Он мушаррафи хавотиру асрори он мқбли акобру Аброри он сафинаи баҳри ишқи он сакинаи кӯҳи сидқи он азкўни фориғи шайхи Абулҳасани алсоиғи рҳмҳоллаҳи алайҳ дар Мисри муқӣм буд ва аз бузургони аҳли тасаввуфу ягонаи вақт буд вбўъсмон мағрибӣ гуфтӣ ҳечкасро нӯронитар аз бўиъқўб нҳрҷўрӣ надидаму бузурги ҳиммати туро аз Абулҳасани алсоиғ .

آن مشرف خواطر و اسرار آن مقبل اکابر و ابرار آن سفینه بحر عشق آن سکینه کوه صدق آن ازکون فارغ شیخ ابوالحسن الصایغ رحمةالله علیه در مصر مقیم بود و از بزرگان اهل تصوف و یگانه وقت بود وبوعثمان مغربی گفتی هیچکس را نورانی‌تر از بویعقوب نهرجوری ندیدم و بزرگ همت ترا از ابوالحسن الصایغ.

Ммшод динўрӣ гуфт : дар бодияи Абулҳасани алсоиғро дидам намоз мекард ва он кари кас бар сар ӯ соя медошт Абулҳасанро пурседанд аз далел кардани шоҳид бар ғоиб гуфт : истидлол чигуна тавон кард аз сифот касе ки ӯро мисл бошад бар онкӣ ӯро мисл набошад .

ممشاد دینوری گفت: در بادیهٔ ابوالحسن الصایغ را دیدم نماز می‌کرد و آن کر کس بر سر او سایه می‌داشت ابوالحسن را پرسیدند از دلیل کردن شاهد بر غایب گفت: استدلال چگونه توان کرد از صفات کسی که او را مثل باشد بر آنکه او را مثل نباشد.

Ва азу пурседанд аз маърифат гуфт : миннат диданаст дар кули аҳвол ва аҷз гузордан шукри неъматҳо ба ҷумлаи вуҷӯд ва безорӣаст аз паноҳ гирифтан ва қӯт ёфтан аз ҳамаи чизҳо .

و ازو پرسیدند از معرفت گفت: منت دیدن است در کل احوال و عجز گزاردن شکر نعمتها به جملهٔ وجود و بیزاریست از پناه گرفتن و قوت یافتن از همه چیزها.

Азу пурседанд ки сифат мурӣд чист гуфт : онаст ки ҳақи таъолӣ фармӯдааст зоқти алайҳими аларзи бмои рҳбти взоқти алайҳими анФсҳм яъне замини бобасту Фрохноиӣ худ тангаст бар мурӣдону тани эшон бар эшон танг гаштааст гирд ҷаҳонӣ металабанд берун ҳар ду олам .

ازو پرسیدند که صفت مرید چیست گفت: آنست که حق تعالی فرموده است ضاقت علیهم الارض بما رحبت وضاقت علیهم انفسهم یعنی زمین بابسط و فراخنایی خود تنگست بر مریدان و تن ایشان بر ایشان تنگ گشته است گرد جهانی می‌طلبند بیرون هر دو عالم.

Ва гуфт : аҳли муҳаббат бар оташи шавқ ки ба маҳбӯб доранд тнъм мекунанд бештар ва хуштар азтнъми аҳли биҳишт .

و گفت: اهل محبت بر آتش شوق که به محبوب دارند تنعم می‌کنند بیشتر و خوشتر ازتنعم اهل بهشت.

Ва гуфт : дӯсти доштани ту хеш роҳлок карданаст хешро .

و گفت: دوست داشتن تو خویش راهلاک کردنست خویش را.

Ва гуфт : аҳволи худ бадв наме буд чун боситоди ҳадис нафас шуду сохтани тамаъи гашт ва ин сухан писандидааст ки ҳарчӣ нафаси родри он мадхал падед ояд он кудурати манӣ тасфияи онро табоҳ кунад .

و گفت: احوال خود بدو نمی‌بود چون باستاد حدیث نفس شد و ساختن طمع گشت و این سخن پسندیده است که هرچه نفس رادر آن مدخل پدید آید آن کدورت منی تصفیهٔ آنرا تباه کند.

Ва гуфт : таманнои вомл аз фасод табъаст рҳмҳоллаҳи алайҳ .

و گفت: تمنا وامل از فساد طبعست رحمةالله علیه.