эй сарви гули андоми ман , эй нахли барӯманд ;

ای سروِ گل‌اندامِ من، ای نخلِ برومند؛

эй талх кун коми ман , эй моҳ шукр ханд

ای تلخ‌کنِ کامِ من، ای ماهِ شکرخند

эй мурғи дилами фохта ва , нахли қадати сарв ;

ای مرغ دلم فاخته و، نخل قدت سرو؛

Ваии тоири рӯҳами магас ва , шаҳди лабати қанд

وی طایر روحم مگس و، شهد لبت قند

эй рӯй ту боғӣ , ки ҷаҳон карда муаттар ;

ای روی تو باغی، که جهان کرده معطر؛

Ваии мӯии ту зоғӣ , ки змни бардаи ҷигарбанд

وی موی تو زاغی، که ز من برده جگربند

эй дили зи ту дарбанд , чу Юсуфи зи бародар ;

ای دل ز تو در بند، چو یوسف ز برادر؛

Ваии ҷон бтў хурсанд , чу ёқӯби бФрзнд

وی جان به تو خرسند، چو یعقوب به فرزند

эй дида ӣ торам , бтмошои ту равшан ;

ای دیدهٔ تارم، به تماشای تو روشن؛

Ваии хотири зорам , бтмноӣ ту хурсанд !

وی خاطر زارم، به تمنای تو خرسند!

Ҳар шаб будам омадани буии ту армон ;

هر شب بُوَدَم آمدن بوی تو اَرمان؛

Ҳар рӯз буд омаданами сӯии ту арўнд

هر روز بُوَد آمدنم سوی تو اروند

Чун гул , рахт аз тоб май афрӯхта то кӣ ? !

چون گل، رخت از تاب می افروخته تا کی؟!

Чун лола , дил аз доғи туами сӯхта то чанд ? !

چون لاله، دل از داغ توام سوخته تا چند؟!

Шуд умр ва , шаби ҳиҷри туро равзана ; гӯйӣ

شد عمر و، شب هجر تو را روزنه؛ گویی

Дорад зи даризоии басари зулфи ту пайванд

دارد ز درازای به سر زلف تو پیوند

Оё буд он рӯз ки оеи бсроим

آیا بُوَد آن روز که آیی به سرایم

Соя басар андозем эй сарви барӯманд ? !

سایه به سر اندازی‌ام ای سرو برومند؟!

Нозонтар аз арбоби ъмоим , ки шитобон

نازان‌تر از ارباب عمایم، که شتابان

Ҳар ҷумъа хироманд ба айвони худованд !

هر جمعه خرامند به ایوان خداوند!

Дорои аҷам , мамлакати орой кӣу ҷам

دارای عجم، مملکت‌آرای کی و جم

Гардани зани бедодгарон , додгар занад

گردن‌زنِ بیدادگران، دادگرِ زند

Қоони малики ҷоҳ , фалаки гоҳ , вале хоҳ

قاآنِ ملک‌جاه، فلک‌گاه، ولی‌خواه

Хоқони Карими исми карами расми ъдўбнд !

خاقانِ کریم‌اسم کَرَم‌رسم عدوبند!

эй хусрави Эрон , сарви срхили далерон ; ,

ای خسرو ایران، سر و سرخیل دلیران؛،

Дар беша ӣ шерон , туе имрӯзи зафарманд !

در بیشهٔ شیران، تویی امروز ظفرمند!

Он барда ӣ ҳиндӣаст , бар айвони ту кайвон ;

آن بردهٔ هندی است، بر ایوان تو کیوان؛

Коъдои туро ташти зи бом фалак афганд !

کاعدای تو را طشت ز بام فلک افگند!

Брҷис , зи танвири замири ту мунаввар ;

برجیس، ز تنویر ضمیر تو منور؛

Ҳам тир , зи тадбири дабири ту ҳунарманд !

هم تیر، ز تدبیر دبیر تو هنرمند!

Дар айши ту , ноҳиди яке чангӣ , қўол ;

در عیش تو، ناهید یکی چنگی، قوال؛

Аз ҷяши ту баҳром , яке тарки сидқи банд !

از جیش تو بهرام، یکی ترک صدق‌بند!

Ма , дар сафи пайкони ту , пайкӣаст фалаки сайр ;

مه، در صف پیکان تو، پیکی‌ست فلک‌سِیر؛

Хур , дар кафи ғулмони ту , ҷомӣаст май огнд

خور، در کف غلمان تو، جامی است مِیْ‌آگند

Баси гулбуни инсоф , ки лутфи ту зи саркашат ;

بس گلبنِ انصاف، که لطف تو ز سر کشت؛

Баси хорбни зулм , ки адли ту з бен кунад !

بس خاربُنِ ظلم، که عدلِ تو ز بُن کند!

Ҷамъанд кунун , бар дарат аз манъаму муфлис ;

جمعند کنون، بر درت از منعم و مفلس؛

Дасти карамати бскаҳи зар ва сим прагаанд

دست کرمت بس که زر و سیم پراگند

Дил дар броҳбоби ту , Коваасту сафоҳон ;

دل در بر احباب تو، کاوه‌ست و صفاهان؛

Ҷон дар тани аъдои ту , заҳҳоку дамованд

جان در تن اعدای تو، ضحاک و دماوند

эй дар равиш доду диҳиш , чашмӣу гӯшӣ

ای در روش داد و دهش، چشمی و گوشی

Нодида ва нашунида хдиўии бтў монанди !

نادیده و نشنیده خدیوی به تو مانند!

Доғӣаст маро бар дил ва , баси доғи ҷигарсӯз ;

داغی‌ست مرا بر دل و، بس داغ جگرسوز؛

Дардӣаст маро дар дил ва , баси дарди забони банд !

دردی‌ست مرا در دل و، بس دردِ زبان‌بند!

Раҳми ту ки омаст , шафиъи орм ва гӯям

رحم تو که عام است، شفیع آرم و گویم

Комди зи адаби даври бшоҳони зи гдопнд !

کآمد ز ادب دور به شاهان ز گدا پند!

Алмнаҳи ллаҳ , ки сӣ сол шуд акнӯн ;

اَلمِنَة لِلّٰه، که سی سال شد اکنون؛

Эрон шуда аз дод ту чун домани алванд

ایران شده از داد تو چون دامنِ الوند

Ҳар ришта ки бигусасти зи бедоди ҳарифон

هر رشته که بگسست ز بیداد حریفان

Дод эй аҷаби онро дами шамшери ту пайванд

داد ای عجب آن را دم شمشیر تو پیوند

Аз адли ту , Эрон , ҳама дар амн ва амонаст ;

از عدل تو، ایران، همه در امن و امان است؛

Хуршеди ту то соя бар ин мамлакат афганд

خورشید تو تا سایه بر این مملکت افگند

Аз хитта ӣ Кирмон , ҳама то диҷла ӣ Бағдод ,

از خطهٔ کرمان، همه تا دجلهٔ بغداد،

Вази соҳили Аммон , ҳама то соҳати дарбанд

وز ساحل عمّان، همه تا ساحَتِ دربند

Бечораи сафоҳон , ки яке гург дар онҷо

بیچاره صفاهان، که یکی گرگ در آنجا

Чӯпон шуда , имсол буд соли даҳ ва анд

چوپان شده، امسال بُوَد سال ده و اند

Шуд сухра ӣ дунон , бғлти шаҳна ӣ Юнон ;

شد سُخرهٔ دونان، به غلط شَحنهٔ یونان؛

Шуд сифла ӣ гиреҳгон , бхтои мейри Самарқанд

شد سفلهٔ گرگان، به خطا میر سمرقند

Аз бими туу зи раҳми ту , ҳар солаи бдрбор

از بیم تو وز رحم تو، هر ساله به دربار

Бо гиря ӣ талхи омада , рафтаи бшкрхнд

با گریهٔ تلخ آمده، رفته به شکرخند

Ҳар чанд ки он нест ки ӯро нашиносӣ

هر چند که آن نیست که او را نشناسی

Аммо з падар нест фузуни дониши фарзанд

اما ز پدر نیست فزون دانشِ فرزند

Иблис , шунидӣ ки чҳо кард бодм ? !

ابلیس، شنیدی که چه‌ها کرد به آدم؟!

Ҳам бохт бова шӯъбада , ҳам дод бова панд !

هم باخت به او شعبده، هم داد به او پند!

Чун дид ки бар бўолбшр аз васваса раҳ нест ;

چون دید که بر بوالبشر از وسوسه ره نیست؛

Охири зи биҳишташ бадар оварад бсўгнд

آخر ز بهشتش به در آورد به سوگند

Аз меҳнати маҳкӯм , ҳам охир хабараш пресс ;

از مِحنَتِ محکوم، هم آخر خبرش پُرس؛

Хушнӯдии ҳуккоми зи инсофи ту то чанд ? !

خشنودیِ حُکّام ز انصاف تو تا چند؟!

Додаст , на бедод ки як чанд буд низ

داد است، نه بیداد که یک چند بُوَد نیز

Ҳокими зи ту ғамноку раияти з ту хурсанд

حاکم ز تو غمناک و رعیت ز تو خرسند

Аз шаҳр дигар , гарчи надорам хабар аммо

از شهر دگر، گرچه ندارم خبر اما

Аз роиҳаи худ ринди шиносади тара аз ринд

از رایحه خود رند شناسد تره از رند

Зинҳор , бдздии дила , як қофилаи мспор ;

زنهار، به دزدی دله، یک قافله مسپار؛

Ллаҳ , бгргии ялаи ранҷ гила мапаснд !

لِلّٰه، به گرگی یله رنجِ گله مپسند!

То ҳаст ҳарифи шаҳи кобул , шаҳи зобул ;

تا هست حریفِ شهِ کابل، شهِ زابل؛

То ҳаст радифи маи баҳмани маи Исфанд

تا هست ردیفِ مَهِ بهمن مَهِ اسفند

Брнори халилат , чу бар оби ҳайвони Хизр ;

بر نارِ خلیلت، چو بر آبِ حیوان خضر؛

Бар оби ҳасудат , чу бнор сқр аспанд

بر آب حسودت، چو به نار سقر اسپند