Мари он дӯстро баради наздики дӯст

مر آن دوست را برد نزدیک دوست

Куҷои дӯст бо дӯст якҷо накӯаст

کجا دوست با دوست یکجا نکوست

Ҳамаи халқ аз шаҳр доданд рӯй

همه خلق از شهر دادند روی

Сӯии гӯри он ошиқи мҳрҷўӣ

سوی گور آن عاشق مهرجوی

Ҳаме рафт глшоаҳи зории кунон

همی رفت گلشاه زاری کنان

Хурушону мӯёну гесуи кунон

خروشان و مویان و گیسوکنان

Чўзии гӯр варақа раседаш фароз

چو زی گورِ ورقه رسیدش فراز

Ба ҷон додан омад Марвро ниёз

به جان دادن آمد مر او را نیاز

Бузади даст бар бар салб кард чок

بزد دست بر بر سلب کرد چاک

зи болой иморӣ омад ба хок

ز بالای عمّاری آمد به خاک

Бғлтид бар хок чун бе ҳашон

بغلتید بر خاک چون بیهُشان

Чу мазлӯм дар дасти мардуми кашон

چو مظلوم در دست مردم‌کُشان

Ба навҳаи з биҷодаҳ бикшод банд

به نوحه ز بیجاده بگشاد بند

Бикунад аз сари он сарви симини каманд

بکند از سر آن سرو سیمین کمند

зи туфи дилаши ҳалқа барбар бсухт

ز تَفّ دلش حلقه بر بر بسوخت

Ҳамеи андҳши чашм шодӣ бадухт

همی اندهش چشم شادی بدوخت

Гуҳ аз дида бар лола бар жола ронад

گه از دیده بر لاله بر ژاله راند

Гуҳ аз зулф бар хок анбар фишонд

گه از زلف بر خاک عنبر فشاند

Шуд азанда меҳри он мҳрҷўӣ

شد از اَندُهِ مهر آن مهرجوی

Хурӯшанда ноӣ ва харошида рӯй

خروشنده نای و خراشیده روی

Бишуд гӯрро дар баровард танг

بشد گور را در برآورد تنگ

Ниҳод аз буриши оризи лолаи ранг

نهاد از برش عارض لاله‌رنگ

зи бас кошк полуд бар тираи хок

ز بس کاشک پالود بر تیره خاک

Гул рӯй ӯ гул шуд аз обу хок

گل روی او گل شد از آب و خاک

Ҳаме гуфт : эй мояи ростӣ

همی گفت: ای مایهٔ راستی

Чаҳ тадбир буд он ки оростӣ

چه تدبیر بود آن که آراستی

Чунин бо ту кӣ буд паймони ман

چنین با تو کی بود پیمان من

Ки ноеи дигарбораи меҳмони ман

که نایی دگرباره مهمان من

Ҳаме гуфтӣ ин : чун расми бози ҷой

همی گفتی این: چون رسم باز جای

Кунам тозаи гуҳи гуҳ ба рӯй ту рой

کنم تازه گه گه به روی تو رای

Кунунӣ чаҳ будат кӣ дар ним роҳ

کنونی چه بودت کی در نیم راه

Ба хоки андаруни сохтӣ ҷойгоҳ

به خاک اندرون ساختی جایگاه

Агар зад гиреҳи бахт бар кори ту

اگر زد گره بخت بر کار تو

Ҳабиб инак омад ба дидори ту

حبیب اینک آمد به دیدار تو

Бигуфт : эй длорому дилбанди ман

بگفت: ای دلارام و دلبند من

Вафодору зебои худованди ман

وفادار و زیبا خداوند من

Ҳаме то ба хоки андарун бо ту ҷуфт

همی تا به خاک اندرون با تو جفت

Нигарадам , нахоҳам ғам дил наҳуфт

نگردم، نخواهم غم دل نهفت

Бигуфт ин суханро ва бо хоки хушк

بگفت این سخن را و با خاک خشک

Ба як ҷойгоҳ андар омехт машк

به یک جایگاه اندر آمیخت مشک

Ҳаме гуфт ҷавраст азин ҷўрчнд

همی گفت جورست ازین جور چند؟

Аҷал кӣ кушояди диламро зи банд

اجل کی گشاید دلم را ز بند

Чаҳ брхўрднст аз ҷавонии маро

چه برخوردنست از جوانی مرا

Чаҳ бояд кунун зиндагонии маро

چه باید کنون زندگانی مرا

Бачаи фоли зодами ман аз модарам

به چه فال زادم من از مادرم

Ки то зодаам ба азоби андарам

که تا زاده‌ام به عذاب اندرم

Равони ман мудаббири шӯри бахт

روان من مدبر شوربخت

Набӯдаст як рӯз бе банди сахт

نبودست یک روز بی بند سخت

Касе кам бадви тозаи бади айшу умр

کسی کِم بدو تازه بُد عیش و عمر

Рабӯдаши зи ман чархи ғаддори ғмр

ربودش ز من چرخ غدّار غمر

Аз аввал ба як ҷои моро сипеҳр

از اول به یک جای ما را سپهر

Бпрўрду пайваста мон кард меҳр

بپرورد و پیوسته‌مان کرد مهر

Чу пайваста гаштем бо як дигар ,

چو پیوسته گشتیم با یک دگر،

Дил худ ниҳодем бар васл бар ,

دل خود نهادیم بر وصل بر،

Надидем аз як дигар коми дил

ندیدیم از یک دگر کام دل

Шуд он ёри дилдори ман зери гул .

شد آن یار دلدار من زیر گل.

Кунун бе ту эй ҷону ҷонони ман

کنون بی تو ای جان و جانان من

Ҷаҳони ҷаҳони гашти зиндони ман

جهانِ جهان گشت زندان من

Мукофот ёбад зи раби Карим

مکافات یابد ز رب کریم

Гноро ба маҳшар азоб ?илем

گنا را به محشر عذاب الیم

Кӣ моро зи якдигарон давр кард

کی ما را ز یکدیگران دور کرد

Дили мо ду бечора ранҷур кард

دل ما دو بیچاره رنجور کرد

Кунун чун ту дар аҳди ман ҷони пок

کنون چون تو در عهد من جان پاک

Бидодӣ , шудӣ ногаҳони зери хок ,

بدادی،‌ شدی ناگهان زیر خاک،

Ман андари вафои ту ҷонро даҳум

من اندر وفای تو جان را دهم

Биёями рухам бар рахти брнҳм

بیایم رخم بر رخت برنهم

Бад-ӣни сони бути гули рухи меҳрбон

بدین سان بت گلرخ مهربان

Хурушону мӯёни взории кунон

خروشان و مویان و زاری‌کنان

Ҳаме буд ва меронад хӯн аз ҷигар

همی بود و می‌راند خون از جگر

Замину замон бад бирав навҳа гар

زمین و زمان بُد برو نوحه‌گر

Ҳар он кас кӣ андар раседӣ зи роҳ

هر آن کس کی اندر رسیدی ز راه

з зорӣ шудӣ бастаи он ҷойгоҳ

ز زاری شدی بسته آن جایگاه

зи бурноу перу зи марду зи зан

ز برنا و پیر و ز مرد و ز زن

Бигардаш даруни сохтаи анҷуман

بگردش درون ساخته انجمن

Ҳамаи лашкари шому солори шом

همه لشکر شام و سالار شام

з ғам гашта гирён чу гирёни ғмом

ز غم گشته گریان چو گریان غمام

зи он нолаи зори вази дарди ӯй

ز آن نالهٔ زار وز درد اوی

Ҳаме хӯн чиконед ҳаркас биравӣ

همی خون چکانید هرکس بروی

Чу ҷонаши тиҳии гашту мағзаши тиҳӣ

چو جانش تهی گشت و مغزش تهی

Нгўсор шуд шохи сарви сеӣ

نگوسار شد شاخ سرو سهی

Ҳавои зии дами андари буриш баста шуд

هوا زی دم اندر برش بسته شد

Равон аз таниши пок бигусаста шуд

روان از تنش پاک بگسسته شد

Ниҳод аз бар хок рӯй он нигор

نهاد از بر خاک روی آن نگار

Бигуфт омадами сӯии ту , ҳаст бор ?

بگفت آمدم سوی تو، هست بار؟

Нмидм магардон кӣ озурда ам

نُمیدم مگردان کی آزرده‌ام

Ғаму меҳри дил бо худ оварда ам

غم و مهر دل با خود آورده‌ام

Бигуфт ин ва аз даҳри бигусасти меҳр

بگفت این و از دهر بگسست مهر

зи ногуҳи бросўди он хуби чеҳр

ز ناگه برآسود آن خوب‌چهر

Чўҳш аз таниши нопадедори гашт

چو هُش از تنش ناپدیدار گشت

Бадви дидаи он халқи хӯни бори гашт

بدو دیده آن خلق خون بار گشت

з дунё бирафт он бути Қандаҳор

ز دنیا برفت آن بت قندهار

Ба уқбо бар он вафодори ёр

به عقبی برِ آن وفادار یار

Чунинаст кори ҷаҳони сар ба сар

چنین است کار جهان سر به سر

Чунин буд хоҳад , сухани мухтасар !

چنین بود خواهد، سخن مختصر!

Ду дилбар бар он дилбарӣ аз ҷаҳон

دو دلبر بر آن دلبری از جهان

Бирафтанд бо ҳасрату андҳон

برفتند با حسرت و اندهان

Надидаи зи як дигарон ҷузи вафо

ندیده ز یک دیگران جز وفا

Нарафта ба роҳи хатоу ҷафо

نرفته به راه خطا و جفا

Бидоданд ҷон аз паии як дигар

بدادند جان از پی یکدگر

Чунин бошад ойину аслу гуҳар

چنین باشد آیین و اصل و گهر