Шуд аз марги бародар , дили харобу синаи риш аз ман ;

شد از مرگ برادر، دل خراب و سینه ریش از من؛

Надидаи ҳеҷ каси маҳзунтарӣ дар ҳеҷ кеш аз ман

ندیده هیچ‌کس محزون‌تری در هیچ کیش از من

Кунандам халқи манъ аз гиря ва ман ончӣ май байнам

کنندم خلق منع از گریه و من آنچه می‌بینم

Набояд беш аз ин дар оҳу зории манъи хеш аз ман

نباید بیش از این در آه و زاری منع خویش از من

Набинад каси пас аз ман ё раби ин мотам ки пиндорам

نبیند کس پس از من یا رب این ماتم که پندارم

Надидаи сети ин мусӣбати ҳеҷ меҳнати дида беш аз ман

ندیده‌ست این مصیبت هیچ محنت‌دیده بیش از من

Ба марги он бародар чун нигарем хӯн , ки дар маргаш

به مرگ آن برادر چون نگریم خون، که در مرگش

Тасаллӣ медиҳандам халқ ва мегарӣанд беш аз ман ? !

تسلی می‌دهندم خلق و می‌گریند بیش از من؟!

Надорад судии озари гиря ,гар пеш ояд андӯҳӣ ;

ندارد سودی آذر گریه، گر پیش آید اندوهی؛

Ки аз оғози нӯш аз дигарон бӯда сету неш аз ман

که از آغاز نوش از دیگران بوده‌ست و نیش از من