Кокули анбарин ниҳон , зер кулоҳ карда Эй
کاکل عنبرین نهان، زیر کلاه کردهای
Рӯзи ҳазор кас чу ман тор ва , сиёҳ карда Эй
روز هزار کس چو من تار و، سیاه کردهای
Гирди рухи зи моҳ ба , дода ба зулф чун зира ,
گرد رخ ز ماه به، داده به زلف چون زره،
Тобу зиришки хӯни гиреҳ , дар дил моҳ карда Эй
تاب و زرشک خون گره، در دل ماه کردهای
То зи канорам аз ҷафо , рафтае эй писари маро
تا ز کنارم از جفا، رفتهای ای پسر مرا
Гӯш ба дар нишондае , чашм ба роҳ карда Эй
گوش به در نشاندهای، چشم به راه کردهای
Куштан бегунаҳ агар , нест гунаҳ ба мазҳабат ;
کشتن بیگنه اگر، نیست گنه به مذهبت؛
Дар ҳамаи умри ҷони ман , пас чаҳ гуноҳ кардае ? !
در همه عمر جان من، پس چه گناه کردهای؟!
Рози дилам ба дӯстон , шикваи ман ба душманон ;
راز دلم به دوستان، شکوهٔ من به دشمنان؛
Гуфта ва , оҳ гуфтае ; карда ва , оҳ кардае !
گفته و، آه گفتهای؛ کرده و، آه کردهای!
Ҳила дилбарӣаст ин , козр бегуноҳ ро
حیله دلبری است این، کآذر بیگناه را
Кушта ва худ ба таъзияти ҷома сиёҳ карда Эй
کشته و خود به تعزیت جامه سیاه کردهای