Аз ғайр , эминам , ки буд посбони ту

از غیر، ایمنم، که بود پاسبان تو

Хӯни ман инки рехта бар остони ту

خون من اینکه ریخته بر آستان تو

Сад ранг мива дода ниҳолат , вале чаҳ суд

صد رنگ میوه داده نهالت، ولی چه سود

Зон мива тар накард лабии боғбони ту ? !

زان میوه تر نکرد لبی باغبان تو؟!

Ин хату хол , душмани дайну дил манаст ;

این خط و خال، دشمن دین و دل من است؛

Бар гӯша ӣ лаби ту ,у кунҷи даҳони ту

بر گوشهٔ لب تو، و کنج دهان تو

Хуш онкӣ бишинавам сухании рост ё дурӯғ

خوش آنکه بشنوم سخنی راست یا دروغ

Ман аз забон онкӣ шунид аз забони ту

من از زبان آنکه شنید از زبان تو

Кардӣ марои бъшқи ҳазор имтиҳон ва , боз

کردی مرا به عشق هزار امتحان و، باز

Дорам гумони бад , бадали бадгумони ту !

دارم گمان بد، به دل بدگمان تو!

Бимҳрӣ ту нестгар аз меҳрбонем

بی‌مهری تو نیست گر از مهربانی‌ام

Чун меҳрбон нашуд дили номеҳрбони ту ? !

چون مهربان نشد دل نامهربان تو؟!

Озари зи шиква ӣ дилам , оташ задӣ бҷон ;

آذر ز شکوهٔ دلم، آتش زدی به جان؛

Ман чун кунам ? задааст дили оташи бҷони ту !

من چون کنم؟ زده است دل آتش به جان تو!