Он донои ишқу маърифати он дарёии шавқи вмкрмти он пухтаи сӯхтаи он афсурдаи афрӯхтаи он бандаи олами озодии қутби вақти Муҳамади насри ободии алайҳи алрҳмаҳи сахти бузургвор буд дар улувва ҳолу мартаба баланд дошту сахти шариф буд ба наздики ҷумлаи асҳобу ягонаи ҷаҳон буд ва дар аҳди худ мушорунилайҳ буд дронўоъи улӯми хосса дар ривоёти олии вълми аҳодӣс ки дар он мунсиф буд ва дар тариқати назарӣ азим дошт сӯзӣу шавқии бғоиту устоди ҷамеъи аҳли хуросон буд баъд аз шблӣ ва ӯ худ мурӣди шблӣ буду рӯдборӣу муртаишро ёфта буду басии машойихи кборро дида буд ҳечкас аз мтأхрони он вақт дар таҳқиқи ибодати он мартаба ки ӯро буд ва дар вараъу муҷоҳидау тақвоу мушоҳида беҳамто буду дрмкаҳи муҷовир буд ӯро аз Макка берун карданд аз сабаби онкии чандон шавқу муҳаббат ва ҳайрат бирав ғолиб шуда буд ки як рӯзи зуннорӣ дар миёни баста буд вдри оташгоҳи габрон тавоф мекард гуфтанд охири ин чаҳ ҳолатаст гуфт : дар кори хеш колиўаҳ гаштаам ки бисёре ба каъба биҷустам наёфтам акнӯн бдирш меҷӯям бошад ки бўӣӣ ёбам ки чунон фурӯ мондаам ки намедонам чаканам .

آن دانای عشق و معرفت آن دریای شوق ومکرمت آن پختهٔ سوخته آن افسردهٔ افروخته آن بندهٔ عالم آزادی قطب وقت محمد نصر آبادی علیه الرحمه سخت بزرگوار بود در علو حال و مرتبه بلند داشت و سخت شریف بود به نزدیک جمله اصحاب و یگانهٔ جهان بود و در عهد خود مشارالیه بود درانواع علوم خاصه در روایات عالی وعلم احادیث که در آن منصف بود و در طریقت نظری عظیم داشت سوزی و شوقی بغایت و استاد جمیع اهل خراسان بود بعد از شبلی و او خود مرید شبلی بود و رودباری و مرتعش را یافته بود و بسی مشایخ کبار را دیده بود هیچکس از متأخران آن وقت در تحقیق عبادت آن مرتبه که او را بود و در ورع و مجاهده و تقوی و مشاهده بی‌همتا بود و درمکه مجاور بود او را از مکه بیرون کردند از سبب آنکه چندان شوق و محبت و حیرت برو غالب شده بود که یک روز زناری در میان بسته بود ودر آتشگاه گبران طواف می‌کرد گفتند آخر این چه حالتست گفت: در کار خویش کالیوه گشته‌ام که بسیاری به کعبه بجستم نیافتم اکنون بدیرش می‌جویم باشد که بوئی یابم که چنان فرو مانده‌ام که نمی‌دانم چکنم.

Нақласт ки як рӯз ба наздик ҷуҳудӣ шуд ва гуфт : эй хоҷаи ним донг сим бидиҳ то аз ин дукон Фқоъӣ бихӯрам алқсаҳи чиҳил бор мёмд венем дирам май ҷусту ҷуҳуд ба дуруштӣу зиштӣ ӯро меронад ва як зарраи тағйир дар башара ӯ зоҳир намешуд ва ҳар бор ки меомад шукуфтатару хуши вақттар май буд ва он ҷуҳуд аз он ҳамаи сабр бар хушунату дуруштӣу зиштӣ ӯ аҷаб омад ва гуфт : эй дарвеши ту чаҳ касе ки аз барои ним дирами ин ҳама бар ҷафоу хушунат таҳаммул кардӣ ки зарра аз ҷо нашудӣ наср ободӣ гуфт : даравишонро чаҳ ҷой аз ҷой шуданаст ки гоҳ бошад ки чизҳо барояшон барояд ки он бори эшонро кӯҳ натавонад кашӣдан чун ҷуҳуд он бидид дар ҳол мусулмон шуд .

نقلست که یک روز به نزدیک جهودی شد و گفت: ای خواجه نیم دانگ سیم بده تا از این دکان فقاعی بخورم القصه چهل بار میامد ونیم درم می‌جست و جهود به درشتی و زشتی او را می‌راند و یک ذره تغییر در بشرهٔ او ظاهر نمی‌شد و هر بار که می‌آمد شکفته‌تر و خوش وقتتر می‌بود و آن جهود از آن همه صبر بر خشونت و درشتی و زشتی او عجب آمد و گفت: ای درویش تو چه کسی که از برای نیم درم این همه بر جفا و خشونت تحمل کردی که ذرهٔ از جا نشدی نصر آبادی گفت: درویشان را چه جای از جای شدن است که گاه باشد که چیزها برایشان برآید که آن بار ایشان را کوه نتواند کشیدن چون جهود آن بدید در حال مسلمان شد.

Нақласт ки як рӯз дар тавофи халқиро дид ки бакорҳои дунявӣ машғӯл буданд ва бо якдигар сухан мегуфтанд бирафт пораи оташ ва ҳизум биоварад аз вай суол карданд ки чаҳ хоҳӣ кардан гуфт : мехоҳам ки каъбаро бисӯзам то халқ аз каъба фориғ оянд ва ба худоӣ пардозанд .

نقلست که یک روز در طواف خلقی را دید که بکارهای دنیوی مشغول بودند و با یکدیگر سخن می‌گفتند برفت پارهٔ آتش و هیزم بیاورد از وی سئوال کردند که چه خواهی کردن گفت: می‌خواهم که کعبه را بسوزم تا خلق از کعبه فارغ آیند و به خدای پردازند.

Нақласт ки як рӯз дар ҳарами бод май ҷусту шайх дар баробар каъба нишаста буд ки ҷумлаи астори каъба аз он бод дар рақси омада буд шайхро аз он ҳоли ваҷд пайдо шуд аз ҷой бурҷаст ва гуфт : эй раънои арӯси сарафроз ки дар миён нишаста ва худро чун арӯси ҷилва май диҳӣу чандини ҳазор халқ дар зери хори муғелон ба тишнагӣу гуруснагӣ дар иштиёқи ҷамоли ту ҷон дода ин ҷилва чист ки агар турои як бор байтӣ гуфт : марои ҳафтод бор абдӣ гуфт .

نقلست که یک روز در حرم باد می‌جست و شیخ در برابر کعبه نشسته بود که جمله استار کعبه از آن باد در رقص آمده بود شیخ را از آن حال وجد پیدا شد از جای برجست و گفت: ای رعنا عروس سرافراز که در میان نشستهٔ و خود را چون عروس جلوه می‌دهی و چندین هزار خلق در زیر خار مغیلان به تشنگی و گرسنگی در اشتیاق جمال تو جان داده این جلوه چیست که اگر ترا یک بار بیتی گفت: مرا هفتاد بار عبدی گفت.

Нақласт ки шайхи чиҳил бори ҳаҷ баҷо оварда бар таваккули магари рӯзӣ ки дар Макка сегӣ дид гуруснау ташна ва заъиф гаштау шайх чизе надошт ки буи диҳад гуфт : ки май хиради чиҳил ҳаҷи биктонон яке биёмад ва он чиҳил ҳаҷро бихаред биктонон ва гувоҳ барграфту шайхи он нон ба саг дод соҳиби воқеаи кори дида он бидид аз гӯшаи баромаду шайхро муштӣ бздў гуфт : эй аҳмақи пиндоштӣ ки кор кардӣ ки чиҳил ҳаҷи бикто нон бидодӣу падарамро биҳиштро бадви гандуми бФрўхт ки дарин як нон аз он ҳазор дона бешаст шайх чун ин бишунид аз хиҷлат гӯша гирифту сари дркшид .

نقلست که شیخ چهل بار حج بجا آورده بر توکل مگر روزی که در مکه سگی دید گرسنه و تشنه و ضعیف گشته و شیخ چیزی نداشت که بوی دهد گفت: که می‌خرد چهل حج بیکتانان یکی بیامد و آن چهل حج را بخرید بیکتانان و گواه برگرفت و شیخ آن نان به سگ داد صاحب واقعه کار دیده آن بدید از گوشه برآمد و شیخ را مشتی بزدو گفت: ای احمق پنداشتی که کار کردی که چهل حج بیکتا نان بدادی و پدرم را بهشت را بدو گندم بفروخت که درین یک نان از آن هزار دانه بیش است شیخ چون این بشنید از خجلت گوشهٔ گرفت و سر درکشید.

Нақласт ки як бор бар ҷабали алрҳмаҳ таб гирифт гармои сахт буд чунонкии гармои ҳиҷоз буд дӯстӣ аз дӯстон ки дар аҷам ӯро хизмат карда буд бар болини шайхи омада ва аз роҳ дид дар он гармои гирифтори омадау табии сахт гирифта гуфт : шихои ҳеҷ ҳоҷат дорӣ гуфт : шарбати оби сардам май бояд марди ин сухан башнавад ҳайрон бимонад донист ки дар гармои ҳиҷоз ин ёфт нахоҳад шуд аз онҷои бозгашту дрондишаҳ буд аноиӣ дар даст дошт ва чун бароа бирафт меғии баромад дар ҳоли жола боридан гирифт мард донист ки каромат шайхаст он жола дар пеши мард ҷамъ мешуду мрдр дар аноаҳ мекард то пар шуд ба наздик шайх омад гуфт : аз куҷо оварадӣ дар чунин грмоӣии марди воқеаи бргФт : шайх аз он сухан дар нафаси хеш тафовутӣ ёфт ки ин каромат аст гуфт : эй нафас чунонкӣ ҳастӣ ҳастӣ оби сардат май бояд бо оташ гарм насозӣ пас мардро гуфт : ки мақсӯди ту ҳосил шуд бар гирдӯу обро бабр ки ман аз он об нахоҳам хӯрд марди он обро бабрад .

نقلست که یک بار بر جبل الرحمة تب گرفت گرمای سخت بود چنانکه گرمای حجاز بود دوستی از دوستان که در عجم او را خدمت کرده بود بر بالین شیخ آمده و از راه دید در آن گرما گرفتار آمده و تبی سخت گرفته گفت: شیخا هیچ حاجت داری گفت: شربت آب سردم می‌باید مرد این سخن بشنود حیران بماند دانست که در گرمای حجاز این یافت نخواهد شد از آنجا بازگشت و دراندیشه بود انایی در دست داشت و چون براه برفت میغی برآمد در حال ژاله باریدن گرفت مرد دانست که کرامت شیخ است آن ژاله در پیش مرد جمع می‌شد و مردر در اناه می‌کرد تا پر شد به نزدیک شیخ آمد گفت: از کجا آوردی در چنین گرمائی مرد واقعه برگفت: شیخ از آن سخن در نفس خویش تفاوتی یافت که این کرامت است گفت: ای نفس چنانکه هستی هستی آب سردت می‌باید با آتش گرم نسازی پس مرد را گفت: که مقصود تو حاصل شد بر گردو و آب را ببر که من از آن آب نخواهم خورد مرد آن آب را ببرد.

Нақласт ки гуфт : вақте дар бодия шудам заъифи гаштам ва аз худ ноумед шудам рӯз буд ногоҳ чашмам ?бурмаа афтод бар моҳ навишта дидам ФсикФикҳми аллоҳу ҳўи алсмиъи алълим аз он қавии дилтар гаштам .

نقلست که گفت: وقتی در بادیه شدم ضعیف گشتم و از خود ناامید شدم روز بود ناگاه چشمم برماه افتاد بر ماه نوشته دیدم فسیکفیکهم الله و هو السمیع العلیم از آن قوی دل‌تر گشتم.

Нақласт ки гуфт : вақте дар хилват будам басарам Нидо карданд ки турои ин далерӣ ки додааст ки лофҳои шигарфат май занӣ аз ҳазрати мо даъвӣ мекунӣ дркўии мо чандон бало бар ту гуморем ки расвои ҷаҳони шӯй ҷавоб додам ки худованд агар бикрам дар ин даъвӣ бо мо мсомҳт нахоҳӣ кард мо борӣ аз ин лофи занӣу даъвӣ кардани пой боз нахоҳам кашид аз ҳазрат Нидо омад ки ин сухан аз ту шунидам ва писандидам .

نقلست که گفت: وقتی در خلوت بودم بسرم ندا کردند که ترا این دلیری که داده است که لافهای شگرفت می‌زنی از حضرت ما دعوی می‌کنی درکوی ما چندان بلا بر تو گماریم که رسوای جهان شوی جواب دادم که خداوند اگر بکرم در این دعوی با ما مسامحت نخواهی کرد ما باری از این لاف زنی و دعوی کردن پای باز نخواهم کشید از حضرت ندا آمد که این سخن از تو شنیدم و پسندیدم.

Ва гуфт : ки якбори бзёрти Мӯсои салавоти аллоҳ алайҳ шудам аз як як зарраи хок ӯ май шунӯдам ки арнии арнӣ .

و گفت: که یکبار بزیارت موسی صلوات الله علیه شدم از یک یک ذره خاک او می‌شنودم که ارنی ارنی.

Ва гуфт як рӯз дар Макка будам ва мерафтам мардиро дидам бар замини афтода ва май тпиди хостам ки алҳмдӣ бархонам ва биравӣ дамам то бошад ки аз он заҳмат наҷот ёбад ногоҳ аз шикам ӯ овозӣ сариҳ бигӯаш ман баромад бигзор ин сагро ки ӯ душман ёбад ногоҳ аз шикам ӯ овозии сариҳ ба гӯши ман баромад бигзор ин сагро ки ӯ душман Абубакраст разии аллоҳи анҳу .

و گفت یک روز در مکه بودم و می‌رفتم مردی را دیدم بر زمین افتاده و می‌طپید خواستم که الحمدی برخوانم و بروی دمم تا باشد که از آن زحمت نجات یابد ناگاه از شکم او آوازی صریح بگوش من برآمد بگذار این سگ را که او دشمن یابد ناگاه از شکم او آوازی صریح به گوش من برآمد بگذار این سگ را که او دشمن ابوبکر است رضی الله عنه.

Нақласт ки рӯзӣ дар маҷлис мегуфт : ҷавонӣ ба маҷлис ӯ даромад ва бинишаст замонӣ буд аз камони шайх тирӣ биҷуст ва он ҷавон нишона шуд чун ҷавони захмӣ корӣ бихӯрад ва овоз дод ки тамом шуд аз онҷо бархест ва ба ҷониби хона равон шуд чун наздики волида худ шуд ранги рӯйиш зард шуд модараш чун он бидид пурсед ки магари турои ранҷӣ расида аст гуфт : хомӯш ки кор аз он гузаштааст ки ту напиндорӣ бош то дарин хона шавам соъатии ҳмолии ду се ббоўр то маро бигиранд ва ба гӯристон баранду пероҳанамро бғсолӣ бидиҳ ва қабоем бгўр куну захма рубобам бичишам фурӯ бирав бигӯӣ чунонкии зистӣ ҳамчунон бамурдӣ ин бигуфт : ва бахона даромад ва ҷон бидод .

نقلست که روزی در مجلس می‌گفت: جوانی به مجلس او درآمد و بنشست زمانی بود از کمان شیخ تیری بجست و آن جوان نشانه شد چون جوان زخمی کاری بخورد و آواز داد که تمام شد از آنجا برخاست و به جانب خانه روان شد چون نزدیک والدهٔ خود شد رنگ رویش زرد شد مادرش چون آن بدید پرسید که مگر ترا رنجی رسیده است گفت: خاموش که کار از آن گذشته است که تو نپنداری باش تا درین خانه شوم ساعتی حمالی دو سه بباور تا مرا بگیرند و به گورستان برند و پیراهنم را بغسالی بده و قبایم بگور کن و زخمه ربابم بچشم فرو برو بگوی چنانکه زیستی همچنان بمردی این بگفت: و بخانه درآمد و جان بداد.

Нақласт ки шайхро гуфтанд алии қўоли шаб шароб мехӯрду бомдод ба маҷлиси ту даройад шайх донист ки чунонаст ки эшон мегӯйанд аммо гӯш ба сухан эшон накард то як рӯзи шайх бҷоӣӣ мерафт иттифоқ дар роҳи алии қўолро дид ки аз ғояти мастии афтодаи шайх аз давр чун онро бидид худро нодида оварад то яке аз он қавм ба шайх гуфт : инки алии қўоли шайхи ҳамон касро гуфт : ӯ робри дӯш худ баргираду бахонаи худ бабр чунон кард .

نقلست که شیخ را گفتند علی قوال شب شراب می‌خورد و بامداد به مجلس تو درآید شیخ دانست که چنان است که ایشان می‌گویند اما گوش به سخن ایشان نکرد تا یک روز شیخ بجائی می‌رفت اتفاق در راه علی قوال را دید که از غایت مستی افتاده شیخ از دور چون آن را بدید خود را نادیده آورد تا یکی از آن قوم به شیخ گفت: اینکه علی قوال شیخ همان کس را گفت: او رابر دوش خود برگیرد و بخانهٔ خود ببر چنان کرد.

Ва аз ӯ май оранд ки гуфт : ту дар миёни ду нисбатии яке нисбатӣ ба одами алайҳи ассалому нисбатӣ ба ҳақ чун ба одам ъам нисбат кардӣ дар миёни шаҳватҳоу мавозиъ офатҳо афтодӣ ки нисбати табиат беқимат буд ва чун нисбат ба ҳақ кардӣ дар мақомоти кашфу бурҳону исмат вилоят афтодӣ он як нисбат ба офати шариъат буд воин як нисбат ба ҳақи убудийяти нисбат ба одам дар қиёмат мунқатиъ шаваду нисбати убудийят ҳамеша қоим тағайюр бидон рӯ набошад чун бандаи худро муҳаққиқ нисбат кунад маҳалаши ин буд ки млоикаҳ гӯйанд атҷъли фӣҳоу моллтробу раби алорбоб ва чун бандаро бахудии худ нисбат кунад маҳалаши ин буд ки гӯйанд ё ибодии лохўФи алайкуми алиўму антми тҳзнўн .

و از او می‌آرند که گفت: تو در میان دو نسبتی یکی نسبتی به آدم علیه السلام و نسبتی به حق چون به آدم عم نسبت کردی در میان شهوتها و مواضع آفتها افتادی که نسبت طبیعت بی‌قیمت بود و چون نسبت به حق کردی در مقامات کشف و برهان و عصمت ولایت افتادی آن یک نسبت به آفت شریعت بود واین یک نسبت به حق عبودیت نسبت به آدم در قیامت منقطع شود و نسبت عبودیت همیشه قایم تغیر بدان رو نباشد چون بنده خود را محقق نسبت کند محلش این بود که ملایکه گویند اتجعل فیها و ماللتراب و رب الارباب و چون بنده را بخودی خود نسبت کند محلش این بود که گویند یا عبادی لاخوف علیکم الیوم و انتم تحزنون.

Ва гуфт : борҳои гарони ҳақи таъолӣ ба ҷузи боргирони ҳақ таъолӣ натавонанд кашӣдан .

و گفت: بارهای گران حق تعالی به جز بارگیران حق تعالی نتوانند کشیدن.

Вагуфт : ҳаркии нисбати хеш бо ҳақи таъолӣ дуруст гардонид низ ҳаргиз асар накунад дар ваии мнозъти табъу васвасаи шайтон .

وگفت: هرکه نسبت خویش با حق تعالی درست گردانید نیز هرگز اثر نکند در وی منازعت طبع و وسوسه شیطان.

Ва гуфт : ҳар ки макунат он дорад ки ҳақи таъолиро ёд кунад музтар нест ки музтари он буд ки ӯро ҳеҷ олат набӯд ки бидон худои таъолӣ ёд кунад .

و گفت: هر که مکنت آن دارد که حق تعالی را یاد کند مضطر نیست که مضطر آن بود که او را هیچ آلت نبود که بدان خدای تعالی یاد کند.

Вагуфт : ҳар ки далолат кунад дарин тариқи бълми мурӣдонро фосид гардонид аммо ҳар ки далолат кунад эшонро бсрўи ҳаёти роҳи намоядашони бзндгонӣ .

وگفت: هر که دلالت کند درین طریق بعلم مریدان را فاسد گردانید اما هر که دلالت کند ایشان را بسرو حیات راه نمایدشان بزندگانی.

Ва гуфт : гумроҳ нашуд дарин роҳи ҳеҷ каси магар ба сабаби фасоди ибтидо ки абтдоء фасод бошад ки бонтҳо сироят кунад .

و گفت: گمراه نشد درین راه هیچ کس مگر به سبب فساد ابتدا که ابتداء فساد باشد که بانتها سرایت کند.

Ва гуфт : чун турои чизе падед ояд аз ҳақи таъолии нигари зинҳори биҳишту дӯзахи бозннгрӣ ва чун аз ин ҳол бозгардӣ таъзими ончии ҳақи таъолӣ таъзим кардааст биҷойоварӣ .

و گفت: چون ترا چیزی پدید آید از حق تعالی نگر زنهار بهشت و دوزخ بازننگری و چون از این حال بازگردی تعظیم آنچه حق تعالی تعظیم کرده است بجای آوری.

Ва гуфт : ҳар ки дар атои роғиб буд ӯро ҳеҷ миқдорӣ набӯд онкӣ дар мътии роғиб буд азизаст .

و گفت: هر که در عطا راغب بود او را هیچ مقداری نبود آنکه در معطی راغب بود عزیز است.

Ва гуфт : ибодат баталаб сФҳу афв аз тақсирот наздиктараст аз онкӣ барои талаби ивазу ҷазои он буд .

و گفت: عبادت بطلب صفح و عفو از تقصیرات نزدیکتر است از آنکه برای طلب عوض و جزای آن بود.

Ва гуфт : мувофиқати амр некӯасту мувофиқати ҳақи некӯтар ва ҳар крои мувофиқати ҳақи як лаҳза ё як хатара даст диҳад бҳичи ҳоли баъд аз он мухолифат биравӣ натавонад рафт .

و گفت: موافقت امر نیکو است و موافقت حق نیکوتر و هر کرا موافقت حق یک لحظه یا یک خطره دست دهد بهیچ حال بعد از آن مخالفت بروی نتواند رفت.

Ва гуфт : ба сифати одами алайҳи ассалом хабар доданд гуфтанд въсии одам ва чун бФзли хеш хабар доданд гуфтанд сами аҷтбоаҳи рабаи Фтоби алайҳ .

و گفت: به صفت آدم علیه السلام خبر دادند گفتند وعصی آدم و چون بفضل خویش خبر دادند گفتند ثم اجتباه ربه فتاب علیه.

Ва гуфт : асҳоби алкҳФро худованди таъолӣ дар каломи худ ба ҷавонмардӣ зикр фармуд ки эшон имон овараданд ба худои ъзўҷл бевосита .

و گفت: اصحاب الکهف را خداوند تعالی در کلام خود به جوانمردی ذکر فرمود که ایشان ایمان آوردند به خدای عزوجل بی‌واسطه.

Ва гуфт : ҳақи таъолӣ ғаюраст ва аз ғайрат ӯст ки бова роҳ нест магари бадв .

و گفت: حق تعالی غیور است و از غیرت اوست که باو راه نیست مگر بدو.

Гуфт : ашё ки далолат мекунанд азу мекунанд ки бирав ҳеҷ далел нест ҷуз ӯ .

گفت: اشیا که دلالت می‌کنند ازو می‌کنند که برو هیچ دلیل نیست جز او.

Ва гуфт : ба мтобъти суннати маърифат тавон ёфту бодои фароизи қурбати ҳақи таъолӣ ва ба мувозибат бар навофили муҳаббат .

و گفت: به متابعت سنت معرفت توان یافت و بادای فرایض قربت حق تعالی و به مواظبت بر نوافل محبت.

Ва гуфт : ҳар крои адаб нафас набошад ӯ бодби дил натавонад раседу ҳркрои адаб дил набӯд чигуна бодб рӯҳ тавонад расед ва ҳар крои адаб рӯҳ набӯд чигуна бмҳли қурби ҳақ таъолӣ тавонад расӣдан балки ӯро чигуна мумкин буд ки бисоти ҳақи ҷлу ълоро тавонад супурдани магар касе ки ӯ адаб ёфта буд ба фунуни одобу амин буд дар сар ӯу ълоинаҳ ӯро .

و گفت: هر کرا ادب نفس نباشد او بادب دل نتواند رسید و هرکرا ادب دل نبود چگونه بادب روح تواند رسید و هر کرا ادب روح نبود چگونه بمحل قرب حق تعالی تواند رسیدن بلکه اورا چگونه ممکن بود که بساط حق جل و علا را تواند سپردن مگر کسی که او ادب یافته بود به فنون آداب و امین بود در سر او و علاینه او را.

Гуфтанд ки баъзе мардумон бозанон менишинанд ва мегӯйанд мо маъсӯмем аз дидор эшон гуфт : то ин тан бар ҷои бўдомр ва наҳй биравӣ буд возўи брнхизду ҳалолу ҳаромро ҳисоб ва далерӣ накунад бар суннатҳо алои онкӣ аз ҳурмат ӯ эъроз карда бошад .

گفتند که بعضی مردمان بازنان می‌نشینند و می‌گویند ما معصومیم از دیدار ایشان گفت: تا این تن بر جای بودامر و نهی بروی بود وازو برنخیزد و حلال و حرام را حساب و دلیری نکند بر سنتها الا آنکه از حرمت او اعراض کرده باشد.

Ва гуфт : кор истоданаст бар китобу суннату дасти бдоштни ҳавоу бидъату ҳурмати перони нигоҳи доштану халқро маъзӯри доштану брўзҳомдоўмт кардану рухсат ноҷустану тоўил нокардан .

و گفت: کار ایستادن است بر کتاب و سنت و دست بداشتن هوا و بدعت و حرمت پیران نگاه داشتن و خلق را معذور داشتن و بروزهامداومت کردن و رخصت ناجستن و تاویل ناکردن.

Гуфтанд онкии перонро буд туро ҳаст гуфт : Абулқосимро нест аммо дар бозмондагӣ аз он ҳаст ва ҳасрат ноёфт .

گفتند آنکه پیران را بود ترا هست گفت: ابوالقاسم را نیست اما در بازماندگی از آن هست و حسرت نایافت.

Ва суол карданд ки каромат ту чист гуфт : онкии маро аз нсробод ба Найшобӯр шӯрида карданд вбр шблӣ андохтанд то ҳарсоли ду се ҳазор одамӣ аз сабаби ман ва ман дар миён на бхдои таъолии расиданд .

و سوال کردند که کرامت تو چیست گفت: آنکه مرا از نصرآباد به نیشابور شوریده کردند وبر شبلی انداختند تا هرسال دو سه هزار آدمی از سبب من و من در میان نه بخدای تعالی رسیدند.

Гуфтанд ҳурмат тўчист гуфт : онкии ман аз минбари Фрўоим ва ин сухан нагӯям ки худро сазои ин сухан наме байнам .

گفتند حرمت توچیست گفت: آنکه من از منبر فروآیم و این سخن نگویم که خود را سزای این سخن نمی‌بینم.

Гуфтанд тақво чист гуфт : онкии бандаи парҳезад аз мосўии аллоҳ суол карданд аз маънии лӣни шкртм лозиднкм гуфт : ҳаркии шукри неъмати ҳақ таъолӣ кунад неъматаш зиёдат шаваду ҳаркии шукр манъам кунад муҳаббаташу маърифаташ афзӯн гирданд .

گفتند تقوی چیست گفت: آنکه بنده پرهیزد از ماسوی الله سئوال کردند از معنی لئن شکرتم لازیدنکم گفت: هرکه شکر نعمت حق تعالی کند نعمتش زیادت شود و هرکه شکر منعم کند محبتش و معرفتش افزون گرداند.

Ва савол карданд ки туро аз муҳаббат чизе ҳаст гуфт : рост май гўӣиди влкн дар он май сӯзам .

و سؤال کردند که ترا از محبت چیزی هست گفت: راست می‌گوئید ولکن در آن می‌سوزم.

Ва гуфт : муҳаббати берун наёмаданаст аз дарвешӣ бар ҳоле ки бошӣ .

و گفت: محبت بیرون نیامدن است از درویشی بر حالی که باشی.

Ва гуфт : муҳаббатӣ буд ки мӯҷиб ӯ аз хӯн раҳонидан буду муҳаббатӣ буд ки мӯҷиб ӯ хӯни рехтан буд .

و گفت: محبتی بود که موجب او از خون رهانیدن بود و محبتی بود که موجب او خون ریختن بود.

Ва гуфт : аҳли муҳаббат қоиманд бо ҳақи таъолӣ бар қадамӣ ки агар гомӣ пеш ниҳанд ғарқ шаванд ва агар қадамии боз пас ниҳанд маҳҷӯб гирданд .

و گفت: اهل محبت قایم‌اند با حق تعالی بر قدمی که اگر گامی پیش نهند غرق شوند و اگر قدمی باز پس نهند محجوب گردند.

Ва гуфт : қурб бар ҳақиқат аллоҳаст зеро ки ҷумла кифоят азуаст .

و گفت: قرب بر حقیقت الله است زیرا که جملهٔ کفایت ازوست.

Ва гуфт : роҳати банда зарфӣаст пар аз итоб .

و گفت: راحت بنده ظرفی است پر از عتاب.

Ва гуфт : ҳар чизеро қўтисту қӯти рӯҳ самоъаст .

و گفت: هر چیزی را قوتیست و قوت روح سماع است.

Вагуфт : ҳарчӣ дил ёбад баракоти он зоҳир шавад бар бадан ва ҳарчӣ рӯҳ ёбад баракоти он падед ояд бар дил .

وگفت: هرچه دل یابد برکات آن ظاهر شود بر بدن و هرچه روح یابد برکات آن پدید آید بر دل.

Ва гуфт зиндони тўтнст чун азу берун омадӣ дар роҳат афтодӣ ҳар куҷои хоҳӣ май рӯ .

و گفت زندان توتنست چون ازو بیرون آمدی در راحت افتادی هر کجا خواهی می‌رو.

Ва гуфт : бисёр гирди ҷаҳони бгштм ва ин ҳадис дар ҳеҷ дафтарӣ надидам ало дар дили нафас .

و گفت: بسیار گرد جهان بگشتم و این حدیث در هیچ دفتری ندیدم الا در دل نفس.

Вагуфт : аввали тазаккур бо тамиз буду охираш бо суқӯти тамиз .

وگفت: اول تذکر با تمیز بود و آخرش با سقوط تمیز.

Ва гуфт : ҳамаи халқ ромқом шавқаст ва ҳеҷ касро мақом иштиёқ нест .

و گفت: همه خلق رامقام شوقست و هیچ کس را مقام اشتیاق نیست.

Ва гуфт : ҳаркии дарҳоли эшон буд ба ҳолатӣ расад ки на асар монад ва на қарор .

و گفت: هرکه درحال ایشان بود به حالتی رسد که نه اثر ماند و نه قرار.

Ва гуфт : ҳарки хоҳад ки ба маҳал ризо расад бигӯад ончии ризои худои ъзў ҷл даронаст ки бар даст гираду онро мулозимат кунад .

و گفت: هرکه خواهد که به محل رضا رسد بگود آنچه رضای خدای عزو جل درآنست که بر دست گیرد و آنرا ملازمت کند.

Вагуфт : ишорат аз ръўнот табъаст ки басар қодир набӯд бар онкии онро пинҳон дорад бошорт зоҳир шавад .

وگفت: اشارت از رعونات طبع است که بسر قادر نبود بر آنکه آنرا پنهان دارد باشارت ظاهر شود.

Ва гуфт : мурувват шохӣаст аз футувват ва он баргаштанаст аз ду олам ва ҳарчӣ дараваст .

و گفت: مروت شاخی است از فتوت و آن برگشتن است از دو عالم و هرچه درو است.

Ва гуфт : тасаввуф нурӣаст аз ҳақи далолаткунанда бар ҳақу хотрист аз ӯ ки ишорат кунад бадв .

و گفت: تصوف نوریست از حق دلالت کننده بر حق و خاطریست از او که اشارت کند بدو.

Ва гуфт : ки раҷо ба тоъат кашаду хавф аз маъсият давр кунаду муроқибати бтриқи ҳақи роҳи намояд .

و گفت: که رجا به طاعت کشد و خوف از معصیت دور کند و مراقبت بطریق حق راه نماید.

Ва гуфт : хӯни зоҳидиро нигаҳ доштанд вхўн орифон бирехтанд .

و گفت: خون زاهدان را نگه داشتند وخون عارفان بریختند.

Аз пайғомбарони слии аллоҳи алайҳу силами мрўист ки баъзе аз гӯристонҳо чунонаст ки дар рӯзи қиёмат Фариштагон баргиранд ва дар биҳишт афшонанд бе ҳисоби расӯли алайҳ ассалом фармуд бақиъ аз он ҷумлааст магар ба ҳукми ин ҳадиси шайхи АбуУсмони мағрибии рҳмҳоллаҳи алайҳ ки зикри эшон пеш гузаштааст дар бақиъ аз барои худ гӯри кандау тайёри сохта то чун ӯро вақт ба охир расед дринҷо бимонаданду муддатӣ ҳамчунон буд то рӯзии Абулқосими насри ободӣ онҷо расед ва он гӯр бидид пурсед ки ин хок аз барои ки канда анд гуфтанд АбуУсмони мағрибӣ барои худ кандааст иттифоқан дар ҳамон шаби шайхи Абулқосим дар бақиъи гӯрии фурӯди барда буд барои худ то ӯро онҷо дафн кунанду онро гӯш медошт шайхи Абулқосими нсрободии як рӯз бидид гуфт : магар касе худро ҳам ӣнҷои гӯрии фурӯи барда буд шабӣ дар хоб дид ки ҷинозаҳо дрҳўо май бурданд ва меовараданд пурсед ки чист гуфтанд ҳар ки аҳли ин гӯристон нест ки ӯро ӣнҷои оранд ӯро аз ӣнҷо баргиранду биҷой дигар баранду ҳаркиро ҷои дигар дафн кунанд ки аҳли ин гӯристон буд ӯро бдинҷои бозорнд ва ин ҷинозаҳо ки мебаранд ва меоранд онаст пас гуфт : АбуУсмони ин гӯр ки ту фурӯи барда ки марои ӣнҷо дафн хоҳанд кард хоки ту дар Найшобӯр хоҳад буд АбуУсмонро аз он сухани андак ғуборӣ бинишаст пас чунон аФтодкаҳ ӯро аз хона бадар карданд ба Бағдод омад пас сабаб афтод ки аз Бағдод барӣ омаду боз сабабӣ афтод ки ба Найшобӯр омад ва дар Найшобӯр вафот карду барсарии ҳираҳ дар хок карданд ва аммо он хоб ки аз шайхи Абулқосим нақл мекунанд мумкинаст ки он касе дигараст ки дидааст на нсрободӣу ривоят мухталифаст .

از پیغامبران صلی الله علیه و سلم مرویست که بعضی از گورستانها چنان است که در روز قیامت فرشتگان برگیرند و در بهشت افشانند بی‌حساب رسول علیه السلام فرمود بقیع از آن جمله است مگر به حکم این حدیث شیخ ابوعثمان مغربی رحمةالله علیه که ذکر ایشان پیش گذشته است در بقیع از برای خود گور کنده و طیار ساخته تا چون او را وقت به آخر رسید درینجا بماندند و مدتی همچنان بود تا روزی ابوالقاسم نصر آبادی آنجا رسید و آن گور بدید پرسید که این خاک از برای که کنده‌اند گفتند ابوعثمان مغربی برای خود کنده است اتفاقاً در همان شب شیخ ابوالقاسم در بقیع گوری فرود برده بود برای خود تا او را آنجا دفن کنند و آنرا گوش می‌داشت شیخ ابوالقاسم نصرآبادی یک روز بدید گفت: مگر کسی خود را هم اینجا گوری فرو برده بود شبی در خواب دید که جنازه‌ها درهوا می‌بردند و می‌آوردند پرسید که چیست گفتند هر که اهل این گورستان نیست که او را اینجا آرند او را از اینجا برگیرند و بجای دیگر برند و هرکه را جای دیگر دفن کنند که اهل این گورستان بود او را بدینجا بازآرند و این جنازه‌ها که می‌برند و می‌آرند آنست پس گفت: ابوعثمان این گور که تو فرو برده که مرا اینجا دفن خواهند کرد خاک تو در نیشابور خواهد بود ابوعثمان را از آن سخن اندک غباری بنشست پس چنان افتادکه او را از خانه بدر کردند به بغداد آمد پس سبب افتاد که از بغداد بری آمد و باز سببی افتاد که به نیشابور آمد و در نیشابور وفات کرد و برسری حیره در خاک کردند و اما آن خواب که از شیخ ابوالقاسم نقل می‌کنند ممکن است که آن کسی دیگر است که دیده است نه نصرآبادی و روایت مختلف است.

Нақласт ки устоди асҳқи зоҳидии мардӣ буд ки сухани марги бсёргФтӣ ва ӯ зоҳиди хуросон буд вшихи Абулқосими нсрободӣ бо ӯ доварӣ кардӣ вагуфтӣ ки бо устод чанд аз ҳадис марг кунӣ ва аз куҷои бдинҷои афтода чаро ҳадиси шавқу муҳаббати нгўӣӣу устоди асҳқ ҳамон мегуфт . Чун шайхи Абулқосимро вафот наздик расед ди рони вақт ба шаҳри Мадина буд яке аз Найшобӯри барсарии болин ӯ буд ӯро гуфт : ки чун Найшобӯри бозрасии устоди асҳқро бигӯӣ ки наср ободӣ мегуяд ҳарчӣ гуфтӣ аз ҳадиси марг ҳамчунон ки марг саъб корӣасту пайваста аз марг май андеш ва ёд мекун .

نقلست که استاد اسحق زاهدی مردی بود که سخن مرگ بسیارگفتی و او زاهد خراسان بود وشیخ ابوالقاسم نصرآبادی با او داوری کردی وگفتی که با استاد چند از حدیث مرگ کنی و از کجا بدینجا افتادهٔ چرا حدیث شوق و محبت نگوئی و استاد اسحق همان می‌گفت. چون شیخ ابوالقاسم را وفات نزدیک رسید د رآن وقت به شهر مدینه بود یکی از نیشابور برسری بالین او بود او را گفت: که چون نیشابور بازرسی استاد اسحق را بگوی که نصر آبادی می‌گوید هرچه گفتی از حدیث مرگ همچنان که مرگ صعب کاریست و پیوسته از مرگ می‌اندیش و یاد می‌کن.

Нақласт ки чун Абулқосим вафот кард ӯ родри ани гӯр ки шайхи АбуУсмони мағрибии канда буд дар онҷо дафн карданд .

نقلست که چون ابوالقاسم وفات کرد او رادر ان گور که شیخ ابوعثمان مغربی کنده بود در آنجا دفن کردند.

Нақласт ки баъд аз вафот ӯ яке аз машойих ӯро ба хоб дид гуфтанд эй шайхи худои таъолӣ бо тўчаҳ кард гуфт : бо ман итобӣ накард чунонкӣ ҷабборон кунаду бузургворон аммо ндокрд ки ё Абулқосими пас аз висол инфисол гуфтам на ё зулҷалоли лоҷарами маро дар лаҳад ниҳоданд бо ҳади расидами рҳмҳоллаҳи алайҳ .

نقلست که بعد از وفات او یکی از مشایخ او را به خواب دید گفتند ای شیخ خدای تعالی با توچه کرد گفت: با من عتابی نکرد چنانکه جباران کند و بزرگواران اما نداکرد که یا ابوالقاسم پس از وصال انفصال گفتم نه یا ذوالجلال لاجرم مرا در لحد نهادند با حد رسیدم رحمةالله علیه.