Наҳй чу номи саги худ , ба ман марои талабӣ

نهی چو نام سگ خود، به من مرا طلبی

Нуҳум ба пои сагати сар , ба узр бе адабӣ

نهم به پای سگت سر، به عذر بی‌ادبی

Вагарна хӯн кунамаш ,гар буд дилат аз санг ;

وگرنه خون کنمش، گر بود دلت از سنگ؛

Ба нолаи саҳарӣ ва , ба оҳи нимаи шабӣ

به نالهٔ سحری و، به آه نیمه‌شبی

Ба ханда чун гузарӣ аз барам , машав ғофил

به خنده چون گذری از برم، مشو غافل

зи ашки гӯшаи чашмӣу оҳи зери лабӣ

ز اشک گوشهٔ چشمی و آه زیر لبی

Аҷаби мадон ки ғулом Аёз шуд Маҳмӯд

عجب مدان که غلام ایاز شد محمود

Буд зи бозии ишқи ин каминаи булъаҷабӣ

بود ز بازی عشق این کمینه بوالعجبی

Кунад зи шираи унноби лаб , даҳони ширин

کند ز شیرهٔ عناب لب، دهان شیرین

Касе ки талх шудаш ком аз май ънбӣ

کسی که تلخ شدش کام از می عنبی

Ба ғайри ман , ки аз он лаб шунидаам дашном

به غیر من، که از آن لب شنیده‌ام دشنام

Ки талх ком шавад аз ҳаловати рутабӣ ? !

که تلخ‌کام شود از حلاوت رطبی؟!

Чигуна дарди худ озар ба ёр худ гӯям ? !

چگونه درد خود آذر به یار خود گویم؟!

Ҳадис ӯ ҳамаи туркӣ ва , ҳарфи ман арабӣ !

حدیث او همه ترکی و، حرف من عربی!