданд бёдшон дод .

نقلست که چون وفاتش نزدیک رسید چشمش تیرگی گرفته بود خاکستر خواست و بر سر کرد و چندان بی‌قراری در وی پدید آمد که صفت نتوان کرد گفتند این همه اضطراب چیست گفت: از ابلیسم رشک می‌آمد و آتش غیرت جانم می‌سوزد که من اینجا نشسته او چیزی از آن خود به کس دیگر دهد و ان علیک لعنتی الی یوم الدین آن اضافت لعنت بایلیس نمی‌توانم دید می‌خواهم که مرا بود که اگر لعنت است نه آخر که از آن اوست و نه در اضافات اوست آن ملعون خود قدر آن چه داند چرا عزیزان امت را ارزانی نداشت تا قدم بر تارک عرش نهادند جوهری داند قدر جوهر اگر پادشاه آبگینه یا بلوری بر دست نهد گوهری نماید و اگر تره فروشی جوهری خاتم سازد و در انگشت کند آبگینه نماید و زمانی بیاسود باز در اضطراب آمد گفتند چه بود گفت: دوباد می‌وزد یکی باد لطف ویکی باد قهر بر هر که باد لطف وزد به مقصود رسد و بر هر که باد قهر وزد در حجاب گرفتار آید تا آن بار کرا دریابد اگر مرا باد لطف درخواهد یافت این همه ناکامی و سختی برامید آن بتوانم کشید و اگر بادقهر خواهد دریافت آنچه به من خواهد رسید این سختی در جنب آن هیچ نخواهد بود پس گفت: بر دلم هیچ گران‌تر از آن نیست که یک درم مظلمه دارم و هزار درم بجاء آن بدادم دلم قرار نمی‌گیرد آنگاه گفت: مرا طهارت دهید طهارت دادندنش تخلیل محاسن فراموش کردند بیادشان داد.

АбуМуҳамад ҳрўӣ гуяд он шаб ба наздик шблӣ будам ҳамаи шаби ин байт мегуфт :

ابومحمد هروی گوید آن شب به نزدیک شبلی بودم همه شب این بیت می‌گفت:

Ҳар хона ки ту сокини онии он хонаро ба чароғ муҳтоҷ набӯд он рӯй бо ҷамоли ту ҳуҷҷат мо хоҳад буд пас халқ ҷамъ омаданд барои намози ҷинозау бохр буд бидонаст ки ҳол чист гуфт : аҷабо кори ҷамоатии мурдагон омадаанд то брзндаҳ намоз кунанд гуфтанд бигӯ лоолаҳ алооллаҳ гуфт : чун ғайр ӯ нест нафй чаҳ кунам гуфтанд чора нест калима бигӯ гуфт : султони муҳаббат микўбдршўт напазирам магари яке овози бардошту шаҳодаташ талқин кард гуфт : мурда омадааст то зиндаро бедор кунад охир чун соъатӣ баромад гуфтанд чунӣ гуфт : ба маҳбӯби пайвастам ва ҷон бидоду баъд аз он бихобаш диданд гуфтанд бомункиру накир чаҳ кардӣ гуфт : даромаданд ва гуфт : худоӣ ту кист гуфтам худоӣ ман онаст ки шумороу ҷумлаи Фариштагонро насб кард то падарами одамро саҷда карданд ва ман дар пушт падар будам ва дар шумо назора мекардам гуфт : мункири внкир бо якдигар гуфтанд ки на танҳо ҷавоб худ медиҳад балки ҷавоби ҷумлаи фарзандони одам боз дод биё то биравем .

هر خانه که تو ساکن آنی آن خانه را به چراغ محتاج نبود آن روی با جمال تو حجت ما خواهد بود پس خلق جمع آمدند برای نماز جنازه و بآخر بود بدانست که حال چیست گفت: عجبا کار جماعتی مردگان آمده‌اند تا برزنده نماز کنند گفتند بگو لااله الاالله گفت: چون غیر او نیست نفی چه کنم گفتند چاره نیست کلمهٔ بگو گفت: سلطان محبت میکوبدرشوت نپذیرم مگر یکی آواز برداشت و شهادتش تلقین کرد گفت: مرده آمده است تا زنده را بیدار کند آخر چون ساعتی برآمد گفتند چونی گفت: به محبوب پیوستم و جان بداد و بعد از آن بخوابش دیدند گفتند بامنکر و نکیر چه کردی گفت: درآمدند و گفت: خدای تو کیست گفتم خدای من آنست که شما را و جمله فرشتگان را نصب کرد تا پدرم آدم را سجده کردند و من در پشت پدر بودم و در شما نظاره می‌کردم گفت: منکر ونکیر با یکدیگر گفتند که نه تنها جواب خود می‌دهد بلکه جواب جمله فرزندان آدم باز داد بیا تا برویم.

Нақласт ки Абулҳасани ҳасрии алайҳи алрҳмаҳ ки гуфт : шблиро ба хоб дидам гуфтам бо ту чаҳ рафт гуфт : маро ҳозир карданд ва гуфтанд чизе хоҳӣ гуфтам бори худоё агар бҷнти аданами фурӯди ореи адл туаст ва агар аҳли висолами гирдоне фазл туаст бордигр бихоб диданд гуфтанд худоӣ бо ту чаҳ кард гуфт : маро матолибат накард ба бурҳон бар даъвӣҳо ки кардам магари бики чиз ки рӯзӣ гуфтам ҳеҷ зиёни корӣу ҳасрати бузургтар аз он нест ки аз биҳишти бозамонӣу бдўзхи фурӯ шӯй гуфт : ҳақ таъолӣ гуфт : чаҳ ҳасрату зиёни кории бузургтар аз онкӣ аз дидори ман боргрднду маҳҷӯб монанди .

نقلست که ابوالحسن حصری علیه الرحمة که گفت: شبلی را به خواب دیدم گفتم با تو چه رفت گفت: مرا حاضر کردند و گفتند چیزی خواهی گفتم بار خدایا اگر بجنت عدنم فرود آری عدل تو است و اگر اهل وصالم گردانی فضل توست باردیگر بخواب دیدند گفتند خدای با تو چه کرد گفت: مرا مطالبت نکرد به برهان بر دعویها که کردم مگر بیک چیز که روزی گفتم هیچ زیان کاری و حسرت بزرگتر از آن نیست که از بهشت بازمانی و بدوزخ فرو شوی گفت: حق تعالی گفت: چه حسرت و زیان کاری بزرگتر از آنکه از دیدار من بارگردند و محجوب مانند.

Борӣ дигараш бихоб диданд пурседанд ки Киеви ваҷдати сӯқ алохраҳ гуфтанд бозори охират чигуна ёфтӣ гуфт : бозорӣаст ки равнақ надорад дарин бозори магари ҷигарҳои сӯхта ва дилҳои шикастау боқии ҳама ҳеҷ нест ки инҳо сӯхтаро мрҳм мениҳанду шикастаро боз мебанданду бҳич илтифот намекунанд , рҳмҳоллаҳи алайҳ .

باری دیگرش بخواب دیدند پرسیدند که کیف وجدت سوق الاخره گفتند بازار آخرت چگونه یافتی گفت: بازاریست که رونق ندارد درین بازار مگر جگرهای سوخته و دلهای شکسته و باقی همه هیچ نیست که اینها سوخته را مرحم می‌نهند و شکسته را باز می‌بندند و بهیچ التفات نمی‌کنند، رحمةالله علیه.