Он олами орифи он ҳокими хоиФи он амини зумраи кброи он нигини ҳалқаи фуқарои он зубдаи амшоҷи шайхи вақти Абунасри Сироҷи рҳмҳоллаҳи алайҳи имомӣ ба ҳақ буду ягонаи мутлақу мтъину мутамаккин ва ӯро тоўс алФқро гуфтандӣу сифату наът ӯ на чандонаст ки дар қалам ва баён ояд ва ё дар иборат ва забон гунҷад ва дар фунуни илми комил буд ва дар риёзату муомилоти шаънӣ азим дошт ва дар ҳолу қолу шарҳ додан ба калимоти машойихи оятӣ буду китоби лмъ ӯ сохтааст ва агар касе хоҳад бингарад ва аз онҷо ӯро маълум кунад ва ман низ калима чанд бигӯям сиррӣу саҳлроу басии машойихи кборро дида буд ва аз Тӯс буд моҳи рамазон ба Бағдод буд вдрмсҷди шўнизиаҳи хилвати хона бадв доданду имомати даравишон бдўмслм доштанд то иди ҷамъи асҳобро имомат карду андари троўиҳи панҷ бори қуръон хатм кард ҳар шаби ходими қурсии бадари хилвати хона ӯ барадӣ ва бадв додӣ то рӯз ид шуд ва ӯ бирафт ходим нигоҳ кард он қрскҳо бар ҷой буд .

آن عالم عارف آن حاکم خایف آن امین زمرهٔ کبرا آن نگین حلقهٔ فقرا آن زبدهٔ امشاج شیخ وقت ابونصر سراج رحمةالله علیه امامی به حق بود و یگانهٔ مطلق و متعین و متمکن و او را طاوس الفقرا گفتندی و صفت و نعت او نه چندانست که در قلم و بیان آید و یا در عبارت و زبان گنجد و در فنون علم کامل بود و در ریاضت و معاملات شأنی عظیم داشت و در حال و قال و شرح دادن به کلمات مشایخ آیتی بود و کتاب لمع او ساخته است و اگر کسی خواهد بنگرد و از آنجا او را معلوم کند و من نیز کلمهٔ چند بگویم سری و سهل را و بسی مشایخ کبار را دیده بود و از طوس بود ماه رمضان به بغداد بود ودرمسجد شونیزیه خلوت خانهٔ بدو دادند و امامت درویشان بدومسلم داشتند تا عید جمع اصحاب را امامت کرد و اندر تراویح پنج بار قرآن ختم کرد هر شب خادم قرصی بدر خلوت خانهٔ او بردی و بدو دادی تا روز عید شد و او برفت خادم نگاه کرد آن قرصکها بر جای بود.

Нақласт ки шабии зимистон буд ва ҷамоатӣ нишаста буданд ва дар маърифат сухан мерафту оташ дар оташдон май сӯхти шайхро ҳолатӣ даромаду рӯ бар он оташи ниҳоди худоиро саҷда оварад мурӣдон ки он ҳол мушоҳида карданд ҷумла аз бим бигурехтанд чун рӯз дигар бозомаданд гуфтанд , шайх сӯхта бошад шайхро диданд дар миҳроб нишаста рӯй ӯ чун моҳ метофт гуфтанд шихои ин чаҳ ҳолатаст ки мо чунон донистем ки ҷумла рӯй ту сӯхта бошад гуфт : оре касе ки бар ин даргоҳи об рӯй худ рехта буд оташ рӯй ӯ натавонади сӯхт .

نقلست که شبی زمستان بود و جماعتی نشسته بودند و در معرفت سخن می‌رفت و آتش در آتشدان می‌سوخت شیخ را حالتی درآمد و رو بر آن آتش نهاد خدای را سجده آورد مریدان که آن حال مشاهده کردند جمله از بیم بگریختند چون روز دیگر بازآمدند گفتند، شیخ سوخته باشد شیخ را دیدند در محراب نشسته روی او چون ماه می‌تافت گفتند شیخا این چه حالت است که ما چنان دانستیم که جمله روی تو سوخته باشد گفت: آری کسی که بر این درگاه آب روی خود ریخته بود آتش روی او نتواند سوخت.

Ва гуфт : оташаст дар синау дили ошиқон муштаал гардад ва ҳарчӣ модӯн аллоҳаст ҳамаро бисӯзанд ва хокистар мекунад .

و گفت: آتش است در سینه و دل عاشقان مشتعل گردد و هرچه مادون الله است همه را بسوزاند و خاکستر می‌کند.

Аз ибни солими шунӯдам ки гуфт : нияти бхдост ва аз худост вброаҳ худосту офотӣ ки дар намоз уфтад аз ният уфтад ва агарчӣ бисёр буд онро мувозина натавон кард бониятӣ ки худоро буд бхдоӣ буд .

از ابن سالم شنودم که گفت: نیت بخداست و از خداست وبراه خداست و آفاتی که در نماز افتد از نیت افتد و اگرچه بسیار بود آنرا موازنه نتوان کرد بانیتی که خدا را بود بخدای بود.

Ва сухан ӯст ки гуфт : мардумон дар адаб бар се қисманд яке бар аҳли дунё ки адаб ба наздики эшон фасоҳату балоғату ҳифзи илму расму асмоءи мулӯк ва ашъор арабасту дигари аҳли дайн ки адаб ба наздики эшон тأдиби ҷавориҳу ҳифзи ҳудӯду тарки шаҳавоту риёзати нафас буду дигари аҳли хусӯс ки ба наздики эшон адаби таҳорати дилу мурооти сарви вФоءи аҳди внгоҳдоштн вақтаст ва кам нгрстни бахотирҳои парокандау некӯи кирдорӣ дар маҳали талабу вақти ҳузуру мақом қурбаст .

و سخن اوست که گفت: مردمان در ادب بر سه قسمند یکی بر اهل دنیا که ادب به نزدیک ایشان فصاحت و بلاغت و حفظ علم و رسم و اسماء ملوک و اشعار عربست و دیگر اهل دین که ادب به نزدیک ایشان تأدیب جوارح و حفظ حدود و ترک شهوات و ریاضت نفس بود و دیگر اهل خصوص که به نزدیک ایشان ادب طهارت دل و مراعات سرو وفاء عهد ونگاهداشتن وقت است و کم نگرستن بخاطرهای پراکنده و نیکو کرداری در محل طلب و وقت حضور و مقام قرب است.

Нақласт ки гуфт : ҳар ҷиноза ки бар пеши хок ман бигузоранд мғФўр буд то дар Тӯс ҳар ҷиноза ки оранди нахуст дар пеши хок ӯ бароранд ба ҳукми ин ишорату онгоҳи бибаранд , қудси аллоҳи сираи алъзизу рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که گفت: هر جنازهٔ که بر پیش خاک من بگذارند مغفور بود تا در طوس هر جنازهٔ که آرند نخست در پیش خاک او برآرند به حکم این اشارت و آنگاه ببرند، قدس الله سره العزیز و رحمةالله علیه.