Бигуфт ин ва омад зи пешаши бурун

بگفت این و آمد ز پیشش برون

зи дида равон карда ду ҷӯии хӯн

ز دیده روان کرده دو جوی خون

БгФтор бо халқ накушод лаб

بگفتار با خلق نگشاد لب

Бапушед дастии силеҳу салб

بپوشید دستی سلیح و سلب

зи хашм ъаму баҳри нангу набард

ز خشم عم و بهر ننگ و نبرد

Нишаст аз бар бораи раҳи навард

نشست از بر بارهٔ ره نورد

зи ҳӣ банӣ шеба биниҳод рӯй

ز حی بنی شیبه بنهاد روی

Сӯии шом аз баҳри он мҳрҷўӣ

سوی شام از بهر آن مهرجوی

Гуҳӣ ронад нарм ва гуҳӣ ронад гарм

گهی راند نرم و گهی راند گرم

Ба рухи брчкон аз мижаи оби гарм

به رخ برچکان از مژه آب گرم

Дилаш чун ду зулф батон тофта

دلش چون دو زلف بتان تافته

зи дили дори худ ком ноёфта

ز دل دار خود کام نایافته

Бад-ӣни сон ҳаме рафт бегоҳу гоҳ

بدین سان همی رفت بیگاه و گاه

Басаи рӯзи пӯяндаи даҳ рӯзаи роҳ

بسه روز پوینده ده روزه راه

Чу наздикӣ шом омад фароз

چو نزدیکی شام آمد فراز

Бирав гашти кӯтоҳи роҳи дароз

برو گشت کوتاه راه دراز

Дар он вақти гетӣ дигар гашта буд

در آن وقت گیتی دگر گشته بود

Ҳамаи раҳи здздони пар аз кушта буд

همه ره زدزدان پر از کشته بود

Ҷаҳон аз бади халқ эмин набӯд

جهان از بد خلق ایمن نبود

Абии дузду раҳи дор мумкин набӯд

ابی دزد و ره دار ممکن نبود

Чу варақа бар шаҳр наздик шуд

چو ورقه بر شهر نزدیک شد

Бирав рӯзи рухшанда торик шуд

برو روز رخشنده تاریک شد

зи дуздони чиҳил мард гум бӯдагон

ز دزدان چهل مرد گم بودگان

Азин роҳи дорони беҳудагон

ازین راه داران بیهودگان

Ҳама аз камӣни гоҳи бархестанд

همه از کمین گاه برخاستند

Ба пархоши танро биёростанд

به پرخاش تن را بیاراستند

Ҳамаи пеши варақа бурун омаданд

همه پیش ورقه برون آمدند

Талаби кору ҷӯёӣ хӯн омаданд

طلب کار و جویای خون آمدند

Яке пешаш омад аз он чли савор

یکی پیشش آمد از آن چل سوار

Кашида яке ханҷари оби дор

کشیده یکی خنجر آب دار

Чунин гуфт мари варақаро к-эии ҷавон

چنین گفت مر ورقه را کای جوان

Марои боди молу турои бо?дуҷон

مرا باد مال و ترا بادجان

Фурӯди ои зи аспи вараи хеши гир

فرود آی ز اسپ وره خویش گیر

Мадаи ҷон , бидиҳ мол , пандампазир !

مده جان، بده مال، پندم پذیر!

Сутуру силеҳати ҳамин ҷои буна

ستور و سلیحت همین جا بنه

зи чанголи марг ар ҳакимии бҷаҳ

ز چنگال مرگ ار حکیمی بجه

Чу дар пеши варақа чунин кард ёд

چو در پیش ورقه چنین کرد یاد

Ба посухаши варақа забон баргушод

به پاسخش ورقه زبان برگشاد

Бигуфт эй фурӯмояи тираи кеш

بگفت ای فرومایهٔ تیره کیش

Турои беҳтар аз моли ман ҷони хеш

ترا بهتر از مال من جان خویش

Шумо ҳар чиҳил ар чиҳил лашкаред

شما هر چهل ار چهل لشکرید

Ба назд ман аз кӯдакӣ камтаред

به نزد من از کودکی کمترید

Ҳамеи хост аз ваии тамомии силеҳ

همی خواست از وی تمامی سلیح

Сутуру салб бо ҳисому рмиҳ

ستور و سلب با حسام و رمیح

Бадишон чунин гуфт он сарфароз

بدیشان چنین گفت آن سرفراز

Ки ман шери чангами шумо чун гуроз

که من شیر چنگم شما چون گراز

Чу дар кӣнаи ёзм ба шамшери чанг

چو در کینه یازم به شمشیر چنگ

Чаҳ як тан чаҳ сад тан ба пешам ба ҷанг

چه یک تن چه صد تن به پیشم به جنگ

з дуздон наяндешаму дузд ро

ز دزدان نیندیشم و دزد را

Бшоидши кишт аз паии музд ро

بشایدش کشت از پی مزد را

Биёгар салби хоҳӣу асбу соз

بیا گر سلب خواهی و اسب و ساز

Сӯии кӣнау ҷанги мо дасти ёз

سوی کینه و جنگ ما دست یاز

Ки ман сохтам дил ба ҷанги шумо

که من ساختم دل به جنگ شما

Кунам кунад дар ҷанги чанги шумо

کنم کند در جنگ چنگ شما

Бигуфт ин ва аз баҳри нангу набард

بگفت این و از بهر ننگ و نبرد

Бар он ҳар чиҳил мард бар ҳамла кард

بر آن هر چهل مرد بر حمله کرد

Баҳри рухам мардӣ бидӯнием кард

بهر رخم مردی بدونیم کرد

Чу зад теғ бо марг таслим кард

چو زد تیغ با مرگ تسلیم کرد

Чиҳил марди сълўки шамшери зан

چهل مرد صعلوک شمشیر زن

Ҳамаи кишвари оройу лашкари шикан

همه کشور آرای و لشکر شکن

Кушоданд бар як тан аз кӣнаи даст

گشادند بر یک تن از کینه دست

Дмон дар миёни варақа чун пели маст

دمان در میان ورقه چون پیل مست

Ба нӯки сари рмҳу шамшери тез

به نوک سر رمح و شمشیر تیز

Баровард аз он ҳар чиҳил растхез

برآورد از آن هر چهل رستخیز

зи чли марди сълўки сиро бикушт

ز چل مرد صعلوک سی را بکشت

Дгрдр ҳазимат намуданд пушт

دگردر هزیمت نمودند پشت

Чу бо душманаши ҷанг пайваста шуд

چو با دشمنش جنگ پیوسته شد

Бидиҳ ҷои афзӯни таниш хаста шуд

بده جای افزون تنش خسته شد

зи хунаши дили хок бирнг шуд

ز خونش دل خاک بیرنگ شد

зи сустии ҷаҳон бар дилаш танг шуд

ز سستی جهان بر دلش تنگ شد

Ҳаме рафт азуи хӯни чикон бар замин

همی رفت ازو خون چکان بر زمین

Шудаи пари з хунаш намад зину зин

شده پر ز خونش نمد زین و زین

Бидон ҳол шуд то дар шаҳри шом

بدان حال شد تا در شهر شام

Дилаши риш аз ишқу тан аз ҳисом

دلش ریش از عشق و تن از حسام

Ба дарвозаи шаҳри дрбнгрид

به دروازهٔ شهر دربنگرید

Дарахтӣ ва ду чашма об дид

درختی و دو چشمهٔ آب دید

Сӯй чашма ронад аспро ҳамчуи бод

سوی چشمه راند اسپ را همچو باد

зи сустӣ ки буд аз фарси дрФтод

ز سستی که بود از فرس درفتاد

Бад-ӣни ҳол дар сояи беди барг

بدین حال در سایهٔ بید برگ

БиФтод ва биниҳод дилро ба марг

بیفتاد و بنهاد دل را به مرگ

Ҷудои гашти азуи ҳушу давр аз хирад

جدا گشت ازو هوش و دور از خرد

Чу шахсе казу ҷони зи тани брпрд

چو شخصی کزو جان ز تن برپرد

Сутураи раҳи анҷом ӯ раҳбараш

ستوره ره انجام او رهبرش

Бпои истодаи фарози сараш

بپای ایستاده فراز سرش

Қазои худовандро шоҳи шом

قضای خداوند را شاه شام

Ки бади шӯии глшоаҳи фархундаи ном

که بد شوی گلشاه فرخنده نام

Ҳаме омад аз дашти нахчиргоҳ

همی آمد از دشت نخچیرگاه

Абои боз ва бо юзу хайлу сипоҳ

ابا باز و با یوز و خیل و سپاه

Чу аз раҳ ба наздик чашма расед

چو از ره به نزدیک چشمه رسید

Яке марди маҷрӯҳ саргашта дид

یکی مرد مجروح سرگشته دید

Ҷавонии накӯи қомату хуб рӯй

جوانی نکو قامت و خوب روی

Ҳама рӯй рангу ҳамаи мӯии буи

همه روی رنگ و همه موی بوی

з сунбул дамид хаттии гирди моҳ

ز سنبل دمید خطی گرد ماه

Фгндаҳ бар он хоки зору табоҳ

فگنده بر آن خاک زار و تباه

Шудаи ғарқа дар хӯни зи сар то қадам

شده غرقه در خون ز سر تا قدم

Бипечед мари шоҳро дили зи ғам

بپیچید مر شاه را دل ز غم

Бирав бар дили шоҳ кишвар бсухт

برو بر دل شاه کشور بسوخت

Ҳамеи ҷонаш аз меҳр ӯ барфурӯхт

همی جانش از مهر او برفروخت

Ҷавонмарде буд дар шаҳи зи насл

جوانمردیی بود در شه ز نسل

Абои насли некӯ буд фазлу асл

ابا نسل نیکو بود فضل و اصل

Бифармуд то бар гирифтанд зуд

بفرمود تا بر گرفتند زود

Марвро аз он ҷойгаҳи ҳамчуи дӯд

مرو را از آن جایگه همچو دود

Чу бардоштандаш бирафтанду барад

چو برداشتندش برفتند و برد

Ба қасри шаҳ ӯро ба ходими супурд

به قصر شه او را به خادم سپرد

Канизаки бад ӯро яке кордон

کنیزک بد او را یکی کاردان

Хирадманду ҳушёру бсёрдон

خردمند و هشیار و بسیاردان

Марвро ба даст парастор дод

مرو را به دست پرستار داد

Бадв гуфташу мол бисёр дод

بدو گفتش و مال بسیار داد

Бигуфто бирав бар ҳаме бар бакор

بگفتا برو بر همی بر بکار

Дилаш давр кун аз ғами рӯзгор

دلش دور کن از غم روزگار

Чу мискини тан варақа омад бҳўш

چو مسکین تن ورقه آمد بهوش

Дилу дида ва мағзаш омад ба ҷӯш

دل و دیده و مغزش آمد به جوش

Бигуфт эй ҷўомрди фархунда рӯй

بگفت ای جوامرد فرخنده روی

Чаҳ номии ту ва аз куҷое бигӯӣ

چه نامی تو و از کجایی بگوی

Бар варақа шуд дар замони шоҳи шом

بر ورقه شد در زمان شاه شام

Бхўшӣ бипурсед ва кардаш салом

بخوشی بپرسید و کردش سلام

Ниҳон кард номи худ он сарфароз

نهان کرد نام خود آن سرفراز

Ки будаш бадӣдори он бути ниёз

که بودش بدیدار آن بت نیاز

Бидон то кас ӯро надонад ки кист

بدان تا کس او را نداند که کیست

Надонад ки аҳволи он шер чист

نداند که احوال آن شیر چیست

Бигуфташ ки ман насри бен Аҳмадам

بگفتش که من نصر بن احمدم

Бҳии хзоъаҳи даруни бхрдм

بحی خزاعه درون بخردم

Ба бозоргонӣ кунам қасди роҳ

به بازارگانی کنم قصد راه

Ба ҳар шаҳр ва ҳар ҳӣ ва ҳар ҷойгоҳ

به هر شهر و هر حی و هر جایگاه

Кунун чун расидами бад-ӣни ҳаду бум

کنون چون رسیدم بدین حد و بوم

Ба ман боз хӯрданд дуздон шавам

به من باز خوردند دزدان شوم

Ба шамшер карданд бар ман камӣн

به شمشیر کردند بر من کمین

Бхстндм эй подшоҳи замин

بخستندم ای پادشاه زمین

Ба дами як тану роҳи дорони басӣ

به دم یک تن و راه داران بسی

Набад ҷузи худованди ёрам касе

نبد جز خداوند یارم کسی

Замонӣ ба кӣнаи броўихтм

زمانی به کینه برآویختم

Чу бисёр гаштанд бигурехтам

چو بسیار گشتند بگریختم

Ббрднд гум бӯдагон моли ман

ببردند گم بودگان مال من

Чунин буд Аё Подшаҳи ҳоли ман

چنین بود ایا پادشه حال من

Ба наздик глшоаҳ шуд шоҳи шом

به نزدیک گلشاه شد شاه شام

Бигуфт эй длороми фархундаи ном

بگفت ای دلارام فرخنده نام

Барра бар яке хаста дил ёфтам

بره بر یکی خسته دل یافتم

МФоҷои зираи сӯй ӯ тофтам

مفاجا زِرَه سوی او تافتم

Ҷавонии накӯ рӯйу фархундаи рой

جوانی نکو روی و فرخنده رای

Сиришта таниши зоФрини худоӣ

سرشته تنش زآفرین خدای

Биоварадам он зори дили хаста ро

بیاوردم آن زار دل خسته را

Мар он гашта маҷрӯҳи дили хаста ро

مر آن گشته مجروح دل خسته را

зи чоҳаши магари сӯии гоҳи оварем

ز چاهش مگر سوی گاه آوریم

Ба дармони таниши сӯии роҳи оварем

به درمان تنش سوی راه آوریم

Сазад гар бирав меҳрбонӣ кунӣ

سزد گر برو مهربانی کنی

Варо чанд гуҳ мизбонӣ кунӣ

ورا چند گه میزبانی کنی

Бадв гуфт глшоаҳ чунин кунам

بدو گفت گلشاه چونین کنم

Ман ин корро худ ба ойин кунам

من این کار را خود به آیین کنم

Куҷо бар ғарибони ранҷи озмоӣ

کجا بر غریبان رنج آزمای

Ббхшўд бояд зи баҳри худоӣ

ببخشود باید ز بهر خدای

Кӣ глшоаҳ аз эзади пдирФтаҳ буд

کی گلشاه از ایزد پدیرفته بود

Бдонгаҳи куҷои варақа зу рафта буд

بدانگه کجا ورقه زو رفته بود

Кӣ ҳар гуҳ кӣ ояд ғарибяши пеш

کی هر گه کی آید غریبیش پیش

Марвро бдордш чун ҷони хеш

مرو را بداردش چون جان خویش

Магари варақаро дида бошад бароа

مگر ورقه را دیده باشد براه

Ваё карда бошад биравяш нигоҳ

ویا کرده باشد برویش نگاه

Парастандае буд глшоаҳ ро

پرستنده ای بود گلشاه را

Ки монандаи будӣ мари он моҳ ро

که ماننده بودی مر آن ماه را

Бадв гуфт глшоаҳи рӯи зии ҷавон

بدو گفت گلشاه رو زی جوان

з дил бош бар ҷон ӯ меҳрбон

ز دل باش بر جان او مهربان

Ҳар онч аз ту хоҳад зи бахту сиришт

هر آنچ از تو خواهد ز بخت و سرشت

зи талху зи ширин ва аз хубу зишт

ز تلخ و ز شیرین و از خوب و زشت

Нигар сар нтобӣ зи фармони ӯй

نگر سر نتابی ز فرمان اوی

Ба хизматгарӣ тоза кун ҷони ӯй

به خدمت گری تازه کن جان اوی

Шаҳ шом рафташ бар варақаи шод

شه شام رفتش بر ورقه شاد

Бигуфт эй ҷавонмарди фаррухи нажод

بگفت ای جوانمرد فرخ نژاد

Ҳамаанда аз дили стрдми туро

همه انده از دل ستردم ترا

Бад-ӣн ҳар ду ходими супурдами туро

بدین هر دو خادم سپردم ترا

Ду фаррухи парастор ном оваранд

دو فرخ پرستار نام آورند

Ба хизмати турои рӯз ва шаб дархуранд

به خدمت ترا روز و شب درخورند

Яке чанд гуҳ бош меҳмони ман

یکی چند گه باش مهمان من

Фидои ту боди ин тану ҷони ман

فدای تو باد این تن و جان من

Ки бар мустамандӣу маҷрӯҳу суст

که بر مستمندی و مجروح و سست

Аз эдар Марв то нагардӣ дуруст

از ایدر مرو تا نگردی درست

Канизак ба пешаш ба хизмати миён

کنیزک به پیشش به خدمت میان

Бибаст он парии чеҳраи меҳрбон

ببست آن پری چهرهٔ مهربان

Ба ҳар соъатӣ чанд раҳи сӯии ӯй

به هر ساعتی چند ره سوی اوی

Шудӣ ва бидидӣ накӯ рӯй ӯй

شدی و بدیدی نکو روی اوی

Бигуфтӣ ки эй хастаи солу моҳ

بگفتی که ای خستهٔ سال و ماه

зи ман ҳоҷатӣ ва орзӯе бихоҳ

ز من حاجتی و آرزویی بخواه

Бадви варақаи ошиқи мубтало

بدو ورقهٔ عاشق مبتلا

Дуо кардӣ ва гуфтӣ андари дуо

دعا کردی و گفتی اندر دعا

Расоноади кадбонуатро худоӣ

رساناد کدبانوت را خدای

Бҳрчи он варои орзўисти вароӣ

بهرچ آن ورا آرزویست ورای

Канизаки чўзии бонӯии бонувон

کنیزک چوزی بانوی بانوان

Шудӣ ёд кардӣ ҳадиси ҷавон

شدی یاد کردی حدیث جوان

Сабк боз додяш глшаҳи ҷавоб

سبک باز دادیش گلشه جواب

Ки эзад кунод ин дуои мустаҷоб

که ایزد کناد این دعا مستجاب

Баромади барин ҳол бар рӯз чанд

برآمد برین حال بر روز چند

Абри варақа бар сахттар гашти банд

ابر ورقه بر سخت تر گشت بند

БФрсўд дар ишқ , сабраш намонад

بفرسود در عشق، صبرش نماند

Парастори глшоаҳро пеш хонд

پرستار گلشاه را پیش خواند

Бигуфто бипурсам ҳадисии туро

بگفتا بپرسم حدیثی ترا

Чу гуфтам ҷавобӣ бидиҳ мари маро

چو گفتم جوابی بده مر مرا

Канизак бигуфт ончӣ гӯйӣ бигӯӣ

کنیزک بگفت آنچه گویی بگوی

Ҳар ончи орзўист аз ман биҷавӣ

هر آنچ آرزویست از من بجوی

Бигуфто ки дар шаҳр дар ҳади шом

بگفتا که در شهر در حد شام

Яке хуб рӯйаст глшоаҳи ном

یکی خوب رویست گلشاه نام

Ту ҷое хабари ёФттӣ аз вай ?

تو جایی خبر یافتتی از وی؟

Ва ё ҳеҷ дидстӣ ӯро биравӣ ?

و یا هیچ دیدستی او را بروی؟

Канизак бигуфто чаҳ гӯйии ҳаме !

کنیزک بگفتا چه گویی همی!

Бад-ӣни орзӯ дар чаҳ ҷӯии ҳаме !

بدین آرزو در چه جویی همی!

Ки ин қасри глшоаҳро масканаст

که این قصر گلشاه را مسکنست

Зан шоҳ шомаст ва тоҷ манаст

زن شاه شامست و تاج منست

Дили варақа дар бар тапидан гирифт

دل ورقه در بر تپیدن گرفت

Сиришк аз ду чашмаш давидан гирифт

سرشک از دو چشمش دویدن گرفت

Бҳрик ки аз шоҳи шом ӯ ситад

بهریک که از شاه شام او ستد

Якеро бадв додам имрӯзи сад

یکی را بدو دادم امروز سد

Азин рӯй зорӣ ҳаме кард ва гуфт

ازین روی زاری همی کرد و گفت

Ки то чун буд ҳоли ман дар наҳуфт

که تا چون بود حال من در نهفت

Бигуфт эй канизаки зи баҳри худоӣ

بگفت ای کنیزک ز بهر خدای

Барин хастаи дил бар машав тираи рой

برین خسته دل بر مشو تیره رای

Маро наздат имрӯз як ҳоҷатаст

مرا نزدت امروز یک حاجتست

Ки ҷони маро андарин роҳатаст

که جان مرا اندرین راحتست

Канизак бигуфто чаҳ ҳоҷат ? бигӯӣ !

کنیزک بگفتا چه حاجت؟ بگوی!

Чунин гуфт варақа ки эй хуб рӯй

چنین گفت ورقه که ای خوب روی

Чаҳ бошад ки ин нағзи ангуштарӣ

چه باشد که این نغز انگشتری

Бигирӣу наздики глшаҳи барӣ

بگیری و نزدیک گلشه بری

Канизак бигуфто ки эй тираи рой

کنیزک بگفتا که ای تیره رای

Надории ҳамеи ҳеҷ шарм аз худоӣ

نداری همی هیچ شرم از خدای

Ки май бадсиголии бад-ӣни хонадон

که می بدسگالی بدین خاندان

зи ту зишттар ман надидам ҷавон

ز تو زشت تر من ندیدم جوان

Марои ёргӣ кӣ буд кин сухан

مرا یارگی کی بود کاین سخن

Кунам арза дар пеши он срўбн

کنم عرضه در پیش آن سروبن

Ки ӯ худ шабу рӯз аз ранҷу печ

که او خود شب و روز از رنج و پیچ

Наёсоед аз дарди вази нолаи ҳеҷ

نیاساید از درد وز ناله هیچ

зи варақаи шабу рӯз ёд оварад

ز ورقه شب و روز یاد آورد

Гуҳу бега аз баҳр ӯ ғам хӯрд

گه و بیگه از بهر او غم خورد

Наёрад азуи ёди карданаши шӯй

نیارد ازو یاد کردنش شوی

Заврақааст ӯро ҳама гуфту гӯй

زورقه است اورا همه گفت و گوی

Азин ном гуяд ҳамаи рӯзу шаб

ازین نام گوید همه روز و شب

Нагӯяд ҷузин номи худ эй аҷаб

نگوید جزین نام خود ای عجب

Ту доне ки варақа ки бошад ? бигӯӣ

تو دانی که ورقه که باشد؟ بگوی

Ба майдони дроФкни ?ҳуллои зуди гӯй

به میدان درافکن هلا زود گوی

Бигуфт ин ва аз варақа бартофт рӯй

بگفت این و از ورقه برتافت روی

Бигуфт ин кӣ гуфтӣ дигар раҳ магӯӣ

بگفت این کی گفتی دگر ره مگوی

зи гуфтори он меҳрбони парастор

ز گفتار آن مهربان پرستار

Ббди варақаи ғамнок ва бигирист зор

ببد ورقه غمناک و بگریست زار

зи шодии ҳам онгаҳ брхи бршкФт

ز شادی هم آنگه به رخ برشکفت

зи дилбар ба дил бар ҳадисон бигуфт

ز دلبر به دل بر حدیثان بگفت

Ба саҷдаи дарафтод ва гуфт эй худоӣ

به سجده درافتاد و گفت ای خدای

Азин гуфта равшан ту кардем рой

ازین گفته روشن تو کردیم رای

Дарин кори сабрии даҳ акнӯн маро

درین کار صبری ده اکنون مرا

Ки то рӯзу шаб шукр гӯям туро

که تا روز و شب شکر گویم ترا

з ъам ман акнӯн ту додам бихоҳ

ز عم من اکنون تو دادم بخواه

Ки вақтаст то умр бошад табоҳ

که وقتست تا عمر باشد تباه

Ки бишикаст аҳди ман он сангдил

که بشکست عهد من آن سنگدل

Ки гаштам аз он сангдили тнгдл

که گشتم از آن سنگدل تنگدل

Наомад бакори он зару симу мол

نیامد بکار آن زر و سیم و مال

Ки ман оваредам зи наздики хол

که من آوریدم ز نزدیک خال

зи тимори дили дори саргашта буд

ز تیمار دل دار سرگشته بود

Замини зи оби чашми ваии оғишта буд

زمین ز آب چشم وی آغشته بود

Дили он парастор бар вай бсухт

دل آن پرستار بر وی بسوخت

з нолидан ӯ Рахш барфурӯхт

ز نالیدن او رخش برفروخت

Нагуфт ин сухани ҳеҷ дар пеши ӯй

نگفت این سخن هیچ در پیش اوی

Бурун рафт ва аз вай битобед рӯй

برون رفت و از وی بتابید روی

Чу се рӯзи азин ҳол бигузашт беш

چو سه روز ازین حال بگذشت بیش

Дигар раҳи парасторро хонд пеш

دگر ره پرستار را خواند پیش

зи баҳри канизаки баромад ба пой

ز بهر کنیزک برآمد به پای

Бигуфт эй канизаки зи баҳри худоӣ

بگفت ای کنیزک ز بهر خدای

Сухан бишинав ва ҳоҷатам кун раво

سخن بشنو و حاجتم کن روا

Раҳо кун раҳеро зи меҳнати раҳо

رها کن رهی را ز محنت رها

Бигуфташ ҳамаи ҳуҷҷат ту равост

بگفتش همه حجت تو رواست

Ҷузи он як сухани кон тариқ хатост

جز آن یک سخن کآن طریق خطاست

Чунин гуфт варақаи яке ҷоми шер

چنین گفت ورقه یکی جام شیر

Ба назд ман ор эй бути дасти гир

به نزد من آر ای بت دست گیر

Кӣ бар ту сухани гуфтану доварӣ

کی بر تو سخن گفتن و داوری

Наҳуфта кунам дар ваии ангуштарӣ

نهفته کنم در وی انگشتری

Чу шер орзӯ оядаш пеш бар

چو شیر آرزو آیدش پیش بر

Ба наздики кадбонуии хеш бар

به نزدیک کدبانوی خویش بر

Ки хӯрд араби шеру хурмо буд

که خورد عرب شیر و خرما بود

Азин ду араби ношикеб буд

ازین دو عرب ناشکیبا بود

Магар чун хӯрд шер бе доварӣ

مگر چون خورد شیر بی داوری

Бибинад ба ҷоми андари ангуштарӣ

ببیند به جام اندر انگشتری

Ҳаминаст ҳоҷати марои сӯии ту

همین است حاجت مرا سوی تو

Аё ҷони ман банда рӯй ту

ایا جان من بندهٔ روی تو

Канизак бигуфто чу бинад чунин

کنیزک بگفتا چو بیند چنین

Чаҳ гуяд ки чун аўФтодсти ин

چه گوید که چون اوفتادست این

Бадв гуфт варақа ки гуфтӣ савоб

بدو گفت ورقه که گفتی صواب

Азин хастаи дил боз бишинав ҷавоб

ازین خسته دل باز بشنو جواب

Чу кадбонуат бинад ангуштарӣ

چو کدبانوت بیند انگشتری

Агар бо ту ҷӯяд раҳи доварӣ

اگر با تو جوید ره داوری

Чунин гӯй бо бонӯии бонувон

چنین گوی با بانوی بانوان

Ҳамоно фитодаст азин миҳмон

همانا فتادست ازین میهمان

Ки мешер хӯрдаст аз лоғарӣ

که می شیر خوردست از لاغری

Фитодаст аз ангушташи ангуштарӣ

فتادست از انگشتش انگشتری

Бирав онч гуфтам ту фармон бикун

برو آنچ گفتم تو فرمان بکن

Казин шод гардад дили сарви бен

کزین شاد گردد دل سرو بن

Канизак бадв гуфт кови мари туро

کنیزک بدو گفت کاو مر ترا

Чаҳ донад ва ё ту чаҳ донеи варо

چه داند و یا تو چه دانی ورا

Набояд ки бар ҷонат ояд газанд

نباید که بر جانت آید گزند

Бахуд бар бибахшоӣ эй мустаманд

بخود بر ببخشای ای مستمند

Ки кадбонуам ҳаст воломнш

که کدبانوم هست والامنش

Гурезанда аз мардуми бади куниш

گریزنده از مردم بد کنش

Валикини маро бар ту эй дили кӣиб

ولیکن مرا بر تو ای دل کئیب

Ҳаме раҳмат ояд кунун эй ғариб

همی رحمت آید کنون ای غریب