Чун анҷумани сипеҳр аз анҷум

چون انجمن سپهر از انجم

Шуд пок чу ин ҷаҳони зи мардум

شد پاک چو این جهان ز مردم

Гесу бибаред Лайлии шаб

گیسو ببرید لیلی شب

Бар сўк ҳар ахтарӣ ки шуд гум

بر سوک هر اختری که شد گم

Золи гетӣ , смўр шаб кунад

زال گیتی، سمور شب کند

Пӯшидаи бҷшни рӯз , қоқм

پوشیده بجشن روز، قاقم

Соқӣ сипеҳр ме баровард

ساقی سپهر می برآورد

Лаълии қадаҳ , аз зумуррадин хам

لعلی قدح، از زمردین خم

Гулгун шуда зон май гули огӣн

گلگون شده زان می گل آگین

Ин нилии тоқи сабзи торам

این نیلی طاق سبز طارم

Ман банда на хуфта ва на бедор

من بنده نه خفته و نه بیدار

Бар бистари хоб дар талотум

بر بستر خواب در تلاطم

Бахти ман ва , боди субҳдам буд

بخت من و، باد صبحدم بود

Бо ҳам зи нифоқашони тазоҳум

با هم ز نفاقشان تزاحم

Онам мегуфт : лотқм , нам ;

آنم میگفت: لاتقم، نم؛

Инам мегуфт : лотнми Қум

اینم میگفت: لاتنم قم

Бархез ки қосидии зи Кошон

برخیز که قاصدی ز کاشان

Омад қасдаши зиёрати Қум

آمد قصدش زیارت قم

Конҷо хуфтааст , бонӯии дайн

کانجا خفته است، بانوی دین

Бар дар зи малоикаши тарокум

بر در ز ملائکش تراکم

Маъсӯма ӣ пок , каши падар буд

معصومه ی پاک، کش پدر بود

Маъсӯми нуҳум , эмоми ҳафтум

معصوم نهم، امام هفتم

Ҳам дошт қасида ӣ сабоҳӣ

هم داشت قصیده ی صباحی

Ҳам ҷусти туро нишони зи мардум

هم جست تو را نشان ز مردم

ӯ карда маро , ҳамеи тафаҳҳус

او کرده مرا، همی تفحص

Ман ҷустаи бҳмрҳони тақаддум

من جسته بهمرهان تقدم

То дидам бар фарози асбяш

تا دیدم بر فراز اسبیش

Пӯлодин соқу оҳанӣни сам

پولادین ساق و آهنین سم

Чун сабзи хати Аёзи ёлаш

چون سبز خط ایاز یالش

Чун мишкӣни зулфи Лайлиаш дам

چون مشکین زلف لیلی اش دم

Тобон чу ҳилол , чори наълаш

تابان چو هلال، چار نعلش

Ҳар як меҳри сипеҳри чорам

هر یک مهر سپهر چارم

Як ришта дар насуфта дар даст

یک رشته در نسفته در دست

Якдастаи гули шукуфта дар кам

یکدسته گل شکفته در کم

Довӯд на , лек гўиё буд

داوود نه، لیک گوییا بود

зи оёти збўр дар тараннум

ز آیات زبور در ترنم

Чашми гирён ва , гуфтам : аҳсант

چشم گریان و، گفتم: احسنت

Комди бадали миннати тараҳҳум

کآمد بدل منت ترحم

Дастӣ зада доманаш гирифтам

دستی زده دامنش گرفتم

Гум карда забони раҳи такаллум

گم کرده زبان ره تکلم

Гирёни ман ва , ӯ зи гиря ӣ ман

گریان من و، او ز گریه ی من

Оварда бигард лаби табассум

آورده بگرد لب تبسم

Кин тозаи қасида ӣ сабоҳӣ аст

کاین تازه قصیده ی صباحی است

Бишинав макун ин қадари тазаллум

بشنو مکن این قدر تظلم

Ваа ваа чаҳ қасида ӣ сабоҳӣ

وه وه چه قصیده ی صباحی

Овеза ӣ гӯши шоҳи анҷум

آویزه ی گوش شاه انجم

Зин анъоманд дӯстонат

زین انعامند دوستانت

Чун ман ҳамаи умр дар тнъм

چون من همه عمر در تنعم

Колонъомнди ҳосдонт

کالانعامند حاسدانت

Хоками бдҳн , газофи бали ҳам

خاکم بدهن، گزاف بل هم

эй , ҳам сабақи ту ақли аввал

ای، هم سبق تو عقل اول

Ваии ҳам нафаси ту , субҳи дуюм !

وی هم نفس تو، صبح دویم!

эй рустаи зи миннати муаллим

ای رسته ز منت معلم

Маълӯмоти ту , бе тааллум

معلومات تو، بی تعلم

Ҳаргизи мкшди зи Ямани ҳикмат

هرگز مکشد ز یمن حکمت

Маҳкӯми ту аз фалаки таҳаккум

محکوم تو از فلک تحکم

Нозода чу нўнтиҷаҳ ӣӣ пок

نازاده چو نونتیجه یی پاک

Зон ҳафт аб ва азин чаҳор ам

زان هفت اب و ازین چهار ام

Аз нӯши лаби ту аҳли Кошон

از نوش لب تو اهل کاشان

Рустаи зи газанди неши каждум

رسته ز گزند نیش کژدم

Назми ту , гиреҳи гушои парвин ;

نظم تو، گره گشای پروین؛

Насри ту , зираи рубои қулзум

نثر تو، زره ربای قلزم

Гуфт анварии ин қасида , гуфтӣ ;

گفت انوری این قصیده، گفتی؛

Дидам ҷӯи кушта ӯ , ту гандум !

دیدم جو کشته او، تو گندم!

Дар маҷлиси ту , зи дигарон шеър

در مجلس تو، ز دیگران شعر

Брсоҳли шат буд таяммум

برساحل شط بود تیمم

Ман ҳам зи нахии дугар зи дастам

من هم ز نخی دو گر ز دستم

Ҳошо кунам эътилои таваҳҳум

حاشا کنم اعتلا توهم

Ман абкму сомъони асм , нест

من ابکم و سامعان اصم، نیست

Аз суҳбати бкми баҳраи вари сам

از صحبت بکم بهره ور صم

эй дӯсту душмани ту дар ҳашар

ای دوست و دشمن تو در حشر

Мумтози зи ҳам чу кокул аз дам

ممتاز ز هم چو کاکل از دم

Онон , бҷнони кашанди соғар

آنان، بجنان کشند ساغر

ӣнон , бсқри кашанди ҳизум

اینان، بسقر کشند هیزم