Ҳаме гуфт шоҳи саворони манам
همی گفت شاه سواران منم
Сарвари дили номдорони манам
سرور دل نامداران منم
Гуҳи ҷанги събони пари дили манам
گه جنگ ثعبان پر دل منم
Гуҳи сулҳи хуршеди рахшони манам
گه صلح خورشید رخشان منم
Гуҳи базми маҳтоби маҷлиси манам
گه بزم مهتاب مجلس منم
Гуҳи разми солори майдони манам
گه رزم سالار میدان منم
Гуҳи дӯстии абри раҳмати манам
گه دوستی ابر رحمت منم
Гуҳи душмании шери ғурони манам
گه دشمنی شیر غران منم
Биҷои ҷафои заҳри қотили манам
بجای جفا زهر قاتل منم
Бгоҳ вафои тозаи райҳони манам
بگاه وفا تازه ریحان منم
Бигуфт ин ва дар гирди майдони бгшт
بگفت این و در گرد میدان بگشت
Заминро бисмии фарс дар навишт
زمین را بسم فرس در نوشت
зи рухшандаи теғ оташӣ барфурӯхт
ز رخشنده تیغ آتشی برفروخت
Кӣ аз туфи он пушт моҳӣ бсухт
کی از تف آن پشت ماهی بسوخت
Бигуфт эй далерону гардони разм
بگفت ای دلیران و گردان رزم
Сарону шуҷоъону мардони разм
سران و شجاعان و مردان رزم
Ки ҷӯяд ҳамеи ҳимту ному нанг
که جوید همی حیمت و نام و ننگ
Ки ояд ҳамеи сӯии майдони ҷанг
که آید همی سوی میدان جنگ
Ҳар онкас ки сайр омад аз ҷони хеш
هر آنکس که سیر آمد از جان خویش
Змни ҷуст боядаш дармони хеш
زمن جست بایدش درمان خویش
Чу рӯбоҳ аз ҷони худ гашти сайр
چو روباه از جان خود گشت سیر
Кунадаш орзӯи ҷангу пайкори шер
کندش آرزو جنگ و پیکار شیر
Алои сӯии пархоши пўиид , ҳин !
الا سوی پرخاش پویید، هین!
зи кини ҷӯии худ кӣна ҷӯйед , ҳин !
ز کین جوی خود کینه جویید،هین!
Саворӣ бурун зад сутур аз масоф
سواری برون زد ستور از مصاف
Бадали сади оҳан ба тани кӯҳи қоф
بدل سد آهن به تن کوه قاف
Ба каф дар яке теғи рахшон чу барқ
به کف در یکی تیغ رخشان چو برق
Дар оҳани ниҳон аз қадам то ба фарқ
در آهن نهان از قدم تا به فرق
Чу ду бабри ошуфта бар як дигар
چو دو ببر آشفته بر یک دگر
Нишастанд ҳар ду зи кини ҷигар
نشستند هر دو ز کین جگر
Шуд андар майонишон замонии диранг
شد اندر میانشان زمانی درنگ
Ки буданд ҳар ду далерони ҷанг
که بودند هر دو دلیران جنگ
Рабиъи ибни аданон ба ҳамлаи буриш
ربیع ابن عدنان به حمله برش
Даромад яке теғ зад бар сараш
درآمد یکی تیغ زد بر سرش
Сари теғи он шаҳ саворӣ гузин
سر تیغ آن شه سواری گزین
Даромад ба фарқ ва фурӯ шуд бузин
درآمد به فرق و فرو شد بزین
Бадви нимаи бФгнди андари масоф
بدو نیمه بفگند اندر مصاف
Ҳаме кард бар гирди майдони тавоф
همی کرد بر گرد میدان طواف
Ҳаме гуфт сӯзанда оташи манам
همی گفت سوزنده آتش منم
Рабиъи ибни аданони саркаши манам
ربیع ابن عدنان سرکش منم
Бигуфт ин ва дар гирди майдони бгшт
بگفت این و در گرد میدان بگشت
Заминро бисмии фарс дар навишт
زمین را بسم فرس در نوشت
Биёед то разм созӣ кунем
بیایید تا رزم سازی کنیم
Замонӣ ба шамшер бозӣ кунем
زمانی به شمشیر بازی کنیم
Яке мард хоҳам кӣ ояд барам
یکی مرد خواهم کی آید برم
Шуҷоъӣ куҷо бошад андар хӯрам
شجاعی کجا باشد اندر خورم
Саворӣ дигар асб зад дар набард
سواری دگر اسب زد در نبرد
Сафи ошӯбу гардани кашу шермард
صف آشوب و گردن کش و شیرمرد
Яке найза дар дасти печон чу мор
یکی نیزه در دست پیچان چو مار
Ки ҷуз бо дил ва ҷон накардӣ шумор
که جز با دل و جان نکردی شمار
Ба кирдори барқ андар омад ба хашм
به کردار برق اندر آمد به خشم
Чу ду кавкаб оташин карда чашм
چو دو کوکب آتشین کرده چشم
Бгшти ин бар он тез ва он ҳам барин
بگشت این بر آن تیز و آن هم برین
Гуҳи ин ҳамла бар ду гуҳи он ҷусти кин
گه این حمله بر دو گه آن جست کین
Рабиъи ибни аданон чу барқи баҳор
ربیع ابن عدنان چو برق بهار
Яке теғ зад бар миёни савор
یکی تیغ زد بر میان سوار
Ба як захм шамшер кардаш ду ним
به یک زخم شمشیر کردش دو نیم
БиФзўди андари дили халқи бим
بیفزود اندر دل خلق بیم
Рабиъи ибни аданони блҳўу тараб
ربیع ابن عدنان بلهو و طرب
Ҳаме гуфт ӯ , кӣ савори араб
همی گفت او، کی سوار عرب
Кҷоинди гардони лашкари шикан
کجایند گردان لشکر شکن
Ки ноед ҳамеи ҳеҷ каси пеши ман
که ناید همی هیچ کس پیش من
Чаҳ хоҳед май зини фурӯмоягон
چه خواهید می زین فرومایگان
Куҷо хаста гардид май ройгон
کجا خسته گردید می رایگان
Бар ман чу кардам нишоти набард
بر من چو کردم نشاط نبرد
Нахоҳам кӣ ояд магари марди мард
نخواهم کی آید مگر مرد مرد
Яке сарварӣ дигар омад ба ҷанг
یکی سروری دیگر آمد به جنگ
Накард инч бар кӣна ҷустани диранг
نکرد ایچ بر کینه جستن درنگ
Ҳануз Иваэи раҳи норасидаи буриш
هنوز اوز ره نارسیده برش
Ба як захми бигусаст аз тани сараш
به یک زخم بگسست از تن سرش
Саворону гардони оҳани ҷигар
سواران و گردان آهن جگر
Ҳаме омаданд аз пас як дигар
همی آمدند از پس یک دگر
Ҳар он кас кӣ омад ҳаме кушта шуд
هر آن کس کی آمد همی کشته شد
Миёни саф аз куштаи пар пушта шуд
میان صف از کشته پر پشته شد
Чиҳил мард аз он номдорон бикушт
چهل مرد از آن نامداران بکشت
Ки аз каси гуҳ кӣна нанамуд пушт
که از کس گه کینه ننمود پشت
Дигар кас наомад сӯии ҷанги ӯй
دگر کس نیامد سوی جنگ اوی
Чу диданд дар ҷанги оҳанги ӯй
چو دیدند در جنگ آهنگ اوی
Ба ҷон далерон даромад наҳиф
به جان دلیران درآمد نهیب
Аз он тиру шамшеру олии ркиб
از آن تیر و شمشیر و عالی رکیب
Чу гардони з ҷангаш кашиданд даст
چو گردان ز جنگش کشیدند دست
Рабиъи сафи ошӯб чун пели маст
ربیع صف آشوب چون پیل مست
Буғурред , гуфтӣ дмон аждаҳост ,
بغرید، گفتی دمان اژدهاست،
Сарон банӣ шеба гуфто куҷост
سران بنی شیبه گفتا کجاست
Нахоҳам ба ҷузи мейри коид барам
نخواهم به جز میر کآید برم
Ки ман мейру солори ин кишварам
که من میر و سالار این کشورم
Чаҳ хезади азин мари чунин гум Раҳон
چه خیزد ازین مر چنین گم رهان
Кӣ мекушта гирданд чун аблаҳон
کی می کشته گردند چون ابلهان
Марои мейр бояд ки ҳастам амир
مرا میر باید که هستم امیر
Нахоҳам азин бади дилони ҳақир
نخواهم ازین بد دلان حقیر
Куҷои варақаи он ошиқи тираи рой ?
کجا ورقه آن عاشق تیره رای؟
Куҷои Бобакаш ? гӯ ба ҷанги ман ой !
کجا بابکش؟ گو به جنگ من آی!
Нахоҳам падарро кӣ мейросту пер
نخواهم پدر را کی میراست و پیر
Наёяд зи перони ҳунари ҷои гир
نیاید ز پیران هنر جای گیر
Нахоҳам ба ҷузи варақаро ҳам набард
نخواهم به جز ورقه را هم نبرد
Кӣ имрӯз пайдо шавад марди мард
کی امروز پیدا شود مرد مرد
Ҷавонами ман ва низ ҳаст ӯ ҷавон
جوانم من و نیز هست او جوان
Ҷавонро бкин бешбошад тавон
جوان را بکین بیش باشد توان
Бигӯед то пешам ояд кунун
بگویید تا پیشم آید کنون
Сӯии ҷанг мардон гароед кунун
سوی جنگ مردان گراید کنون
Кӣ то ошиқӣ аз дилаш кам кунам
کی تا عاشقی از دلش کم کنم
Ба маргаши дили хеш беғам кунам
به مرگش دل خویش بی غم کنم
Куҷо ҳаст глшоаҳи безори ӯй
کجا هست گلشاه بیزار اوی
Ба ҷузи ман касе нест солори ӯй
به جز من کسی نیست سالار اوی
Нахоҳам ки бинад касе рӯй ӯй
نخواهم که بیند کسی روی اوی
Ба ҷуз ман набошад касе шӯии ӯй
به جز من نباشد کسی شوی اوی
Гузидам ман ӯро , маро ӯ гузид
گزیدم من او را، مرا او گزید
Сазоро сазо рафт , чунин сзид
سزا را سزا رفت، چونین سزید
Кунун варақагар баста меҳр ӯст
کنون ورقه گر بستهٔ مهر اوست
Наёяд , ки на дар хур чеҳр ӯст
نیاید، که نه در خور چهر اوست
Ба ҷанг ман оядгараш ҳамият аст
به جنگ من آید گرش حمیت است
Ки дар ҷанги ҳам ранҷ ва ҳам роҳатаст
که در جنگ هم رنج و هم راحتست
Чу бишунид варақа аз ӯ ин сухан
چو بشنید ورقه از او این سخن
Ббд бар дилаши нави ғамони куҳан
ببد بر دلش نو غمان کهن
Ба оби вафо рӯй ҳиҷрон бишуст
به آب وفا روی هجران بشست
Биҷуст ӯ зи ҷо , кин ҷонон биҷуст
بجست او ز جا، کین جانان بجست
Ба ҷонаш бар аз меҳр тоқат намонад
به جانش بر از مهر طاقت نماند
зи дида ба рухи ашк хунин баранд
ز دیده به رخ اشک خونین براند
зи ҷои андаруни ҳамчу оташ биҷуст
ز جای اندرون همچو آتش بجست
Забон бар кушоду миёнро бибаст
زبان بر گشاد و میان را ببست
Нишаст аз бар бораи размҷуӣ
نشست از بر بارهٔ رزمجوی
Ба кӣнаи ниҳод ӯ сӯии разм рӯй
به کینه نهاد او سوی رزم روی
Чу зӣ маърака кард рой , эй шигифт !
چو زی معرکه کرد رای، ای شگفت!
Падари ҷуст , даст ва анонаш гирифт
پدر جست، دست و عنانش گرفت
Бигуфташ туро нест ҳангоми ҷанг
بگفتش ترا نیست هنگام جنگ
Замонӣ туро кард бояд диранг
زمانی ترا کرد باید درنگ
Кӣ ман ҳам кунун зу Раҳонам туро
کی من هم کنون زو رهانم ترا
Ба коми дили худ расонами туро
به کام دل خود رسانم ترا
Бигуфт ин ва бар бораи бодпоӣ
بگفت این و بر بارهٔ بادپای
Нишаст он савории муборизи зи пой
نشست آن سواری مبارز ز پای
Бурун зад фарс аз миёни масоф
برون زد فرس از میان مصاف
Ҳамоили яке теғи тораки шикоф
حمایل یکی تیغ تارک شکاف
Ба найза бигардед чун шери нар
به نیزه بگردید چون شیر نر
Бигард рабиъи он шаҳи кӣнаи вар
بگرد ربیع آن شه کینه ور
Бигуфт он шаҳи вшҳсўори араб
بگفت آن شه وشهسوار عرب
Шуҷоъи ҷаҳони ифтихори араб :
شجاع جهان افتخار عرب:
Алоӣ эй рабиъи ибни аданони биёӣ
الای ای ربیع ابن عدنان بیای
Ба кӣнаи бпўӣ ва ба мардии гароӣ
به کینه بپوی و به مردی گرای
Ки ногуҳи сӯй марг бишитофтӣ
که ناگه سوی مرگ بشتافتی
Агар мари марои хостӣ , ёфтӣ !
اگر مر مرا خواستی، یافتی!
Чу мари морро умр ояд басар
چو مر مار را عمر آید بسر
Бхўобондши марг бар раҳи гдр
بخواباندش مرگ بر ره گدر
Наҷуед набарди марои он касе
نجوید نبرد مرا آن کسی
Ки хоҳад бадаши зиндагонии басӣ
که خواهد بدش زندگانی بسی
Ҳамам ҷаҳони дидаи гўжпшт
همام جهان دیدهٔ گوژپشت
зи ҳамияти яке ҳамлаи барадаши дурушт
ز حمیت یکی حمله بردش درشت
Рабиъи ибни аданон бадв бингаред
ربیع ابن عدنان بدو بنگرید
Ду то гашта перии ҷаҳон дида дид
دو تا گشته پیری جهان دیده دید
Рухӣ чун гули сурху мӯеи сипед
رخی چون گل سرخ و مویی سپید
Басар бар хазӣ сабз , чун сабзи бед
بسر بر خزی سبز، چون سبز بید
Яке найза чун мори арқм ба даст
یکی نیزه چون مار ارقم به دست
Ки оташи ҳаме аз синонаш биҷуст
که آتش همی از سنانش بجست
Абои ин ҳамаи заъфу перӣ ки буд
ابا این همه ضعف و پیری که بود
Ҳамеи фару зӯр ҷавонӣ намӯд
همی فر و زور جوانی نمود
Рабиъи ибни аданон чу ӯро бидид
ربیع ابن عدنان چو او را بدید
Яке наърае аз ҷигар баркашид
یکی نعره ای از جگر برکشید
Бигуфт эй ҷаҳони дида сол хӯрд
بگفت ای جهان دیدهٔ سال خورد
Гузаштаи басӣ бар сарати гарму сард
گذشته بسی بر سرت گرم و سرد
Туро чаҳ гуҳи ҷангу кин ҷустан аст
ترا چه گه جنگ و کین جستن است
Ки гетӣ ба марги ту обистан аст
که گیتی به مرگ تو آبستن است
Бигӯ эй хрФ гашта ту кистӣ
بگو ای خرف گشته تو کیستی
Вазин омадан бар пай чистӣ ?
وزین آمدن بر پی چیستی؟
Туро чун кашами ман ? ки худ куштае !
ترا چون کشم من؟ که خود کشته ای!
Ту худ нома умр бинвиштае !
تو خود نامهٔ عمر بنوشته ای!
Маро зон ҷавонони мардони мард
مرا زان جوانان مردان مرد
Ҳаме ханда омад ба гоҳи набард
همی خنده آمد به گاه نبرد
Чигуна кунам бо ту ман рои ҷанг ?
چگونه کنم با تو من رای جنگ؟
Кунад шери оҳанги рӯбоҳи ланг ?
کند شیر آهنگ روباه لنگ؟
Ту бар гирд то дигар ояд барам
تو بر گرد تا دیگر آید برم
Кӣ ман чун биравят ҳаме бингарам
کی من چون برویت همی بنگرم
Турои боди шамшери ман бас буд
ترا باد شمشیر من بس بود
Уқоби дижам кӣ чу каркас буд ?
عقاب دژم کی چو کرکس بود؟
Чўзўи Бобаки варақа чунин шунид
چوزو بابک ورقه چونین شنید
Зҳмити яке наъра Эй баркашид
زحمیت یکی نعره ای برکشید
Бадв гуфт : эй нокас ва бе адаб
بدو گفت: ای ناکس و بی ادب
Ки бошӣ ту андари миёни араб
که باشی تو اندر میان عرب
Ки чунин сухан гуфт ёрии маро
که چونین سخن گفت یاری مرا
Ту бо худ баробари надории маро ?
تو با خود برابر نداری مرا؟
Ба ғмрии ҳамеи қасд Ҷайҳун кунӣ !
به غمری همی قصد جیحون کنی!
Ба перии марои сарзаниш чун кунӣ ?
به پیری مرا سرزنش چون کنی؟
Ба тани перам эй саг , валикин ба зӯр
به تن پیرم ای سگ، ولیکن به زور
Бадарами ҷаҳони гоҳи ошӯбу шӯр
بدرم جهان گاه آشوب و شور
Чу бар кӣна ҷустан бабандам миён
چو بر کینه جستن ببندم میان
Наяндешам аз чун ту сесад ҷавон
نیندیشم از چون تو سیصد جوان
зи перӣ ба ман бар наёяд шикаст
ز پیری به من بر نیاید شکست
Маро чун ту сад банда будаст ва ҳаст
مرا چون تو صد بنده بودست و هست
Фузуни зини либоси ҷафоро мапуаш
فزون زین لباس جفا را مپوش
Чаҳ беҳудаи гӯйӣ ? ба пайкор кӯш !
چه بیهوده گویی؟ به پیکار کوش!
Биҷузи перӣ аз ман чаҳ омад гуноҳ ?
بجز پیری از من چه آمد گناه؟
Ту аз ланги уштури лгдрости хоҳ
تو از لنگ اشتر لگدراست خواه
Бигуфт ин ва чун тундар аз тираи абр
بگفت این و چون تندر از تیره ابر
Буғурред вази дили бполўди сабр
بغرید وز دل بپالود صبر
Чу дӯд ва чу оташ даромехтанд
چو دود و چو آتش درآمیختند
Ба шамшеру найзаи броўихтнд
به شمشیر و نیزه برآویختند
Ба найзаи ҳамеи дидаи брдўхтнд
به نیزه همی دیده بردوختند
Ба теғи бало оташ афрӯхтанд
به تیغ بلا آتش افروختند
Баромади яке тираи гирд аз набард
برآمد یکی تیره گرد از نبرد
Ки пар гирд шуд гунбади ложвард
که پر گرد شد گنبد لاژورد
Яке дошт найза , яке дошт теғ
یکی داشت نیزه، یکی داشت تیغ
Набад зарбат аз як дигарашон дареғ
نبد ضربت از یک دگرشان دریغ
Бгштнди азин ҳоли перу ҷавон
بگشتند ازین حال پیر و جوان
Басӣ таъна шуд ботили андари миён
بسی طعنه شد باطل اندر میان
На ин гашти чирў на он гашти чир
نه این گشت چیرو نه آن گشت چیر
На аз кӣна ҷустан яке гашти сайр
نه از کینه جستن یکی گشت سیر
Ҳамам онк бо ҳушу тбдир буд
همام آنک با هوش و تبدیر بود
Ҳам охири ҷаҳондидау пер буд
هم آخر جهاندیده و پیر بود
Ҳисорӣ ки девор ӯ шуд куҳан
حصاری که دیوار او شد کهن
Набошад мари онро басии асл ва бен
نباشد مر آن را بسی اصل و بن
Чу бисёр гашти ин бар он он барин
چو بسیار گشت این بر آن آن برین
Ҳамам диловар дар омад бкин
همام دل آور در آمد بکین
Аннани ткоўр ба мураккаби супурд
عنان تکاور به مرکب سپرد
Ба найза намӯдаш яке дасти барад
به نیزه نمودش یکی دست برد
Бузади найзае бар камаргоҳи ӯй
بزد نیزه ای بر کمرگاه اوی
Бидон то кунад зу тиҳии гоҳи ӯй
بدان تا کند زو تهی گاه اوی
Рабиъи ибни аданон чу шери дижам
ربیع ابن عدنان چو شیر دژم
Бузади теғ ва он найза кардаш қалам
بزد تیغ و آن نیزه کردش قلم
Бигуфт : эй куҳан гашта пери нижанд
بگفت: ای کهن گشته پیر نژند
Ялони араби найза чунин зананд ?
یلان عرب نیزه چونین زنند؟
Ҳам акнӯн шуҷоати бёмўзмт
هم اکنون شجاعت بیاموزمت
Ба тири балои дида бар дўзмт
به تیر بلا دیده بر دوزمت
Бигуфт ин ва аз кини дил ҳамла кард
بگفت این و از کین دل حمله کرد
Биоварад шамшери тез аз набард
بیاورد شمشیر تیز از نبرد
Яке зарбатӣ зад шигифтии азим
یکی ضربتی زد شگفتی عظیم
Ки кардаш ба як зарбат ӯро ду ним
که کردش به یک ضربت او را دو نیم
Чу пер ҷаҳондида шуд сарнигӯн
چو پیر جهاندیده شد سرنگون
Ҳамеи гашт аз он захм дар хоку хӯн
همی گشت از آن زخم در خاک و خون
зи қавм банӣ шеба бар шуд хурӯш
ز قوم بنی شیبه بر شد خروش
Дили саракашон андар омад ба ҷӯш
دل سرکشان اندر آمد به جوش
Фишонданд бар сари ҳамаи тираи хок
فشاندند بر سر همه تیره خاک
Бабр дар ҳама ҷома карданд чок
ببر در همه جامه کردند چاک
Гусаст аз тани варақаи орому ҳуш
گسست از تن ورقه آرام و هوش
Таниш на?ил гаван шуд дилаши нили пӯш
تنش نال گون شد دلش نیل پوش
з сустӣ наҷунбед раг дар таниш
ز سستی نجنبید رگ در تنش
Ба хӯн дар шудаи ғарқи пероҳанаш
به خون در شده غرق پیراهنش
Чу бо зӣ ҳаш омад дигар раҳи зи пой
چو با زی هش آمد دگر ره ز پای
БиФтод ва бибаред азу ҳушу рой
بیفتاد و ببرید از و هوش و رای
Сидраи гашт беҳуш ва омад бҳўш
سدره گشت بی هوش و آمد بهوش
Баровард бори чаҳоруми хурӯш
برآورد بار چهارم خروش
Бигуфто : кӣ якборагии сӯхтам
بگفتا: کی یکبارگی سوختم
Дилу дидаи нози брдўхтм
دل و دیدهٔ ناز بردوختم
Марои худ дил аз ошиқии хаста буд
مرا خود دل از عاشقی خسته بود
Ба ҳиҷрони ҷонон дару баста буд
به هجران جانان در و بسته بود
Дил хастаам боз шуд хаста тар
دل خسته ام باز شد خسته تر
Ба тимори ҳиҷрон дару баста тар
به تیمار هجران در و بسته تر
Бад аз ҳиҷр бар пои ман пои банд
بد از هجر بر پای من پای بند
Ба марги падари гашти ҷонами нижанд
به مرگ پدر گشت جانم نژند
Ба ишқи андаруни сабр кардан равост
به عشق اندرون صبر کردن رواست
Ба марги падари сабр кардан хатост
به مرگ پدر صبر کردن خطاست
Бдороӣу нирўдаҳи додгар
بدارای و نیروده دادگر
Ба пайғамбари он фахру зини башар
به پیغمبر آن فخر و زین بشر
Агар бози гирдами азин ҷойгоҳ
اگر باز گردم ازین جایگاه
Магари хостаи кӣна аз кӣнаи хоҳ
مگر خواسته کینه از کینه خواه
Бигуфт ину ҷусташ чу ширии зи ҷой
بگفت این و جستش چو شیری ز جای
Ба хинги ткоўри дароварди пой
به خنگ تکاور درآورد پای
Бапушед хуфтон ва аз бар зира
بپوشید خفتان و از بر زره
Миёни бастаи вази дили кушодаи гиреҳ
میان بسته وز دل گشاده گره
Бабр дар яке теғи марди озмоӣ
ببر در یکی تیغ مرد آزمای
Ба каф дар яке найзаи ҷони рубой
به کف در یکی نیزهٔ جان ربای
Бад-ӣни сон ҳаме рафт фаррухи писар
بدین سان همی رفت فرخ پسر
Ҷигари хаста то назд куштаи падар
جگر خسته تا نزد کشته پدر
Нигунсори худро бирав брФгнд
نگونسار خود را برو برفگند
Ҳаме кард навҳа ба бонги баланд
همی کرد نوحه به بانگ بلند
Гирифт ӯ сари Бобак аз хӯну хок
گرفت او سر بابک از خون و خاک
Ҳаме кард рухсораш аз хоки пок
همی کرد رخسارش از خاک پاک
Ниҳодаи зи меҳри дилаш бар канор
نهاده ز مهر دلش بر کنار
Ду дидаи з ғам карда бади сайли бор
دو دیده ز غم کرده بد سیل بار
Бимолид бар рӯй ӯ рӯй хеш
بمالید بر روی او روی خویش
Рух аз ҳҷрўи зи дард , дил карда риш
رخ از هجرو ز درد، دل کرده ریش
Заминро зи хӯни обаи гул зор кард
زمین را ز خون آبه گل زار کرد
Ҷаҳонро пар аз нола зор кард
جهان را پر از نالهٔ زار کرد
Бадал дар дар дарду ғам боз кард
بدل در در درد و غم باز کرد
Азанда яке шеър оғоз кард
از انده یکی شعر آغاز کرد