Он султони аҳли тасаввуфи он бурҳон бе таклифи он эмоми замона онҳамам ягонаи он халили малакӯти рӯҳонии он қутби вақти шайхи иброҳӣми шайбонии рҳмҳоллаҳи алайҳи раҳмаи восеъаи перӣ ба ҳақу шайхии мутлақ буду мушорунилайҳу Маҳмӯди авсофу мақбули тавоифу дрмҷоҳдаҳу риёзати шаънӣ азим дошту дрўръу тақвои оятӣ буд чунонкии Абдуллоҳ манозил гуфт : иброҳӣми ҳуҷҷати хдоист бар фуқаро ва бар аҳли одобу муомилоти вгрдни шикан муддаӣонасту рафеъи қадару олии ҳиммат буду ҷаддӣ ба камол дошту муроқибат бар давому ҳама вақте маҳфӯз чунонкӣ гуфт : чиҳил соли хизмати бўъбдоллаҳ мағрибӣ кардам дарин чиҳил сол аз мокўлоти халқ ҳеҷ нахурдам дарин чиҳил сол мӯем наболиду нохунам дароз нашуд ва хирқаам шўхгн нагашт ва дарин чиҳил сол дар зери ҳеҷ сақфи байти алмъмўр .

آن سلطان اهل تصوف آن برهان بی‌تکلیف آن امام زمانه آن همام یگانه آن خلیل ملکوت روحانی آن قطب وقت شیخ ابراهیم شیبانی رحمةالله علیه رحمة واسعه پیری به حق و شیخی مطلق بود و مشارالیه و محمود اوصاف و مقبول طوایف و درمجاهده و ریاضت شأنی عظیم داشت و درورع و تقوی آیتی بود چنانکه عبدالله منازل گفت: ابراهیم حجت خدایست بر فقرا و بر اهل آداب و معاملات وگردن شکن مدعیان است و رفیع قدر و عالی همت بود و جدی به کمال داشت و مراقبت بر دوام و همه وقتی محفوظ چنانکه گفت: چهل سال خدمت بوعبدالله مغربی کردم درین چهل سال از ماکولات خلق هیچ نخوردم درین چهل سال مویم نبالید و ناخنم دراز نشد و خرقه‌ام شوخگن نگشت و درین چهل سال در زیر هیچ سقف بیت المعمور.

Ва гуфт : ҳаштод соласт ки ба шаҳвати хеш ҳеҷ нахурдаам .

و گفت: هشتاد سال است که به شهوت خویش هیچ نخورده‌ام.

Ва гуфт : ба шоми марои коса адас овараданд бихӯрадам ва ба бозор шудам ногоҳ ба ҷоءи дрнгристми хамҳои хамр дидам гуфтанд чаҳ майнигарӣ хамҳои майаст гуфтам ҳам акнӯн лозим шуд бар ман ҳасбат кардан дар истодам ва хамҳои май рехтаму мард тан зада пиндошт ки ман каси султонам чун марои бозшинохт ба наздики тўлўни барад то дивист чӯбами бзднд ва бзндонм боздоштанд муддатии дарози боистодми Абдуллоҳи мағрибии онҷои аФтодў шафоат кард пас чун маро раҳо карданд чашмаш бар ман афтод гуфт : туро чаҳ афтод гуфтам сайр хӯрдани адас буд ва дивист чӯб хӯрдан гуфт : арзони ҷустӣ .

و گفت: به شام مرا کاسه عدس آوردند بخوردم و به بازار شدم ناگاه به جاء درنگریستم خمهای خمر دیدم گفتند چه می‌نگری خمهای میست گفتم هم اکنون لازم شد بر من حسبت کردن در ایستادم و خمهای می‌ریختم و مرد تن زده پنداشت که من کس سلطانم چون مرا بازشناخت به نزدیک طولون برد تا دویست چوبم بزدند و بزندانم بازداشتند مدتی دراز بایستادم عبدالله مغربی آنجا افتادو شفاعت کرد پس چون مرا رها کردند چشمش بر من افتاد گفت: ترا چه افتاد گفتم سیر خوردن عدس بود و دویست چوب خوردن گفت: ارزان جستی.

Ва гуфт : шаст сол буд то нафасами луқмаи гӯшти бирён орзӯ мекард ва наме додмши як рӯзи заъфии азим ғолиб шуду кордаш бостхўон раседу буии гӯшт падед омад нафасам фарёд гирифту басӣ зорӣ кард ки бархез аз ин гӯшт аз барои худоӣ агар вақт омадааст луқма бихоҳ бархестам бар асари буи гӯшт бирафтам ва он буи аз зиндон ҳаме омад чун дар рафтам яке родидм ки доғаш мекарданд ва ӯ фарёд мекарду буии гӯшти бирёни бархестаи нафасами рогФтми ?ҳуллои бустони гӯшти бирён нафасам битарсед ва тан зад ва ба саломати мондан қонеъ шуд .

و گفت: شصت سال بود تا نفسم لقمه گوشت بریان آرزو می‌کرد و نمی‌دادمش یک روز ضعفی عظیم غالب شد و کاردش باستخوان رسید و بوی گوشت پدید آمد نفسم فریاد گرفت و بسی زاری کرد که برخیز از این گوشت از برای خدای اگر وقت آمده است لقمهٔ بخواه برخاستم بر اثر بوی گوشت برفتم و آن بوی از زندان همی آمد چون در رفتم یکی رادیدم که داغش می‌کردند و او فریاد می‌کرد و بوی گوشت بریان برخاسته نفسم راگفتم هلا بستان گوشت بریان نفسم بترسید و تن زد و به سلامت ماندن قانع شد.

Нақласт ки гуфт : ҳаргоҳ ки ба Маккаи рФтмии нахусти равзаи пайғамбарро алайҳи ассалом зиёрат кардамӣ ва пас ба Макка бозомадӣ онгаҳ ба Мадина шудамӣ дигари бор ба зиёрати равзаи бкрдмӣ ва гуфтамӣ ассаломи алейк ё расӯли аллоҳ аз равза овоз омадӣ ки ва алейк ассалом эй писари шебон .

نقلست که گفت: هرگاه که به مکه رفتمی نخست روضه پیغمبر را علیه السلام زیارت کردمی و پس به مکه بازآمدی آنگه به مدینه شدمی دیگر بار به زیارت روضه بکردمی و گفتمی السلام علیک یا رسول الله از روضه آواز آمدی که و علیک السلام ای پسر شیبان.

Ва гуфт : дар гармоба шудаму обӣ буд фаро гузоштам ҷавонӣ чун моҳ аз гӯшаи гармоба овоз дод ки то чанд об бар зоҳири пимоӣии як роҳи об ба ботини фурӯи гзоргФтми тўмлкӣ ё ҷинӣ ё инсии бад-ӣн зибоӣӣ гуфт : ҳечкадом ман он нуқтаам зер бебисми аллоҳ гуфтам ин ҳама мамлакат туаст гуфт : ёоброҳим аз пиндори худ беруни ое то мамлакати бинӣ ва аз калимот ӯст ки гуфт : илми фаноу бақо бар ихлос ваҳдоният гардаду дӯстии убудийят ҳарчӣ ҷузи ин буд онаст ки туро ба ғалати афканду зндқаҳи бороўрд .

و گفت: در گرمابه شدم و آبی بود فرا گذاشتم جوانی چون ماه از گوشه گرمابه آواز داد که تا چند آب بر ظاهر پیمائی یک راه آب به باطن فرو گذارگفتم توملکی یا جنی یا انسی بدین زیبائی گفت: هیچکدام من آن نقطه‌ام زیر بی‌بسم الله گفتم این همه مملکت توست گفت: یاابراهیم از پندار خود بیرون آیی تا مملکت بینی و از کلمات اوست که گفت: علم فنا و بقا بر اخلاص وحدانیت گردد و دوستی عبودیت هرچه جز این بود آنست که ترا به غلط افکند و زندقه بارآورد.

Вагуфт : ҳарки хоҳад ки аз кун озод ояд гӯи ибодати худои таъолӣ бохалос кун ки дръбўдити бохалос буд аз мосўии аллоҳ озод гардад .

وگفت: هرکه خواهد که از کون آزاد آید گو عبادت خدای تعالی باخلاص کن که درعبودیت باخلاص بود از ماسوی الله آزاد گردد.

Ва гуфт : ҳарки сухан гуяд дар ихлосу нафасро мутолиба накунад бдонкаҳи ҳақи таъолӣ ӯро мубтало гирданд ки парда ӯ дарида шавад дар пеши ақрон .

و گفت: هرکه سخن گوید در اخلاص و نفس را مطالبه نکند بدانکه حق تعالی او را مبتلا گرداند که پردهٔ او دریده شود در پیش اقران.

Ва гуфт : ҳар ки тарк кунад хизмати машойих мубтало шавад ба даъовии козиба ва Фзиҳт гардад бидон даъвиҳо .

و گفت: هر که ترک کند خدمت مشایخ مبتلا شود به دعاوی کاذبه و فضیحت گردد بدان دعوی‌ها.

Ва гуфт : ҳарки хоҳад ки маъаттал гардаду амал ӯ ботил шавад гӯи даст дар рухсати зан .

و گفت: هرکه خواهد که معطل گردد و عمل او باطل شود گو دست در رخصت زن.

Вагуфт : сифлаи он буд ки дар худоӣ осӣ шавад .

وگفت: سفله آن بود که در خدای عاصی شود.

Ва гуфт : сифла онаст ки аз худоӣ натарсад .

و گفت: سفله آنست که از خدای نترسد.

Ва гуфт : сифла онаст ки миннат наад бътои хеш бар атои стонндаҳ .

و گفت: سفله آنست که منت نهد بعطای خویش بر عطا ستاننده.

Ва гуфт : шараф дар тавозуъасту ъз дар тақвоу озодӣ дар қаноат .

و گفت: شرف در تواضع است و عز در تقوی و آزادی در قناعت.

Ва гуфт : чун хавф дар дил қарор гирад мавзе шаҳавот бисӯзанд дар вайу рағбати дунё аз вай барояд .

و گفت: چون خوف در دل قرار گیرد موضع شهوات بسوزاند در وی و رغبت دنیا از وی برآید.

Ва гуфт : таваккул сиррӣаст миёни бандау худованду воҷиби он буд ки бсрўӣ матлаъ нагардад ҷузи худо .

و گفت: توکل سری است میان بنده و خداوند و واجب آن بود که بسروی مطلع نگردد جز خدا.

Ва гуфт : аз худои таъолии муъминонро дар дунё бидонча эшонро дар охират хоҳад буд ду чизаст ивазаши эшонро аз биҳишт дар масҷид нишастанасту ивази эшон аз дидори ҳақи мутолиаи ҷамоли бародарон кардан .

و گفت: از خدای تعالی مومنان را در دنیا بدانچه ایشان را در آخرت خواهد بود دو چیز است عوضش ایشان را از بهشت در مسجد نشستن است و عوض ایشان از دیدار حق مطالعه جمال برادران کردن.

Ва гуфт : ки гуфтанд моро чаро дуое намекунӣ гуфт : ман мухолифи алўқти сӯъи алодб ва касе азуи васиятӣ хост гуфт : худоиро ёд май дор ва фаромӯш макун ва агар ин натавонӣ маргро ёд май дори рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و گفت: که گفتند ما را چرا دعایی نمی‌کنی گفت: من مخالف الوقت سوء الادب و کسی ازو وصیتی خواست گفت: خدای را یاد می‌دار و فراموش مکن و اگر این نتوانی مرگ را یاد می‌دار رحمةالله علیه.