Дигар субҳасту булбул нағма хон аст

دگر صبح است و بلبل نغمه خوان است

зи ҳасани гули ҳазораш достон аст

ز حسن گل هزارش داستان است

Замин , аз ранги лола , лаъл пӯшаст ;

زمین، از رنگ لاله، لعل پوش است؛

Ҳаво , аз буии гул анбар фишон аст

هوا، از بوی گل عنبر فشان است

НхФтми дӯш , то вақте ки дидам

نخفتم دوش، تا وقتی که دیدم

Насими субҳдами доман кашон аст

نسیم صبحدم دامن کشان است

Чунон шуд аз шамемаши атри пурвирд

چنان شد از شمیمش عطر پرورد

Ки пиндории машомам ътрдон аст

که پنداری مشامم عطردان است

Надонам аз кадомин гулшан омад

ندانم از کدامین گلشن آمد

Насими субҳ , кинаш армағонаст ? !

نسیم صبح، کاینش ارمغان است؟!

Ман ин бӯ , аз гулӣ нашунида будам

من این بو، از گلی نشنیده بودم

Ҳамоно буии гул на , буи ҷон аст

همانا بوی گل نه، بوی جان است

Бадунболи насими афтодам аз шавқ

بدنبال نسیم افتادم از شوق

Ки байнами аи зкдомин гулистон аст

که بینم ا زکدامین گلستان است

Насимами барад то боғӣ чу дидам

نسیمم برد تا باغی چو دیدم

На боғаст ин , биҳишт ҷовдон аст

نه باغ است این، بهشت جاودان است

Чаҳ фаррухи маскан ва , фархундаи мأўӣ

چه فرخ مسکن و، فرخنده مأوی

Чаҳ дилкаши манзил ва , хуррам макон аст

چه دلکش منزل و، خرم مکان است

Ҳамоно , боғ хулдасту зи сабза

همانا، باغ خلد است و ز سبزه

Заминашро бисот парниён аст

زمینش را بساط پرنیان است

Дамидаи сабза ва бар рӯй сабза

دمیده سبزه و بر روی سبزه

Гуласт ва лолааст ва арғавон аст

گل است و لاله است و ارغوان است

Дарахтонаш , зи рангоранги мива

درختانش، ز رنگارنگ میوه

Мклл чун дирафш Ковиёнаст !

مکلل چون درفش کاویان است!

Бзир ҳар дарахтӣ , неки бахтӣ

بزیر هر درختی، نیک بختی

Нишаста зон дарахташи соя бон аст

نشسته زان درختش سایه بان است

Миёни боғ , аз сарви санавбар

میان باغ، از سرو صنوبر

Хиёбонӣу ҷӯӣ дар миён аст

خیابانی و جویی در میان است

Сқии аллоҳ , оби ширини гуворо

سقی الله، آب شیرین گوارا

Ки дар васфаши забони ъзб албён аст

که در وصفش زبان عذب البیان است

Нишони покии ҷӯӣ , чаҳ ҷӯӣ

نشان پاکی جویی، چه جویی

Ки аз сарчашма ӣ кавсар равон аст

که از سرچشمه ی کوثر روان است

зи аксӣ космон афганда дар вай

ز عکسی کآسمان افگنده در وی

Аён аз як замини ду осмон аст

عیان از یک زمین دو آسمان است

Бадал гуфтам : ғам аз ҷони баради ин боғ

بدل گفتم: غم از جان برد این باغ

Магари ин боғи беруни зин ҷаҳон аст

مگر این باغ بیرون زین جهان است

Дилам гуфт : ин сухан аз боғбон пресс

دلم گفت: این سخن از باغبان پرس

Ки ӯ огоҳи азин роз ниҳон аст

که او آگاه ازین راز نهان است

Нишони боғбони ҷустами зи дил , гуфт ;

نشان باغبان جستم ز دل، گفت؛

Ки : инак Хизри ӣнҷо боғбон аст

که: اینک خضر اینجا باغبان است

Нигоҳам чун ба Хизр афтод , гуфтам ;

نگاهم چون به خضر افتاد، گفتم؛

Ки : эй кати рози пинҳонӣ аён аст

که: ای کت راز پنهانی عیان است

Чаҳ боғаст , инки обаш слсбиласт ? !

چه باغ است، اینکه آبش سلسبیل است؟!

Чаҳ боғаст , инак абраш дирафшонаст ? !

چه باغ است، اینک ابرش درفشان است؟!

Чаҳ боғаст инки ғулмон дода обаш ? !

چه باغ است اینکه غلمان داده آبش؟!

Чаҳ боғаст инки ҳураш посбон аст

چه باغ است اینکه حورش پاسبان است

Чаҳ боғаст инки чун менавии ризвон

چه باغ است اینکه چون مینوی رضوان

Муқӣмашро ҳаёт ҷовдонаст ? !

مقیمش را حیات جاودان است؟!

Чаҳ боғаст инки чун мшкўии хусрав

چه باغ است اینکه چون مشکوی خسرو

Мақоми ъушрати ширин лабонаст ? !

مقام عشرت شیرین لبان است؟!

БФгт : ӣнҷо на минӯ ва на мшкўст

بفگت: اینجا نه مینو و نه مشکوست

Ҳумоюни боғи махдум ҷаҳон аст

همایون باغ مخدوم جهان است

Хуҷастаи банда ӣ додари ваҳоб

خجسته بنده ی دادار وهاب

Ки дорои диёр Исфаҳон аст

که دارای دیار اصفهان است

Баланди ахтари хдиўӣ , каз баландӣ

بلند اختر خدیوی، کز بلندی

Замини остонаш , осмон аст

زمین آستانش، آسمان است

Ҷаҳони довари амӣрӣ , каз никуӣ

جهان داور امیری، کز نکویی

БўсФш ҳар чаҳ гӯям беш аз он аст

بوصفش هر چه گویم بیش از آن است

Бгоҳ лутф , чун абр баҳораст ;

بگاه لطف، چون ابر بهار است؛

Бгоҳ қаҳр , чун барқ ӣмон аст

بگاه قهر، چون برق یمان است

Кафили хизматаш , бурно ва пераст ;

کفیل خدمتش، برنا و پیر است؛

Раҳин миннаташ , пер ва ҷавон аст

رهین منتش، پیر و جوان است

Вилояти гулшан ва , лутфаш саҳоб аст

ولایت گلشن و، لطفش سحاب است

Раияти гилау ҳифзаш шубон аст

رعیت گله و حفظش شبان است

зи софии гуҳар , вази тинати пок

ز صافی گهر، وز طینت پاک

зи баси равшани дилу равшан равон аст

ز بس روشن دل و روشن روان است

Саҳеҳаст ончӣ ӯро дар хаёл аст

صحیح است آنچه او را در خیال است

Яқинаст ончӣ ӯро дар гумон аст

یقین است آنچه او را در گمان است

Чу ҳар навмеди азу умедвор аст

چو هر نومید ازو امیدوار است

Чу ҳар ноком аз вай Комрон аст

چو هر ناکام از وی کامران است

Ҷаҳони гӯ хасм бош , ӯ дӯстдораст ;

جهان گو خصم باش، او دوستدار است؛

Фалаки гӯи кӣнаи варз , ӯ меҳрбон аст

فلک گو کینه ورز، او مهربان است

зи халқаши косФҳони байт алсрўр аст

ز خلقش کاصفهان بیت السرور است

зи адлаши косФҳони дор аломон аст

ز عدلش کاصفهان دار الامان است

зи ғаммозӣ ки шуғл рӯзгор аст

ز غمازی که شغل روزگار است

зносозӣ ки кор осмон аст

ز ناسازی که کار آسمان است

Дилигар бишиканад , халқаш кафиласт ;

دلی گر بشکند، خلقش کفیل است؛

Ғамигар рӯ кунад , адлаш змон аст

غمی گر رو کند، عدلش ضمان است

Буруз , ӯро нисор боргоҳаст ;

بروز، او را نثار بارگاه است؛

Бшб , ӯро чароғ остон аст

بشب، او را چراغ آستان است

Ҷавоҳир , ончӣ дар ҳафтум заминаст ;

جواهر، آنچه در هفتم زمین است؛

Кавокиби ончӣ то ҳашт осмон аст

کواکب آنچه تا هشت آسمان است

Бъҳди давлаташ , каз бахти пирӯз

بعهد دولتش، کز بخت پیروز

Замонаи шоду халқаш шодмон аст

زمانه شاد و خلقش شادمان است

На ҷонӣ , ғайри барбати нола санҷаст ;

نه جانی، غیر بربط ناله سنج است؛

На чашмии ҷузи суроҳе хӯн фишон аст

نه چشمی جز صراحی خون فشان است

На кас , ҷузи зулфи маҳбӯбони парешон ;

نه کس، جز زلف محبوبان پریشان؛

На кас , ҷузи чашми хубон нотавон аст

نه کس، جز چشم خوبان ناتوان است

Таъолии аллоҳ , насаби фарзанди Заҳро :

تعالی الله، نسب فرزند زهرا:

Баноми эзад , ҳасб Нӯшервон аст

بنام ایزد، حسب نوشیروان است

Қарин шуд бо насаб ӯро ҳасб низ

قرین شد با نسب او را حسب نیز

Магари саъдинро бо ҳам қирон аст

مگر سعدین را با هم قران است

Мҳбо , соҳбо , мухлиси нўозо !

محبا، صاحبا، مخلص نوازا!

Ки бар пери вҷўон , ҳикмат равонаст !

که بر پیر وجوان، حکمت روان است!

Сафоҳони боғ ва , эҳсони ту борон ,

صفاهان باغ و، احسان تو باران،

Сафоҳони ҷисм ва , фармони ту ҷонаст !

صفاهان جسم و، فرمان تو جان است!

Ту бо халқи худо , чун меҳрбонӣ

تو با خلق خدا، چون مهربانی

Худои халқ , бо ту меҳрбон аст

خدای خلق، با تو مهربان است

Забонами баста , танагии дил акнӯн

زبانم بسته، تنگی دل اکنون

Қалами рози диламро тарҷумон аст

قلم راز دلم را ترجمان است

Тзрўи гулшани қудсам , ду рӯзӣ аст

تذرو گلشن قدسم، دو روزی است

Ки поем баста ӣ ин хокдон аст

که پایم بسته ی این خاکدان است

Надорам шиква аз сахтии гетӣ

ندارم شکوه از سختی گیتی

Ҳуморо қӯти ғолиб устихон аст

هما را قوت غالب استخوان است

Ғамӣ аз ҳеҷ роҳам нест дар дил

غمی از هیچ راهم نیست در دل

Вале бар табъами ин маънӣ гарон аст

ولی بر طبعم این معنی گران است

Ки ин мавсим ки аз таъсири адлат

که این موسم که از تأثیر عدلت

Сафоҳони рашки гулзор ҷинон аст

صفاهان رشک گلزار جنان است

Туро бо дӯстони доими дарин боғ

تو را با دوستان دایم درین باغ

Ки ҳмдои ллаҳи эмин аз хазон аст

که حمدا لله ایمن از خزان است

Буд густардаи маҳди айшу ғофил

بود گسترده مهد عیش و غافل

Ки чун ман булбулӣ беошён аст

که چون من بلبلی بی آشیان است

На ҷғдми ман , каз ободии ин малик

نه جغدم من، کز آبادی این ملک

Бъҳди давлатати бехон ва мон аст

بعهد دولتت بیخان و مان است

Ало , то дар садафи рухшандаи лؤлؤст

الا، تا در صدف رخشنده لؤلؤست

Ало , то дар чамани сарв чмон аст

الا، تا در چمن سرو چمان است

Шикаст аз гавҳар ӯ даври бодо

شکست از گوهر او دور بادا

Ки : гуяд боғи умрат бихзонаст !

که : گوید باغ عمرت بیخزان است!