Гуфтои саҳари ғулом ки : зин карда ёри асб

گفتا سحر غلام که: زین کرده یار اسب

Инак з шаҳр ронад буруни шаҳриёри асб

اینک ز شهر راند برون شهریار اسب

Афтодам аз пеш , ки Аннани гирмши зи ноз

افتادم از پیش، که عنان گیرمش ز ناز

Нагузорад афганд басари ман гузори асб

نگذارد افگند بسر من گذار اسب

Гӯйии ббоғ ва роғ кашидӣ дилаш ки субҳ

گویی بباغ و راغ کشیدی دلش که صبح

Чӣанд гул ва , чароанд дар лолаи зори асб

چیند گل و، چراند در لاله زار اسب

ё сархуш аз шароби сабӯҳӣ , кабоби хост ;

یا سرخوش از شراب صبوحی، کباب خواست؛

Дар зер зин кашид бшўқи шикори асб

در زیر زین کشید بشوق شکار اسب

ё буд бори хотираш аз дӯстони ғамӣ

یا بود بار خاطرش از دوستان غمی

Коўрд дар ҳавои сафари зери бори асб

کآورد در هوای سفر زیر بار اسب

Битоб аз ҳикоят ӯ шуд чунон дилам

بیتاب از حکایت او شد چنان دلم

Каз захм тозӣона шавад биқрори асб

کز زخم تازیانه شود بیقرار اسب

Гирён , з по фитодам ва , гуфтам : бигир даст

گریان، ز پا فتادم و، گفتم: بگیر دست

Ларзони зи ҷои ҷустам ва , гуфтам : биор асб !

لرزان ز جای جستم و، گفتم: بیار اسب!

Кардам гарони рикобаш ва , гаштами сабки Аннан ;

کردم گران رکابش و، گشتم سبک عنان؛

Оварад чун ғуломам бе интизори асб

آورد چون غلامم بی انتظار اسب

Беихтиёр , то дар дарвоза ӣ ҳар тараф

بی اختیار، تا در دروازه ی هر طرف

Навмед май дўондм ва , умедвори асб

نومید می دواندم و، امیدوار اسب

Охир чу баради ҷазба ӣ ишқами буруни зи шаҳр

آخر چو برد جذبه ی عشقم برون ز شهر

Дидам зи даври ҷилва ҳаме дод ёри асб

دیدم ز دور جلوه همی داد یار اسب

Бо юзу боз , аз паии оҳӯу Кебеки маст

با یوز و باز، از پی آهو و کبک مست

Дар паҳн дашт ронадӣ ва дар кӯҳсори асб

در پهن دشت راندی و در کوهسار اسب

Ҳар гом , даврем шуд азуи бештар ; балӣ

هر گام، دوریم شد ازو بیشتر؛ بلی

ӯро самин саманд ва , раҳеро назор асб

او را سمین سمند و، رهی را نزار اسب

Гуфтам : Аннани маст ки гирад , магари хирад

گفتم: عنان مست که گیرد، مگر خرد

Дар гӯш гуядаш мдўон дар хумори асб

در گوش گویدش مدوان در خمار اسب

ё оварад биёади зи тамкини дилбарӣ

یا آورد بیاد ز تمکین دلبری

Аз ҳар тарафи нтозд бе ихтиёри асб

از هر طرف نتازد بی اختیار اسب

ё рафтаи рафтаи басти раҳаши об дида ам

یا رفته رفته بست رهش آب دیده ام

Май тохтам чу бо мижа ӣ ашкбори асб

می تاختم چو با مژه ی اشکبار اسب

ё сӯхташи зи нола ӣ ман дил , Аннан кашид ;

یا سوختش ز ناله ی من دل، عنان کشید؛

То ман рсонмши зи қафои бандаи вори асб

تا من رسانمش ز قفا بنده وار اسب

Алқсаҳ ӯ , биноз равон буд ва ман бшўқ ;

القصه او، بناز روان بود و من بشوق؛

То ҳар дуро гирифт бикҷои қарори асб

تا هر دو را گرفت بیکجا قرار اسب

Рафтам пиёдаи сӯяш ва , чун моҳ аз осмон

رفتم پیاده سویش و، چون ماه از آسمان

Оўрдмши фурӯд аз он роҳвори асб

آوردمش فرود از آن راهوار اسب

Бастаи бшохи сарви сеӣ ёри борагӣ

بسته بشاخ سرو سهی یار بارگی

Карда раҳои раҳеи блби ҷӯйбори асб

کرده رها رهی بلب جویبار اسب

Бигирифт пас суроҳеу ҷом аз кафи ғулом

بگرفت پس صراحی و جام از کف غلام

Кардаш нигоҳбон накунад то фирори асб

کردش نگاهبان نکند تا فرار اسب

Чашмии басӯии асбаш ва , чашмии басӯи май ;

چشمی بسوی اسبش و، چشمی بسوی می؛

Гарчи наёвард баназар мегусор асб

گرچه نیاورد بنظر میگسار اسب

Бо ҳам биравӣ сабза нишастем ва ҳар яке

با هم بروی سبزه نشستیم و هر یکی

Оварда дар миёни суханон , ди ркнори асб

آورده در میان سخنان، د رکنار اسب

Лаълии қадаҳ , зи дасти булӯрӣни грФтмш ;

لعلی قدح، ز دست بلورین گرفتمش؛

Гуфтам ки : гуфт субҳи барин андари ори асб ? !

گفتم که: گفت صبح برین اندر آر اسب؟!

Гуфт : аз хумори дӯши нхФтм , ки субҳдам ;

گفت: از خمار دوش نخفتم، که صبحدم ؛

Ронами сабӯҳро бикии марғзори асб

رانم صبوح را بیکی مرغزار اسب

Фасли баҳор , гашти гулу сабзаро саҳар

فصل بهار، گشت گل و سبزه را سحر

Беихтиёр гашта ман ва , биқрори асб

بی اختیار گشته من و، بیقرار اسب

Оре равад ббоғи зи буии гули одамӣ

آری رود بباغ ز بوی گل آدمی

Оре бмрғзор равад дар баҳори асб

آری بمرغزار رود در بهار اسب

Ман ҳам ниҳодаи ҷоми лаболаби з май бкФ

من هم نهاده جام لبالب ز می بکف

Гуфтам : бигир ва ҳеҷ бахотир меар асб

گفتم: بگیر و هیچ بخاطر میار اسب

Ҷом аз кафам гирифт ва кашид ва бпоӣ хост

جام از کفم گرفت و کشید و بپای خاست

Рақсон чу зери зини худовандгори асб

رقصان چو زیر زین خداوندگار اسب

БўолФорси замона , замони хон ки дар замин

بوالفارس زمانه، زمان خان که در زمین

Ҳукмаш кашад сипеҳр чу ҳукми савори асб

حکمش کشد سپهر چو حکم سوار اسب

эй барда то бурузи шумор аз тавилаи ?ут

ای برده تا بروز شمار از طویله ات

Як як пиёдагони ҷаҳон бе шумори асб

یک یک پیادگان جهان بی شمار اسب

То пои ниҳоди роизи адли ту бар рикоб

تا پا نهاد رایض عدل تو بر رکاب

Аз ҳеҷ ҷода по наниҳад бар канори асб

از هیچ جاده پا ننهد بر کنار اسب

Гар по наад бторки мӯрӣ , чу тозяш

گر پا نهد بتارک موری، چو تازیش

Аз тозӣона ӣ ту хӯрд захми мори асб

از تازیانه ی تو خورد زخم مار اسب

Дар гӯшу дӯши қайсар рӯмаш бибин ?герат

در گوش و دوش قیصر رومش ببین گرت

Афганд наълу ғошия дар Зангбори асб

افگند نعل و غاشیه در زنگبار اسب

Дар рӯзи разм , теғи бкФ чун диловарон ;

در روز رزم، تیغ بکف چون دلاوران؛

То занад аи здўи сӯи бсФи корзори асб

تا زند ا زدو سو بصف کارزار اسب

Абри аҷал , бхок фишонд тагарги марг ;

ابر اجل، بخاک فشاند تگرگ مرگ؛

Ояд зи гирди марди бурун , вази ғубори асб

آید ز گرد مرد برون، وز غبار اسب

Аз хунаш об дода зи сар теғҳо шаванд

از خونش آب داده ز سر تیغها شوند

Дона фишон ки карда заминро шёри асб

دانه فشان که کرده زمین را شیار اسب

Тозӣ дар оташ , ар чаҳ Сиёвуш нае зи бас

تازی در آتش، ار چه سیاوش نه ای ز بس

Дар наълу санги хораи ҷаҳонади шарори асб

در نعل و سنگ خاره جهاند شرار اسب

Гирад зи хӯни хасми ту , чун теғ баркашӣ ;

گیرد ز خون خصم تو، چون تیغ برکشی؛

То зер зин қувоем худ дарнигор асб

تا زیر زین قوایم خود در نگار اسب

Нӯҳи набӣ нае ва , зи тӯфони мавҷи хӯн ;

نوح نبی نه ای و، ز طوفان موج خون؛

Чун киштӣ аз миён кашадат бар канори асб

چون کشتی از میان کشدت بر کنار اسب

То аз қафои сҳили саманд ту нашунаванд

تا از قفا صهیل سمند تو نشنوند

Пай карда душманони ту пеш аз фирори асб

پی کرده دشمنان تو پیش از فرار اسب

Аз хайли душманони ту , ҳар кӯ фирор кард

از خیل دشمنان تو، هر کو فرار کرد

Бо онкӣ аз пеши ндўонии зи ори асб

با آنکه از پیش ندوانی ز عار اسب

Дастат нагашта ранҷа ва , рмҳти надидаи хам ;

دستت نگشته رنجه و، رمحت ندیده خم؛

Барадаши з размгоҳ бидор албўори асб

بردش ز رزمگاه بدار البوار اسب

Вази лашкари ту , рӯзи вғо , каз ҳуҷуми халқ

وز لشکر تو، روز وغا، کز هجوم خلق

Роҳи убӯри басти бмўру бмори асб

راه عبور بست بمور و بمار اسب

Пардохт ҳар савораи зи пўрпшнги тахт

پرداخت هر سواره ز پورپشنگ تخت

Бигирифт ҳар пиёдаи зи соми савори асб

بگرفت هر پیاده ز سام سوار اسب

Акнӯн ки бар дар ту давонанд шому субҳ

اکنون که بر در تو دوانند شام و صبح

Гардони зи ҳинди пелу ялон аз ттори асб

گردان ز هند پیل و یلان از تتار اسب

Афганда осмони дўрнгми зи по , куҷост

افگنده آسمان دورنگم ز پا، کجاست

Пӯяндатар зи аблақи лайл ва наҳор асб ? !

پوینده تر ز ابلق لیل و نهار اسب؟!

Ночор , чун зиёрати кӯии ту боядам

ناچار، چون زیارت کوی تو بایدم

Хоҳам шавад зи даври сипеҳрами дучори асб

خواهم شود ز دور سپهرم دچار اسب

Аз тавсании хинги фалак , ҳам шигифт нест ;

از توسنی خنگ فلک، هم شگفت نیست؛

Кин дӯстро расад зи ту эй дӯстдори асб

کاین دوست را رسد ز تو ای دوستدار اسب

Фарзин шуд , он пиёда ӣ фарзона , каш расед

فرزین شد، آن پیاده ی فرزانه، کش رسید

Чун пели шоҳ , рух , зи ту эй шаҳсавори асб

چون پیل شاه، رخ، ز تو ای شهسوار اسب

Варна , бики дақиқаи худ аз устихони пел ;

ورنه، بیک دقیقه خود از استخوان پیل؛

Шатранҷи бози шаҳри туро , шуд се чаҳор асб

شطرنج باز شهر تو را، شد سه چهار اسب

Гар нест асб тозят , он ҷонвар фирист ;

گر نیست اسب تازیت، آن جانور فرست؛

Зин карда , каши нажод буд хари табори асб

زین کرده، کش نژاد بود خر تبار اسب

Дорӣ чу ҷом бар кафу афсари басар , мабахш

داری چو جام بر کف و افسر بسر، مبخش

На бе лаҷоми астар ва на бе Фсори асб

نه بی لجام استر و نه بی فسار اسب

Чун нест пайкарӣ ки напӯшида хлътт

چون نیست پیکری که نپوشیده خلعتت

МФрст нокашида бузин зинҳор асб

مفرست ناکشیده بزین زینهار اسب

Кардам равони яке рама , як асби хостам ;

کردم روان یکی رمه، یک اسب خواستم؛

Ғофил машав ки ноед азин ба бакори асб

غافل مشو که ناید ازین به بکار اسب

Додӣ гарми ту он рама ва , асби хостӣ

دادی گرم تو آن رمه و، اسب خواستی

То аз миннат буд баназари ёдгори асб

تا از منت بود بنظر یادگار اسب

Мидодмти баҳоии яке асб зон рама

میدادمت بهای یکی اسب زان رمه

Гар дар тавилаи доштамии сад ҳазор асб

گر در طویله داشتمی صد هزار اسب

Корӣ макун ки пайки саворами пиёдаи боз

کاری مکن که پیک سوارم پیاده باز

Ояд фиғони кунон ки таваққуъи мадори асб

آید فغان کنان که توقع مدار اسب

Кокнўни бтҳФаҳи шеъри ту барадам , бойени умед

کاکنون بتحفه شعر تو بردم، باین امید

Корми зи хайли хони адолати шиори асб

کآرم ز خیل خان عدالت شعار اسب

Имрӯз ҳам накард чу дайу прири лутф

امروز هم نکرد چو دی و پریر لطف

Имсоли ҳам надод чу пирору пори асб

امسال هم نداد چو پیرار و پار اسب

Доне аз он қабӣлаам эй хон ки мекунад

دانی از آن قبیله ام ای خان که میکند

Аз нисбати савории мо ифтихори асб

از نسبت سواری ما افتخار اسب

Ҳам ошёни бозам ва , аз нохунони каҷ ;

هم آشیان بازم و، از ناخنان کج؛

Дорам бкФи ҳисому зи пар бар канори асб

دارم بکف حسام و ز پر بر کنار اسب

Аз чанги ман , агар бФлки рафтаи хасми ман

از چنگ من، اگر بفلک رفته خصم من

Рӯзӣ ки зин кунанд паии гирудори асб

روزی که زین کنند پی گیرودار اسب

Ҳам бигузаронам аз сари ин ҳафт , марди теғ

هم بگذرانم از سر این هفت، مرد تیغ

Ҳам бар ҷаҳонам аз сари ин на ҳисори асб

هم بر جهانم از سر این نه حصار اسب

Лекини азин чаҳ суд , ки мондааст шаст сол

لیکن ازین چه سود، که مانده است شصت سال

Ҳам дар ғилофи теғам , ҳам дар чдори асб

هم در غلاف تیغم، هم در چدار اسب

Чун дар ғилоф занг нагирад зи нанги теғ ? !

چون در غلاف زنگ نگیرد ز ننگ تیغ؟!

Чун дар чдор ланг нагардад зи ори асб

چون در چدار لنگ نگردد ز عار اسب

Ҳар сӯи бкФи гирифта , яке сари тароши теғ ;

هر سو بکف گرفته، یکی سر تراش تیغ؛

Ҳар сӯ бузин кашида яке харсавори асб

هر سو بزین کشیده یکی خرسوار اسب

Мақсӯди азин қасида ӣ рангинам , асб нест ;

مقصود ازین قصیده ی رنگینم، اسب نیست؛

Донеи баҳои нағма нагирад ҳазор асб

دانی بهای نغمه نگیرد هزار اسب

Дӯшам вале савораи ҳарифӣ радиф шуд

دوشم ولی سواره حریفی ردیف شد

Гӯянда ӯ , хамӯш ман ва , раҳ сипор асб !

گوینده او، خموش من و، ره سپار اسب!

Гуфт : ин қасида гуфт камолу зи табъи шӯх

گفت: این قصیده گفت کمال و ز طبع شوخ

Кардаш радифи сари басари он номдори асб

کردش ردیف سر بسر آن نامدار اسب

Аз бастан ҳар асб , чунон кӯ шукуфта шуд ;

از بستن هر اسب، چنان کو شکفته شد؛

Санҷар нашуд шукуфтаи зи фатҳи ҳазор асб

سنجر نشد شکفته ز فتح هزار اسب

Пиндошти ҳеҷ асб бигардаш наме расад

پنداشت هیچ اسب بگردش نمی رسد

Танҳо давонидаи гӯйӣ дар рӯзгори асб

تنها دوانده گویی در روزگار اسب

Имрӯз , чун каммияти суханро ту роизӣ

امروز، چون کمیت سخن را تو رایضی

Бар ҷой то нишоняш , аз ҷо барор асб

بر جای تا نشانیش، از جا برآر اسب

Нашнохтам , агарчӣ чап аз рост , тохтам

نشناختم، اگرچه چپ از راست، تاختم

Чанде бомтҳони ямину ясори асб !

چندی بامتحان یمین و یسار اسب!

Охири гузашти зи асби камол , асби ман ба пул

آخر گذشت ز اسب کمال، اسب من به پل

Чун баради пеши рустам аз Исфандиёри асб

چون برد پیش رستم از اسفندیار اسب

То михўрнди шери ғизол ва , ғизоли шер ;

تا میخورند شیر غزال و، غزال شیر؛

То мебаранд асби савор ва , савори асб

تا میبرند اسب سوار و، سوار اسب

Дар коми дшмнонт , буд заҳри мори шер

در کام دشمنانت، بود زهر مار شیر

Дар дасти дӯстонат , буд пойдори асб

در دست دوستانت، بود پایدار اسب