Чу дар банд ӯ шуд дарахшндаи моҳ
چو در بند او شد درخشنده ماه
Ниҳод аз тараб рӯй сӯии сипоҳ
نهاد از طرب روی سوی سپاه
Сипоҳ банӣ збаҳи гаштанди шод
سپاه بنی ضبه گشتند شاد
Ҳама ҳамла карданд чун тунди бод
همه حمله کردند چون تند باد
Гирифтанд мар ҳар дуро дар миён
گرفتند مر هر دو را در میان
Шуданд аз тараби шодмону ?данон
شدند از طرب شادمان و دنان
Чу варақа чунон дид ғам хора шуд
چو ورقه چنان دید غم خواره شد
Чу сар гаштае зор ва бечора шуд
چو سر گشته ای زار و بیچاره شد
Бигуфт : эй сарону маони араб
بگفت: ای سران و مهان عرب
Шуҷоъону номи оварони араб
شجاعان و نام آوران عرب
Биҷавӣед рӯй ва биёбед рой
بجویید روی و بیابید رای
Бакӯшед бо ман зи баҳри худоӣ
بکوشید با من ز بهر خدای
Марои андарин кор ёрӣ кунед
مرا اندرین کار یاری کنید
Ба ҷанги андаруни пой дорӣ кунед
به جنگ اندرون پای داری کنید
Магари ёр гум бӯда боз оварам
مگر یار گم بوده باز آورم
Дили душманони зер газ оварам
دل دشمنان زیر گاز آورم
Сабки боби глшоаҳи фаррухи насаб
سبک باب گلشاه فرخ نسب
Хурӯшед ва бадаред бар тани салб
خروشید و بدرید بر تن سلب
Бигуфт : аз паии ҳамияту ному нанг
بگفت: از پی حمیت و نام و ننگ
Бакӯшед أёи номи дорон ба ҷанг
بکوشید أیا نام داران به جنگ
Чу гуфт ин أбои варақа ва бо сипоҳ
چو گفت این أبا ورقه و با سپاه
зи кӣна бар аъдо гирифтанд роҳ
ز کینه بر اعدا گرفتند راه
Ба ҳамлаи дарун зуд бишитофтанд
به حمله درون زود بشتافتند
Мари он қавмро ҷумла дарёфтанд
مر آن قوم را جمله دریافتند
Бсоҷон кӣ андар бало сӯхтанд
بساجان کی اندر بلا سوختند
Басои дида каз тири брдўхтнд
بسا دیده کز تیر بردوختند
Ҳаме то ҷаҳони ҷомаи дӯди ранг
همی تا جهان جامهٔ دود رنگ
Напушед , кӯтаҳ накарданд чанг
نپوشید، کوته نکردند چنگ
Чу гетӣ бапушед шеъри кабӯд
چو گیتی بپوشید شعر کبود
Ду лашкари зи ҳам бози гаштанди зуд
دو لشکر ز هم باز گشتند زود
Рабуданди глшоаҳи дили хоҳ ро
ربودند گلشاه دل خواه را
Бибастанду бурданди он моҳ ро
ببستند و بردند آن ماه را
Чу ду лашкар аз кӣнаи гаштанди боз
چو دو لشکر از کینه گشتند باز
Дил варақа шуд ҷуфти гарму гудоз
دل ورقه شد جفت گرم و گداز
Бигуфто ки : дар ҷанги кушта шудан
بگفتا که: در جنگ کشته شدن
Бааст аз чунин зори зиндаи бадан
بهست از چنین زار زنده بدن
БгФтор бо халқ бикшод лаб
بگفتار با خلق بگشاد لب
Нигар то чаҳ кард он савори араб
نگر تا چه کرد آن سوار عرب
Ҳаме буд то шаб басӣ даргузашт
همی بود تا شب بسی درگذشت
Шбоҳнг бар чархи гардони бгшт
شباهنگ بر چرخ گردان بگشت
Бурун омад аз хайма чун тунди бод
برون آمد از خیمه چون تند باد
Сӯии лашкари душманони рухи ниҳод
سوی لشکر دشمنان رخ نهاد
Абои дрқаҳу дашнау теғи тез
ابا درقه و دشنه و تیغ تیز
Ҳаме рафт танҳо ба хашму ситез
همی رفت تنها به خشم و ستیز
Сипаҳи бади сар андар кашида ба хоб
سپه بد سر اندر کشیده به خواب
Ки бас монда буданд аз ранҷу тоб
که بس مانده بودند از رنج و تاب
Чу оташи дили варақаи тФсидаҳи гарм
چو آتش دل ورقه تفسیده گرم
Ҳаме шуд миёни сипаҳи нарми нарм
همی شد میان سپه نرم نرم
Ҳаме кард бо химҳо дар нигоҳ
همی کرد با خیمها در نگاه
Ба тираи шаби андар ҳаме кард роҳ
به تیره شب اندر همی کرد راه
зи дилбараш ҷое нишоне надид
ز دلبرش جایی نشانی ندید
На аз ҳеҷ ҷои зорӣ ӯ шунид
نه از هیچ جا زاری او شنید
Чу аз дидани дӯсти навмеди гашт
چو از دیدن دوست نومید گشت
Дил ва ҷонаш ларзанда чун беди гашт
دل و جانش لرزنده چون بید گشت
Яке хайма Эй дид олии зи давр
یکی خیمه ای دید عالی ز دور
Ҳаме тофт аз вай чу аз моҳи нур
همی تافت از وی چو از ماه نور
Сабки варақаи зӣ хайма афганд рой
سبک ورقه زی خیمه افگند رای
Боўмиди дидори он дили рубой
باومید دیدار آن دل ربای
Чу аз даври наздик хайма расед
چو از دور نزدیک خیمه رسید
Ба даргоҳи хайма дарун бингаред
به درگاه خیمه درون بنگرید
Ба байғӯлаи хаймаи глшоаҳ ро
به بیغولهٔ خیمه گلشاه را
Бидидаш мари он дили гусали моҳ ро
بدیدش مر آن دل گسل ماه را
Ду гесуаш бар чӯби баста чу санг
دو گیسوش بر چوب بسته چو سنگ
Бибаста чунон чӯб бар риштаи чанг
ببسته چنان چوب بر رشته چنگ
Пас пушт ӯ дастҳо бастаи сахт
پس پشت او دستها بسته سخت
Ғулом аз бар тахт ва ӯ зери тахт
غلام از بر تخت و او زیر تخت
Ҳамаи машки пари чанбараши зери тоб
همه مشک پر چنبرش زیر تاب
Ҳамаи наргиси дилбараши зери об
همه نرگس دلبرش زیر آب
Гули лаъли фомаши ниҳони зери абр
گل لعل فامش نهان زیر ابر
Дили меҳрбонаши ниҳони зери сабр
دل مهربانش نهان زیر صبر
Ғулом аз бар тахт , дили пурситез
غلام از بر تخت، دل پرستیز
Ниҳодаи зи пеши андаруни теғи тез
نهاده ز پیش اندرون تیغ تیز
Тиҳӣ карда бади хайма аз кеҳтарон
تهی کرده بد خیمه از کهتران
зи пайвастагон ва ҳам аз меҳтарон
ز پیوستگان و هم از مهتران
Набад ҷузи ғуломи андари он хаймаи кас
نبد جز غلام اندر آن خیمه کس
Ҳам ӯ буд танҳоу глшоаҳу бас
هم او بود تنها و گلشاه و بس
Яке навбатӣ бар дар хайма бар
یکی نوبتی بر در خیمه بر
Бибаста ба кирдор мурғӣ биппар
ببسته به کردار مرغی بپر
Ниҳода бар он тахти пеши ғулом
نهاده بر آن تخت پیش غلام
Яке қатра мезӣ май лаъли фом
یکی قطره میزی می لعل فام
Ба дасти андараши соғарии пари шароб
به دست اندرش ساغری پر شراب
Ба ранги гули сурху буии гулоб
به رنگ گل سرخ و بوی گلاب
Ғулом аз бар тахти бади ним маст
غلام از بر تخت بد نیم مست
Яке теғи пешу пиёла ба даст
یکی تیغ پیش و پیاله به دست
Фгндаҳи бадӣдори глшоаҳи чашм
فگنده بدیدار گلشاه چشم
Рухии пари зи рашку дилии пари зи хашм
رخی پر ز رشک و دلی پر ز خشم
Ба глшоаҳ гуфтӣ ҳаме ҳар замон
به گلشاه گفتی همی هر زمان
зи кини ҷигар : к-эии фалону фалон
ز کین جگر: کای فلان و فلان
Бикуштӣ ту мари Бобакамро ба қаҳр
بکشتی تو مر بابکم را به قهر
Ба ман бар ҳама нӯш кардӣ чу заҳр
به من بر همه نوش کردی چو زهر
Бародарамро низ киштӣ ба ҷанг
برادرم را نیز کشتی به جنگ
Аё санги дили шӯх беному нанг
ایا سنگ دل شوخ بی نام و ننگ
Гуноҳи туро ҷумла кардам афв
گناه ترا جمله کردم عفو
Надории ҳамеи мари марои ҳам кФў ?
نداری همی مر مرا هم کفو؟
Ман аз варақаи ту бачаи камтарам
من از ورقهٔ تو بچه کمترم
Ки моро нахоҳӣ , ниёе барам
که ما را نخواهی، نیایی برم
Бабандам кунун лоҷарами баста Эй
ببندم کنون لاجرم بسته ای
Дили хеш бо марги пайваста Эй
دل خویش با مرگ پیوسته ای
Ҳам акнӯн ман ин бодаи лаъли фом
هم اکنون من این بادهٔ لعل فام
Хӯрам , чун бихӯрадам бигирам ҳисом
خورم، چون بخوردم بگیرم حسام
Ҳамаи кини дерина пайдо кунам
همه کین دیرینه پیدا کنم
Бгирмт бо қаҳр ва расво кунам
بگیرمت با قهر و رسوا کنم
Ба пеши ту андар ба қаҳру ситам
به پیش تو اندر به قهر و ستم
Чунон чун сазад бо ту бошам баҳам
چنان چون سزد با تو باشم بهم
Саҳаргоҳ бошад кӣ оем ба ҷанг
سحرگاه باشد کی آیم به جنگ
Шавам варақаро зиндаи орм ба чанг
شوم ورقه را زنده آرم به چنگ
Ба пеши ту ормаши бастаи ду даст
به پیش تو آرمش بسته دو دست
Кунамаш аз ғаму ранҷу тимори маст
کنمش از غم و رنج و تیمار مست
Пас онгаҳ бабрами сараш аз қафо
پس آنگه ببرم سرش از قفا
Казу ваз ту дорам фаровони ҷафо
کزو وز تو دارم فراوان جفا
Ҳаме гуфт чунин ва бар кафи шароб
همی گفت چونین و بر کف شراب
Ҳаме ронад глшоаҳ аз дидаи об
همی راند گلشاه از دیده آب
Рӯонаши пар аз дарду дили пари зи печ
روانش پر از درد و دل پر ز پیچ
Сар аз пеши худ бар наёвард ҳеҷ
سر از پیش خود بر نیاورد هیچ
На бо вай ба гуфтор бикшод лаб
نه با وی به گفتار بگشاد لب
На аз кибри хомӯши гашт эй аҷаб !
نه از کبر خاموش گشت ای عجب!
Ғуломи фурӯмоя кон ме бихӯрад
غلام فرومایه کان می بخورد
Нишаст ӯ замонӣ ва тезӣ накард
نشست او زمانی و تیزی نکرد
Пас онгоҳ аз тахт бархест зуд
پس آنگاه از تخت برخاست زود
зи кори фалаки ҳеҷ огаҳ набӯд
ز کار فلک هیچ آگه نبود
Ба наздик ӯ рафт бо хуррамӣ
به نزدیک او رفت با خرمی
Басӣҷед аз баҳри нои мардумӣ
بسیجید از بهر نا مردمی
Бидон рӯй то меҳри бстондш
بدان روی تا مهر بستاندش
Ба нопокии олӯдаи грдондш
به ناپاکی آلوده گرداندش
Ба глшоаҳ чун даст кардаш дароз
به گلشاه چون دست کردش دراز
Дили варақаи мари кӣнаро кард соз
دل ورقه مر کینه را کرد ساز
Нмондши сабурӣ , нмондши қарор
نماندش صبوری، نماندش قرار
Ба хаймаи даруни ҷусти айёри вор
به خیمه درون جست عیار وار
Ба як ҷустан омад ба назд ғулом
به یک جستن آمد به نزد غلام
Бароварду бигузоради ҳиндии ҳисом
برآورد و بگذارد هندی حسام
Ба як захми бигусаст аз тани сараш
به یک زخم بگسست از تن سرش
Каз он захм огаҳ нашуд лашкараш
کز آن زخم آگه نشد لشکرش