эй сорибони худоро , оҳистаи рӯ ба манзил

ای ساربان خدا را، آهسته رو به منزل

Каз ҳар тарафи асирӣ мондааст пой дар гул

کز هر طرف اسیری مانده است پای در گل

Ҷамъии з васл сӯзанд , халқии з ҳиҷр меринд ;

جمعی ز وصل سوزند، خلقی ز هجر میرند؛

эй вой агар замонӣ , берун рӯй зи маҳфил

ای وای اگر زمانی، بیرون روی ز محفل

Бо он лаби шикаррез , бо он ниҳоли нўхиз ;

با آن لبِ شکرریز، با آن نهال نوخیز؛

То рафтае зи гулшан , эй нозанини шамоил

تا رفته‌ای ز گلشن، ای نازنین‌شمایل

Ҳар ғунчаи зи иштиёқат , чашмӣаст монда дар раҳ

هر غنچه ز اشتیاقت، چشمی است مانده در ره

Ҳар сарв аз фироқат , поеаст рафта дар гул

هر سرو از فراقت، پایی است رفته در گل

Хоҳадгар он ситамгар , ҷону дилии зи озар

خواهد گر آن ستمگر، جان و دلی ز آذر

Ҳам даст шавед аз ҷони ҳам чашми пӯшад аз дил !

هم دست شوید از جان هم چشم پوشد از دل!