эй дода нахли қади ту бар , моҳу офтоб

ای داده نخل قد تو بر، ماه و آفتاب

Ва афганд сояи хади ту бар моҳу офтоб

و افگند سایه خد تو بر ماه و آفتاب

Бӯе чу буии ту , на магари машку ғолия ;

بویی چو بوی تو، نه مگر مشک و غالیه؛

Рӯе чу рӯй ту , на , магари моҳу офтоб !

رویی چو روی تو، نه، مگر ماه و آفتاب!

Молади бхоки роҳи ту рӯ , анбару абир

مالد بخاک راه تو رو، عنبر و عبیر

Сояд бнқши пои ту сари моҳу офтоб

ساید بنقش پای تو سر ماه و آفتاب

То бар дамид ахтари ҳасанат , наме кунанд

تا بر دمید اختر حسنت، نمی کنند

Бар офтобу моҳи назари моҳу офтоб

بر آفتاب و ماه نظر ماه و آفتاب

Дар гулшанӣ , ки чеҳра ӣ худ шӯе аз арақ ;

در گلشنی، که چهره ی خود شویی از عرق؛

Гардад ҳамаи ҳубоби шимур , моҳи воФтоб

گردد همه حباب شمر، ماه وآفتاب

Овехтаи бпоит ва , биниҳода бар сарат ;

آویخته بپایت و، بنهاده بر سرت؛

Халхоли сим ва , афсари зари моҳу офтоб

خلخال سیم و، افسر زر ماه و آفتاب

Ҷузи офтобу моҳ , нхўондӣ касе ту ро

جز آفتاب و ماه، نخواندی کسی تو را

Будӣ агар миёни башари моҳу офтоб

بودی اگر میان بشر ماه و آفتاب

Сӯзанда ахгарӣаст , зи конӯни дили рахт ;

سوزنده اخگری است، ز کانون دل رخت؛

Конро буд шуъоъу шарари моҳу офтоб

کان را بود شعاع و شرر ماه و آفتاب

Бенанд агар рухи ту , дигар барнаёваранд ;

بینند اگر رخ تو، دگر برنیاورند؛

Сар аз даричаи шому саҳари моҳу офтоб

سر از دریچه شام و سحر ماه و آفتاب

Равшантар аз мааст рахт эй писари магар

روشن تر از مه است رخت ای پسر مگر

Модар буд туроу падари моҳу офтоб

مادر بود تو را و پدر ماه و آفتاب

Ҷое ки равшанаст чароғи рахт , шаванд

جایی که روشن است چراغ رخت، شوند

Парвонаи вори сӯхтаи пар , моҳу офтоб

پروانه وار سوخته پر، ماه و آفتاب

Нахли қади ту , нахла ӣ тавраст ва ; бошадаш

نخل قد تو، نخله ی طور است و؛ باشدش

Барги ахтари ямонӣ ва бар моҳу офтоб

برگ اختر یمانی و بر ماه و آفتاب

Қадати ниҳоли гулшани ҳасан ва , аз он ниҳол

قدت نهال گلشن حسن و، از آن نهال

Баррагии ду рустаи тоза ватар моҳу офтоб

برگی دو رسته تازه و تر ماه و آفتاب

Гиранд то суроғи зи Кувайт , чаҳ шаб чаҳ рӯз

گیرند تا سراغ ز کویت، چه شب چه روز

Бигузашта умрашони бсФри моҳу офтоб

بگذشته عمرشان بسفر ماه و آفتاب

Бозо ки бе ту шаб заду давр аз ту рӯз кард

بازآ که بی تو شب زد و دور از تو روز کرد

Хорам бидида , хӯни бҷгри моҳу офтоб !

خارم بدیده، خون بجگر ماه و آفتاب!

Осӯдаи хотирии ту ва , ғофил ки дорадам

آسوده خاطری تو و، غافل که داردم

Шаби зи ашку рӯзи зи оҳи хатари моҳу офтоб

شب ز اشک و روز ز آه خطر ماه و آفتاب

Ту худ кашида теғи ҷФокорӣу тўро

تو خود کشیده تیغ جفاکاری و تورا

Афкандаи пеши теғ , сипар ; моҳу офтоб

افکنده پیش تیغ، سپر؛ ماه و آفتاب

Ман худ , ду дидаи дӯхтаи зи умед бар дарӣ

من خود، دو دیده دوخته ز امید بر دری

Конро сазад ду ҳалқа ӣ дар моҳу офтоб

کان را سزد دو حلقه ی در ماه و آفتاب

Олӣ дар сипеҳри ҳунар , мирзои насир ;

عالی در سپهر هنر، میرزا نصیر؛

Каши баҳри саҷдаи бастаи камари моҳу офтоб

کش بهر سجده بسته کمر ماه و آفتاب

Он файласуфи аҳд , ки аз рои равшанаш ;

آن فیلسوف عهد، که از رای روشنش؛

Карданд иқтибоси ҳунар , моҳу офтоб

کردند اقتباس هنر، ماه و آفتاب

Луқмони рӯзгор ки диданд аз осмон

لقمان روزگار که دیدند از آسمان

Андари замини Масеҳ дигар моҳу офтоб

اندر زمین مسیح دگر ماه و آفتاب

Донои муҳандисӣ , ки ҳам аз шамъи рой ӯ

دانا مهندسی، که هم از شمع رای او

Шуд дар сипеҳри роҳи сипари моҳу офтоб

شد در سپهر راه سپر ماه و آفتاب

Бо офтобу моҳ , кунад рӯйу р эй ӯ ;

با آفتاب و ماه، کند روی و ر ای او؛

Кард ончӣ бо гиёҳу ҳаҷари моҳу офтоб

کرد آنچه با گیاه و حجر ماه و آفتاب

Нахлӣ ки зери соя ӣ ӯ парвариш наёфт

نخلی که زیر سایه ی او پرورش نیافت

Мушкили расонадаши бсмри моҳу офтоб

مشکل رساندش بثمر ماه و آفتاب

Сангӣ ки аз аноят ӯ тарбият надид

سنگی که از عنایت او تربیت ندید

ӯро накард лаълу гуҳари моҳу офтоб

او را نکرد لعل و گهر ماه و آفتاب

Натавонад аз ҳзоқт ӯ рӯзу шаби расонад

نتواند از حذاقت او روز و شب رساند

Бар саръ ва бар ҷузом , зарари моҳу офтоб

بر صرع و بر جذام، ضرر ماه و آفتاب

Икдм чу хушк монадаш абри қалами мудом

یکدم چو خشک ماندش ابر قلم مدام

Монанди , боду дида итар моҳу офтоб

مانند، باد و دیده ی تر ماه و آفتاب

зи абри мтир , хома чу гардад рақамнигор ;

ز ابر مطیر، خامه چو گردد رقم نگار؛

Боради ҳамеи биҷои мтри моҳу офтоб

بارد همی بجای مطر ماه و آفتاب

Набӯд набӣ ва аз қаламаш бинад ончӣ дид

نبود نبی و از قلمش بیند آنچه دید

Аз ради шамсу шқи қамари моҳу офтоб

از رد شمس و شق قمر ماه و آفتاب

Халқаши шинав , дигар машну боғу бӯстон ;

خلقش شنو، دگر مشنو باغ و بوستان؛

Рӯйиши нигар , дигар мангар моҳу офтоб

رویش نگر، دگر منگر ماه و آفتاب

эй меҳри парварӣ , ки зи моҳият ту ёфт

ای مهر پروری، که ز ماهیت تو یافت

Нури ҷабин , зиёи басари моҳу офтоб

نور جبین، ضیاء بصر ماه و آفتاب

Хонданди аҳли назм ба Кошони зи анварӣ

خواندند اهل نظم به کاشان ز انوری

Ғрои қасида ӣӣ баназари моҳу офтоб

غرا قصیده یی بنظر ماه و آفتاب

Шуд моҳу офтоб , з ҳар байти он аён

شد ماه و آفتاب، ز هر بیت آن عیان

Равшани ҳазор дидаи з ҳар моҳу офтоб

روشن هزار دیده ز هر ماه و آفتاب

Ҳар шеъри он бксўти шеърии зи равшанӣ

هر شعر آن بکسوت شعری ز روشنی

Ҳар мисраяш карда бабри моҳу офтоб

هر مصرعیش کرده ببر ماه و آفتاب

Ман низ хостам ки сифоти ту бшмрм

من نیز خواستم که صفات تو بشمرم

То нашимурд стоаҳи шимури моҳу офтоб

تا نشمرد ستاه شمر ماه و آفتاب

Аз донишу шукуфтагӣу азму ҳзму халқ

از دانش و شکفتگی و عزم و حزم و خلق

Дар рӯйу роят эй бгҳри моҳу офтоб

در روی و رایت ای بگهر ماه و آفتاب

Гардад хаҷали Уторид ва ҳам Зуҳрау Зуҳал

گردد خجل عطارد و هم زهره و زحل

Миррӣху муштарӣ ва дигар моҳу офтоб

مریخ و مشتری و دگر ماه و آفتاب

Ман қобили қасидаи нигории ним , чаҳ шуд

من قابل قصیده نگاری نیم، چه شد

Авроқ дафтарам шуд агар моҳу офтоб ?

اوراق دفترم شد اگر ماه و آفتاب؟

Хоссаи қасида ӣӣ ки ҳарифи анварӣ буд

خاصه قصیده یی که حریف انوری بود

Ваз анваряш дода хабари моҳи воФтоб

وز انوریش داده خبر ماه وآفتاب

Локин , зи қобилияти мамдуҳи қобилам

لکن، ز قابلیت ممدوح قابلم

Вази табъи равшанами бҳзри моҳу офтоб !

وز طبع روشنم بحذر ماه و آفتاب!

Пардохтам бики шаб ва як рӯз чанд байт

پرداختم بیک شب و یک روز چند بیت

КоФшонмти броҳгзори моҳу офтоб

کافشانمت براهگذار ماه و آفتاب

Кардам чу қасди кӯии ту , аз меҳр рӯй ту

کردم چو قصد کوی تو، از مهر روی تو

Шуд Хизри роҳи ман бсФри моҳу офтоб

شد خضر راه من بسفر ماه و آفتاب

Оварадам ин қасида раҳ оварад ва , дар раҳам

آوردم این قصیده ره آورد و، در رهم

Афшондаи симу рехтаи зари моҳу офтоб

افشانده سیم و ریخته زر ماه و آفتاب

То бар фалак шаванд аёни офтобу моҳ

تا بر فلک شوند عیان آفتاب و ماه

То бар замин кунанд асари моҳу офтоб

تا بر زمین کنند اثر ماه و آفتاب

Аз баҳри дӯстонати бФирўзаҳи гавани қадаҳ

از بهر دوستانت بفیروزه گون قدح

Резанд субҳи шеру шукри моҳу офтоб

ریزند صبح شیر و شکر ماه و آفتاب

Аз дасти дшмнонт дар оғози моҳи умр

از دست دشمنانت در آغاز ماه عمر

Гиранд шом , теғу сипар ; моҳу офтоб

گیرند شام، تیغ و سپر؛ ماه و آفتاب

Бар ҷон дӯстонат расонанду дшмнонт

بر جان دوستانت رسانند و دشمنانت

Ҳар субҳу шоми нафъу зарари моҳу офтоб

هر صبح و شام نفع و ضرر ماه و آفتاب