Гараш ин ҷафост имсол , ҳамон биор гӯям

گرش این جفاست امسال، همان بیار گویم

Суханӣ ки пос ёрӣ нагузошт пор гӯям

سخنی که پاس یاری نگذاشت پار گویم

Нашавад дареғи як дами тиҳӣ аз рақиби базмат

نشود دریغ یک دم تهی از رقیب بزمت

Ки ғам наоне худ , бтў ошкор гӯям

که غم نهانی خود، بتو آشکار گویم

Нанишаст рӯзи ваъдаи нафасӣ ва , рафт ъмдо

ننشست روز وعده نفسی و، رفت عمدا

Нагузошт саргузашти шаб интизор гӯям

نگذاشت سرگذشت شب انتظار گویم

Будам фузуни зи олам , ғами рӯзгор ; аммо

بودم فزون ز عالم، غم روزگار؛ اما

Ғами ёр кӣ гузорад ; ғам рӯзгор гӯям ? !

غم یار کی گذارد؛ غم روزگار گویم؟!

Гилаҳо ки аз ту дорам , маи ман нагуфтанам ба

گله ها که از تو دارم، مه من نگفتنم به

Чу ту нашнавӣ чаҳ ҳосил ки ҳазор бор гӯям ? !

چو تو نشنوی چه حاصل که هزار بار گویم؟!