Сабоҳи иди сабӯҳии талаб , саҳеҳу сқим

صباح عید صبوحی طلب، صحیح و سقیم

Яке ба фатвои ақл ва , яке ба ҳукми ҳаким

یکی به فتوی عقل و، یکی به حکم حکیم

Кашида рахт ба майхона , чун ба каъбаи ҳҷиҷ

کشیده رخت به میخانه، چون به کعبه حجیج

Давида ҳар сӯи мастона , чун ба боғи насим

دویده هر سو مستانه، چون به باغ نسیم

Ба ногуҳ , аз тарафӣ шуд , иморатии пайдо ;

به ناگه، از طرفی شد، عمارتی پیدا؛

Ниҳодаи ҳиндӯии бомаш ба сари з хур дияем

نهاده هندوی بامش به سر ز خور دیهیم

Фишондаи абри баҳораш , ба саҳну боми гулоб ;

فشانده ابر بهارش، به صحن و بام گلاب؛

Рисондаи боди шимолаш , ба ҳар машоми шамем !

رسانده باد شمالش، به هر مشام شمیم!

Ситодаи мардум , дар манзараш , чу чашми Аёз ;

ستاده مردم، در منظرش، چو چشم ایاز؛

Кушода бар рухи риндон дараш , чу дасти Карим !

گشاده بر رخ رندان درش، چو دست کریم!

На ҳоҷибяш , чу даргоҳи хусравони ғаюр ;

نه حاجبیش، چو درگاه خسروان غیور؛

На монеъяш , чу харгоҳи хоҷагони лӣим

نه مانعیش، چو خرگاه خواجگان لئیم

Дарун шуданд ниҳода ба синаи дасти адаб

درون شدند نهاده به سینه دست ادب

Ба пои ситодаи Фгндаҳ ба пои сари таслим

به پا ستاده فگنده به پا سر تسلیم

зи кунҷи чашм , нзркрдаҳи маҳфилии диданд

ز کنج چشم، نظرکرده محفلی دیدند

Табораки аллоҳи ороста чу боғи Наим !

تبارک الله آراسته چو باغ نعیم!

Ба нағма , ҳар раҳгӣ аз чанг , ҳнҷри Довӯд ;

به نغمه، هر رگی از چنگ، حنجر داوود؛

Ба нашъа , ҳар хамӣ аз бода , чашмаи таснӣм !

به نشئه، هر خُمی از باده، چشمهٔ تسنیم!

Ба як пиёла , дар он базм , душманони куҳан ;

به یک پیاله، در آن بزم، دشمنان کهن؛

Зада зи меҳр ба ҳам дам , чу дӯстони қадим !

زده ز مهر به هم دم، چو دوستان قدیم!

Чиҳил хам , аз ду тараф , ҳар яке Флотўнӣ

چهل خُم، از دو طرف، هر یکی فلاطونی

Ба сари рисондаи чиҳил арбаъӣн барои қавӣам

به سر رسانده چهل اربعین برای قویم

Чаҳ соқён , ҳамаи ишроқёни зонуи зан

چه ساقیان، همه اشراقیان زانو زن

Ба пой ҳар хам , баҳри тааллуму таълим

به پای هر خُم، بهر تعلّم و تعلیم

Амири мстбаҳ , бар садр сафа карда мақом ;

امیر مصطبه، بر صدر صفه کرده مقام؛

Гадои майкада бар остона гашта муқӣм

گدای میکده بر آستانه گشته مقیم

Ба қадари ҳавсила , ҳар як тиҳӣ з мекарда ;

به قدر حوصله، هر یک تهی ز می کرده؛

Гадои сабуии суфол ва , амири соғари сим !

گدا سبوی سفال و، امیر ساغر سیم!

Фитодашон чу назар бар ҷамоли пери Муғон

فتادشان چو نظر بر جمال پیر مغان

Аз ӯ шуданд сабӯҳии талаби пас аз таъзим

از او شدند صبوحی‌طلب پس از تعظیم

Заданд бӯса ба дасташ , чу додашон ҷомӣ

زدند بوسه به دستش، چو دادشان جامی

Гирифта ҳар ду , вазони ҷом , хӯрда ҳар як ним

گرفته هر دو، وزان جام، خورده هر یک نیم

Саҳеҳ , раст зи ғам , чун зи забҳи Исмоил ;

صحیح، رست ز غم، چون ز ذبح اسماعیل؛

Сқим , ҷуст ба ҷон , чун зи нори иброҳӣм

سقیم، جست به جان، چون ز نار ابراهیم

Ман аз назораи ин хосият з ме будам

من از نظارهٔ این خاصیت ز می بودم

Ғариқи лаҷаи ҳайрат , ки муҳаррамии зи ҳарим

غریق لجّهٔ حیرت، که محرمی ز حریم

Бишорат аҷабам дод , ишораташ ногоҳ

بشارت عجبم داد، اشارتش ناگاه

Ки шоди зӣ ки ҷаҳони офарини зи лутфи ъмим

که شاد زی که جهان‌آفرین ز لطف عمیم

зи як уфуқ , ду дурахшон ҳилол бинмудат

ز یک افق، دو درخشان هلال بنمودت

Чу моҳи чордаҳ ҳар як чароғи ҳафт иқлӣм

چو ماه چارده هر یک چراغ هفت اقلیم

зи ҳасан , ҳар ду чу дар ятем май монанди ;

ز حُسن، هر دو چو درّ یتیم می‌مانند؛

Худо кунад ки намонанд дар замонаи ятем

خدا کند که نمانند در زمانه یتیم

Азин навид , чу шуд равшанами ду дида ; давон

ازین نوید، چو شد روشنم دو دیده؛ دوان

Шудам ба хонаи пас аз шукри кирдигори Карим

شدم به خانه پس از شکر کردگار کریم

Қмот ҳар ду кашидам ба бар , таъолии аллоҳ

قماط هر دو کشیدم به بر، تعالی الله

Яке дамаш чу Масеҳ ва яке кафш чу кулем

یکی دمش چو مسیح و یکی کفش چو کلیم

Аёни зи ҷабҳа бечин ҳар ду , халқи ҳасан

عیان ز جبههٔ بی‌چینِ هر دو، خلقِ حَسَن

Ниҳон ба сина бекин ҳар ду , қалби салим

نهان به سینهٔ بی‌کینِ هر دو، قلبِ سلیم

Мусоҳибони мутинаъим , чу ман азин неъмат ;

مصاحبان متنعّم، چو من ازین نعمت؛

Нишаста паҳлавии ман бар бисоти нозу Наим

نشسته پهلوی من بر بساط ناز و نعیم

Яке рабӯди якеро ва гуфташ : Исмоил

یکی ربود یکی را و گفتش: اسماعیل

Яке гирифт якеро ва , хондаш : иброҳӣм

یکی گرفت یکی را و، خواندش: ابراهیم

Аёни зи пои яке бод , дар ҳарами замзам

عیان ز پای یکی باد، در حرم زمزم

Равони зи дасти яке бод бар сипеҳри ҳтим

روان ز دست یکی باد بر سپهر حطیم

Шаванд сояи Фгни ин ду нахл ва , мива фишон ;

شوند سایه‌فگن این دو نخل و، میوه‌فشان؛

Ба иқтизои карам , на ба эҳтизози насим

به اقتضای کرم، نه به اهتزاز نسیم

Қадам , ки буд зи бори малоли хам , чун дол ;

قدم، که بود ز بار ملال خم، چون دال؛

Дилам , ки буд зи танагии дил чу ҳалқа мем

دلم، که بود ز تنگی دل چو حلقهٔ میم

Ба ҷилва , долам алиф шуд , ба хандаи мимми син

به جلوه، دالم الف شد، به خنده میمم سین

Навид дод чу пайкам аз он ду пайкари сим

نوید داد چو پیکم از آن دو پیکر سیم

Ба сӯгу сур , чу расмаст кодмӣ уфтад

به سوگ و سور، چو رسم است کآدمی افتد

Ба фикри ҳамдами дерин , ба ёди ёри қадим

به فکر همدم دیرین، به یاد یار قدیم

Бидон шудам ки даҳуми огаҳии сабоҳӣ ро

بدان شدم که دهم آگهی صباحی را

Азин ътиаҳ ки дидам зи кирдигори Карим

ازین عطیه که دیدم ز کردگار کریم

Чаро ки дӯст чу шуд дӯстро ба сӯги шарик

چرا که دوست چو شد دوست را به سوگ شریک

Буд дареғ набошад агар ба сури саҳим

بُوَد دریغ نباشد اگر به سور سهیم

Навиштаи номаи супурдам ба қосид ва гуфтам ;

نوشته نامه سپردم به قاصد و گفتم؛

Ки : эй зи пайравии ту , шикастаи пои насим

که: ای ز پیروی تو، شکسته پای نسیم

Бирав зи соҳати Қум , то ба хиттаи Кошон ;

برو ز ساحت قم، تا به خطهٔ کاشان؛

Ки кард эзади эҷоди одамаши зи адим

که کرد ایزد ایجاد آدمش ز ادیم

з ман бигӯ ба сабоҳӣ : эй онкӣ аз гетӣ

ز من بگو به صباحی: ای آنکه از گیتی

Туро буд чу шарики худои ъдили ъдим

تو را بُوَد چو شریک خدا عدیل عدیم

Ба айш кӯш ва ба шодии гароӣ , кати шаби ид

به عیش کوش و به شادی گرای، کِت شبِ عید

Ду тозаи дӯсти худододаи рафта аз шаби ним

دو تازه دوست خداداده رفته از شب نیم

Ба шавқ дидан ту омадаи зи ктми адам

به شوق دیدن تو آمده ز کتم عدم

Давони гирифтаи сар ҳар ду бар қадами тақдим

دوان گرفته سر هر دو بر قدم تقدیم

Хаёлами инки ба таъйини вақти он мелод

خیالم اینکه به تعیین وقت آن میلاد

Ба лавҳ чарх кунам нуқтаи нуқтаро тақсим

به لوح چرخ کنم نقطه نقطه را تقسیم

Вале з дидан эшон ва , аз надидан ту ;

ولی ز دیدن ایشان و، از ندیدن تو؛

Ки он далел умедаст ва ин нишонаи бим

که آن دلیل امید است و این نشانهٔ بیم

зи ашки шодӣу ғам , дида раҳе нашнохт

ز اشک شادی و غم، دیدهٔ رهی نشناخت

Сутури устурлоб аз ҷадовили тақвим

سطور اسطرلاب از جداول تقویم

Кунун , ту зоичаҳ аз зиҷшони бурун овар

کنون، تو زایچه از زیجشان برون آور

Ки дар кафаст зи илмати кифояи алтълим

که در کف است ز علمت کفایه التعلیم

Агар на табъи дақиқати кушояди ин уқда

اگر نه طبع دقیقت گشاید این عقده

Ба зиракон ки кунад ин дақиқаро тафҳим ? !

به زیرکان که کند این دقیقه را تفهیم؟!

Дигар гузаштаи басӣ каз туами нахонда касе

دگر گذشته بسی کز توام نخوانده کسی

Қасидае , ғазалӣ , мисраӣ , чу дар нзим !

قصیده‌ای، غزلی، مصرعی، چو درّ نظیم!

Ба фикри бикри ту , рӯҳи алқудс чу ҳам нафасаст ;

به فکر بکر تو، روح القدس چو هم‌نفس است؛

Лаби ту рӯҳ диҳад ҳар нафас ба азм Ромем

لب تو روح دهد هر نفس به عظم رمیم

Мабанд лаби зи сухан , то ҷаҳонён донанд

مبند لب ز سخن، تا جهانیان دانند

На исоаст Фарид ва на Марямаст ақим

نه عیسی است فرید و نه مریم است عقیم

Дигар чаро шуда ҳам суҳбатони фаромӯшат

دگر چرا شده هم‌صحبتان فراموشت

Ки ёдашон накунад ҳичгаҳи дилати зи самим ? !

که یادشان نکند هیچگه دلت ز صمیم؟!

Чаро на ,гар дили сахтат чу сахраи смост ;

چرا نه، گر دل سختت چو صخرهٔ صماست؛

Азимати сафар Қум намекунӣ тасмим ? !

عزیمت سفر قم نمی‌کنی تصمیم؟!

На остонаи ол паямбараст ин шаҳр ? !

نه آستانهٔ آل پیمبر است این شهر؟!

Кабӯтарони ҳарам чун фириштаи гирди ҳарим ? !

کبوتران حرم چون فرشته گرد حریم؟!

Ҳар остона ки бинӣ , чу нест бехасу хор

هر آستانه که بینی، چو نیست بی خس و خار

Макун канораи зи халқаш ба узри халқи змим

مکن کناره ز خلقش به عذر خلق ذمیم

Вагар зи ман , ба хусӯсат буд дили озурда

وگر ز من، به خصوصت بود دل آزرده

Мгир бар ман ҷурм накарда , эй ту ҳалим !

مگیر بر من جرم نکرده، ای تو حلیم!

Ҷудои зи базми висоли ту , эй рафиқи шафиқ

جدا ز بزم وصال تو، ای رفیق شفیق

Ки ҳам забони фасеҳӣ ва , ҳам нишин фаҳим

که هم‌زبان فصیحی و، هم‌نشین فهیم

Маро буд ҳамагар подшоҳи асри ҷлис

مرا بُوَد همه گر پادشاه عصر جلیس

Маро буд ҳамагар файласуфи аҳди надим

مرا بُوَد همه گر فیلسوف عهد ندیم

Ҳаме дар анҷуманам , зон буд уқоби шадид ;

همی در انجمنم، زان بُوَد عقاب شدید؛

Ҳаме ба хилват , аз ним буд азоб ?илем !

همی به خلوت، از نیم بود عذاب الیم!

Фазои ҷинат бе ту , маро чу қаъри съир

فضای جنت بی‌تو، مرا چو قعر سعیر

зи лоли кавсар бе ту маро чу шурб илоҳем

ز لال کوثر بی‌تو مرا چو شرب الهیم

Худои гўост , ки умеди васли ҷони бахшат

خدا گواست، که امّیدِ وصلِ جان‌بخشت

Гарм на рӯҳи дамади дам ба дам ба азм Ромем

گَرَم نه روح دمد دم‌به‌دم به عظم رمیم

Ба панҷ рӯзаи ҳаёт , аз сипеҳри музтарибам ;

به پنج‌روزه حیات، از سپهر مضطربم؛

Чу муфлисӣ ки шуд аз хоҷа лӣим ғурем

چو مفلسی که شد از خواجهٔ لئیم غریم

зи ман шинав , машав андешаи нок агар шинавӣ

ز من شنو، مشو اندیشه‌ناک اگر شنوی

Ки пои ниҳодаи буруни душманони ту зи гилӣм

که پا نهاده برون دشمنان تو ز گلیم

Ман ва , чу ман ду ҳақирӣ , ки дӯстдор тавонад ;

من و، چو من دو حقیری، که دوستدار تواند؛

Чу шаб расад нафаси гарммон ба арши азим

چو شب رسد نفس گرممان به عرش عظیم

зи ним санг ба паймонаи ҳаёт касе

ز نیم سنگ به پیمانهٔ حیات کسی

Ки хондаи эзадаш аз ҷурми хасмӣ ту занем

که خوانده ایزدش از جرم خصمی تو زنیم

Сари адуии ту ,гар суд бар фалак ; судӣ

سر عدوی تو، گر سود بر فلک؛ سودی

Набошадаш , ки шуд оҳами шаҳоби деви раҷим

نباشدش، که شد آهم شهاب دیو رجیم

Расад ба чарх чу оҳам ки барфурӯхт чу барқ

رسد به چرخ چو آهم که برفروخت چو برق

Чакад ба баҳр чу ашкам ки гарм шуд чу ҳмим

چکد به بحر چو اشکم که گرم شد چو حمیم

Шавад чу ахгари афсурда рӯй шеърии шом

شود چو اخگر افسرده روی شعری شام

Шавад чу миҷмари тФсидаҳи пушти моҳии сим

شود چو مجمر تفسیده پشت ماهی سیم

Буд илоҳии пайваста то буд ба сипеҳр

بُوَد الهی پیوسته تا بُوَد به سپهر

зи офтоби гуҳии маи наҳифу гоҳи ҷсим

ز آفتاب گهی مه نحیف و گاه جسیم

Қади ҳасуду дили ҳосиди ту дар олам

قد حسود و دل حاسد تو در عالم

Дўтаҳ , чу ҳалқаи ҷим ва , сияҳ чу нуқтаи ҷим !

دوته، چو حلقهٔ جیم و، سیه چو نقطهٔ جیم!

Ҳамаш зи муваҷҷаҳи тӯфони Нӯҳи хонаи хароб

همش ز موجهٔ طوفان نوح خانه خراب

Ҳамаш зи сарсари тӯфон од гашта ҳарим

همش ز صرصر طوفان عاد گشته حریم