Аз сафоҳон , буи ҷон ояд ҳаме ;
از صفاهان، بوی جان آید همی؛
Буии ҷон аз Исфаҳон ояд ҳаме !
بوی جان از اصفهان آید همی!
Исфаҳон , Миср ва чу меҳр , аз хонаи субҳ
اصفهان، مصر و چو مهر، از خانه صبح
Юсуфӣ бар ҳар дукон ояд ҳаме !
یوسفی بر هر دکان آید همی!
Ришта ӣ ҷони баркаф , онҷои золи чарх !
رشته ی جان برکف، آنجا زال چرخ!
Чун калоф ресмон ояд ҳаме !
چون کلاف ریسمان آید همی!
Исфаҳон , шом ва , сафои субҳи он
اصفهان، شام و، صفای صبح آن
Чашмро бар дил гарон ояд ҳаме !
چشم را بر دل گران آید همی!
Ним шаби шеърӣ бурун ояд зи шом ;
نیم شب شعری برون آید ز شام؛
То басӯи Исфаҳон ояд ҳаме !
تا بسوی اصفهان آید همی!
Исфаҳони чин ва , ғизоли водиш
اصفهان چین و، غزال وادیش
Машк бар сҳроФшон ояд ҳаме
مشک بر صحرافشان آید همی
Ҳар ки по бар хоки мишкӣнаш наад
هر که پا بر خاک مشکینش نهد
Машки чинаш , то миён ояд ҳаме
مشک چینش، تا میان آید همی
Исфаҳони Бағдод ва , баҳра зинда равад
اصفهان بغداد و، بهره زنده رود
Диҷлаи обаш дар даҳон ояд ҳаме
دجله آبش در دهان آید همی
Васф бе осеби себаш , то кунад ;
وصف بی آسیب سیبش، تا کند؛
Ҳар рутаб , рутаб аллсон ояд ҳаме
هر رطب، رطب اللسان آید همی
Исфаҳон , Юнон ва аз Юнонён ;
اصفهان، یونان و از یونانیان؛
Гар ҳадисӣ дар миён ояд ҳаме
گر حدیثی در میان آید همی
Кӯдак ҳар мактабашро аз хирад
کودک هر مکتبش را از خرد
Ханда бар Юнонён ояд ҳаме
خنده بر یونانیان آید همی
Башари ҳоФӣ , зоҳидонаши рози пай
بشر حافی، زاهدانش راز پی
Аз иродати соя сон ояд ҳаме
از ارادت سایه سان آید همی
Дар риёзи назм , камтари шоираш ;
در ریاض نظم، کمتر شاعرش؛
Бо малик ҳамдостон ояд ҳаме
با ملک همداستان آید همی
Гар ба Тӯсу Форс , зи аҳли назм ӯ ;
گر به طوس و فارس، ز اهل نظم او؛
Достонӣ дар миён ояд ҳаме
داستانی در میان آید همی
Ҳам з Фирдавсӣ барояд алҳзр
هم ز فردوسی برآید الحذر
Исми зи саъдӣ аломон ояд ҳаме
اسم ز سعدی الامان آید همی
Гарнигорам аҳли ҷўдшро карам
گر نگارم اهل جودش را کرم
Оли бармакро гарон ояд ҳаме
آل برمک را گران آید همی
Вар нивисам прдлоншро ҷигар
ور نویسم پردلانش را جگر
Зобулстонро зиён ояд ҳаме
زابلستان را زیان آید همی
Глрхонш , рашки ғлмоннду ҳур ;
گلرخانش، رشک غلمانند و حور؛
Васфашонгар дар баён ояд ҳаме
وصفشان گر در بیان آید همی
Солу ма , молндшон то сар ба пой
سال و مه، مالندشان تا سر به پای
Ҳуру ғулмон аз ҷинон ояд ҳаме
حور و غلمان از جنان آید همی
Дилбаронаш , ғайрати мо ҳиндӯи меҳр ;
دلبرانش، غیرت ما هندو مهر؛
Номашон чун бар забон ояд ҳаме
نامشان چون بر زبان آید همی
Рӯзу шаб , то остони бўсндшон ;
روز و شب، تا آستان بوسندشان؛
Меҳру моҳ аз осмон ояд ҳаме
مهر و ماه از آسمان آید همی
Аз хиёнат , холӣаст он марзу бум ;
از خیانت، خالی است آن مرز و بوم؛
Дузди онҷо посбон ояд ҳаме
دزد آنجا پاسبان آید همی
Дар диёнат , аҳли шаҳраш , шуҳраанд ;
در دیانت، اهل شهرش، شهره اند؛
Гиларо , гургаш шубон ояд ҳаме
گله را، گرگش شبان آید همی
Аз вафо лек андакӣ бегонаанд ;
از وفا لیک اندکی بیگانه اند؛
Танг шуд дил , бар забон ояд ҳаме
تنگ شد دل، بر زبان آید همی
Ҷовдони бодо , ки ҳар субҳаши насим ;
جاودان بادا، که هر صبحش نسیم؛
Аз биҳишт ҷовдон ояд ҳаме
از بهشت جاودان آید همی
Чун аён шуд серума аз он хоки пок
چون عیان شد سرمه از آن خاک پاک
Хуш бичишам мардумон ояд ҳаме
خوش بچشم مردمان آید همی
Зинда равадаш , айни об зиндагӣаст ;
زنده رودش، عین آب زندگی است؛
Зон бичишам мурда ҷон ояд ҳаме
زان بچشم مرده جان آید همی
Венаи аҷаб , кон об гӯйанд аз назар ;
وین عجب، کان آب گویند از نظر؛
Шуд ниҳон ,у онҷо аён ояд ҳаме
شد نهان، و آنجا عیان آید همی
Санги кӯҳ ва , хоки саҳрояши бпо ;
سنگ کوه و، خاک صحرایش بپا؛
Чун прндў парниён ояд ҳаме
چون پرندو پرنیان آید همی
Чорбоғшро ки об аз ҳашт хулд
چارباغش را که آب از هشت خلد
Хӯрда , ризвон боғбон ояд ҳаме !
خورده، رضوان باغبان آید همی!
Соя ӣ барги дарахтонаши басар
سایه ی برگ درختانش بسر
Хуштар аз ҳар соябон ояд ҳаме
خوشتر از هر سایبان آید همی
То наво омӯз аз мурғони он
تا نوا آموز از مرغان آن
Тӯтӣ аз Ҳиндӯстон ояд ҳаме
طوطی از هندوستان آید همی
Бегумон , боғи ҷинон ҳар кас шунид
بی گمان، باغ جنان هر کس شنید
Исфаҳонаш дар гумон ояд ҳаме
اصفهانش در گمان آید همی
Дар сафоҳон , ҳар ки дорад хона , кӣ
در صفاهان، هر که دارد خانه، کی
Ёдаш аз боғ ҷинон ояд ҳаме !
یادش از باغ جنان آید همی!
Доштами ман низ онҷои хона ӣӣ
داشتم من نیز آنجا خانه یی
Ҷони даҳум , чун ёд аз он ояд ҳаме
جان دهم، چون یاد از آن آید همی
Кард аз онҷо , осмон овора ам
کرد از آنجا، آسمان آواره ام
Ин ситам аз осмон ояд ҳаме
این ستم از آسمان آید همی
Ёди он вайрона , каш аз коҳгл
یاد آن ویرانه، کش از کاهگل
Буии машк ва заъфарон ояд ҳаме
بوی مشک و زعفران آید همی
Дар ҳамон вайрона , каз ҷонҳои пок
در همان ویرانه، کز جانهای پاک
Ганҷҳо , онҷо ниҳон ояд ҳаме
گنجها، آنجا نهان آید همی
Ҳам гул ва ҳам арғавони киштам каз он
هم گل و هم ارغوان کشتم کز آن
Ҷони бетон , роҳат бҷон ояд ҳаме
جان بتن، راحت بجان آید همی
Резами ашки арғавонӣ , чун биёад
ریزم اشک ارغوانی، چون بیاد
Он гул ва он арғавон ояд ҳаме
آن گل و آن ارغوان آید همی
Ҳоли он булбул , чаҳ бошад дар қафас
حال آن بلبل، چه باشد در قفس
Каши бахотир ошён ояд ҳаме
کش بخاطر آشیان آید همی
Шуд хароби он бӯстон , то буии гул
شد خراب آن بوستان، تا بوی گل
Аз кадомин бӯстон ояд ҳаме ? !
از کدامین بوستان آید همی؟!
Роҳ гум шуд , то дигар бонги ҷарас
راه گم شد، تا دگر بانگ جرس
Аз кадомин корвон ояд ҳаме ? !
از کدامین کاروان آید همی؟!
Мекунам тири дуо ҳар шаби равон
میکنم تیر دعا هر شب روان
То яке зон бар нишон ояд ҳаме
تا یکی زان بر نشان آید همی
Кӣ буд кӣ каз дами боди баҳор
کی بود کی کز دم باد بهار
Гули басӯи гулистон ояд ҳаме
گل بسوی گلستان آید همی
Булбули нокоми рафтаи зи ошён
بلبل ناکام رفته ز آشیان
Бози сӯй ошён ояд ҳаме
باز سوی آشیان آید همی
Бо ҳам овозони гулшани субҳу шом
با هم آوازان گلشن صبح و شام
Нағмаи санҷ ва нағма хон ояд ҳаме
نغمه سنج و نغمه خوان آید همی
Алғрз , будам шабӣ дар фикри ин
الغرض، بودم شبی در فکر این
Космон кӣ меҳрбон ояд ҳаме ? !
کآسمان کی مهربان آید همی؟!
Субҳдам , дидам сабо аз Исфаҳон ;
صبحدم، دیدم صبا از اصفهان؛
Ҷониби Кошон , ниҳон ояд ҳаме
جانب کاشان، نهان آید همی
Бар сари роҳаши давидам , гуфтамаш :
بر سر راهش دویدم، گفتمش:
Аз ту буи Исфаҳон ояд ҳаме
از تو بوی اصفهان آید همی
Ханда зад , гуфто : чаҳ доне ? гуфтамаш :
خنده زد، گفتا: چه دانی؟ گفتمش:
Бар тан аз буии ту ҷон ояд ҳаме !
بر تن از بوی تو جان آید همی!
Гуфт : оре , гуфтамаш : аз Исфаҳон
گفت: آری، گفتمش: از اصفهان
Ҷузи ту кас аз раҳравон ояд ҳаме ? !
جز تو کس از رهروان آید همی؟!
Гуфт : бо ман андалебӣ пурфишон
گفت: با من عندلیبی پرفشان
Инак аз он бӯстон ояд ҳаме
اینک از آن بوستان آید همی
Андалебӣ на , ҳаммомӣ бар париш
عندلیبی نه، حمامی بر پرش
Нома ӣӣ аз дӯстон ояд ҳаме
نامه یی از دوستان آید همی
Гуфтамаш : аз дӯстон ё раб касе
گفتمش: از دوستان یا رب کسی
Ёдаш аз ин нотавон ояд ҳаме ? !
یادش از این ناتوان آید همی؟!
Гуфт : ман аз дигарон огаҳи ним
گفت: من از دیگران آگه نیم
Пайкӣ аз фахр замон ояд ҳаме
پیکی از فخر زمان آید همی
Аз насири алмлаҳу аддӣни сӯии ту
از نصیر المله و الدین سوی تو
Қосидӣ бо корвон ояд ҳаме
قاصدی با کاروان آید همی
Гуфтамаш :гар пайки махдум ман аст
گفتمش: گر پیک مخدوم من است
Ҷабраил аз осмон ояд ҳаме
جبرئیل از آسمان آید همی
Накҳати пероҳани Юсуф ба Миср
نکهت پیراهن یوسف به مصر
Сӯии канъон ройгон ояд ҳаме
سوی کنعان رایگان آید همی
Риҳ раҳмонаст , каз малики Яман ;
ریح رحمان است، کز ملک یمن؛
Сӯии Ясриб бегмон ояд ҳаме
سوی یثرب بیگمان آید همی
Он Масеҳи аҳду Буқроти замон
آن مسیح عهد و بقراط زمان
Кӯ ба луқмон ҳамзабон ояд ҳаме
کو به لقمان همزبان آید همی
Чун кунад ташреҳ , ҷолинуси ҳам ;
چون کند تشریح، جالینوس هم؛
Кордаш бар устихон ояд ҳаме
کاردش بر استخوان آید همی
Гар муҳандис ӯст , Батламиюс низ
گر مهندس اوست، بطلمیوس نیز
Бар дараш зону занон ояд ҳаме
بر درش زانو زنان آید همی
Он Арастӯ , каши Флотўни ҳаким ;
آن ارسطو، کش فلاطون حکیم؛
Дар хам аз хиҷлат ниҳон ояд ҳаме
در خم از خجلت نهان آید همی
Вар ба Форобаш фитад рӯзии гузор
ور به فارابش فتد روزی گذار
Бар тани бӯи наср , ҷон ояд ҳаме
بر تن بو نصر، جان آید همی
Буъалӣ , зобрўӣ ӯ гар бингарад ;
بوعلی، زابروی او گر بنگرد؛
Як ишорат рмздон ояд ҳаме
یک اشارت رمزدان آید همی
Ин насир ва он насир , инак бибин
این نصیر و آن نصیر، اینک ببین
Баси тафовут дар миён ояд ҳаме
بس تفاوت در میان آید همی
Гар бисанҷам фазлашон , бо икдгр
گر بسنجم فضلشان، با یکدگر
Фазлҳо инро бар он ояд ҳаме
فضلها این را بر آن آید همی
Гар нивисам , шарҳи фазлаши мухтасар ;
گر نویسم، شرح فضلش مختصر؛
Баси маъонӣ дар баён ояд ҳаме
بس معانی در بیان آید همی
Кашфи дониш , гар кунад алломааш ;
کشف دانش، گر کند علامه اش؛
Аз ҳарам бар остон ояд ҳаме
از حرم بر آستان آید همی
Аз раҳи дониш чу ахФш , сибўиаҳ
از ره دانش چو اخفش، سیبویه
Брдрш чун ходимон ояд ҳаме
بردرش چون خادمان آید همی
Васфи насраш , кор всоФасту бас
وصف نثرش، کار وصاف است و بس
Зу Низомӣ назм хон ояд ҳаме
زو نظامی نظم خوان آید همی
Саъдӣ , аз Ширози оради хизматаш
سعدی، از شیراز آرد خدمتش
Анварӣ аз ховарон ояд ҳаме
انوری از خاوران آید همی
Вирду ахлоқаш қарин хоҳам , Увайс
ورد و اخلاقش قرین خواهم، اویس
Аз қарн , бо ӯ қирон ояд ҳаме
از قرن، با او قران آید همی
Ҳикмати вуҷӯд , аз дилу дасташи талаб ;
حکمت وجود، از دل و دستش طلب؛
Дару лаъл , аз баҳр ва кон ояд ҳаме
در و لعل، از بحر و کان آید همی
Хон эҳсон густард , чун аз карам
خوان احسان گسترد، چون از کرم
Ҷӯад ӯ , чун мизбон ояд ҳаме
جود او، چون میزبان آید همی
Бар сари хониш , чу ҳотам , мъни ҳам
بر سر خوانش، چو حاتم، معن هم
Чун нахонда миҳмон ояд ҳаме
چون نخوانده میهمان آید همی
Соҳбо , оҳ аз фироқ , оҳ аз фироқ ;
صاحبا، آه از فراق، آه از فراق؛
Чанд ғам дар дил ниҳон ояд ҳаме ? !
چند غم در دل نهان آید همی؟!
Дар дилам , набӯд ғамии ғайр аз фироқ
در دلم، نبود غمی غیر از فراق
Гӯямат ҳон , то аён ояд ҳаме
گویمت هان، تا عیان آید همی
Баҳр хунхорӣаст ҳиҷрон , нохудо
بحر خونخواری است هجران، ناخدا
наменахоҳам дар миён ояд ҳаме !
می نخواهم در میان آید همی!
Шояд аз лутфи худо , на нохудо
شاید از لطف خدا، نه ناخدا
Киштии ман , бар карон ояд ҳаме
کشتی من، بر کران آید همی
Гарчи маҳҷӯр аз туам кард осмон
گرچه مهجور از توام کرد آسمان
зи осмонам , ҷон бҷон ояд ҳаме
ز آسمانم، جان بجان آید همی
Бози умед васл дорам зи осмон
باز امید وصل دارم ز آسمان
Ҳар чаҳ гӯйии з осмон ояд ҳаме
هر چه گویی ز آسمان آید همی
Чу бахотири меҳрбонӣҳои ту
چو بخاطر مهربانیهای تو
Ояд , инам бар забон ояд ҳаме :
آید، اینم بر زبان آید همی:
Рӯдакӣ гӯ нашунӯд каз Исфаҳон
رودکی گو نشنود کز اصفهان
« буии ёр меҳрбон ояд ҳаме
«بوی یار مهربان آید همی
На гулистон , хор зораст Исфаҳон
نه گلستان، خار زارست اصفهان
Гар на бӯяти з Исфаҳон ояд ҳаме
گر نه بویت ز اصفهان آید همی
Пери канъон , буии Юсуф чун шунид
پیر کنعان، بوی یوسف چون شنید
Нур дар чашмаш аён ояд ҳаме
نور در چشمش عیان آید همی
Варна биҳосл буд , гирами зи Миср
ورنه بیحاصل بود، گیرم ز مصر
Корвон дар корвон ояд ҳаме
کاروان در کاروان آید همی
Оли сомон , лофи сомон кӣ зананд ? !
آل سامان، لاف سامان کی زنند؟!
Ҷӯади тугар дар миён ояд ҳаме
جود تو گر در میان آید همی
Рӯдакиро , равад дониши бугсалад ;
رودکی را، رود دانش بگسلد؛
Хомаам чун дар баён ояд ҳаме
خامه ام چون در بیان آید همی
Осмон ва бӯстонаст Исфаҳон
آسمان و بوستان است اصفهان
Модҳу мамдуҳ аз он ояд ҳаме
مادح و ممدوح از آن آید همی
Нури меҳр , аз осмони тобади мудом ;
نور مهر، از آسمان تابد مدام؛
Буии гул , аз гулистон ояд ҳаме !
بوی گل، از گلستان آید همی!
То ббоғи рӯзгор аз даври чарх
تا بباغ روزگار از دور چرخ
Гуҳи баҳору гуҳ хазон ояд ҳаме
گه بهار و گه خزان آید همی
Дӯстатро , бар ду дасти ҷоми гир ;
دوستت را، بر دو دست جام گیر؛
Ҳам гул ва ҳам арғавон ояд ҳаме
هم گل و هم ارغوان آید همی
Душманатро , бар ду чашми айби байн ;
دشمنت را، بر دو چشم عیب بین؛
Ҳам хаданг ва , ҳам синон ояд ҳаме
هم خدنگ و، هم سنان آید همی
Исфаҳон , ободи бод аз буии ту
اصفهان، آباد باد از بوی تو
Буии ту аз Исфаҳон ояд ҳаме
بوی تو از اصفهان آید همی
Зинда бошӣ сабо то зинда равад
زنده باشی صبا تا زنده رود
Сӯии асФоҳон равон ояд ҳаме
سوی اصفاهان روان آید همی