Он парвардаи асрори он хўкрдаҳи анвори он муфтии тақвои он Меҳдии маънии он вале сафии шайхи вақти буъалии сақафии рҳмҳоллаҳи алайҳи эмоми вақт буду азизи рӯзгору суҳбати бўҳФс ва ҳмдўн ёфта ва дар ншобўри тасаввуфи азу ошкоро шуд дар улӯми шаръӣ камол дошт ва дар ҳар фаннии мақдам буду даст аз ҳамаи бдошт ва ба илми аҳли тасаввуф машғӯл шуд ва дар миёни суфиён дар сухан омад ва беоненекӯ дошту халқии азими чунонкӣ нақласт ҳамсоя дошт кабӯтари бозу ҳамаи рӯз ӯро аз он заҳматии азим будӣ ки кабӯтаронаш бар бом сарой нишастандӣ ва ӯ санги андохтии рӯзӣ шайх нишаста буду қуръон ҳаме хонд ҳамсояи сангӣ дар кабӯтари андохти санг бар пешонӣ шайх омад ва бишикасту хӯн бар рўء ӯ фурӯи давиди асҳоб шод шуданд ва гуфтанд фардо ба ҳокими шҳррўду шар ӯро дафъ кунад ки ба наздики амири шайхи мақбул алқўласт ва мо аз заҳмат ӯ боз раҳем шайхи хидматкориро бихонад ва гуфт : дар он бӯстон бираву чӯбӣ боз кун ва биовар чун ходим чу ббёўрд гуфт : акнӯн бирав ба кабӯтари боздиҳ ва бигӯ ин кабӯтаронро бадани чӯби барангез .

آن پرورده اسرار آن خوکردهٔ انوار آن مفتی تقوی آن مهدی معنی آن ولی صفی شیخ وقت بوعلی ثقفی رحمةالله علیه امام وقت بود و عزیز روزگار و صحبت بوحفص و حمدون یافته و در نشابور تصوف ازو آشکارا شد در علوم شرعی کمال داشت و در هر فنی مقدم بود و دست از همه بداشت و به علم اهل تصوف مشغول شد و در میان صوفیان در سخن آمد و بیانی نیکو داشت و خلقی عظیم چنانکه نقل است همسایهٔ داشت کبوتر باز و همه روز او را از آن زحمتی عظیم بودی که کبوترانش بر بام سرای نشستندی و او سنگ انداختی روزی شیخ نشسته بود و قرآن همی خواند همسایه سنگی در کبوتر انداخت سنگ بر پیشانی شیخ آمد و بشکست و خون بر روء او فرو دوید اصحاب شاد شدند و گفتند فردا به حاکم شهررود و شر او را دفع کند که به نزدیک امیر شیخ مقبول القول است و ما از زحمت او باز رهیم شیخ خدمتکاری را بخواند و گفت: در آن بوستان برو و چوبی باز کن و بیاور چون خادم چو ببیاورد گفت: اکنون برو به کبوتر بازده و بگو این کبوتران را بدن چوب برانگیز.

Нақласт ки гуфт : рӯзӣ ҷиноза дидам се марду занӣ баргирифта буданд ва май бурданди он сӯъи ҷиноза ки зан дошт ман барграфтам ва ба гӯристони барадам ва намоз кардем ва дафн кардем гуфтеми шуморо ҳеҷ ҳамсояи дигрнбўд ки ёрмндӣ кардӣ гуфтанд буд валикини инро ҳақир доштандӣ гуфтам ӯ корӣ кардӣ гуфтанд мхнс буд маро биравӣ раҳмат омад шабро ба хоби дидем ки яке биёмад ва рӯй ӯ чун моҳи шаби чаҳордаҳи либосии фахрии пӯшидау табассум ҳаме кард гуфтам ту кистӣ гуфт : он мхнсм ки бар ман намоз кардӣ ва дафн кардӣ худои таъолӣ бар ман раҳмат кард дар ончии мардумон ҳақир доштанд .

نقلست که گفت: روزی جنازه دیدم سه مرد و زنی برگرفته بودند و می‌بردند آن سوء جنازه که زن داشت من برگرفتم و به گورستان بردم و نماز کردیم و دفن کردیم گفتیم شما را هیچ همسایه دیگرنبود که یارمندی کردی گفتند بود ولیکن این را حقیر داشتندی گفتم او کاری کردی گفتند مخنث بود مرا بروی رحمت آمد شب را به خواب دیدیم که یکی بیامد و روی او چون ماه شب چهارده لباسی فاخر پوشیده و تبسم همی کرد گفتم تو کیستی گفت: آن مخنثم که بر من نماز کردی و دفن کردی خدای تعالی بر من رحمت کرد در آنچه مردمان حقیر داشتند.

Ва сухан ӯст ки гуфт : касе ҷумлаи улӯм ҷамъ кунад ва бо ҷумлаи тавоиф суҳбат дорад ҳаргиз ба ҷойгоҳ мардон нарасад магар риёзат ёфта бошад ба фармони шайхӣ ё имомӣ ё мؤдбии носб ки ҳар киро адаб Фрмоиндаҳ набошад ки ӯро аз ҳар чаҳ мазмум буд наҳй кунад ва имомӣ фарогирифта набошад ки уюби аъмол ӯ бадӯр намӯда бошаду ръўноти нафас ӯ дар чашм ӯ май ниҳода дар ҳеҷ муомилаи иқтидои бадв раво набошад .

و سخن اوست که گفت: کسی جمله علوم جمع کند و با جمله طوایف صحبت دارد هرگز به جایگاه مردان نرسد مگر ریاضت یافته باشد به فرمان شیخی یا امامی یا مؤدبی ناصب که هر که را ادب فرماینده نباشد که او را از هر چه مذموم بود نهی کند و امامی فراگرفته نباشد که عیوب اعمال او بدور نموده باشد و رعونات نفس او در چشم او می‌نهاده در هیچ معاملهٔ اقتدا بدو روا نباشد.

Вагуфт : тамаъи мадори ростӣ аз онкӣ росташ накарда бошанду умеди мадори адаб аз касе ки адабаш надода бошанд .

وگفت: طمع مدار راستی از آنکه راستش نکرده باشند و امید مدار ادب از کسی که ادبش نداده باشند.

Ва гуфт : ҳар ки бо бузургон суҳбат дорад на аз тариқи ҳурмат маҳрӯм монад аз фавойиди эшон ва аз баракоти эшон ва аз анворӣ ки эшонро буд ҳеҷ бирав падед наёяд .

و گفت: هر که با بزرگان صحبت دارد نه از طریق حرمت محروم ماند از فواید ایشان و از برکات ایشان و از انواری که ایشان را بود هیچ برو پدید نیاید.

Ва гуфт : фурӯъ саҳеҳ нахезад магар аз асли саҳеҳи пас ҳарки хоҳад ки афъол ӯ саҳеҳ буд ва бар ҷодаи суннат буд гӯи нахуст дар дили ихлос дуруст кун ки дурустии аъмоли зоҳир аз дурустии аъмоли ботини хезад .

و گفت: فروع صحیح نخیزد مگر از اصل صحیح پس هرکه خواهد که افعال او صحیح بود و بر جاده سنت بود گو نخست در دل اخلاص درست کن که درستی اعمال ظاهر از درستی اعمال باطن خیزد.

Ва гуфт : ҳеҷ кор макунед бароаи худои магари онкии савоб буд ва ҳеҷ савобро ба ҷо меоред магари онкии холис буду бҳичи холиси қиёми мнмоииди магари он ба мувофиқати суннат буд .

و گفت: هیچ کار مکنید براه خدای مگر آنکه صواب بود و هیچ صواب را به جا می‌آرید مگر آنکه خالص بود و بهیچ خالص قیام منمایید مگر آن به موافقت سنت بود.

Ва гуфт : марди чунон бояд ки азин чаҳор хислат ғофил намонад яке сидқи қавли дувуми сидқи амали сеюм сидқи маваддати чаҳоруми сидқи амонат .

و گفت: مرد چنان باید که ازین چهار خصلت غافل نماند یکی صدق قول دوم صدق عمل سوم صدق مودت چهارم صدق امانت.

Вагуфт : илм ҳиўаҳ диласт внўрчшм аз зулмати ҷаҳл .

وگفت: علم حیوة دلست ونورچشم از ظلمت جهل.

Вагуфт : офат офатаст иштиғоли дунё чун ба касе рӯй наад воФтсти ҳасратҳои дунё чун рӯ , аз касе бигардонад ва оқил онаст ки ҳаргиз фурӯ наёяд ба чизе ки чун рӯй бадв наад ҳамаи машғӯлӣ буд ва чун аз касе рӯй бозгарданд ҳамаи ҳасрат буд .

وگفت: آفت آفت است اشتغال دنیا چون به کسی روی نهد وآفتست حسرتهای دنیا چون رو، از کسی بگرداند و عاقل آنست که هرگز فرو نیاید به چیزی که چون روی بدو نهد همه مشغولی بود و چون از کسی روی بازگرداند همه حسرت بود.

Вагуфт : вой касе ки бФрўхтаҳ бошад ҳамаи чизҳо бҳичи чиз ва харида бошад бҳичи чизи ҳамаи чизҳо .

وگفت: وای کسی که بفروخته باشد همه چیزها بهیچ چیز و خریده باشد بهیچ چیز همه چیزها.

Ва гуфт : рӯзгорӣ дар ояд ки зиндагонӣ дрўхўш набошад ҳеҷ муъминро магари хештанро бар фитрок манофеӣ набенанд нъўзболлаҳи ман шари злк .

و گفت: روزگاری در آید که زندگانی دروخوش نباشد هیچ مؤمن را مگر خویشتن را بر فتراک منافعی نبینند نعوذبالله من شر ذلک.