Бигуфт ину дармонд дар ғами асир

بگفت این و درماند در غم اسیر

Ситади хотам ва дар Фгндш ба шер

ستد خاتم و در فگندش به شیر

Ба кадбонуаши барад бо биму дард

به کدبانوش برد با بیم و درد

Ситади шери глшоаҳ , лухтӣ бихӯрад

ستد شیر گلشاه، لختی بخورد

Падед омад ангуштарии андари ӯй

پدید آمد انگشتری اندر اوی

Чу дид он бути дилбари меҳри ҷӯй

چو دید آن بت دلبر مهر جوی

Ҳамаи мағзаш аз меҳри пурҷӯши гашт

همه مغزش از مهر پرجوش گشت

БиФтод бар ҷой ва бе ҳуши гашт

بیفتاد بر جای و بی‌هوش گشت

Канизаки зи кирдор ӯ хира монад

کنیزک ز کردار او خیره ماند

Ба дил дар ҷаҳони офаринро бихонад

به دل در جهان‌آفرین را بخواند

Ба рухсор ӯ бар бгстрди об

به رخسار او بر بگسترد آب

Аз он об глшаҳ даромад зи хоб

از آن آب گلشه درآمد ز خواب

Бадв гуфт дар шери ангуштарӣ

بدو گفت در شیر انگشتری

Ки афганд ? бар гӯй бедоварӣ !

که افگند؟ بر گوی بی‌داوری‌!

Канизак бигуфт эй шаҳи бонувон

کنیزک بگفت ای شه بانوان

Ҳамоно зи ангушти ин миҳмон

همانا ز انگشت این میهمان

Гуҳи шер хӯрдан фитод андрўӣ

گه شیر خوردن فتاد اندروی

Ки гашта сет аз мӯя монанди мӯӣ

که گشته‌ست از مویه مانند موی

Ба дил гуфт глшоаҳ ки эзади яке сет

به دل گفت گلشاه که‌ایزد یکی‌ست

Ки хотами биҷузи хотам варақа нест

که خاتم بجز خاتم ورقه نیست

Канизакашро дод фармон ки ҳин

کنیزکش را داد فرمان که هین

Бирав сӯии он марди андӯҳгин

برو سوی آن مرد اندوهگین

Бигӯ каз дар қасри беруни хиром

بگو کز در قصر بیرون خرام

Ки то ман зи хонаи броим ба бом

که تا من ز خانه برآیم به بام

Чунон бади муроди маи раби параст

چنان بُد مراد مه رب‌پرست

Ки то бар расад кин ҷавон варақа ҳаст ?

که تا بر رسد کاین جوان ورقه هست؟

Бигуфто набошад ки бошад ҷузи ӯй

بگفتا نباشد که باشد جز اوی

Ҷуз ӯро намӯдан маҳоласт рӯй

جز او را نمودن محال است روی

Канизаки сӯй варақа омад чу бод

کنیزک سوی ورقه آمد چو باد

Бар ӯ кард гуфтори глшоаҳи ёд

بر او کرد گفتار گلشاه یاد

Бурун рафт аз қасри варақа ба дар

برون رفت از قصر ورقه به در

Баромад ба боми он бути сим бар

برآمد به بام آن بت سیم‌بر

зи пинҳони сӯй варақа кардаш нигоҳ

ز پنهان سوی ورقه کردش نگاه

Ҳаме дид дар ишқ гашта табоҳ

همی‌دید در عشق گشته تباه

Ду чашмаши пари обу дилии пари зи хӯн

دو چشمش پر آب و دلی پر ز خون

Ҳамеи ҷонаш аз дида омад бурун

همی جانْش از دیده آمد برون

Чу глшоаҳи рухсор варақа бидид

چو گلشاه رخسار ورقه بدید

Яке боди сард аз ҷигар баркашид

یکی باد سرد از جگر برکشید

Бигуфт оҳу з пой шуд сарнигӯн

بگفت آه و ز‌پای شد سرنگون

з боло даромад ба хоки андарун

ز بالا درآمد به خاک اندرون

Чу варақа бидид он длором ро

چو ورقه بدید آن دلارام را

Мари он моҳи хуши хуии пидром ро

مر آن ماه خوش‌خوی پدرام را

Бинолед вази дард дил гуфт оҳ

بنالید وز درد دل گفت آه

Даромад сараши сӯии хоки сиёҳ

درآمد سرش سوی خاک سیاه

Бидид он маринро ва ин мари варо

بدید آن مرین را و این مر ورا

Дил ҳар ду сӯзони бади андари баро

دل هر دو سوزان بد اندر برا

Баромади з ҳар ду ба як раҳи хурӯш

برآمد ز هر دو به یک‌ره خروش

з ҳар ду ба як роҳ бибаред ҳуш

ز هر دو به یک‌راه ببرید هوش

Замонии баромад , ба ҳуш омаданд

زمانی برآمد، به هوش آمدند

Дигарбораи андар хурӯш омаданд

دگرباره اندر خروش آمدند

Канизак ба болоу варақа ба зер

کنیزک به بالا و ورقه به زیر

Бидиданд ҳар икдгрро далер

بدیدند هر یکدگر را دلیر

Ба зер омад аз боми он длбро

به زیر آمد از بام آن دلبرا

Ҳамон сӯхтаи варақа аз дар даро

همان سوخته ورقه از در درا

Чунин гуфт глшоаҳи к-эии ибн ъам

چنین گفت گلشاه کای ابن عم

Ҳаме хӯн шуд андар барам дили зи ғам

همی خون شد اندر برم دل ز غم

Кунун чашмам эй ёри меҳри озмоӣ

کنون چشمم ای یار مهر آزمای

Ба дидор ту кард равшани худоӣ

به دیدار تو کرد روشن خدای

Бигуфт ин ва биниҳод сар бар замин

بگفت این و بنهاد سر بر زمین

Ба саҷда ба пеши ҷаҳони офарин

به سجده به پیش جهان‌آفرین

Ба саҷдаи даруни бори дигари хурӯш

به سجده درون بار دیگر خروش

Баровард , аз ваии чикони гашти ҳуш

برآورد‌، از وی چکان گشت هوش

Чунон дид варақа ки барги дарахт

چنان دید ورقه که برگ درخت

Билразед ва бар худ бипечед сахт

بلرزید و بر خود بپیچید سخت

Баромадаши оҳ ва фурӯрафт дам

برآمدش آه و فرورفت دَم

БиФтод бар хоки тории зи ғам

بیفتاد بر خاک تاری ز غم

Ду дили хаста бар рӯй хоки сиёҳ

دو دل‌خسته بر روی خاک سیاه

Фитода , бар он хок гашта табоҳ

فتاده، بر آن خاک گشته تباه

Канизак фурӯ монад андари замон

کنیزک فرو ماند اندر زمان

Гуҳӣ шуд барин ва гуҳӣ шуд бар он

گهی شد برین و گهی شد بر آن

Прагаанд бар рӯй он ҳар ду об

پراگند بر روی آن هر دو آب

Бурун омаданд он ду ошиқи зи хоб

برون آمدند آن دو عاشق ز خواب

Дил ҳар ду мискини рамидаи зи дард

دل هر دو مسکین رمیده ز درد

Бронднди хуноба бар рӯй зард

براندند خونابه بر روی زرد

Сросимаҳи глшоаҳи фархунда рӯй

سرآسیمه گلشاه فرخنده‌روی

Давидаш бар варақаи меҳри ҷӯ ӣ

دویدش بر ورقهٔ مهر‌جو‌ی

Ба варақа бигуфт : эзади додгар

به ورقه بگفت: ایزد دادگر

Ба гӯшами расоноади марги падар

به گوشم رساناد مرگ پدر

Ки бар мо ду бечора кардаш ситам

که بر ما دو بیچاره کردش ستم

Бад-ӣни сон ҷудо кард моро зи ҳам

بدین سان جدا کرد ما را ز هم

Валикин ба охир шавад хуби кор

ولیکن به آخر شود خوب کار

Агар даст ёбем бар рӯзгор

اگر دست یابیم بر روزگار

Бигуфт ин ва кас кард глшаҳ ба шӯй

بگفت این و کس کرد گلشه به شوی

Ба наздик худ хондаш он хуб рӯй

به نزدیک خود خواندش آن خوب‌روی

Ба наздик глшоаҳ шуд шоҳи шом

به نزدیک گلشاه شد شاه شام

Маӣ дид бо лъбтии каши хиром

مهی دید با لعبتی کش خرام

Чикон ҳар дуро хӯн бар рӯй зард

چکان هر دو را خون بر روی زرد

Наҳуфтаи рух ҳар ду дар хоку гирд

نهفته رخ هر دو در خاک و گرد

Ба глшаҳ бигуфт : эй санам ҳол чист

به گلشه بگفت: ای صنم حال چیست

Чаро нолӣ ва ин ҷавонмард кист ?

چرا نالی و این جوانمرد کیست؟

Бигуфт : ин ҷавонро ндонӣ ҳаме ?

بگفت: این جوان را ندانی همی؟

Ки кардӣ бирав меҳрбонии ҳаме

که کردی برو مهربانی همی

Марви ро баи даст худ оварда Эй

مرو رابه دست خود آورده‌ای

Диламро бадв шодмон карда Эй

دلم را بدو شادمان کرده‌ای

Бигуфто надонам , ту бар гӯии ном

بگفتا ندانم، تو بر گوی نام

Бигуфто ки варақаи сети ибн ?ил ҳамам

بگفتا که ورقه‌ست ابن ال‌همام

Ба наздики ӯии сети ҷону дилам

به نزدیک اوی‌ست جان و دلم

зи ҷону дили хеш чун бугсалам ?

ز جان و دل خویش چون بگسلم‌؟

Мабодои маро рӯй бе рӯй ӯй

مبادا مرا روی بی روی اوی

Ба глшоаҳ гуфт онгаҳе шӯии ӯй :

به گلشاه گفت آنگهی شوی اوی:

Агар ин ҷавони мари туро буд ҷуфт

اگر این جوان مر ترا بود جفت

Чаро номи худ рост бо ман нагуфт ?

چرا نام خود راست با من نگفت؟

Ки то ман варои хуби бнўохтӣ

که تا من ورا خوب بنواختی

Ҳақ ӯ сазовор бишнохтӣ

حق او سزاوار بشناختی

Бадв гуфт : аз ҳишмату шарм ро

بدو گفت: از حشمت و شرم را

Нигаҳ кардани ҳақи озарм ро

نگه کردن حق آزرم را

Чунин гуфт глшоаҳро шоҳи шом :

چنین گفت گلشاه را شاه شام:

Ки эй дилбари лаъибати неки ном

که ای دلبر لعبت نیک‌نام

Марвро бар хештан ҷой кун

مرو را بر خویشتن جای کن

Сӯии меҳр ҷустан яке рой кун

سوی مهر جستن یکی رای کن

Марвро ту аз худ гусаста макун

مرو را تو از خود گسسته مکن

Марин хастаи дилро ту баста макун

مرین خسته‌دل را تو بسته مکن

Бигуфт ин шаҳи шом ва шуд бози ҷой

بگفت این شه شام و شد باز جای

Ба дилдор дод он бути дилрабоӣ

به دلدار داد آن بت دلربای

Аз он ҷойгаҳ ҳар ду бархестанд

از آن جایگه هر دو برخاستند

Яке ҷой зебо биёростанд

یکی جای زیبا بیاراستند

Ба қасри андараш ҷойгоҳ сохтанд

به قصر اندرش جایگاه ساختند

Яке ҷой некӯ бипардохтанд

یکی جای نیکو بپرداختند

Чу ҷони азизаш ҳаме доштанд

چو جان عزیزش همی‌داشتند

зи пешаш ба як зарра нагузоштанд

ز پیشش به یک ذره نگذاشتند

Чу биниҳод хуршеди афсари зи сар

چو بنهاد خورشید افسر ز سر

Кушод аз миёни чархи заррини камар ,

گشاد از میان چرخ زرین‌کمر‌،

Шаҳ шом омад ба наздики шом

شه شام آمد به نزدیک شام

Ба наздики он ҳар ду моҳи тамом

به نزدیک آن هر دو ماه تمام

Мари он хастаи дили варақаро пеш хонд

مر آن خسته‌دل‌ ورقه را پیش خواند

Нўозидш ва ҳам бар худ нишонд

نوازیدش و هم برِ خود نشاند

Бигуфт : эй ҷигари хастаи рӯзгор

بگفت: ای جگر خستهٔ روزگار

Чаро чун бдидмти зи оғози кор

چرا چون بدیدمت ز آغاز کار

Накардӣ марои огаҳ аз кори хеш ?

نکردی مرا آگه از کار خویش‌؟

Нигаҳ доштӣ розу асрори хеш

نگه داشتی راز و اسرار خویش

Ки то ман ҳақат ҳеҷ нашнохтам

که تا من حقت هیچ نشناختم

Чунон чун ббоисти ннўохтм

چنان چون ببایست ننواختم

Бигуфт : аз паии ҳурмату ҷоҳ ро

بگفت: از پی حرمت و جاه را

Бадӣ худ накардам ман ин роҳ ро

بدی خود نکردم من این راه را

Нишастанду ронданди чандон сухан

نشستند و راندند چندان سخن

Бкрднди нави розҳои куҳан

بکردند نو رازهای کهن

Шаҳи шоми глшоаҳро гуфт : ғам

شه شام گلشاه را گفت: غم

Мадори инч ва биншин абои ибн ъам

مدار ایچ و بنشین ابا ابن عم

Кушоеди ҳин пардаи роз ро

گشایید هین پردهٔ راز را

Нишинед боз аз паии ноз ро

نشینید باز از پی ناز را

Вагаратон ҳаме ҳишмат ояд зи ман ,

و گرتان همی حشمت آید ز من،

Битарсед ки анда фазояд зи ман ,

بترسید که‌انده فزاید ز من،

Ман инак бурун рафт хоҳам з дар

من اینک برون رفت خواهم ز در

Шумо ғмгсори яд бо икдгр .

شما غمگسار‌ید با یکدگر.

Чу ман рафта бошам ба ороми гоҳ

چو من رفته باشم به آرام‌گاه

Шумо хуб доред ойину роҳ

شما خوب دارید آیین و راه

Бигуфт ин суханро ва барпоӣ хост

بگفت این سخن را و برپای خاست

Бар ошиқон , гуфт , бӯдан хатост

بر عاشقان، گفت، بودن خطاست

Бурун рафт бо макру талбису банд

برون رفت با مکر و تلبیس و بند

з назд ду бечораи мустаманд

ز نزد دو بیچارهٔ مستمند

Ба байғӯлае дар ниҳони гашти шоҳ

به بیغوله‌ای در نهان گشت شاه

Ҳаме кард дуздидаи зони сӯи нигоҳ

همی‌کرد دزدیده زآن سو نگاه

Ки то дар намехатое равад

که تا در میانشان خطایی رود

Ҳадисии бад ва носазое равад

حدیثی بد و ناسزایی رود

Бад-ӣни ҳол май буд то субҳи рӯз

بدین حال می‌بود تا صبح روز

Ки Рахшед хуршед гетӣ фурӯз

که رخشید خورشید گیتی‌فروز

На зин ва на зон дид нои мардумӣ

نه زین و نه زآن دید نا‌مردمی

Чу ин бо вафо дид ва он одамӣ

چو این با‌وفا دید و آن آدمی

Шаҳ шом шуд шодмони бозҷоӣ

شه شام شد شادمان بازجای

Бишуд эмин аз кори он дилрабоӣ

بشد ایمن از کار آن دلربای

Аз оғози кони шоҳи пари кимиё

از آغاز کآن شاه پر کیمیا

Ба глшоаҳ ва варақа бигуфто : шумо

به گلشاه و ورقه بگفتا: شما

Ба як ҷойгаҳ шодкомӣ кунед

به یک جایگه شادکامی کنید

зи дили як дигарро гиромӣ кунед

ز دل یک دگر را گرامی کنید

Бигуфт ину баргашт ва рафт ӯ бурун

بگفت این و برگشت و رفت او برون

Ба кунҷӣ ниҳон шуд ба макру фусун

به کنجی نهان شد به مکر و فسون

Чу ӯ рафт глшоаҳу варақа ба ҳам

چو او رفت گلشاه و ورقه به‌هم

Нишастанд ваз дил задуданд ғам

نشستند وز دل زدودند غم

Ба ҳам ҳар ду ошиқ сухан сохтанд

به هم هر دو عاشق سخن ساختند

зи деринаи ғам дил бипардохтанд

ز دیرینه غم دل بپرداختند

Ҷафое ки диданд аз рӯзгор

جفایی که دیدند از روزگار

Бигуфтанд бо икдгри ошкор

بگفتند با یکدگر آشکار

зи туфи дилу ишқу бечорагӣ

ز تف دل و عشق و بیچارگی

з нолидану ҳиҷру ғмхўоргӣ

ز نالیدن و هجر و غمخوارگی

Гуҳӣ гуфт глшоаҳи вази дидаи нам

گهی گفت گلشاه وز دیده نم

Равон кард чун сайли зери қадам

روان کرد چون سیل زیر قدم

Гуҳии варақа дар вай чу кардӣ нигоҳ

گهی ورقه در وی چو کردی نگاه

Ғам дил бигуфтӣ бар он меҳру моҳ

غم دل بگفتی بر آن مهر و ماه

Ҳар он ранҷи комди зи ишқаш бар ӯй

هر آن رنج کآمد ز عشقش بر اوی

Ҳамаи поки бргФт дар пеши ӯй

همه پاک برگفت در پیش اوی

Гараст он барин ва гараст ин барон

گرست آن برین و گرست این برآن

Ҳаме дар фишонданд бар заъфарон

همی در فشاندند بر زعفران

Гуҳӣ гуфт глшоаҳ : к-эии ҷони ман

گهی گفت گلشاه: کای جان من

Гусастаи мабодои зи ту номи ман

گسسته مبادا ز تو نام من

Аё меҳри ҷӯии вафодори ман

ایا مهر‌جوی وفادار من

Ҷуз аз ту мабодо касе ёри ман

جز از تو مبادا کسی یار من

Гуҳӣ варақа гуфтӣ ки эй ҳўрзод

گهی ورقه گفتی که ای حورزاد

Гиромии равонами фидои ту бод

گرامی روانم فدای تو باد

Ба ту боди фархундаи айёми ман

به تو باد فرخنده ایام من

Мубарроад аз меҳри ту коми ман

مبُراد از مهر تو کام من

Дилами боди пайвастаи меҳри ту

دلم باد پیوستهٔ مهر تو

Танами боди шоистаи чеҳри ту

تنم باد شایستهٔ چهر تو

Бад-ӣн ҳол буданд то осмон

بدین حال بودند تا آسمان

Кашидаш ба зроб дар тилсон

کشیدش به زرآب در طیلسان

Ббўднд бар дарду ҳиҷрони сабур

ببودند بر درد و هجران صبور

Пас аз икдгр ҳар ду гаштанди давр

پس از یکدگر هر دو گشتند دور

Баромади барин корашон чанд гоҳ

برآمد برین کارشان چند گاه

Шаҳ шомашон дошт ҳар шаби нигоҳ

شه شامشان داشت هر شب نگاه

Чу зишон надидаш раҳи носавоб

چو زیشان ندیدش ره ناصواب

Наомад дигар наздашон вақти хоб

نیامد دگر نزدشان وقت خواب

Чу як чанд бар ҳолашони бргзшт

چو یک چند بر حالشان برگذشت

Дили варақа аз ишқи ошуфтаи гашт

دل ورقه از عشق آشفته گشت

Битарсед ки ш кор гардад табоҳ

بترسید که‌ش کار گردد تباه

Чу бисёр поед ба наздики шоҳ

چو بسیار پاید به نزدیک شاه

Кушодаши забони варақаи хуби рой

گشادش زبان ورقهٔ خوب‌رای

Ки эй духтар ъам , ба ҳақи худоӣ

که ای دختر عم، به حق خدای

Кигар дар ҳамаи умр аз рӯй ту

که گر در همه عمر از روی تو

Шавам сайру зи ъушрати хуии ту

شوم سیر و ز عشرت خوی تو

Агар дар бало боядам зистан

اگر در بلا بایدم زیستن

Шабу рӯз аз дарди бгристн

شب و روز از درد بگریستن

Валикини зи шӯии ту эй срўбн

ولیکن ز شوی تو ای سروبن

Шикваами фузун зин нагӯям сухан

شکوهم فزون زین نگویم سخن

Набояд ки ояд мар ӯро гарон

نباید که آید مر او را گران

Ки ҳаст ин ҷавонмарди фахри маон

که هست این جوانمرد فخر مهان

Буд низ ки ш хуш наёяд ки ман

بود نیز که‌ش خوش نیاید که من

Бум бо ту як ҷой эй сими тан

بوم با تو یک جای ای سیم‌تن

Вагар огаҳии ёбӣ эй дили гусал

وگر آگهی یابی ای دل گسل

Ки аз ман наёяд варои ғам ба дил

که از من نیاید ورا غم به دل

Яке рӯз кӣ чанд бошам дигар

یکی روز کی چند باشم دگر

Тани хешро боз ёбам магар

تن خویش را باز یابم مگر

Бадв гуфт глшоаҳ ки эй неки хоҳ

بدو گفت گلشاه که‌ای نیک‌خواه

Макун рўзкӣ чанд оҳанги роҳ

مکن روزکی چند آهنگ راه

Магари зии ту боз ояд эй мҳрҷўӣ

مگر زی تو باز آید ای مهرجوی

Тавоноӣу қӯту ранг рӯй

توانایی و قوّت و رنگ روی

Ки аз ранҷи раҳ низ носуда Эй

که از رنج ره نیز ناسوده‌ای

Аз он пас ки дар ғами бФрсўдаҳ Эй

از آن پس که در غم بفرسوده‌ای

Ба фармони он лаъибат дил фурӯз

به فرمان آن لعبت دل‌فروز

Ббди варақаи он ҷойгаҳ чанд рӯз

ببُد ورقه آن جایگه چند روز

Чу аз ранҷ раҳ омадаш тан ба роҳ

چو از رنج ره آمدش تن به راه

Ба глшоаҳ гуфт : эй дили афрӯзи моҳ

به گلشاه گفت: ای دل‌افروز ماه

Нигарадам ҳамеи сайр аз рӯй ту

نگردم همی سیر از روی تو

Ҳаме шарм дорам ман аз шӯии ту

همی شرم دارم من از شوی تو

Чаҳ хуии сет бо ӯ маро дар насаб ?

چه خوی‌ست با او مرا در نسب‌؟

Куҷо ӯ з шомаст ва ман аз араб

کجا او ز شام است و من از عرب

Ба рафтани марои сӯии раҳ чора нест

به رفتن مرا سوی ره چاره نیست

Ба ҷузи ман кас аз ишқ бечора нест

به جز من کس از عشق بیچاره نیست

Вагар дар сабурӣ шавам ҳамчуи мӯр

و گر در صبوری شوم همچو مور

Ба назд ту боз оем аз роҳи давр

به نزد تو باز آیم از راه دور

Агар чанд огоҳам аз интизор

اگر چند آگاهم از انتظار

Ки хоҳад гусаст аз туами рӯзгор

که خواهد گسست از توام روزگار

Азин рафтани охири маро чора нест

ازین رفتن آخر مرا چاره نیست

Ба ман ҷузи бад-ӣни чора биғораҳ нест

به من جز بدین چاره بیغاره نیست

Кигар шаҳи бародари бадии мари маро

که گر شه برادر بدی مر مرا

зи ҳам бобу модари бадии мари маро

ز هم باب و مادر بدی مر مرا

Чу ин шуғл будӣ гарон омадӣ

چو این شغل بودی گران آمدی

зи тимори кораш ба ҷон омадӣ

ز تیمار کارش به جان آمدی

Чигуна буд кори онкас ки ӯй

چگونه بود کار آنکس که اوی

Бутии дил гусал дораду хуб рӯй ?

بتی دل‌گسل دارد و خوب‌روی‌؟

Набинад ҷаҳони ҷуз ба дидори ӯй

نبیند جهان جز به دیدار اوی

Наҷуед ба ҳар ҳоли озори ӯй

نجوید به هر حال آزار اوی

Ба бегонае бояд ӯро супурд

به بیگانه‌ای باید او را سپرد

Аё ҷони ман , ин на кории сети хирад !

ایا جان من‌، این نه کاری‌ست خرد‌!

зи гуфтор ӯ гашти глшаҳи нижанд

ز گفتار او گشت گلشه نژند

Бинолед он зоди сарви баланд

بنالید آن زاد سرو‌ِ بلند

Макун гуфт чунин Аё ибн ъам

مکن گفت چونین ایا ابن عم

Барин бинт ъмт мефизой ғам

برین بنت عمت میفزای غم

Ки бФзўд бар ман фироқи ту ранҷ

که بفزود بر من فراق تو رنج

Марои рафтаи гир аз сарои сипанҷ

مرا رفته گیر از سرای سپنج

Чу рафтӣ дигар бози ное барам

چو رفتی دگر باز نایی برم

Ки то чанд рӯз дигар аизрм

که تا چند روز دگر ایذرم

зи манзили ту то рафта бошӣ бурун

ز منزل تو تا رفته باشی برون

Буд манзили ман ба хоки андарун

بود منزل من به خاک اندرون