Ман кистам , он дарди каши софи замирам ;

من کیستم، آن درد کش صاف ضمیرم؛

Каз лои хаму ршҳаҳ ӣ хамраст хамирам !

کز لای خم و رشحه ی خمر است خمیرم!

Дар ҷирга ӣ арбоби ҳунар , нест мисолам ;

در جرگه ی ارباب هنر، نیست مثالم؛

Дар ҳалқа ӣ асҳоби назар , нест назирам

در حلقه ی اصحاب نظر، نیست نظیرم

Дар хирқа ӣ маҷнӯн ки буд пӯст , пилосам ;

در خرقه ی مجنون که بود پوست، پلاسم؛

Дар пайкари Лайлӣ ки саман бӯаст , ҳарирам

در پیکر لیلی که سمن بوست، حریرم

Боди саҳарам , дар чамани афтодаи убӯрам ;

باد سحرم، در چمن افتاده عبورم؛

Гулбуни басар , аз буии гули афшондаи абирам

گلبن بسر، از بوی گل افشانده عبیرم

Бар кор гул уфтад чу гиреҳ , боди шимолам ;

بر کار گل افتد چو گره، باد شمالم؛

Гирад чу рухи лолаи ғубор , абри мтирм

گیرد چو رخ لاله غبار، ابر مطیرم

Аз ғолияи миннати нкшм , зулфи Аёзам ;

از غالیه منت نکشم، زلف ایازم؛

Аз моштаҳ хиҷлат набарам , бадари мунирам

از ماشطه خجلت نبرم، بدر منیرم

Бараду баради андӯҳи зи дил , рӯем ва роем ;

برد و برد اندوه ز دل، رویم و رایم؛

Рӯзӣ ки ҷавон будам ва , имрӯз ки перам

روزی که جوان بودم و، امروز که پیرم

Ҳам , миҷмара ӣ оташ Мӯсоаст , чароғам ;

هم، مجمره ی آتش موسی است، چراغم؛

Ҳам , мрўҳаҳ ӣ нФҳаҳ ӣ исоаст , замирам

هم، مروحه ی نفحه ی عیسی است، ضمیرم

Ҳам , ҳам сафари киштӣ Нӯҳаст равонам ;

هم، هم سفر کشتی نوح است روانم؛

Ҳам , ҳамнафаси булбул рӯҳаст сафирам !

هم، همنفس بلبل روح است صفیرم!

Ҳар дида ки покаст , дар он дидаи латифам ;

هر دیده که پاک است، در آن دیده لطیفم؛

Ҳар чашм ки тангаст , дар он чашми ҳақирам

هر چشم که تنگ است، در آن چشم حقیرم

Дар сомъаҳ ӣ беадабон , шевану шинам ;

در سامعه ی بی ادبان، شیون و شینم؛

Дар зоиқа ӣ хушки лабон , шукру шерам

در ذائقه ی خشک لبان، شکر و شیرم

Биўостаҳи золими каш ва , мазлӯм Раҳонам ;

بیواسطه ظالم کش و، مظلوم رهانم؛

Теғи кафи султон , қалами дасти вазирам

تیغ کف سلطان، قلم دست وزیرم

Чун пашшаи заъифам , вале озоди зи пелам ;

چون پشه ضعیفم، ولی آزاد ز پیلم؛

Чун мӯри наҳифам , вале осӯдаи зи шерам !

چون مور نحیفم، ولی آسوده ز شیرم!

Муҳтоҷам ва , дар кишвари фақрами мутинаъим ;

محتاجم و، در کشور فقرم متنعم؛

Дарвешам ва , дар мамлакати сабри амирам

درویشم و، در مملکت صبر امیرم

Аз ранҷ , кушодааст бадали роҳи сарварам ;

از رنج، گشاده است بدل راه سرورم؛

Чун ганҷ , фитодааст бўиронаҳи сарирам

چون گنج، فتاده است بویرانه سریرم

Бар сар нафитодааст , гаронии зи кулоҳам ;

بر سر نفتاده است، گرانی ز کلاهم؛

Бар тан нарасидааст , ҳарорати зи ҳарирам

بر تن نرسیده است، حرارت ز حریرم

Хуштар буд аз тоҷ , басари соя ӣ фақрам ;

خوشتر بود از تاج، بسر سایه ی فقرم ؛

Беҳтар буд аз тахт , бетони нақши ҳасирам

بهتر بود از تخت، بتن نقش حصیرم

Бар домани золим , назанам дасти тазаллум ;

بر دامن ظالم، نزنم دست تظلم؛

ӯ гарчи ғанӣ бошад ва , ман гарчи фақирам

او گرچه غنی باشد و، من گرچه فقیرم

Ман бози сифедам , чаҳ ғам аз зоғи сиёҳам ? !

من باز سفیدم، چه غم از زاغ سیاهم؟!

Ман шери ҷавонам , чаҳ ғам аз рӯбаҳи перам

من شیر جوانم، چه غم از روبه پیرم

Алмнаҳи ллаҳ , ки то дида гушӯдам

المنه لله، که تا دیده گشودم

Миннати з касе нест ҷуз аз ҳии қадирам

منت ز کسی نیست جز از حی قدیرم

Аз тоъату исёни худо , Аҳмади мурсал

از طاعت و عصیان خدا، احمد مرسل

Бар ҷинат ва бар нор бширасту нзирм

بر جنت و بر نار بشیر است و نذیرم

Имрӯзи з кас нашнавам овози мухолиф

امروز ز کس نشنوم آواز مخالف

Дар гӯш буд замзама ӣ рӯзи ғадирам

در گوش بود زمزمه ی روز غدیرم

Ва он рӯз , ки дар хоки Наҷафи уфтам ва хусбам

و آن روز، که در خاک نجف افتم و خسبم

Бимии бадал аз кас на , чаҳ мункир чаҳ накирам

بیمی بدل از کس نه، چه منکر چه نکیرم

Аз ман , нигаҳи аҷз надидааст ва набинад ;

از من، نگه عجز ندیده است و نبیند؛

Душмани ҳамаи худ дузад агар дидаи бтирм !

دشمن همه خود دوزد اگر دیده بتیرم!

Хосса чу буд ҳамдами дерина , муайянам

خاصه چو بود همدم دیرینه، معینم

Хосса чу буд соҳиби фархундаи насирам

خاصه چو بود صاحب فرخنده نصیرم

Он кӯ чу шавам ёва , чу Хизраст далелам ;

آن کو چو شوم یاوه، چو خضر است دلیلم؛

Он кӯ чу кунам шубҳа , чу ақласт муширам !

آن کو چو کنم شبهه، چو عقل است مشیرم!

Он кӯ чу шавад хастаи дилам , ӯст табибам ;

آن کو چو شود خسته دلم، اوست طبیبم؛

Он кӯ чу равад пои бглм , ӯст Заҳирам !

آن کو چو رود پا بگلم، اوست ظهیرم!

эй дода баҳри номаи зи ашФоқи навидам ;

ای داده بهر نامه ز اشفاق نویدم؛

Вай карда баҳри нуктаи зи асрори хабирам

وی کرده بهر نکته ز اسرار خبیرم

Ёқӯбам ,у байти алҳзнми дӯши ватан буд

یعقوبم، و بیت الحزنم دوش وطن بود

Наргис чу шукуфа шуда , лолаи ҷӯи зрирм

نرگس چو شکوفه شده، لاله جو زریرم

Ногоҳ , насими саҳарии нома ?ут оварад

ناگاه، نسیم سحری نامه ات آورد

Нома на , гулии роиҳа аш карда басирам

نامه نه، گلی رایحه اش کرده بصیرم

Гуфтам ки : зи Мисри омадаи ин накҳати Юсуф

گفتم که: ز مصر آمده این نکهت یوسف

Ва он нома буд перҳан ва , боди бширам

و آن نامه بود پیرهن و، باد بشیرم

Дод аз ту дигар қосидам , он тозаи қасида

داد از تو دگر قاصدم، آن تازه قصیده

Каз назми ваии осӯдаи дил аз назми ҷрирм

کز نظم وی آسوده دل از نظم جریرم

Аз ном ҷрираст ғарази қофия , вар на

از نام جریر است غرض قافیه، ور نه

Доне буд ойӣна ӣ идрок , замирам

دانی بود آیینه ی ادراک، ضمیرم

Бо шеъри ту , шеъри блғо , шеър надонам ;

با شعر تو، شعر بلغا، شعر ندانم؛

Бо назми ту , назми Фсҳо , ёд нагирам !

با نظم تو، نظم فصحا، یاد نگیرم!

Чун ҷғди з булбул нашиносам ? ки самиъам !

چون جغد ز بلبل نشناسم؟ که سمیعم!

Чун нақди зар аз қалб надонам ? ! ки басирам ! !

چون نقد زر از قلب ندانم؟! که بصیرم!!

Аз фотиҳа то хотима аш хондам ва дидам

از فاتحه تا خاتمه اش خواندم و دیدم

Гуё зи фалаки номанигор омадаи тирам

گویا ز فلک نامه نگار آمده تیرم

Ман лоиқи ин мадҳи ним , чун ту на садрам ;

من لایق این مدح نیم، چون تو نه صدرم؛

Ман дархури ин васфи ним , чун ту на меРом !

من درخور این وصف نیم، چون تو نه میرم!

Тавсифи сафоҳон , на хилофаст ; вале ман

توصیف صفاهان، نه خلاف است ؛ ولی من

Аз ваии гузарам , чун набӯд аз ту гурезам

از وی گذرم، چون نبود از تو گریزم

Гулзори ҷинон буд сафоҳон ва , чу рафтӣ

گلزار جنان بود صفاهان و، چو رفتی

Аз оташи ҳиҷри ту , зи асҳоби съирм

از آتش هجر تو، ز اصحاب سعیرم

Широз , кунун каз қидмати рашк биҳиштаст ;

شیراز، کنون کز قدمت رشک بهشت است؛

Ҳар лаҳза аз он боғ расад буии абирам

هر لحظه از آن باغ رسد بوی عبیرم

Ту худ гули он боғ ва , миннати булбули нолон ;

تو خود گل آن باغ و، منت بلبل نالان؛

Нолам , ки бгўшт нарасад аз чаҳ сафирам

نالم، که بگوشت نرسد از چه صفیرم

Фарёд , ки дар боғ нашуд гӯшзади гул ;

فریاد، که در باغ نشد گوشزد گل؛

Он нола ки дар кунҷ қафас дорад асирам

آن ناله که در کنج قفس دارد اسیرم

эй аз бар ман бардаи фалак , биҳдаҳи зудат

ای از بر من برده فلک، بیهده زودت

Бози ой , ки шуд ваъда ӣ дидори ту дайрам

باز آی، که شد وعده ی دیدار تو دیرم

Бар пои худу дасти худ , аз шавқи даҳуми бӯс ;

بر پای خود و دست خود، از شوق دهم بوس؛

Коими басари роҳат ва , домони ту гирам

کآیم بسر راهت و، دامان تو گیرم

Аз нФҳаҳ ӣ машки хутан , аз халқи ту даврам ;

از نفحه ی مشک ختن، از خلق تو دورم؛

Аз ҷуръа ӣ оби Хизр , аз ҷӯади ту сайрам

از جرعه ی آب خضر، از جود تو سیرم

Дар кунҷи қафас , чун шунӯди буии гул аз боғ

در کنج قفس، چون شنود بوی گل از باغ

Аз замзама , хомӯшӣ булбул напазирам

از زمزمه، خاموشی بلبل نپذیرم

Умрии зи ғамат , бар варақӣ хат накашидам

عمری ز غمت، بر ورقی خط نکشیدم

То сӯии ту оҳанг сафар кардам сафирам

تا سوی تو آهنگ سفر کردم سفیرم

Ҳам рехти блб , шафқати ту ҷом чу Хизрам ;

هم ریخت بلب، شفقت تو جام چو خضرم؛

Ҳам дод бкФи мадҳати ту , хома чу тирам !

هم داد بکف مدحت تو، خامه چو تیرم!

Ман низ , яке номаи навиштан , ҳавасам шуд ;

من نیز، یکی نامه نوشتن، هوسم شد؛

Когоаҳи шӯй аз ҳамаи қтмиру нқирм

کآگاه شوی از همه قطمیر و نقیرم

Шавқ омад ва багушӯд зи лаби қуфлам , агарчӣ

شوق آمد و بگشود ز لب قفلم، اگرچه

Мекард адаби манъи азин шуғли хатирам

میکرد ادب منع ازین شغل خطیرم

Гуфтам ки : бмдҳ ту кунам нағмаи сарое

گفتم که: بمدح تو کنم نغمه سرایی

Коиди зи фалаки Зуҳраи бзир аз Баму зерам

کآید ز فلک زهره بزیر از بم و زیرم

Гуҳ буд ҳавои равиши сайфу рашидам

گه بود هوای روش سیف و رشیدم

Гуҳ шуд ҳаваси тарзи мъзӣу Заҳирам

گه شد هوس طرز معزی و ظهیرم

Бо худ ҳамаи шаби замзама ӣӣ доштам , охир

با خود همه شب زمزمه یی داشتم، آخر

Нолидани урфӣ , блб оварад нафирам

نالیدن عرفی، بلب آورد نفیرم

Аз барг гул оварда , кунун , номаи надимам ;

از برگ گل آورده، کنون، نامه ندیمم؛

Вази машктар олӯда , кунун , хомаи дабирам !

وز مشک تر آلوده، کنون، خامه دبیرم!

Ҳам лутфи ту , бо хушк лабӣ дод забонам

هم لطف تو، با خشک لبی داد زبانم

Ҳам афви ту , бар беадабӣ ; кард далерам

هم عفو تو، بر بی ادبی ؛ کرد دلیرم

Ҷурм аз ман ва , афв аз ту ; ки дар олами маънӣ

جرم از من و، عفو از تو؛ که در عالم معنی

Худ шайхи Кабӣрии ту ва , ман Тифли сағирам

خود شیخ کبیری تو و، من طفل صغیرم

Чун хома , басари сайри раҳи мадҳ ту кардам

چون خامه، بسر سیر ره مدح تو کردم

Ба зин набӯд сирӣ ва , ин боди масирам

به زین نبود سیری و، این باد مسیرم

Ҳошои зи дуои талаби васли ту зини пас

حاشا ز دعای طلب وصل تو زین پس

Тақсир кунам , гар набӯд умри қсирм

تقصیر کنم، گر نبود عمر قصیرم

Бар ҳар чаҳ бифармое ва , аз ҳар чаҳ кунӣ манъ

بر هر چه بفرمایی و، از هر چه کنی منع

Бингар ки чаҳ фармон бирав , чаҳ манъ пазирам

بنگر که چه فرمان برو، چه منع پذیرم

Умед ки то ҳаст ва буд , умри надимам ;

امید که تا هست و بود، عمر ندیمم؛

Умед ки то ҳаст ва буд , ақли муширам

امید که تا هست و بود، عقل مشیرم

Байнам ки бдомони ту овехтаи дастам

بینم که بدامان تو آویخته دستم

Зон рӯй ки бо меҳри ту омехтаи шерам

زان روی که با مهر تو آمیخته شیرم