Дамид аз шохи заррини гул , чакидаш симгуни шабнам ;

دمید از شاخ زرین گل، چکیدش سیمگون شبنم؛

Аён шуд талъати исо , фишонд аз шарми хуии Марям

عیان شد طلعت عیسی، فشاند از شرم خوی مریم

Нафас зад субҳ ва , зи анфосаш , адим хок шуд ҷунбон ;

نفس زد صبح و، ز انفاسش، ادیم خاک شد جنبان؛

Чунон каз нафх рӯҳ овехт ҷон дар қолаби одам !

چنان کز نفخ روح آویخت جان در قالب آدم!

Шарори афшон , зи дӯди нори намрудӣ халиласт ин ? !

شرار افشان، ز دود نار نمرودی خلیل است این؟!

Ва ё аз гиря ӣ ҳоҷар , аён шуд чашма ӣ замзам ? !

و یا از گریه ی هاجر، عیان شد چشمه ی زمزم؟!

Баромади Юсуфи садиқи хур , зини ҳафт қасраши сар ;

برآمد یوسف صدیق خور، زین هفت قصرش سر؛

зи чоки домани покаш , сабо аз ростӣ зад дам

ز چاک دامن پاکش، صبا از راستی زد دم

Ва ё аз ҳайрати рӯйиш , батон Мисри гардунро ;

و یا از حیرت رویش، بتان مصر گردون را؛

Шуд аз кафҳо , бдомн аз шафақи резони дамодами дам

شد از کفها، بدامن از شفق ریزان دمادم دم

Баромад аз тавозуъ , Мӯсои хурро сар аз соҳил ;

برآمد از تواضع، موسی خور را سر از ساحل؛

Фурӯ рафт аз тФръни қибтӣонро сар ба нилӣ ӣам

فرو رفت از تفرعن قبطیان را سر به نیلی یم

Ва ё Искандар рӯз омад аз зулмоти шаби берун

و یا اسکندر روز آمد از ظلمات شب بیرون

Бадасти кӣна ӣ хуршед ва , равшани гашт аз он олам

بدست کینه ی خورشید و، روشن گشت از آن عالم

Сипедаи дам , зи теғи зарнигор , хури шафақ гаван шуд ;

سپیده دم، ز تیغ زر نگار، خور شفق گون شد؛

Уфуқ чун паҳлавии деви сипед аз ханҷари рустам

افق چون پهلوی دیو سپید از خنجر رستم

Хумор омад зи чашми ахтарон , зини хусравонеи хам ;

خمار آمد ز چشم اختران، زین خسروانی خم؛

Сабӯҳиро дигар дар гардиш овараданд ҷоми ҷам

صبوحی را دگر در گردش آوردند جام جم

Шуд аз шабдиз бар гулгун , Аннани даҳ хусрави анҷум ;

شد از شبدیز بر گلگون، عنان ده خسرو انجم؛

Ва ё оварад пои соҳиби бузин ашҳб аз адҳам

و یا آورد پا صاحب بزین اشهب از ادهم

Шаҳи дайн , Меҳдии ҳодӣ ; ки бод ӯро баҳри водӣ

شه دین، مهدی هادی؛ که باد او را بهر وادی

Вале дар ъушрату шодӣ , аду дар меҳнату мотам

ولی در عشرت و شادی، عدو در محنت و ماتم

Ниҳоли ҷӯадро , ғорс ; диёри адлро , ҳорс

نهال جود را، غارس؛ دیار عدل را، حارس

Саманди фатҳро , Форс , ҳарими қдссро ; муҳаррам

سمند فتح را، فارس، حریم قدسس را؛ محرم

Биҷузи соил , набошад ҳукми кас бар ваии равон ; аммо п

بجز سایل، نباشد حکم کس بر وی روان؛ اما پ

Пазиради ҳукм ӯ ҳам пеш аз он дами кӯи براردи дам

پذیرد حکم او هم پیش از آن دم کو برآرد دم

Бҷон аз норш уфтад туф , бдшмн гар занад силӣ ;

بجان از نارش افتد تف، بدشمن گر زند سیلی؛

Шавад динораши андари каф , бсоил гар диҳад дарҳам

شود دینارش اندر کف، بسایل گر دهد درهم

Баҳри кӯи ваъда ӣӣ дода , вафояш карда омода ;

بهر کو وعده یی داده، وفایش کرده آماده؛

зи як пушту шиками зода , вафо бо ваъдааш тавъам

ز یک پشت و شکم زاده، وفا با وعده اش توأم

Задандӣ шоду шарманда , бҷбну бухли ҳам ханда ;

زدندی شاد و شرمنده، بجبن و بخل هم خنده؛

Шудандӣ ҳар дугар зинда , бъҳдши рустаму ҳотам

شدندی هر دو گر زنده، بعهدش رستم و حاتم

Диҳад исо , бгитии муждаи охири дами қудумашро ;

دهد عیسی، بگیتی مژده آخر دم قدومش را؛

Гар аввали рӯз , Аҳмадро , бишорат дод аз мақдам

گر اول روز، احمد را، بشارت داد از مقدم

Расад бар кавсари ҷинат , агар аз барқи хашмаши туф ;

رسد بر کوثر جنت، اگر از برق خشمش تف؛

Чакад бар оташи дӯзах , агар аз абри лутфаши нам

چکد بر آتش دوزخ، اگر از ابر لطفش نم

Занад ризвон чу намруд , андари оташи хирқа ӣ рангин ;

زند رضوان چو نمرود، اندر آتش خرقه ی رنگین؛

Кунад молик , халили осои гули огӣни ҷома ӣ мзлм

کند مالک، خلیل آسا گل آگین جامه ی مظلم

Ба иҷмоъи милал , рӯзӣ ки дар охир замон гардад ;

به اجماع ملل، روزی که در آخر زمان گردد؛

Замин чун зулфи хубони тирау ошуфтау дарҳам

زمین چون زلف خوبان تیره و آشفته و درهم

Нишинад бар сарири сарварӣ , шоҳи фалаки ҷоҳӣ ;

نشیند بر سریر سروری، شاه فلک جاهی؛

Ки аз адлаш ҷаҳон гардад , чу рӯй нўхтони хуррам

که از عدلش جهان گردد، چو روی نوخطان خرم

Вале ҳар як босами дигару расм дигар хондаш

ولی هر یک باسم دیگر و رسم دگر خواندش

Забони олимии гардон , баном ӯ магари абкм

زبان عالمی گردان، بنام او مگر ابکم

Яҳудаш донад аз насли Яҳудо , мошиъи номаш

یهودش داند از نسل یهودا، ماشیع نامش

Маҷусаши зода ӣ зардушт ва , тарсои зода ӣ Марям

مجوسش زاده ی زردشت و، ترسا زاده ی مریم

Мусулмонаши шуморади фотимӣ яксар , вале зишон

مسلمانش شمارد فاطمی یکسر، ولی زیشان

Ҳаме гӯйанд фавҷии кон гуҳар бошад ҳамон дар ӣам

همی گویند فوجی کان گهر باشد همان در یم

Ҳануз аз роҳи рӯҳ ӯро , сабуии ҷисми рангин на ;

هنوز از راح روح او را، سبوی جسم رنگین نه؛

Ҳанузаш ҷома ӣ тан , аз фурӯғ ҷон нашуд муаллим

هنوزش جامه ی تن، از فروغ جان نشد معلم

Ҳамоно дар ҳаёт ӯ , ду шубҳаи роҳ эшон зад

همانا در حیات او، دو شبهه راه ایشان زد

Ки ҳар як зон ду бо васвоси сад шайтон буд мунзам

که هر یک زان دو با وسواس صد شیطان بود منضم

Яке ин , кодмиро нест мақдӯри он қадари ҷунбиш ;

یکی این، کآدمی را نیست مقدور آن قدر جنبش؛

Вале гашт аз ҳаёти Хизри ҳали ин шубҳа ӣ муҳкам

ولی گشت از حیات خضر حل این شبهه ی محکم

Дигар ин каз назарҳо чун буд ғоиб , чаҳ суд аз вай ? !

دگر این کز نظرها چون بود غایب، چه سود از وی؟!

Бъолми ончии манзур аз ҳаёт ӯст дар олам !

بعالم آنچه منظور از حیات اوست در عالم!

Ндонанд ин ки ҳар чизеи вуҷӯд ӯ буд Лутфӣ

ندانند این که هر چیزی وجود او بود لطفی

Зуҳӯраш низ Лутфӣ дигараст аз эзади акрам !

ظهورش نیز لطفی دیگر است از ایزد اکرم!

Чу хур каз равшанӣ созад ҷаҳони равшан , наме бинӣ ;

چو خور کز روشنی سازد جهان روشن، نمی بینی؛

Ки бошад равшании даҳ ,гар буд дар абри пинҳони ҳам !

که باشد روشنی ده، گر بود در ابر پنهان هم!

Ман ва чун ман касе каз мусалламин меҳри алӣ ( ъ ) дорад

من و چون من کسی کز مسلمین مهر علی (ع) دارد

Кунунаш зинда майдонему зиндаи зи он банӣ одам

کنونش زنده میدانیم و زنده ز آن بنی آدم

Вале дорад , дўрўзии маслиҳатро рухи ниҳон , то худ ;

ولی دارد، دوروزی مصلحت را رخ نهان، تا خود؛

Ҷаҳон аз дӯди зулму оҳ мазлӯмон шавад мзлм

جهان از دود ظلم و آه مظلومان شود مظلم

Саманди фатҳ то тозад , ҷаҳон аз зулми пардозад

سمند فتح تا تازد، جهان از ظلم پردازد

зи бтҳо роят афрозад , зафар бар рояташи парчам !

ز بطحا رایت افرازد، ظفر بر رایتش پرچم!

Шҳо вақтаст каз айвон ,гузорӣ пой дар майдон ;

شها وقت است کز ایوان، گذاری پای در میدان؛

Кунӣ бар дардҳо дармон , наҳй бар захмҳо марҳам

کنی بر دردها درمان، نهی بر زخمها مرهم

Шикоятҳо буд дар дил , сабурам чун шикеби аввалӣ ;

شکایتها بود در دل، صبورم چون شکیب اولی؛

Ҳикоятҳо буд бар лаб , хамӯшам чун ту эй аълам

حکایتها بود بر لب، خموشم چون تو ای اعلم

Хулати аўтоннои ман нури ваҷҳи алотқёи атлъ

خلت اوطاننا من نور وجه الاتقیا اطلع

Ғулати абдоннои ман нори зулми алошқёи арҳм

غلت ابداننا من نار ظلم الاشقیا ارحم

Кунӣ даҷолро , то ғарқи нили теғ чун қибтӣ

کنی دجال را، تا غرق نیل تیغ چون قبطی

Ба аФнои ту , рӯзӣ чанд , зол чарх шуд мулҳам

به افنای تو، روزی چند، زال چرخ شد ملهم

Чунон каз ҳотиф ғайб омад аз фиръавнёни пинҳон

چنان کز هاتف غیب آمد از فرعونیان پنهان

Бигӯаш модари Мӯсои Нидои Фоқзи фӣ фӣ ?илем

بگوش مادر موسی ندای فاقذ فی فی الیم

Кунун он ба ки ҳоли душмани ин хонадон гӯям

کنون آن به که حال دشمن این خاندان گویم

Чу кардам дӯстонро мадҳ , бояд душманонро зм !

چو کردم دوستان را مدح، باید دشمنان را ذم!

зи авлоди Умия , дӯда ӣ мардӯд то Марвон

ز اولاد امیه، دوده ی مردود تا مروان

Дигар , зи аҳФоди аббос , аҳли туғён то ба мстъсм

دگر، ز احفاد عباس، اهل طغیان تا به مستعصم

Чаҳ шудгар дар Ироқу шом , чанде анкабути осо ;

چه شد گر در عراق و شام، چندی عنکبوت آسا؛

Бзъми худ баннои давлат худ карда мустаҳкам

بزعم خود بنای دولت خود کرده مستحکم

Дар айвони хилофат , бар хилофи ҳақ шудаи ҳоким ;

در ایوان خلافت، بر خلاف حق شده حاکم؛

Бмидон ҷаллодт карда Рахши саркашии мулҷам

بمیدان جلادت کرده رخش سرکشی ملجم

Касе оли алӣ зон қавм нашносад ки нашносад

کسی آل علی زان قوم نشناسد که نشناسد

Тзрў аз бум ва , машки азсўму вирд аз хору шаҳд аз сам

تذرو از بوم و، مشک ازثوم و ورد از خار و شهد از سم

Вилоят бар ту хатм омад , набувват бар шаҳи Ясриб

ولایت بر تو ختم آمد، نبوت بر شه یثرب

Туро дар хнсраст , ӯро бадигар дар китфи хотам

تو را در خنصر است، او را بدی گر در کتف خاتم

Ту он оҷизи навозӣ , каз ҷалолати шаҳна ӣ адлат

تو آن عاجز نوازی، کز جلالت شحنه ی عدلت

Бҷбҳаҳ оварад чун чин , бҳоҷб афганд чун хам

بجبهه آورد چون چین، بحاجب افگند چون خم

Съоўиро диҳад дар ҳалқа ӣ чашми ошёни шоҳин ,

صعاوی را دهد در حلقه ی چشم آشیان شاهین،

Ғизолонро буд рӯзу шубон аз паии шубони зиғм

غزالان را بود روز و شبان از پی شبان ضیغم

Заъифонро , дар айёми ту оромаст ва , аз бأст

ضعیفان را، در ایام تو آرام است و، از بأست

Кунад гург аз барра , шоҳини зи тиҳу , шер аз оҳӯи Ром

کند گرگ از بره، شاهین ز تیهو، شیر از آهو رم

Хирад , каш нест дар дили шак , шуморад аз ту бо як як

خرد، کش نیست در دل شک، شمارد از تو با یک یک

Карам чаҳ беш ва чаҳ андак , каромат чаҳ фузун чаҳ кам !

کرم چه بیش و چه اندک، کرامت چه فزون چه کم!

Тавонад дидгар нури маликро кӯр бо айнак

تواند دید گر نور ملک را کور با عینک

Тавонад гаштгар сури фалакро мӯр бо силам

تواند گشت گر سور فلک را مور با سلم

Бурузи разм , кандар дил намонад шаҳсаворон ро

بروز رزم، کاندر دل نماند شهسواران را

Хаёли ёрӣ аз хол ва , гумони дӯстӣ аз ъам

خیال یاری از خال و، گمان دوستی از عم

Замин , аз хӯни хўнризон , чу рангини чеҳра ӣ рӯсӣ

زمین، از خون خونریزان، چو رنگین چهره ی روسی

Ҳаво аз гирди шабдизон , чу мишкӣни турра ӣ Дайлам

هوا از گرد شبدیزان، چو مشکین طره ی دیلم

Садои пои ъзроӣил , дар гӯши замини мзмр ;

صدای پای عزرائیل، در گوش زمین مضمر؛

Ҳавоӣ ноӣ исрофил , бар дӯши ҳавои мдғм !

هوای نای اسرافیل، بر دوش هوا مدغم!

Фалакро ҳафт прўизн , зи оҳи хастаи безади туф ;

فلک را هفت پرویزن، ز آه خسته بیزد تف؛

Заминро ҳафт пероҳан , зи хӯн кушта гирад нам

زمین را هفت پیراهن، ز خون کشته گیرد نم

Раҳанд чун табибон аз шароби марги аҷали ҳрсў

رهاند چون طبیبان از شراب مرگ اجل هرسو

Сар аз дард ва , тан аз таби ларза , ҷон аз бим ва , дил аз ғам !

سر از درد و، تن از تب لرزه، جان از بیم و، دل از غم!

Чу гирди фитнаи бори ангезӣ , эй Мансур аз мураккаб ;

چو گرد فتنه بار انگیزی، ای منصور از مرکب؛

Чу банди зулфиқори овезӣ , эй маъсӯм аз мъсм

چو بند ذوالفقار آویزی، ای معصوم از معصم

Бснгини теғ , сӯзии мазраъи афлокро хирман ;

بسنگین تیغ، سوزی مزرع افلاک را خرمن؛

Брнгини рмҳсозӣ мӯҳмалоти хокро мӯъҷам

برنگین رمح سازی مهملات خاک را معجم

Намояд аз сами Рахшат , ҳаво чун даста ӣ райҳон ;

نماید از سم رخشت، هوا چون دسته ی ریحان؛

Намояд аз сари хасмат , замин чун мунаббати шалҷам

نماید از سر خصمت، زمین چون منبت شلجم

Сазад резии зи баси золи фалакро хӯни фарзандон

سزد ریزی ز بس زال فلک را خون فرزندان

Ки беруни норад аз тан то қиёмати ҷома ӣ мотам

که بیرون نارد از تن تا قیامت جامه ی ماتم

Бойени оҳанг , бас нолида мурғони куҳани шоҳо

باین آهنگ، بس نالیده مرغان کهن شاها

Вале гуё чу ман нолида бошад андалебӣ кам

ولی گویا چو من نالیده باشد عندلیبی کم

Бғир аз хотирам коед бдомни шоҳиди назмаш

بغیر از خاطرم کاید بدامن شاهد نظمش

Дамади рӯҳи алқудс чун зи остини фикри бикрами дам

دمد روح القدس چون ز آستین فکر بکرم دم

На ҳар фарзанд каз бешӯй зан ояд , шавад исо ;

نه هر فرزند کز بی شوی زن آید، شود عیسی؛

На ҳар бе шӯии зан , коўрди фарзандӣ , буд Марям

نه هر بی شوی زن، کآورد فرزندی، بود مریم

Наҷуед , то замин ҷӯяд , раҳи осоиш аз гардун ;

نجوید، تا زمین جوید، ره آسایش از گردون؛

Нагардад , то фалак гардад , ба гирди маркази олам

نگردد، تا فلک گردد، به گرد مرکز عالم

Магар дар маъбари масдӯд , пои дшмнонти раҳ ;

مگر در معبر مسدود، پای دشمنانت ره؛

Магар дар гардуни мақсӯд , дасти дӯстонати хам

مگر در گردون مقصود، دست دوستانت خم